Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Το “τσίρκο” στη χώρα μας.




Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, ότι μου άρεσε να με πηγαίνουν στο τσίρκο. Με εντυπωσίαζε πάρα πολύ, όλη αυτή η πολύχρωμη παράσταση, που ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μου. Από τους ακροβάτες και τους κλόουν, μέχρι τα ζώα και τους μάγους, ένας ολόκληρος διαφορετικός κόσμος, πολύχρωμος και περίεργος, μου δημιουργούσε θαυμασμό φόβο και δέος. Ήμουνα μικρός ακόμα και έτσι δεν μπορούσα να καταλάβω, την θλίψη που έκρυβε ο κλόουν, ούτε την ταλαιπωρία που τραβούσαν τα κακόμοιρα τα ζώα, για να ευχαριστηθώ εγώ. Στη συνέχεια, μοιραίως, μεγάλωσα και δεν πήγα ξανά σε τσίρκο. Η μαγεία που έχουν κάποια πράγματα, ξεθωριάζει όσο μεγαλώνεις. Φοράς μακριά παντελόνια, κινείσαι μόνος σου, δεν έχεις ανάγκη τον μπαμπά να σε πάει στο τσίρκο, σιγά -σιγά δεν θέλεις καν να βλέπεις τον μπαμπά σου και την μαμά σου. Θέλεις εντελώς άλλα πράγματα. Ευτυχώς ο κόσμος με τις παραστάσεις του, μπορεί συνεχώς για κάποιο διάστημα να σου δημιουργεί εκπλήξεις. Όμως η πρωταρχική αθωότητα για τα πράγματα, έχει ανεπιστρεπτί χαθεί. Είναι το τίμημα της ενηλικίωσης. Φυσιολογικά πράγματα. Μπορεί όχι και τόσο, αλλά τι να κάνουμε.!!

Σε πολλούς ανθρώπους έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο, όσο μεγαλώνουν να τους ενδιαφέρει η πολιτική κατάσταση της χώρας τους. Κάποιοι εξ αυτών, μάλιστα, επειδή φαίνεται ότι τους ενδιαφέρει πάρα πολύ, το κάνουν και επάγγελμα. Πρέπει να μην είμαστε επικριτικοί στις ιδιοτροπίες των συνανθρώπων μας, μου έλεγε η μαμά μου. Ο καθένας έχει κάποια κλίση σε αυτή την ζωή. Σε αυτούς τους αρέσει η πολιτική και θέλουν όλη την ζωή τους να την αφιερώσουν σε αυτή. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ένα επάγγελμα ευυπόληπτο. Όλοι για κάποιο λόγο όταν θέλουν να βρίσουν κάποιον, βρίζουν τους πολιτικούς. Ίσως κάποιες φορές αδίκως, όμως τους βρίζουν συχνά. Γιατί κάποιος να κάνει ένα επάγγελμα που το βρίζουν συνέχεια, σκεπτόμουν. Επειδή το σκέφτηκα πολύ, κατάλαβα ότι αυτό το επάγγελμα, πρέπει να έχει κάποια άλλα κρυφά προσόντα. Ίσως καλύτερα χρήματα, σαν παράδειγμα. Να έχει μια κρυφή αίγλη. Πως γίνεται όμως να σε βρίζουν συνέχεια και να έχεις και αίγλη συγχρόνως ; Τότε κατάλαβα ότι πολλές φορές η αγάπη και το μίσος πάνε μαζί . Αυτό κάπως με ανακούφισε και με βοήθησε να μην είμαι τόσο επικριτικός σε αυτό το επάγγελμα. Αυτό δεν το  τηρούσα πάντοτε, ίσως μόνο στις στιγμές που ήμουνα σε καλό φεγγάρι. Γιατί πρέπει να ομολογήσω ότι και εγώ έχω βρίσει τους πολιτικούς πολλές φορές. Τους ζητώ συγγνώμη για αυτό που έκανα, αλλά και για όσες φορές θα το ξανακάνω. Λέγοντας λοιπόν την συγγνώμη μου, νομίζω ότι μπορώ να πω και κάποια άλλα πράγματα που σκέφτηκα, τώρα πια που δεν είμαι παιδί να τα βλέπω όλα χαριτωμένα και όμορφα.

Μερικές φορές βαριέσαι μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Εγώ μάλιστα βαριέμαι αρκετά συχνά. Τα πράγματα μοιάζουν να μην σε συγκινούν πια. Όλα φαίνονται πολύ ίδια. Το ακούω αυτό και από άλλους ανθρώπους. Μάλιστα κατάλαβα ότι είναι πολλοί αυτοί που βαριούνται. Είναι πιθανόν να είμαστε ένας κόσμος, μια κοινωνία που βαριέται. Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Γιατί να βαριέσαι στη δουλειά σου φερ΄ ειπείν ; Τι σου φταίει ; Μήπως είσαι κάπως περίεργος και δεν το έχεις καταλάβει ; Δεν χρειάζεται να το εξηγείς σου λένε. Σημασία έχει ότι βαριέσαι.

Ήταν λοιπόν μια τέτοια μέρα που βαριόμουν. Δουλειά δεν έχω, φράγκα δεν έχω για να πάω να καταναλώσω, για να σπάσω την ανία μου, (φοβερή δραστηριότητα και αυτή), σκέφτηκα λοιπόν, δεν βλέπω την βουλή που έχει την συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση μας. Πολίτης είμαι και εγώ δεν πρέπει να ενημερωθώ ;

Η βουλή όπως όλοι γνωρίζουμε είναι ένα πολύ ωραίο κτίριο στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος. Όσοι ασκούν το επάγγελμα του πολιτικού και το έχουν ασκήσει επαρκώς και με επιμονή έχουν γίνει βουλευτές. Δηλαδή αντιπρόσωποι του λαού . Όλοι αυτοί λοιπόν 300 στο αριθμό μαζεύονται σε αυτό το κτίριο. Εκεί είναι η δουλειά τους. Ωραίο περιβάλλον, ζεστασιά, ωραία καθίσματα, θεωρεία που κάθεται κόσμος και παρακολουθεί. Γενικά ευχάριστη ατμόσφαιρα, ανεβασμένα πράγματα. Εκεί παίρνονται όλες οι αποφάσεις για την κοινωνία μας. Έχουν δικό τους κανάλι τηλεόρασης, που αναμεταδίδει όλες τις συνεδριάσεις . Ο πολίτης πρέπει να αισθάνεται ότι ενημερώνεται για αυτό που κάνουν οι βουλευτές του. Να αισθάνεται ότι είναι κοντά στις αποφάσεις που θα ορίσουν την μοίρα του. Βέβαια όχι τόσο πολύ κοντά που να συμμετάσχει, αλλά αρκετά κοντά για να ακούει και να βλέπει τουλάχιστον !!


Αυτή η απόσταση που μοιραία υπάρχει ανάμεσα στο πολίτη και την εξουσία του, έχει κάνει κάποιους να δυσανασχετούν, θεωρώντας ότι πρέπει να είναι μια απόσταση που πρέπει να κλείσει. Μια απόσταση μικρή αλλά βέβαια σημαντική. Όλοι αυτοί που έχουν τέτοιες ενστάσεις γενικώς θεωρούνται λίγο περίεργοι από τους πολιτικούς. Αισθάνονται κάπως απειλούμενοι από τέτοιες απόψεις. Φοβούνται, ίσως, ότι μπορούν να χάσουν την δουλειά τους. Έχουν κάποιο δίκιο οι άνθρωποι. Έτσι αυτή η μικρή απόσταση έχει παγιωθεί και παραμένει μια μικρή καθοριστική απόσταση.

