Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Το Ισραήλ είναι κράτος που έχει διεθνή ασυλία ;





Το Ισραήλ αμύνεται απέναντι στους “τρομοκράτες” με τις σφεντόνες. Το απειλούν οι πέτρες, τα λάστιχα που καίγονται. Το απειλούν οι κραυγές των παλαιστινίων. Το απειλούν τα πιτσιρίκια και οι μεγάλοι. Το απειλούν και τα βρέφη. Όταν το Ισραήλ αμύνεται στο πεδίο της μάχης υπάρχουν νεκροί, πολλοί νεκροί, μεγάλοι, παιδιά ακόμα και μωρά. Δεν είναι όμως Ισραηλίτες οι νεκροί. Παρόλο που το Ισραήλ αμύνεται, όλοι οι νεκροί,  είναι από την απέναντι μεριά. Με την μεριά αυτών που το Ισραήλ αποκαλεί “τρομοκράτες”.Όλοι οι νεκροί είναι Παλαιστίνιοι . Είναι πολλοί οι νεκροί και μάλλον τις επόμενες μέρες θα είναι ακόμα περισσότεροι. Αλλά και οι τραυματίες είναι μόνο “τρομοκράτες”. Και αυτοί είναι πολλοί, χιλιάδες.

Για το Ισραήλ δεν παίζουν ρόλο τα νούμερα των νεκρών και των τραυματιών, γιατί το Ισραήλ αμύνεται και όταν αμύνεται, πρέπει όλοι να κάνουμε σιωπή. Έχει ντε φάκτο δίκιο, γιατί αμύνεται. Οι απέναντι είναι ντε φάκτο οι κακοί της ιστορίας.

Το Ισραήλ αμύνεται με τον στρατό του. Απέναντι δεν έχει αντίπαλο ένα στρατό. Έχει τύπους που είναι ξυπόλητοι και με παντόφλες και πολύχρωμα ρούχα. Αλλά απειλείται και όταν το Ισραήλ απειλείται, δεν έχει σημασία μάλλον ποιος είναι απέναντι του, ούτε έχει σημασία τι οπλισμό κατέχει. Σημασία έχει μόνο η άμυνα του Ισραήλ. Άρα, ότι κάνει είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Και όλοι πρέπει να καταλαβαίνουμε το δίκιο του, αλλά κυρίως να δικαιολογούμε αυτό που κάνει.

Γιατί το Ισραήλ είναι ένα περίεργο κράτος, σε μια περίεργη περιοχή, με περίεργους άρχοντες και με αρκετά περίεργα γούστα, από ότι φαίνεται. Βέβαια έχει και ισχυρούς συμμάχους και όταν έχεις τόσο ισχυρούς συμμάχους, μπορείς και εσύ να μιλάς αλλιώς. Όχι μόνο να μιλάς, αλλά και να κάνεις αυτό που θέλεις, χωρίς να περιμένεις συνέπειες.

Παρακολουθούμε χρόνια τώρα μια τραγική ιστορία σε ατελείωτες συνέχειες και δυστυχώς με απίστευτο αριθμό νεκρών. Είναι σαν όλα αυτά να συμβαίνουν σε κάποιο άλλο πλανήτη και το ζήτημα να μην μας αφορά καθόλου. Μια που οι νεκροί δεν είναι δικοί μας και η τραγωδία παίζεται αρκετά μακριά από την αυλή μας. Δεν φαίνεται κάποιο τέλος, αντίθετα μάλλον, η συνέχεια μέλλεται πιο ζοφερή.
Αυτοί που μπορούν να σταματήσουν το κακό, δεν μιλούν ή μιλούν υποτονικά. Γιατί φοβούνται. Φοβούνται τις συνέπειες και το τι θα σημαίνει για αυτούς το σπάσιμο της συμμαχίας με το περιούσιο κράτος και τους ισχυρούς συμμάχους του. Είναι μια δειλή και ένοχη σιωπή, βουτηγμένη σε συμφέροντα και θλιβερές επιλογές. Οποιοδήποτε πολιτισμένο κράτος έκανε ανάλογες ενέργειες, απροκάλυπτους φόνους σε τέτοια κλίμακα εναντίον άμαχου πληθυσμού, σε δημόσια θέα, θα είχε κινητοποιήσει άτεγκτους μηχανισμούς καταστολής και ποινών. Για το Ισραήλ όμως, δεν υπάρχει τέτοια εκδοχή , ούτε τέτοιος φόβος.

Θα θέλαμε να ξέραμε: Είναι το Ισραήλ κράτος που έχει διεθνή ασυλία για τις πράξεις του ; Το ξέρουμε αλλά θα μας ανακούφιζε να το πείτε κιόλας, έτσι όταν βλέπουμε τα αίσχη που διαπράττει να τα δικαιολογούμε με την ασυλία του. Έτσι και αυτό, το Ισραήλ δηλαδή, να μπορεί πιο απερίσπαστο να διαπράξει ακόμα μεγαλύτερα.

Είναι γνωστό, ότι μέσα στους κόλπους αυτού του επικίνδυνου κράτους, όλες οι φωνές δεν είναι ίδιες. Αρκετές πρέπει να πονάνε για τις πράξεις των αρχόντων τους και να θλίβονται για την ανθρώπινη κατακραυγή που επιρρίπτεται στα κεφάλια τους, ενώ αυτοί δεν ευθύνονται. Είναι καλό να εξαιρεθούν από την όποια κριτική. Δυσδιάκριτοι μέσα στο πλήθος, ζούνε το δικό τους δράμα και το στίγμα που τους προσάπτουν για το θάρρος της γνώμης τους. Όλο το Ισραήλ δεν είναι ίδιο, ούτε ανέχεται στο ίδιο βαθμό την καταφανή αδικία που διαπράττεται.

Οι εικόνες που περνάνε μπροστά στα μάτια μας, μας προσβάλλουν και μας εξοργίζουν. Σε κάποιο μέτρο μόνο μπορούμε να αντιληφθούμε τον πόνο αυτών των ανθρώπων,που καθημερινά θάβουν νεκρούς, που είναι οι πατεράδες, οι μανάδες, τα παιδιά τους, οι φίλοι τους και οι σύντροφοι τους. Όμως, δεν είναι οι μόνοι σε αυτόν τον θλιβερό πλανήτη, που καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια, να αποδείξει, ότι δεν μπορεί να καταπνίξει τα πιο ρυπαρά του ένστικτα. Έτσι, καθημερινά, είμαστε υποχρεωμένοι να συμμετέχουμε και να γινόμαστε σιωπηλοί μάρτυρες στη φρίκη. Στη φρίκη που δεν έχει τέλος.!!!!





Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Ο δρόμος για την αυτοκρατορία είναι στρωμένος με πτώματα.




Η “βροχούλα” άρχισε να πέφτει ξανά, μόνο που, παραδόξως, δεν δρόσιζε κανένα. Αντίθετα τον έκαιγε!!! Αυτό το ανελέητο κάψιμο δεν έκανε καμιά διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους. Τους έκαιγε όλους, αδιάκριτα. Τα σιδερένια πουλιά που πετούσαν,πάνω από τα σύννεφα, άνοιγαν τις κοιλιές τους και άδειαζαν την “βροχούλα”σε πόλεις με ανθρώπους, με το πρόσχημα, ότι οι άνθρωποι αυτών των πόλεων, έκαναν ανάρμοστες πράξεις ενάντια σε άλλους ανθρώπους. Πάντοτε χρειάζεται ένα πρόσχημα, που να δικαιολογεί με τρόπο αδιαμφισβήτητο, μια τέτοια πράξη, αλλά επίσης να μπορεί να κρύψει επαρκώς, τα κίνητρα της πράξης σου.