Στήθηκα λοιπόν μπροστά στη τηλεόραση και περίμενα να ακούσω και να δω. Τότε έγινε κάποιο θαύμα,πραγματικά. Η ανία μου σιγά-σιγά άρχισε να υποχωρεί δραματικά. Ένα ευχάριστο κύμα ενδιαφέροντος με κατέκλυσε και έπαθα κυριολεκτικά μια καταιγίδα από εκπλήξεις. Σας φαίνεται περίεργο ; Δεν είναι. Πόσο καιρό έχετε να παρακολουθήσετε την βουλή ; Φαντάζομαι πολύ. Δεν ξέρετε τι χάνετε.

Κατ αρχήν η εμφάνιση των βουλευτών, ανδρών και γυναικών. Μοντέλα. Υπέροχα ρούχα, πολύχρωμα . Πιο σικάτες γυναίκες δεν είδα ξανά στη ζωή μου. Εκπληκτικά χτενίσματα. Ακριβά κοσμήματα, που έδιναν ιδιαίτερη χάρη.  Άντρες βουλευτές με όμορφα κουστούμια και γραβάτες. Στα δεξιά έδρανα αυτά. Όσο ο φακός πήγαινε προς τα αριστερά έβλεπες και κάποιους με λιγότερο γούστο. Τέρμα αριστερά ήταν κάπως ελαφρώς μαραζωμένοι, τάχει αυτά η αριστερά πτέρυγα, ίσως γιατί είναι πιο λίγοι, δεν ξέρω. Υπήρχε μια διαφορά, όχι αναγκαστικά θετική. Πάντως φαίνεται πως η εμφάνιση μετράει στα έδρανα.

Υπήρχε αναταραχή είναι αλήθεια . Ήταν σοβαρή η συζήτηση. Έμπαιναν και έβγαιναν συνεχώς στη αίθουσα, ενώ κάποιος μιλούσε. Αυτό δεν εμπόδιζε κανένα να μιλάει φυσικά, λέγοντας εκείνα που ήθελε να πει, όμως φαίνεται ότι κάποιους τους ενοχλούσε η φασαρία και για αυτό διαμαρτύρονταν στο πρόεδρο της βουλής να επιβάλλει την τάξη. Παρατήρησα ότι όταν μιλούσε κάποιος από άλλη παράταξη, τα περισσότερα έδρανα άδειαζαν και πολλές φορές ήταν σαν να μιλούσε μόνος του. Όμως αυτό δεν τον εμπόδιζε να συνεχίζει να μιλά, αποτεινόμενος σε ένα αόρατο κοινό. Μάλλον σε μας που βλέπαμε από την τηλεόραση. Οι άλλοι φαίνεται ότι τα ήξεραν και δεν υπήρχε λόγος της παρουσίας τους. Μπορεί κιόλας να ήξεραν ότι δεν ήταν καλός ρήτορας. Όμως όλοι όσοι μιλούσαν είχαν ένα στυλ . Μιλούσαν με πάθος κουνώντας τα χέρια τους, επιπλήττοντας ή επαινώντας την κυβέρνηση. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω αυτή την πανδαισία των κινήσεων των χεριών. Τα δάκτυλα ακολουθούσαν τον ομιλητή συμμετέχοντας και αυτά στα λόγια του. Όταν μιλούσε ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όλοι ήταν παρόντες και χειροκροτούσαν όταν οι ατάκες ήταν εύστοχες. Ένας σιωπηλός τύπος πήγαινε και ερχόταν φέρνοντας νερό στους ομιλητές. Στέγνωνε το στόμα τους των ανθρώπων, έπιναν λίγο νεράκι και συνέχιζαν ακάθεκτοι.

Ένοιωσα τόσο γεμάτος πνευματικά από όλους αυτούς τους λόγους που εκφωνήθηκαν. Με έκαναν να σκεφτώ τόσο πράγματα. Όπως, ποτέ δεν είδα τόσους πολλούς ανθρώπους μαζεμένους, να συζητούν τόση πολύ ώρα χωρίς ο ένας να ακούει τον άλλον. Αλλά σκέφτηκα, μάλλον αυτή είναι η μαγεία του να συζητάς στη βουλή. Δεν χρειάζεται να πείσεις, ούτε να πειστείς, αρκεί το ότι λες τα δικά σου. Μοιάζει λίγο με συνάθροιση ανθρώπων που έχουν πρωταρχικό πρόβλημα ακοής. Όμως από την άλλη αυτή η εκκωφαντική ασυνεννοησία είναι κάτι το συναρπαστικό. Έτσι μου φαίνεται.


Όμως υπάρχει  και κάτι άλλο ενδιαφέρον σε αυτή την συνάθροιση και αυτό είναι οι λεκτικές αντιδικίες. Διότι είναι σοβαροί άνθρωποι και σαφώς διαφωνούν. Απλώς είναι δύσκολο να καταλάβεις σε τι ακριβώς διαφωνούν και το γιατί φαίνεται να διαφωνούν με τόση ένταση. Μια που συνήθως σε ότι διαφωνούν τώρα, μοιάζει να το ενστερνίζονται και να το πραγματοποιούν αργότερα. Αλλά και αυτό θα μπορούσε να ήταν συμπαθητικό, αν δεν είχε κάποιες επιπτώσεις.

Ο ρητορίες και οι πόζες των ομιλητών, με ενθουσίασαν. Μιλάμε για  πολύ καλό επίπεδο κινηματογράφου. Απλώς είναι λίγο στατικό το πλάνο. Αλλά οι ηθοποιοί εκπληκτικοί. Το βράδυ, έκλεισε με την ψηφοφορία. Νίκησε η κυβέρνηση. Είχε βάλει περισσότερα γκόλ. Η αυλαία έπεσε με συγχαρητήρια, έδωσαν ραντεβού για την επόμενη φορά. Αυτή την φορά για τις Πρέσπες. Θα γίνει χαμός, πολύ ξύλο. Έκλεισα την τηλεόραση ικανοποιημένος.
Το σίγουρο είναι ότι μου εξαφάνισαν την ανία μου. Διασκεδάζοντας με ότι τερτίπια έβλεπα μπροστά μου, ξέχασα για λίγο τον εαυτό μου. Μήπως τελικά αυτός είναι ο βαθύτερος ρόλος των πολιτικών ; Να μας διασκεδάζουν, όπως κάποτε μικρός διασκέδαζα στο τσίρκο ; Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι μια όψη τους. Αλλά αυτή την διασκέδαση την πληρώνουμε κάπως ακριβά στη συνέχεια. Αυτό το τσίρκο έχει τους δικούς του κλόουν, τα δικά του ζώα, τους δικούς του μάγους. Συντηρούν αυτή την μικρή παγιωμένη απόσταση που λέγαμε παραπάνω. Άλλοτε σοβαρά και άλλοτε αστεία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως, ότι αυτό το τσίρκο εμείς το προσκαλέσαμε στη πόλη μας και είναι η αντανάκλαση μας. Όσο το χλευάζουμε, χλευάζουμε μαζί και αυτό που είμαστε και την αδυναμία μας να είμαστε διαφορετικοί.

Οι φίλοι μου, όταν τους είπα ότι ο τρόπος για να ξεπεράσουν την ανία τους είναι να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις στη βουλή, μου είπαν ότι καλό θα ήταν να με δει κάποιος γιατρός. Μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως θα το επαναλάβω. Μου αρέσει να φτύνομαι στο καθρέφτη μου !!!


Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Το φως και το σκοτάδι μέσα στο Κόσμο.