Κανείς δεν είναι αθώος μέσα σε ένα πόλεμο. Δυστυχώς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές, αν έχουν υπάρξει κάποτε, που μπορούσαμε να διακρίνουμε τον κακό της ιστορίας ενός πολέμου. Είμαστε πια πολύ μακριά από αυτό το σημείο, ακόμα και με συμβατικά κριτήρια. Αντίθετα, μάλλον βρισκόμαστε πολύ κοντά στο γεγονός, ότι όλοι συναγωνίζονται για το ποιος θα είναι πιο ανελέητος με τους εχθρούς του και θα μπορέσει να κρύψει με μεγαλύτερη επιτυχία τα ευτελή κίνητρα του. Γιατί πάντοτε υπάρχουν κίνητρα, όσο και αν αυτά τα συγκαλύπτει η προπαγάνδα των στρατοπέδων. Σημαντικό σε μια τέτοια διαμάχη, είναι να μπορέσεις να πάρεις την κοινή γνώμη με το μέρος σου, για να εμφανιστείς σαν τον καλό της ιστορίας. Να είσαι εκείνος που να φαίνεται ότι παλεύει για τα ευγενή ιδανικά, αποδίδοντας στο εχθρό σου ταπεινά κίνητρα.

Σε ένα κόσμο που το καλό και το κακό έχουν χάσει προ πολλού την ιδιαίτερη σημασία τους και έχουν αντικατασταθεί από την ανάδειξη του συμφέροντος σε πρωταρχική αξία, τα κίνητρα δεν παίζουν κανένα ρόλο, αν το αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από το κόστος του, είναι προς όφελος σου. Αυτός που μπορεί να κρύβεται καλύτερα στο σκοτάδι των προθέσεων του, θα είναι ο νικητής που θα μαζέψει όλα τα οφέλη. Στη κορυφή της πυραμίδας, δεν υπάρχουν ηθικοί ενδοιασμοί. Αυτές οι πολυτέλειες, ανήκουν στη βάση της πυραμίδας,σε όσους η “βροχούλα” θα κάψει τα σπίτια και τα παιδιά τους. Όμως αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο από παράπλευρες απώλειες, που εν τέλει δεν απασχολούν κανένα από τους πρίγκιπες που κατοικούν στη κορυφή. Απασχολούν μόνο τους ίδιους, που αισθάνονται ανήμποροι να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειες τους. Γιατί αυτοί δεν κάνουν δηλώσεις μπροστά στις κάμερες, ούτε μπορούν να πάρουν αποφάσεις αν θα σηκωθούν τα σιδερένια πουλιά. Αυτό που ξέρουν να κάνουν, είναι να τρέχουν να σωθούν, να βρίζουν την άτυχη μοίρα τους και να θρηνούν τους νεκρούς τους. Αυτό μόνο τους έχει επιτραπεί. Πρέπει να είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν και όχι με όσα δεν έχουν. Άλλωστε, για να αλλάξεις κάτι πρέπει να το επιδιώξεις. Όταν το αποδέχεσαι μοιρολατρικά ή ακόμα και να το υποστηρίζεις, στηριζόμενος στη μεταβαλλόμενη θυμική σου διάθεση, δεν μπορείς να περιμένεις από τους δυνάστες σου να σε σώσουν. Αυτοί έχουν τις δικές τους επιδιώξεις που δεν σε συμπεριλαμβάνουν.

Είναι σαφές ότι βαδίζουμε σε μια σύρραξη των ισχυρών αυτού του πλανήτη. Πως να το δηλώσουν με ποιο ξεκάθαρο τρόπο οι άνθρωποι ; Έχουν τον διακαή πόθο να υπάρχει μόνο ένας ρυθμιστής του κόσμου. Ένας και μόνο ένας πρέπει να διοικεί την αυτοκρατορία που θέλουν να αποκαταστήσουν σε αυτή την γη. Είναι ζήτημα επιβίωσης για αυτούς, αλλά και ο μοναδικός τρόπος για να επιβάλλουν τα σχέδια τους. Σχέδια που είναι κρυμμένα στο σκοτάδι του μυαλού τους. Μιλούν για ειρήνη, αλλά είναι το μόνο που δεν τους ενδιαφέρει. Μιλούν για τα σφάλματα του εχθρού τους, αλλά ποτέ δεν κοιτούν αυτά που οι ίδιοι πράττουν. Μιλούν για αποκατάσταση δικαίου, αλλά το μόνο που επιδιώκουν είναι το δικό τους όφελος. Μιλούν για εγκλήματα του εχθρού τους, κάνοντας οι ίδιοι ανάλογα εγκλήματα. Μιλούν συνεχώς για την ευμάρεια, εξαπολύοντας την κόλαση. Μας κοροϊδεύουν απροκάλυπτα, δίχως ντροπή και εμείς ντρεπόμαστε για την αδράνεια μας. Βρίσκονται πολύ κοντά να κάνουν τον κόσμο ακατοίκητη περιοχή και μιλούν για τα επιτεύγματα τους στο διάστημα και στη τεχνολογία. Ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς αναπνοές, ενώ μιλούν για την ελευθερία. Ψεύδονται ασύστολα σε όλα, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι εραστές της αλήθειας.

Η αυτοκρατορία τους θα είναι στρωμένη με πτώματα, όπως όλες οι αυτοκρατορίες που πέρασαν πάνω από αυτό τον πλανήτη. Ανθρωποθυσίες στο βωμό της αποκατάστασης του “δίκαιου” του ισχυρού.

Μια σιωπή απλώνεται στο κόσμο της βάσης της πυραμίδας. Ένας πόλεμος που παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις , είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί να περάσει έξω από αυτές. Όσο η ‘βροχούλα” καίει ξένα σπίτια, εμείς μπορούμε να απωθούμε ότι κάποια στιγμή μπορεί να κάψει και τα δικά μας. Ίσως γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε την έκταση που μπορεί να πάρει αυτή η ιστορία και τις επιπτώσεις της επάνω μας. Μπορούμε ακόμα να συντηρούμε την αφέλεια μας , μια που το κακό δεν έχει φτάσει στη πόρτα μας. Σε άλλες εποχές, είμαστε λιγάκι πιο ευαίσθητοι. Η μισή Αμερική ,όρθωσε την φωνή της ενάντια στο πόλεμο του Βιετνάμ. Αλλά τότε η ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου δεν είχε πεθάνει , ούτε η ευαισθησία για το πόνο του απέναντι. Σήμερα, έχουμε και εμείς χάσει κάτι από την καθαρότητα της σκέψης μας, προτιμούμε να είμαστε απαθείς σε ότι συμβαίνει γύρω μας . Ίσως γιατί αυτή η φαινομενική ειρήνη που απολαμβάνει η δύση, τα χρόνια μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, μας έχει υπνωτίσει.

Το πραγματικό έχει γίνει απίστευτο. Μια απαθής κοινωνία αφήνεται στη μοίρα της με τρόπο γλυκό και υπνωτιστικό. Ζητάει να κοιμηθεί για να μην σκέφτεται αυτό που συμβαίνει. Για να μην χρειαστεί να της ζητηθεί η γνώμη της, κρυμμένη μέσα στη ενοχή της μη συμμετοχής της.

Ο πόλεμος των “τρελλών” φαίνεται να έχει αρχίσει. Μακάρι να φωτιστούμε σύντομα, γιατί δεν μας βλέπω καθόλου καλά !!!



Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Το ποδόσφαιρο είναι αντανάκλαση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.