Ο παράδεισος είναι φυλακή για τον άγιο και ο κόσμος φυλακή για τον πιστό”

Ρητό των Σούφι



Έχει ειπωθεί αρκετές φορές, ότι ο κόσμος μας υπόκειται στο νόμο των αντιθέτων. Αυτό που όμως αποσιωπάται ή τουλάχιστον δεν τονίζεται όσο θα έπρεπε, είναι ότι αυτά τα ίδια αντίθετα, είναι εκείνα που τον κάνουν να υφίσταται με την μορφή που τον γνωρίζουμε και μας δίνουν την δυνατότητα να υπάρχουμε μέσα του. Σε διαφορετική περίπτωση θα μιλούσαμε για την τελειότητα. Το γεγονός ότι παραπονιόμαστε για την έλλειψη της τελειότητας, μέσα στο κόσμο των αντιθέτων, οφείλεται στη λανθασμένη αντίληψη για τις δυνατότητες που μπορεί να έχει ο άνθρωπος ως δημιουργός της ζωής του. Το κτίσμα του Κόσμου εμπεριέχει την ελαττωματική του όψη αναπόφευκτα, όπως και τα όντα που κατοικούν επάνω του. Διαφορετικά, θα ήταν ανέφικτες και οι όποιες προσπάθειες βελτίωσης του Κόσμου αλλά και των ανθρώπων του.


Το γεγονός που συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στη σύγχυση αυτή, ήταν η σταδιακή απομάκρυνση του ανθρώπου από την θέαση μιας Ανώτερης Αρχής και στη αντίληψη, ότι ο ίδιος μπορεί να υπάρξει ο θεός της ζωής του. Ο άνθρωπος μαγεύτηκε δηλαδή από την ανάπτυξη των δυνατοτήτων του, διαχωρίζοντας αυτές από την μήτρα που τις γέννησε. Μοιραίο και αναπόφευκτο συγχρόνως. Ο ιδιότυπος αυτός ναρκισσισμός των δυνατοτήτων των ανθρώπων, έφερε με την σειρά του, σαν συνέπεια μια διαρκή σύγκρουση σε όλα τα πεδία, μιας και αυτό που θεωρήθηκε σαν πρόοδος και ανύψωση, δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτό που ήθελε να αποφύγει, την πτώση.

Μέσα στη ζωή οι ιδέες οι πράξεις και τα αποτελέσματα τους, συναθροίζονται σε φωτεινές και σκοτεινές πηγές, που σταδιακά ορίζουν και την ποιότητα της εποχής. Υπάρχουν περίοδοι, όπου το φως υπερισχύει, δίνοντας στη ζωή και τους ανθρώπους της την δυνατότητα να ευδοκιμήσουν σε όλα τα πεδία . Αλλά μοιραίως θα υπάρξουν και οι εποχές που το σκοτάδι θα εξαπλωθεί κάνοντας την απελπισία και τον πόνο καθημερινή και γενικευμένη πραγματικότητα. Συνήθως είναι αυτές οι περίοδοι που ο άνθρωπος αρχίζει να αντιλαμβάνεται, ότι μπορεί να ξεχειλίζει από θαυμαστές δυνατότητες, αλλά μάλλον τις έχει χρησιμοποιήσει λάθος. Γιατί αντιθέτως στις περιόδους όπου το φως καλύπτει ευεργετικά την ζωή του, αδυνατεί να δει το σκοτάδι που λουφάζει μέσα του, περιμένοντας την σειρά του.

Αιώνες διαδοχής αυτών των δύο καταστάσεων, ελάχιστα έχουν συμβάλλει να συνεισφέρουν μια διαφορετική συνείδηση στη ανθρωπότητα. Είναι γιατί η λήθη είναι μάλλον το κυρίαρχο πάθος των ανθρώπων. Επειδή η λήθη, σαν το ναρκωτικό που σου νεκρώνει την βούληση, αναζητά ένα κόσμο που  να είναι παγωμένος και ακίνητος, έρμαιο των περιστάσεων . Ένα κόσμο που η επικοινωνία ανάμεσα στις αντιθέσεις του είναι ανύπαρκτη. Ένα κόσμο που η σκέψη δεν έχει λόγο να υφίσταται. Ένα κόσμο που δεν θα υπάρχει όφις στο παράδεισο, αλλά ούτε και Βούδας στη κόλαση. Ένα κόσμο που όλοι θα κολυμπάμε μέσα στη αιώνια λάσπη.

Ένα φως μέσα στο δάσος δίνει ελπίδα στο ταξιδιώτη, ότι θα βρει ένα φιλικό σπίτι να ξεκουραστεί, έστω πρόσκαιρα, από την αναζήτηση του. Το σκοτάδι μέσα στο δωμάτιο, μπορεί να γεννά τρόμους υπαρκτούς όσο και ανύπαρκτους, αλλά εξάπτει τις αισθήσεις και την διάνοια. Κάνει την προσμονή για το φως επιτακτική και όταν αυτό θα έλθει κάνει την αγαλλίαση έντονη. Στο φως και στο σκοτάδι αντιλαμβάνεσαι την αξία της ζωής και την ζεις με πάθος. Στη λάσπη, απλώς βυθίζεσαι μέσα στο τρόμο της ανυπαρξίας.


Είμαστε φτιαγμένοι και από φως και από σκοτάδι. Δεν είμαστε τέλειοι, αλλά αυτή η συμπαθητική δυσανεξία μας, είναι ακριβώς αυτή που κάνει πολύτιμους εμάς και τον Κόσμο μας. Είναι αυτή, που μας δίνει την δυνατότητα να ανυψωθούμε και να γίνουμε άγιοι ή να εκπέσουμε και να γίνουμε τέρατα. Αλλά επίσης είναι αυτή, που μας δίνει την δυνατότητα της ανατροπής και το να ζήσουμε την ζωή μας με περιεχόμενο.

Πολλές φορές μας εκπλήσσει το γεγονός της ευκολίας με την οποία κάποιοι επιλέγουν την σκοτεινιά στις πράξεις τους. Μας φαίνεται ξένο και μας δημιουργεί έντονο αποτροπιασμό. Δικαίως. Η στάση μας όμως έχει μια δόση υποκρισίας. Συνήθως είναι αυτές οι στιγμές που ξεχνάμε, ότι το ίδιο σκοτάδι καραδοκεί επίσης μέσα μας ,έτοιμο με την παραμικρή ευκαιρία που θα του δοθεί, να μας κυριεύσει. Ο λόγος που την γλυτώνουμε είναι γιατί για μια στιγμή δείξαμε σθένος. Δεν είναι σίγουρο ,ότι και η επόμενη στιγμή θα έχει ευτυχή κατάληξη. Η περιοχή ανάμεσα στα αντίθετα είναι δραματικά ρευστή. Πολύ πιο ρευστή από ότι φανταζόμαστε συνήθως. Πολλές φορές άνθρωποι που κινούνται χρόνια στη σκοτεινιά, παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή φωτεινή όψη, που προκαλεί την ίδια έκπληξη.

Ο δρόμος για την ανύψωση του ανθρώπου δεν είναι τις περισσότερες φορές ευθύγραμμος. Αντίθετα. Μια σειρά πτώσεων αλλά και ανορθώσεων περιγράφει μάλλον καλύτερα την πορεία του. Το σθένος, η αντοχή, η βούληση είναι οι σύμμαχοι σε αυτόν το δρόμο. Τα εμπόδια είναι πολλά και πολλές φορές έχουν “αγγελικό” πρόσωπο. Αυτό που μέχρι χτες σε προχώραγε, σήμερα μπορεί να είναι η αιτία της πτώσης σου.

Φως και σκοτάδι αγκαλιάζονται ερωτικά συνεχώς μέσα στο Κόσμο, χορεύοντας ένα χορό που δεν θα τελειώσει ποτέ !!!!

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Ο “πνευματικός” κόσμος είναι σε κρίση.