Το ποδόσφαιρο δεν αποκαλείται τυχαία ο βασιλιάς των σπορ. Είναι ο βασιλιάς και μέσα στις τέσσερεις γραμμές που παίζεται, συνθέτει ένα πλήθος συμβολισμούς και πρακτικές της σύγχρονης κοινωνίας. Το παρακολουθούν εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως, θεατές που ανήκουν σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, εργάτες,διανοούμενοι,επιστήμονες, πολιτικοί, πλούσιοι και φτωχοί, γυναίκες και άντρες και όλοι αυτοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: το ακόρεστο πάθος για τις ομάδες τους. Πάθος, που πολλές φορές, μπορεί να τους οδηγήσει, σε συγκρούσεις μεταξύ τους, που ακουμπούν τον θάνατο.

Υπάρχει το ίδιο το παιχνίδι του ποδοσφαίρου με τους αθλητές του, υπάρχουν οι θεατές του, υπάρχει και το γήπεδο που είναι επιστρωμένο με πράσινο χόρτο. Ο ναός του ποδοσφαίρου, όπως αποκαλείται ευρέως. Υπάρχει ο άρχοντας του αγώνα που είναι ο διαιτητής. Αυτός που τηρεί τους κανονισμούς του παιχνιδιού. Όταν τους τηρεί. Τα τέσσερα αυτά μαζί συνθέτουν το ποδόσφαιρο, άρρηκτα. Όμως η ουσία του ποδοσφαίρου είναι άλλη, είναι η σύγκρουση δύο αντιπάλων  για το ποιός είναι ικανότερος. Αυτή η ουσία βρισκόταν πάντοτε στη ψυχή της κοινωνίας, όσο  προχωρούσε ο πολιτισμός μετουσιώθηκε μέσα στο παιχνίδι.

Το ποδόσφαιρο είναι  δηλαδή ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι, όπως όλα τα παιχνίδια των σχέσεων μέσα στη κοινωνία. Ανταγωνισμός με κανόνες. Δεν είναι άμιλλα, ούτε εκκλησία . Είναι καθαρός ανταγωνισμός στο ποιος θα είναι καλύτερος και θα κερδίσει το παιχνίδι, άρα θα πάρει το βραβείο, αλλά κυρίως το “χαρτί”. Επειδή μέσα σε αυτή την κοινωνία που σχεδόν τίποτα δεν γίνεται χωρίς όφελος και όταν εννοούμε όφελος, εννοούμε χρήμα, το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντιθέτως, έχει πολύ χρήμα μέσα στα σπλάχνα του, σπανίως καθαρό και συχνά βρώμικο. Ποιοι κατέχουν χρήμα για να το ρίξουν μέσα στο ποδόσφαιρο ; Οι επιχειρηματίες. Γιατί κάποιος θα ρίξει άφθονο χρήμα και ζεστό μέσα σε μια ομάδα ποδοσφαίρου ; Ποιο θα είναι το όφελος του; Επειδή αγαπάει την συγκεκριμένη ομάδα. Αυτός είναι ένας λόγος. Μαζί όμως με το τερπνό, πρέπει να υπάρχει και το ωφέλιμο . Το ωφέλιμο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι :

Η δημιουργία  αίγλης στο πρόσωπο του ιδιοκτήτη από την πλευρά των οπαδών της ομάδας, κυρίως στις χώρες που ακόμα είναι “υποανάπτυκτες”. Στις “αναπτυγμένες” αυτή η αίγλη βρίσκεται σε βαθύτερα επίπεδα .

Η δημιουργία ιδιωτικών στρατών από οπαδούς, που λατρεύουν την ομάδα τους και έχουν εύνοιες και οφέλη σε διάφορα επίπεδα. Από δωρεάν εισιτήρια σε αγώνες, “χαρτζηλικάκι” για να την βγάζουν καθαρή δίχως να δουλεύουν, μέχρι νομική κάλυψη σε περιπτώσεις επεισοδίων με οπαδούς άλλων ομάδων.