 «Αδυνατούν να παρατηρήσουν όσα συμβαίνουν την ώρα που είναι ξύπνιοι, όπως ακριβώς ξεχνούν τα όνειρα που βλέπουν όταν κοιμούνται»
Ηράκλειτος


Ζούμε σε ένα κόσμο αντιθέτων. Δεν έχουμε μπορέσει να αποκαταστήσουμε ενότητα. Δεν ξέρουμε αν μπορεί να υπάρξει τέτοιο πράγμα, όπως είναι η ενότητα. Δεν ξέρουμε τον τρόπο για να την δημιουργήσουμε. Έτσι βαδίζουμε με την πρόσκαιρη σιγουριά των αντιθέτων. Όλος ο πολιτισμός μας προχωρά με βάση την σύγκρουση που παράγεται με αυτό που είναι απέναντι μας. Αυτό έχει τις επιπτώσεις του, που ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστες. Στη συνέχεια, αναγκαστικά, παράγονται συμβιβασμοί, αναγκαίοι για την συνύπαρξη. Έτσι, κανείς ποτέ δεν δικαιώνεται συντελεστικά, αλλά του επιτρέπεται να διατηρεί την πεποίθηση, ότι αυτός κατέχει μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας. Μια αναγκαία ισοπαλία, που έχει την στιφάδα του ανολοκλήρωτου.

Μια από τις πλέον κυρίαρχες αντιθέσεις είναι αυτή ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Οι δύο στρατοί των υποστηρικτών της κάθε μια πλευράς, είναι από τους πλέον δυναμικούς στη αντιπαράθεση τους. Εκφράζουν με μεγάλη ένταση τον τρόπο που οφείλει να υπάρχει ο κόσμος που ζούμε. Μέσα στη ιστορία, υπάρχουν περίοδοι, που η κάθε μια πλευρά είχε μεγαλύτερη πέραση και μπορούσε να επιβάλλει την αρχή της . Στη σημερινή εποχή η λατρεία του υλικού κόσμου, έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Ο πνευματικός κόσμος είναι σε σαφή θέση άμυνας. Λαϊκά μιλώντας, τείνει να χάσει και “τα αυγά και τα καλάθια”.

Θα ήταν ενδιαφέρον να υπάρξει μια έρευνα, για το πως και το γιατί η ζυγαριά έχει γύρει τόσο πολύ από την μια μεριά. Μια έρευνα που ξεπερνά τις ικανότητες μας . Το σίγουρο είναι ότι η “χυδαία” ύλη, κατόρθωσε σαν την χελώνα να ξεπεράσει τον υπερόπτη λαγό του πνεύματος και να έχει εγκλωβίσει την θολή ματιά των ανθρώπων για την φύση του κόσμου. Κοντολογίς, ζούμε και αναπνέουμε με τις επιταγές ενός υλιστικού τρόπου ζωής, ξεκομμένου από οποιαδήποτε αναφορά σε μια πνευματική ζωή.

Η αγάπη για το χρήμα, η κατανάλωση υλικών πραγμάτων, η ακραία πραγματιστική αντιμετώπιση της ζωής, δηλώνουν ότι το χάσμα με την απέναντι πλευρά, συνεχώς διευρύνεται, με τρόπο που τις περισσότερες φορές, να καθιστά οποιαδήποτε αναφορά σε κάτι πνευματικό, ως γελοία και άξια χλευασμού. Κάθε φορά που μια ιδέα υπερτερεί, τότε φτιάχνει ένα διαφορετικό κόσμο στα μέτρα της. Ο νικητής τα παίρνει όλα, αυτό είναι σίγουρο.

Το στρατηγικό μειονέκτημα του κόσμου του πνεύματος βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι κατά βάση αόρατο, μέσα στο υλικό κόσμο. Ενώ η ιδέα εμβαπτισμένη στο πνεύμα δημιουργεί τον κόσμο, τα επιτεύγματα της σταδιακά καθίστανται πιο ισχυρά από αυτή. Η συμβολή της μοιάζει να εξαφανίζεται μέσα σε ένα κόσμο, που εμφανίζεται στη συνέχεια, συμπαγής και ορατός. Οι αισθήσεις είναι πιο δυνατές δυνάμεις, τελικά, από το αόρατο δροσερό αεράκι του πνεύματος. Την ιδέα θέλει προσπάθεια για να την δεις, θέλει διαφορετικά μάτια, το αμάξι όμως το πιάνεις, το οδηγείς, κάνεις την φιγούρα σου. Είναι συμπαγές το αμάξι,όπως είναι και το φόρεμα ή το κτίριο.

Ο κόσμος του πνεύματος είναι ένας αόρατος κόσμος, μέσα σε ένα κόσμο που όλα οφείλουν να είναι ορατά και στέρεα.

Πως μπορείς να δεις ένα αόρατο κόσμο ; Πως μπορείς να τον αξιολογήσεις ; Να καταλάβεις την αξία του ; Ποια ιδιαίτερη αίσθηση χρειάζεται να αναπτυχτεί, για να γίνει αντιληπτό το αόρατο ;

Η σταδιακή κυριαρχία του χρήματος μέσα σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής υπήρξε καθοριστικός παράγοντας υποχώρησης του πνεύματος από τον κόσμο. Το χρήμα και η εξάρτηση των ανθρώπων από αυτό, απο-πνευματικοποίησε την ύπαρξη , δίνοντας την εντύπωση ότι ο υλικός κόσμος είναι όχι μόνο αυτόνομος αλλά και εξαγοράσιμος. Τα “οφέλη” από αυτή την παρανόηση ήταν πολλά. Ο υλικός κόσμος απέκτησε άλλη αίγλη. Η συσσώρευση των υλικών αγαθών μέσω του χρήματος, έκανε το άτομο που θα κατείχε τέτοιο πλούτο, άκρως ιδιαίτερο. Ο πνευματικός κόσμος δεν μπορούσε να αγοράσει τον κόσμο, άρα σταδιακά θα έπρεπε να ζήσει στις παρυφές του. Οι προϋποθέσεις του βρέθηκαν σε σύγκρουση με την ροή του κόσμου. Δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει καμιά πρακτική αξία . Οι πνευματικοί άνθρωποι, όλο και πιο πολύ μοιάζουν σαν τους ονειροβάτες. Χαμένοι σε σκέψεις που δεν έχουν αντίκρυσμα. Δεν ξέρουμε πια αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Το είδος τείνει προς εξαφάνιση. Όσοι ισχυρίζονται ότι είναι τέτοιοι, απλώς πουλάνε στη δημόσια ζωή ,το φάντασμα ,την εικόνα ενός τύπου ανθρώπου, που είτε ζει στο σκοτάδι του κοινωνικού βίου, είτε είναι χαμένη μνήμη. Ακόμα και σε χώρους που παλαιότερα δέσποζε το πνευματικό στοιχείο, στους κόλπους των καλλιτεχνών, των θρησκευτικών δασκάλων, των οραματιστών, η διάβρωση έχει λάβει σαρωτικό χαρακτήρα. Αυτό που δεν μπορεί να αγοράσει τον υλικό κόσμο, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Καλλιτέχνης θεωρείται όποιος πουλά το έργο του ακριβά. Οι θρησκείες και οι δάσκαλοι φοβούνται να χάσουν τον πλούτο που με τα χρόνια έχουν συσσωρεύσει. Το όραμα πεθαίνει πάντοτε φτωχό. Η μόνη θρησκεία που επιβιώνει είναι η θρησκεία του χρήματος. Ο υλικός κόσμος βρίσκει σε αυτή την θρησκεία την ανακούφιση και το νόημα του.

Ζούμε σε ένα περίεργο κόσμο. Η ενότητα και η ισορροπία δεν θα πάψουν να αποτελούν ζητούμενα, ακόμα και όταν οι ανισορροπίες αποκτούν καθεστωτικό χαρακτήρα. Σίγουρα θα υπάρξουν ανατροπές, ανατροπές που θα φέρουν καινούργιες ανισορροπίες, μέχρι που κάποια στιγμή θα αποκατασταθεί ένα πεδίο, που να μην μεταφέρει διάχυτη σύγχυση. Μέχρι τότε τα αντίθετα θα παλεύουν να επιβάλλουν την άποψη τους, υπερβάλλοντας και οπισθοχωρώντας.

Η Πηγή θα περιμένει σιωπηλή,ξέροντας ότι κάποια στιγμή τα πάντα θα στραφούν στα νερά της για να ξεδιψάσουν.




Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Πραγματικότητα.





Κάθομαι στο γραφειάκι μου μπροστά από μια άσπρη οθόνη. Σκέπτομαι :τι είναι η πραγματικότητα ; Η σκέψη είναι μια πολυτέλεια στη σημερινή εποχή. Κανονικά, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε, αλλά να είμαστε σε μια διαρκή κίνηση. Αυτό είναι το κοινωνικό πρόσταγμα. Η σκέψη χρειάζεται χρόνο. Χρόνο που δεν έχουμε. Χρόνο που δεν δικαιούμαστε να έχουμε. Η σκέψη απαιτεί μια απόσταση από τη συνολική δραστηριότητα. Μια ηρεμία της ύπαρξης. Επίσης πολυτέλεια. Έχουμε παντελώς ξεχάσει τι μπορεί να σημαίνει ηρεμία. Αντιθέτως, έχουμε εθιστεί στη ένταση της ύπαρξης. Είμαστε πρεζάκια της έντασης. Μιας έντασης που εν τέλει δεν αποβαίνει προς όφελος μας. Μας καταπονεί πνευματικά και σωματικά. Μας στερεί από το δικαίωμα να απολαύσουμε το οτιδήποτε, επιδιώκοντας, συνεχώς, καινούργιους στόχους.

Θα ήταν καλό, αν αυτοί οι στόχοι, τουλάχιστον, θα μπορούσαν να μας αποδίδουν ικανοποίηση, αλλά και αυτό σπανίως συμβαίνει, επειδή τις περισσότερες φορές οι στοχεύσεις μας, είναι περισσότερο στοχεύσεις κοινωνικών παροτρύνσεων, που με κάποιο τρόπο τις έχουμε κάνει δικές μας.

Είμαστε μπλεγμένοι σε ένα δίχτυ εξαρτήσεων, που διαρκώς κάνει όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσουμε αυτό που είναι πραγματικά δικό μας και αυτό που μας επιβάλλεται σαν δικό μας, ενώ δεν ανήκει σε μας. Όλη αυτή η σύγχυση απαιτεί κυρίως χρόνο και διαύγεια, για να επιλυθεί. Όμως αυτά στη σημερινή εποχή, όπως είπαμε είναι πολυτέλειες για “αργόσχολους", που έχουν λυμένα πολλά από τα προβλήματα, που κυρίως απασχολούν τους περισσότερους από μας. Έτσι και η σκέψη καθίσταται μια ενασχόληση στο περιθώριο της ύπαρξης. Επιφανειακή, στερούμενη συνεχώς ποιότητας. Δεν ισχυρίζομαι ότι η σκέψη πρέπει να ευδοκιμεί μόνο στη αδράνεια. Μια τέτοιου τύπου σκέψη, επίσης, δεν προσφέρει πολλά. Ανάμεσα στη σκέψη και στη δράση υπάρχουν πολλά στάδια, που μοιάζουν να έχουν χαθεί και μαζί τους χάνονται η ηρεμία και η ικανοποίηση.

Τι είναι η πραγματικότητα ; Μια ρευστή αποτύπωση που προσλαμβάνουν οι αισθήσεις μας, που συνεχώς μεταβάλλεται και μας εξωθεί αναγκαστικά σε μια διαρκή αναθεώρηση ; Ή μήπως είναι συμπαγές σύνολο δεδομένων, που μας καλεί να προσαρμόσουμε αυτό που είμαστε με τις επιταγές του ; Είναι κάτι ανεξάρτητο από μας, σχηματισμένο με δικούς του κανόνες ; Είναι η πραγματικότητα δυνάστης των ανθρώπων ή οι άνθρωποι την διαμορφώνουν σύμφωνα με τις βουλήσεις τους ; Υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα ;

Πολλές απαντήσεις μπορούν να δοθούν, είτε πρόχειρα είτε μετά από βαθιά σκέψη. Όλες προσδιορίζουν και τους δρόμους που θα τραβήξει κάποιος στη ζωή του, σύμφωνα με την συνέπεια του και με την ευφυΐα του.

Χρειάζεται χρόνος για να σκεφτεί ένας άνθρωπος με ποιόν τρόπο αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Την στιγμή μάλιστα, που ήδη είναι με όλους τους τρόπους “βουτηγμένος” μέσα της. Αν αυτός ο χρόνος του δοθεί και η βούληση του είναι τέτοια για να ασχοληθεί, ίσως να διαπιστώσει, ότι στη πραγματικότητα, ποτέ δεν έχει σοβαρά σκεφτεί αυτό το ζήτημα. Έτοιμες απαντήσεις υπήρχαν εξ αρχής . Έτσι πήρε κάποια από αυτές, την πλέον πρόσφορη και ξεκίνησε την ζωή του. Πολλές φορές κατέληξε και με αυτή, δίχως να είναι διόλου ικανοποιημένος. Είναι μεγάλο χάρισμα της πραγματικότητας να σε εγκλωβίζει με όλους τους τρόπους, στο να την αποδεχτείς δίχως σκέψη και δίχως συζήτηση. Δίχως ποτέ να αναρωτηθείς ποια είναι η γοητεία της, ούτως ώστε να χαθείς μέσα της. Να ορίσεις την ζωή σου σύμφωνα με τους νόμους της. Να ξεχνάς συνεχώς τον εαυτόν σου μέσα της. Ακόμα και όταν γίνεσαι αποδεκτός από αυτήν και επιτυγχάνεις στις απαιτήσεις της, ξεχνάς, ότι ποτέ δεν μπόρεσες να κρατήσεις μια σχετική απόσταση από αυτή για να την εξετάσεις με αντικειμενικό τρόπο. Δεν υπάρχει χρόνος ιδιωτικός μέσα στη πραγματικότητα, υπάρχει μόνο ο χρόνος που αυτή θα ορίσει, που είναι ο δικό της χρόνος, σύμφωνος με τις δικές της επιταγές.

Όσοι ξέφυγαν από την γοητεία της, έφτιαξαν αναγκαστικά μια άλλη πραγματικότητα, κοντά στα σύνορα της και λίγοι εξ αυτών ευτύχησαν να μην υποπέσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ξανά στη κυριαρχία της. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμή της. Να μην αφήνει τίποτα ήσυχο από όσα είναι κοντά της. Στο τέλος να τα ενσωματώνει μέσα της. Να αποδέχονται την κυριαρχία της.

Μια τέτοια δύναμη θα έπρεπε, ίσως, να απαιτούσε μεγαλύτερης προσοχής και σκέψης για την ουσία της, αλλά και για την ισχύ της μέσα στις ζωές μας. Πράγμα που μάλλον δεν συμβαίνει δυστυχώς. Αντίθετα και μόνο η επίκληση του ονόματος της σήμερα καθηλώνει και τερματίζει την οποιαδήποτε συζήτηση.

“Αυτή είναι η πραγματικότητα” ακούμε συχνά να λέγεται, λες και η παραδοχή αποτελεί ερμηνεία και θέσφατο μαζί. Η πραγματικότητα είναι υπεράνω όλων.


Αυτή η μήτρα των πάντων, λοιπόν, μη μπορώντας να μείνει άτεκνη, γέννησε μια δυναμική κόρη. Την οικονομική πραγματικότητα. Γνήσιο παιδί της “μητέρας” της, με εξίσου μεγάλη ισχύ στη συλλογική συνείδηση, ήλθε για να επισκιάσει με την δυναμική της, ακόμα περισσότερο το πρόβλημα, μετατοπίζοντας το σε κάτι ακόμα πιο άμεσο και αναγκαίο. Τώρα η πραγματικότητα και η οικονομική πραγματικότητα, μπορούν να καυχώνται,  ότι θα είναι οι δυνάμεις εκείνες, που θα κυριεύσουν τα οποιαδήποτε υπολείμματα σκέψης έχουν απομείνει στον άνθρωπο. Δεν θα είναι ο άνθρωπος που θα διαμορφώνει την πραγματικότητα, αλλά η πραγματικότητα με την οικονομική πραγματικότητα που θα τον διαμορφώνει, σε οτιδήποτε θελήσουν. Ένας ευτελής μετασχηματισμός του ανθρώπου σε κάτι υποδεέστερο του υποτιθέμενου πλούτου του. Ενός πλούτου που σταδιακά θα γίνει κάτι που θα ανήκει στη σφαίρα του ονείρου.