Πολιτικές διασυνδέσεις του ιδιοκτήτη με πολιτικούς και το ίδιο το κράτος. Δουλειές δηλαδή για τον ιδιοκτήτη της ομάδας σε μια πιο ευρύτερη αγορά.

Ασυλία για τυχόν παρανομίες, που για τους απλούς θνητούς θα σήμαιναν φυλακή.

Κέρδη για τον ιδιοκτήτη από το ίδιο το ποδόσφαιρο, από τηλεοπτικά δικαιώματα, εισιτήρια, μπόνους από την πρόκριση της ομάδας σε διεθνείς διοργανώσεις, πωλήσεις παικτών.

Διεθνής προβολή και επαφές, αν η ομάδα είναι κάποιας εμβέλειας.

Υπάρχουν και πιο σκοτεινές πλευρές, που κατά καιρούς βγαίνουν στη δημοσιότητα, όπως το ξέπλυμα χρήματος, διαφυγές από την εφορία, κέρδη από στησίματα αγώνων, που εμφανίζονται  στη δημοσιότητα από έρευνες και σχεδόν ποτέ δεν διερευνώνται πλήρως.

Όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους, αλλά όταν εμφανίζονται οι  πρακτικές τους συνέπειες π.χ συγκρούσεις οπαδών με νεκρούς, εισβολή σε αγωνιστικούς χώρους οπαδών και ιδιοκτητών, με όπλα ή χωρίς , τότε όλοι πέφτουν από τα σύννεφα και παρακολουθούν έκπληκτοι τα δρώμενα. Υποκρισία !!!!

Το ποδόσφαιρο είναι μια διεθνής επιχείρηση και σαν επιχείρηση έχει ανταγωνιστές . Όσο ανεβαίνουμε στη πυραμίδα των επιχειρήσεων, ξέρουμε ότι τα πράγματα γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα και επικίνδυνα . Τα χρήματα είναι πολλά και για να κερδίσεις την κούρσα και να επιπλεύσεις, δεν το κάνεις ούτε με τον σταυρό στο χέρι, ούτε τηρώντας τον νόμο ακριβώς. Αντίθετα, χρησιμοποιείς ότι μέσο μπορείς για να εξοντώσεις τον αντίπαλο.

Ο παγκόσμιος στίβος των επιχειρήσεων και της πολιτικής και οι πρακτικές τους, απλώς, έμαθαν στις ποδοσφαιρικές επιχειρήσεις τον τρόπο για να κινηθούν. Όχι το αντίθετο. Άλλωστε είναι αυτοί οι ίδιοι μεγάλοι επιχειρηματίες, που σταδιακά διείσδυσαν στο χώρο του ποδοσφαίρου, επειδή κατάλαβαν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε μια επικερδή αγορά.

Όλα τα στοιχεία που συνθέτει το ποδόσφαιρο σαν αρνητικά: τον ανταγωνισμό με κάθε μέσο, την εμπάθεια, την ίντριγκα, την διαστρέβλωση της αλήθειας, την διαπλοκή, την ανάδειξη του συμφέροντος ως μέσο για να αποσιωποιηθεί η αλήθεια, είναι στοιχεία που συνθέτουν την ίδια την κοινωνική και πολιτική ζωή των χωρών. Το ποδόσφαιρο τα οικειοποιήθηκε, γιατί απλά είναι κομμάτι αυτής της ίδιας κοινωνίας και της πολιτικής πραγματικότητας που τα παράγει. Έτσι, δεν μπορούν να αλλάξουν, αν ο κοινωνικός και πολιτικός κόσμος μας δεν αλλάξει. Είναι πολύ υποκριτικό να μιλούν οι εκάστοτε ιθύνοντες για περισσότερη νομοθεσία και ποινές, στο μέτρο που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εφαρμόσουν τις ήδη υπάρχουσες.