“Αυτή είναι η πραγματικότητα” φράση που με την πάροδο του χρόνου θα εκλείψει, μια που στο μελλοντικό κόσμο, που όλα θα είναι πράγματα, δεν θα χρειάζονται αναλόγου τύπου διακρίσεις.



Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Επιστροφή στο παρελθόν.





Πολλές φορές μέσα στη ζωή, ογκώδη προβλήματα, έρχονται να κατακλύσουν την προσοχή του συνόλου της κοινωνίας, αφήνοντας λίγο χώρο σε άλλα, εξίσου σημαντικά, να αξιολογηθούν με την πρέπουσα σημασία τους. Προβλήματα όπως η οικονομία ή οι συρράξεις μεταξύ κρατών, επειδή ανήκουν στη σφαίρα των διευρυμένων κοινωνικών και πολιτικών συμφερόντων “πνίγουν” με την ακτινοβολία τους, άλλα ζωτικής σημασίας θέματα, που δεν στερούνται ούτε ενδιαφέροντος, αλλά κυρίως η υποβάθμιση τους εγκυμονεί σοβαρούς μελλοντικούς κινδύνους.

Ένα τέτοιο ζήτημα είναι η άνοδος της ακραίας δεξιάς σε πάρα πολλές περιοχές του πλανήτη. Στη Γαλλία , στη Ουγγαρία, στη Αυστρία, στη Ελλάδα, στη Ιταλία, στη Αμερική στη Βραζιλία, στις Σκανδιναβικές χώρες, αναπτύσσεται εδώ και χρόνια, μέσα και έξω από τα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, μια επιστροφή σε ένα κίνημα ακροδεξιών κομμάτων,με όλο πιο διογκούμενη απήχηση στη βάση των κοινωνιών. Ζούμε δηλαδή μια επιστροφή στις μέρες του 1930. Μια επιστροφή στο παρελθόν.

Η ιδεολογική μήτρα όλων αυτών των κινήσεων, που λανθασμένα ευσχήμως αποκαλούνται “άκρα δεξιά”, είναι τα παλιά ναζιστικά και φασιστικά κόμματα. Από εκεί αντλούν όλο το ιδεολογικό τους περιεχόμενο,ελαφρώς μετασχηματισμένο, με σύγχρονη γλώσσα και αιτήματα. Το κυρίαρχο αίτημα τους, είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Ένας κόσμος που θα οργανώνεται με βάση την καθαρότητα της φυλής και του αίματος, με ένα ισχυρό έθνος -κράτος, δομημένος σε μια τάξη εκτός δημοκρατικού πλαισίου, αποκλείοντας οτιδήποτε είναι διαφορετικό φυλετικά, θρησκευτικά, κοινωνικά. Η ετερότητα για αυτούς είναι πρόβλημα που απαιτεί ριζική λύση, λύση που δεν ντράπηκαν να την κάνουν πράξη στις “ένδοξες” εποχές τους.

Πρέπει να γίνει με κάθε τρόπο αντιληπτό, ότι δεν χάθηκαν ποτέ από την ιστορία. Ακόμα και μετά την ήττα τους στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν παντού. Στη Λατινική Αμερική, στη Ευρώπη, μπορεί με πιο χαμηλή φωνή, αλλά πάντοτε ήταν εκεί, δίπλα μας. Τροφοδότησαν με την εμπειρία τους αμέτρητες χούντες, δεν ανέστειλαν ποτέ τις ιδεολογικές εκδόσεις τους, ζούσαν άλλοτε αφανείς και άλλοτε δημόσια, υποκείμενοι στη χλεύη,που με τον καιρό και την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών, μετατράπηκε σε αυτό που βλέπουμε στη σημερινή εποχή.

Είναι τραγικό λάθος να τους υποτιμήσει κανείς ως αντιπάλους,πράγμα που δυστυχώς έχει γίνει. Αυτοί που ενστερνίζονται την θεωρία τους, είναι άκρως φανατικοί στα όσα πιστεύουν, αλλά συγχρόνως πολλοί εξ αυτών άρτια ιδεολογικά εξοπλισμένοι.

Στη πραγματικότητα δεν έχει γίνει ποτέ μια ενδελεχής αποτίμηση των θεωριών τους, αλλά κυρίως του γιατί οι θεωρίες τους βρίσκουν τέτοια απήχηση μέσα στο κοινωνικό ιστό.
Ενώ λοιπόν τους έχουμε ξανά μπροστά μας, μέσα στα κοινοβούλια μας, με τις ίδιες πρακτικές, κλείνουμε ξανά τα μάτια στη πραγματικότητα τους. Νομίζουμε ότι μπορούμε να τους εξοβελίσουμε με την κακώς εννοούμενη υπεροχή των δημοκρατιών μας ; Λάθος . Δεν κτύπησαν την πόρτα, μπήκαν από τις σοφίτες και τους βρήκαμε στο σαλόνι να πίνουν τον καφέ τους. Ένα καφέ που δυστυχώς, εμείς τους τον έχουμε προσφέρει.

Οι διαχειριστές των δημοκρατικών πολιτευμάτων, φαίνεται σαν να κάνουν τα στραβά μάτια, απέναντι σε ένα κίνδυνο που πλέον βρίσκεται μπροστά τους. Γιατί σαν παράδειγμα χρονοτριβεί τόσο πολύ η δίκη της Χρυσής Αυγής ; Γιατί εξακολουθούν να ανέχονται όλοι-μας, τάγματα εφόδου της οργάνωσης να κτυπούν μετανάστες ; Πως μπορούν να κάθονται κοντά τους στα ίδια έδρανα στη βουλή ; Πως ανέχονται να ακούν φράσεις “Μη κλείσετε την Γιαρο ,γιατί μπορεί να μας χρειαστεί στο μέλλον”. Είναι λίγο περίεργα ερωτήματα αυτά ,απλά στη βάση τους, από ότι φαίνεται αρκετά δύσκολα στη αντιμετώπιση τους.

Το βασικότερο όμως σκέλος δεν βρίσκεται σε όλα αυτά. Βρίσκεται στο γιατί ο κόσμος, εδώ εκεί και παραπέρα, φαίνεται να ενστερνίζεται τις θεωρίες τους. Του λείπει η ιστορική εμπειρία, δεν αντιλαμβάνεται την καθημερινή πρακτική και τις προτάσεις που αρθρώνουν ; Ή μήπως νομίζει ότι έχουν αλλάξει και είναι κάτι το καινούργιο; Πως συμβαίνει όλο και περισσότεροι, τους ακούμε καθημερινά, απροκάλυπτα να λένε “μια χούντα μας χρειάζεται”.Πως γίνεται λαϊκές συνοικίες με παρελθόν να στρέφονται στη Χρυσή Αυγή ;

Φταίει το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που μας κάνει ανιστόρητους, η οικονομική κρίση, οι συμφεροντολογικές παθογένειες των πολιτικών συστημάτων μας, το ότι η φυλή , η πατρίδα, το έθνος και το να μην είμαστε gay, ακουμπάει τις καρδιές πολλών, με πολύ λάθος τρόπο ; Μάλλον φταίνε όλα αυτά και πολλά άλλα. Τι τελικά υπόσχονται αυτοί οι ¨κύριοι” που τους κάνει ελκυστικούς ;

Αν παρατηρήσει κάποιος τους λόγους τους , όλοι συντείνουν στα εξής στοιχεία: Ησυχία, Τάξη, Εργασία, Ομαλότητα. Δηλαδή με μια κουβέντα ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Οι κοινωνίες που ζούμε δεν έχουν τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, όλα είναι ζητούμενα. Το ίδιο παιχνίδι ίσως και με όρους ακόμα πιο ακραίους παιζόταν και το 1930. Ο άνθρωπος του σήμερα νοιώθει απολύτως εκτεθειμένος μέσα στις συνθήκες που ζει. Απλά φοβάται. Φοβάται για την ζωή του από την εγκληματικότητα, φοβάται μήπως δεν έχει δουλειά και πεινάσει, φοβάται τους πολέμους και την αδικία που τον περιβάλλουν, φοβάται το διαφορετικό που θα του αλλάξει την συνήθεια του, φοβάται ότι μένει γυμνός μέσα στο χώρο που είναι η χώρα του. Οτιδήποτε του υπόσχεται την ασφάλεια του σε όλα αυτά, ψευδώς ή αληθώς ,αποκτά αυτόματα πρόσβαση μέσα του, αγγίζει την ψυχή του. Τελικά δεν τον ενδιαφέρει το ιδεολογικό του πρόσημο. Τον ενδιαφέρει να νοιώσει ασφαλής και να ζήσει τα χρόνια της ζωής του. Μπορεί να μην είναι ένδοξος στόχος, αλλά είναι πραγματικός και ρεαλιστικός. Όπως είναι η εποχή του. Μην μας ξενίζει λοιπόν η άνοδος των θλιβερών αυτών τύπων, βρήκαν το αδύναμο σημείο της κοινωνίας και “τρύπωσαν”. Όσο το επίσημο σύστημα, θα είναι ανεπαρκές να λύσει με πειστικό τρόπο προβλήματα υγιούς διαβίωσης, αυτοί θα έχουν λόγο και μάλλον ο λόγος τους, όλο και πιο πολύ θα θεριεύει, αλλά μαζί του θα θεριεύουν και οι πρακτικές τους.

Βρισκόμαστε μπροστά στη άνοδο του φιδιού, την πρώτη φορά το πληρώσαμε με ένα παγκόσμιο λουτρό αίματος, ελπίζω αυτή την φορά να μην το πληρώσουμε με ένα ιδιότυπο Ολοκληρωτισμό.










Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Θραύσματα σκέψεων


Οι Γνωστικοί, ένα προχριστιανικής προέλευσης μυστικιστικό και φιλοσοφικό κίνημα, με τεράστια επιρροή στη εποχή του και όχι μόνο,πίστευαν, ότι ο κόσμος της ύλης, το σώμα αλλά και ο ίδιος ο πλανήτης, ήταν μια φυλακή. Μια φυλακή, που είχε κατασκευάσει μια κατώτερη και φθονερή θεότητα. Αυτό που είχε πραγματικό νόημα και αξία, ήταν μόνο το πνεύμα. Σκοπός τους ήταν να δραπετεύσουν από την ασφυκτική αυτή συνθήκη και για να το πετύχουν εφάρμοζαν μυστικές τεχνικές, που ουδέποτε έγιναν γνωστές. Διώχτηκαν ανηλεώς από Ρωμαίους και την επίσημη χριστιανική εκκλησία, αν και αρκετές από τις κοινότητες τους επέζησαν, τουλάχιστον, μέχρι το Μεσαίωνα.

Το αντίπαλο δέος τους ,οι Χριστιανοί, αντίθετα, πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι ο κόσμος είναι το πραγματωμένο βασίλειο του Θεού. Ο άνθρωπος δοκιμάζεται και ενδίδει λόγω αδυναμίας του, στο κακό. Έτσι με τον τρόπο του “μαυρίζει” αυτό που είναι τέλειο, φτιάχνοντας την προσωπική και κοινωνική του καταδίκη.

Ο Διαφωτισμός, ήρθε και έφερε ένα τέρμα στις παραπάνω μεταφυσικές θεωρήσεις του κόσμου, αναδεικνύοντας το άνθρωπο και την Λογική, σαν τον καθοριστικό παράγοντα κατασκευής του κόσμου. Ο κόσμος πια δεν ήταν το προϊόν θεών και μυστικιστικών θεωρήσεων, αλλά αποτέλεσμα συμπαντικών νόμων που μέσω των επιστημών έπρεπε να διερευνηθούν και με την αξιοποίηση τους να οργανώσουν ανάλογα και τις κοινωνίες. Ο άνθρωπος μπορούσε ο ίδιος να ορίσει την μοίρα του, μέσω μιας επιστημονικής γνώσης στέρεης και αδιαμφισβήτητης. Στηριζόμενος στα προσόντα και την εξυπνάδα των δυνάμει ισοτίμων μελών των κοινωνιών. Ανέδειξε την Δημοκρατία σαν το πολιτικό του σύστημα και έστρεψε την ροή του κόσμου, σε μια εντελώς νέα εποχή.

Ο κόσμος απομαγεύτηκε από τον πνευματικό του χαρακτήρα, έχασε τα μυστήρια του και η υλική του υπόσταση απέκτησε πρωτεύοντα ρόλο. Όλα πια είναι εξηγήσιμα ή προσπαθούν να είναι.


Οι τρεις αυτές ερμηνείες περί του κόσμου και της ύπαρξης του, μάχονται κρυφά και φανερά αιώνες τώρα. Δεν έχει σημασία αν η τελευταία φαίνεται πρακτικά να έχει κερδίσει το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, στη πραγματικότητα εξακολουθούν να μάχονται.
Μια που οι ερμηνείες, είναι σαν τις κορυφές του παγόβουνου, κρύβουν δηλαδή ένα τεράστιο υπόγειο βάθος ψυχικών προτιμήσεων, η διάχυση τους μέσα στο σύνολο των ανθρώπων,τις περισσότερες φορές καθιστά δύσκολο να γίνει αντιληπτό, με ποιόν τρόπο κάποιος-α προτιμά αυτή ή την άλλη. Ή πάλι, γιατί πολλές φορές δανείζεται στοιχεία και από τις τρεις. Οι γραμμές της ιστορίας χάνονται στα βάθη του χρόνου, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι φαίνεται ότι επιλέγουμε ,όχι με γνώμονα τη λογική, αλλά με γνώμονα μια βαθύτερη ψυχική δόνηση. Στη συνέχεια η λογική έρχεται για να την ερμηνεύσει. Σπανίως το κατορθώνει επαρκώς.

Το ερώτημα, λοιπόν παραμένει : Τι είναι ο κόσμος ;

Μια φυλακή, ένα βασίλειο του κακού, που δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε, τουλάχιστον με τρόπους γνωστούς και οικείους ; Η ύλη είναι η κατάρα που μας κατατρέχει ;

Ένας παράδεισος, που η ματαιοδοξία μας απειλεί να καταστρέψει ;

Ή μήπως είναι μόνο, αυτό που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται και οι προσπάθειες που κάνουμε για να τον μεταμορφώσουμε ;

Μήπως μπορεί να είναι και τα τρία μαζί και επειδή απλώς είμαστε ακόμα σε παιδική ηλικία, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα μυστήρια του ;

Είμαστε στο κέντρο μιας υπαρξιακής δίνης και σύγκρουσης, που είτε αποστρέφουμε το βλέμμα μας γιατί μας συνθλίβει, είτε βουτάμε μέσα της και μπορούμε να χάσουμε τα πάντα.

Δεν μπορώ να απαντήσω, αν και έχω την προτίμηση μου. Το σίγουρο είναι, ότι σε όλους μας ζητιέται να τον ζήσουμε. Αυτό πρέπει να έχει κάποιο κρυφό νόημα. Αυτή η σκέψη βάζει, βέβαια, άλλα ερωτήματα, όπως φερ’ ειπείν, από ποιους μας ζητιέται και για ποιο λόγο, αλλά αυτά δεν είναι της ώρας. Ας μην είμαστε απαισιόδοξοι, ας λύσουμε τα πρώτα και πάμε και πιο βαθιά. Βήμα -βήμα που λέει και ένα φίλος και μας σπάει τα νεύρα.

Ο Κόσμος έχει μια φανερή ερμηνεία και κρυμμένα μυστικά. Την φανερή του ερμηνεία την γράφουν τα βιβλία της ιστορίας του, τα κρυμμένα μυστικά του τα ανακαλύπτουν, όσοι δεν εμπιστεύονται τις φανερές ερμηνείες του.



Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Τα “μυστήρια” των Αθηνών.







Michael Nash 1946



Μήνας Σεπτέμβριος. Μια εκνευριστική ζέστη προσπαθεί με νύχια και δόντια να εισβάλλει στη υποτιθέμενη αρχή του φθινοπώρου. Το κατορθώνει δυστυχώς. Ανεμιστήρες και οι ρυθμιστές του αέρα μας, δουλεύουν ακατάπαυστα. Ο καιρός είναι απέναντι μας. Δεν μας πτοεί τίποτα, όμως. Συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Αυτοί που διέκοψαν επανήλθαν με τα μούτρα κατεβασμένα, γιατί τελείωσαν οι διακοπές τους. Είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ. Βγήκαν στο προαύλιο του ιδρύματος και επανέρχονται στα κελιά με την δυσάρεστη αίσθηση ενός παρατεταμένου εγκλεισμού. Ένα πακέτο λογαριασμοί τους περιμένουν στη είσοδο, για να τους καλωσορίσουν στη πραγματικότητα της ζωής τους. Τα κεφάλια μέσα, αδέλφια μου, η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, που έχει προ πολλού χάσει το νόημα του. Οι τράπεζες έχουν αναλάβει να εμπνεύσουν με πειστικό τρόπο, αυτό που στερείται ουσίας.

Α! είναι και η εργασία. Δυσεύρετη στις μέρες μας, κάνει ευτυχισμένους όσους την έχουν και δυστυχείς, όσους δεν την έχουν. Γιατί το χρηματικό καύσιμο, δίνει άλλο χρώμα σε μια φτωχή ζωή, που δεν μπορεί να αποκαταστήσει επαφή με κάτι πιο ουσιαστικά ενδιαφέρον. Όμως, δεν πειράζει. Δεν θα μας πτοήσουν τώρα, μερικά ψιλο-προβλήματα, που στη πραγματικότητα απασχολούν κάποιους ελαφρά περίεργους και δυσάρεστους τύπους, που τις ελεύθερες ώρες τους, έχουν αποφασίσει να σπάνε τα νεύρα των υπολοίπων συνανθρώπων τους , με κενές “αερολογίες”. Μήπως έχουν κάποια λύση για όσα λένε ; Σαφώς και όχι. Εδώ “ειδικοί” σε όλα τα θέματα, έχουν αποδείξει ότι ο κόσμος, μόνον έτσι μπορεί να κινηθεί: Εργασία , φράγκα και κατανάλωση. Δεν μπορεί αλλιώς. Τελειώσαμε με αυτό, το έχουμε λυμένο.

Σίγουρα ο Σεπτέμβριος είναι δύσκολος μήνας ! Αρκετά διαφορετικός από τον Μάιο, μια που ο Μάιος εκτός του ότι είναι φανερά και πέρα κάθε αμφιβολίας ανθισμένος, μεταφέρει μέσα του την προοπτική ενός εκρηκτικού καλοκαιριού. Όπως και να το κάνεις, αυτή είναι μια διαφορετική προοπτική. Καλοκαίρι, θάλασσα, μπάνιο, φλέρτ στα κοσμικά στέκια, διακοπές. Υπάρχουν βέβαια και δυσάρεστες όψεις. Μπορεί να μπει κάποια φωτιά, εδώ ή εκεί, να καεί κάποιος ή κανένα σπίτι, να έχει πολύ ζέστη. Όμως και αυτά αντιμετωπίσιμα είναι. Έχουμε αεροπλάνα να σβήσουν τις φωτιές, πολιτικές προστασίες, ικανές να διασφαλίσουν την σωτηρία μας, ωραία λόγια σε περίπτωση μιας “στραβής” να απαλύνουν τον πόνο μας. Μην είμαστε αχάριστοι.

Αυτός ο Σεπτέμβριος, όμως έχει και δώρα. Επειδή καταλαβαίνει, ότι είναι δύσκολος, ήρθε με τα δώρα του. Αρχικά, δεν έχουμε πια κρίση. Βγήκαμε από τα μνημόνια. Αυτό μπορεί να μην περιορίσει δραματικά το ύψος των λογαριασμών, ή να κάνει καλύτερη την προσωπική ζωή του καθενός, όμως σε επίπεδο μακρο-οικονονομίας, δίνει δραστικές ανάσες. Το κράτος ανακάμπτει. Μπορεί να μην το βλέπει κανείς άλλος, αλλά το βλέπει το ίδιο και αυτό είναι αρκούντως αρκετό. Κάποια στιγμή θα το δούμε και οι υπόλοιποι.

Άλλο δώρο είναι ότι μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Και μάλιστα όχι μόνο σε εθνικές εκλογές, αλλά και σε δημοτικές και για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Αυτό από μόνο του είναι φοβερό γλέντι ! Πύρινες ομιλίες πολιτευτών, θα ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μας. Θα χορτάσουμε υποσχέσεις για καλυτέρευση της ζωής. Θα δούμε το πάθος να ανδρώνεται από όλες τις πλευρές, με μια ποιότητα που σίγουρα θα την μνημονεύουμε για χρόνια. Οι δυσαρεστημένοι της τωρινής διακυβέρνησης, δεν θα σχίζουν πια τα ιμάτια τους για το χάλι της χώρας και να παίρνουν zanax το βράδυ για να κοιμηθούν,αλλά γιατί θα ονειρεύονται το σαφώς καλύτερο αύριο. Θα δικαιωθεί και ο Αρκά, που τα τελευταία χρόνια κατάλαβε την αδικία που περνάμε και με τα σκίτσα του, στηλίτευσε το άδικο.

Οι υποστηρικτές όσων ήδη κυβερνούν, με σθεναρή φωνή θα υποστηρίξουν τα ανεπανάληπτα έργα που έγιναν και θα εκθειάζουν το πόσο σοφά οι υπάρχοντες “πεφωτισμένοι ηγέτες” μας, οδήγησαν το πλοίο της κοινωνίας, σε ασφαλή λιμάνια. Εκείνα που ήταν, πάντως, τα καλύτερα. Να το λέμε αυτό.

Τι ευδαιμονία,θεέ μου, έχουμε να ζήσουμε πάλι !! Αυτό και μόνο αυτό, αρκεί, για να αναπτερωθούν οι ελπίδες μας. Για να αντιμετωπίσουμε ένα επερχόμενο δύσκολο χειμώνα.

Όμως υπάρχει και κάτι τελευταίο. Σαν κερασάκι στη τούρτα, έρχεται να συμπληρώσει, μια ομολογουμένως ευάερη και ευήλια προοπτική :θα αυξηθούν τα μεροκάματα και μάλλον δεν θα κοπούν άλλο οι συντάξεις. Περίπου 20 ευρώ θα αυξηθούν. Τι να πει πια κανείς ; Πως θα αντέξουμε διερωτώμαι τόση ευτυχία ; Να δω τι θα πουν τώρα, κάποιοι αιωνίως δυσαρεστημένοι. Θα καταλάβουν το λάθος τους και θα πουν μια συγγνώμη, σφάλαμε ;
Ο Σεπτέμβριος είναι δύσκολος μήνας ,το ξανάπαμε αυτό, αλλά με όλα όσα πρόκειται να συμβούν, μάλλον θα μείνει στη ιστορία σαν ο καλύτερος.

Μυρίζει ήδη Άνοιξη !!!

Καλό καλοκαίρι.