Οι παντοδύναμες εταιρείες που μάχονται στη παγκόσμια αγορά και διαπλέκονται άμεσα με το πολιτικό σύστημα, βλέπε ΝOVARTIS , SIEMENS ,MOSANTO, αλλά και οι μικρότεροι επιχειρηματίες αυτού του κόσμου, έχουν ήδη αποφασίσει το πως θα κινηθούν στο κόσμο και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουν. Εμείς οι υπόλοιποι, σαν θεατές σε ποδοσφαιρικό αγώνα, παρακολουθούμε την έκβαση του ανταγωνισμού τους και το ποιος θα νικήσει, τελικά.

Στη χώρα μας, τον τελευταίο καιρό, γίνεται πολύ συζήτηση για την εισβολή ενός επιχειρηματία, που κατέχει μια ομάδα ποδοσφαίρου, μέσα στο γήπεδο οπλισμένου. Μάλιστα, έχει γίνει και διεθνής είδηση και σε άλλες χώρες ασχολούνται με το θέμα, σαν να είναι κάτι το πρωτόγνωρο.

Στο ελληνικό χώρο το συνηθισμένο προκαλεί πάντα εντύπωση, σαν να είναι ασυνήθιστο. Λες και δεν παρακολουθούμε πολύ καιρό τώρα,επιχειρηματίες με διαφορετικές πολιτικές προτιμήσεις, αλλά που πάντα διαπλέκονται με αυτές, να κατέχουν κυρίαρχες ομάδες, μέσω των οποίων να καρπώνονται πολυποίκιλα οφέλη. Είναι σαν να μην γνωρίζουμε ότι πολεμούν μεταξύ τους Επίσης, είναι σαν μην γνωρίζουμε την ασυλία που αυτοί αποκομίζουν σε πολλά επίπεδα. Κάθε φορά όμως που αυτή σύγκρουση βγαίνει στη δημοσιότητα με την μια ή την άλλη αιτία, εκπλησσόμαστε. Ακόμα και αυτού του είδους η έκπληξη όμως γίνεται κάποτε βαρετή και χάνει το γούστο της. Γίνεται άλλοθι για αυτό που ξέρουμε όλοι και αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Ο κόσμος που έχει φτιάξει το χρήμα είναι ο κόσμος που η σκέψη του είναι η σκέψη του χρήματος, ένας κόσμος που ποτέ δεν θα γίνει αγγελικός, ούτε με νόμους, ούτε με καταστολές, ούτε με ανούσιες εκπλήξεις και διακηρύξεις, γιατί και αυτές το χρήμα τις παράγει. Άρα δεν περιμένουμε καμμία καλυτέρευση, αντίθετα.

Το ποδόσφαιρο είναι το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας, που επειδή παράγεται στα μύχια της, αντανακλά με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο,πως είναι δομημένη η ίδια η κοινωνία και η πολιτική της ζωή.

Το πρωτάθλημα πρέπει να το πάρει και θα το πάρει αυτός που έχει τις καλύτερες “άκρες”.!!!!!!



Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Πλέουμε με βάρκα την ελπίδα.....










Τα σύννεφα μαζεύτηκαν σιγά-σιγά πάνω από τα κεφάλια μας. Πλησιάζει καταιγίδα. Έτσι, φαίνεται τουλάχιστον, με μια πρώτη ματιά. Δεν είναι δυνατόν να σπρώχνεις τα προβλήματα, διαρκώς, ‘κάτω από το χαλάκι”. Τι να καλύψει και αυτό άλλωστε ; Μαζεύτηκε πολύ σκόνη από το “μαγαζί”. Για πολύ καιρό, κάνουμε τα στραβά μάτια, σε πολλά πράγματα. Είμαστε πολύ γενναιόδωροι σε κριτικές και αναλύσεις, αλλά αδύναμοι στο να βρούμε λύσεις. Γιατί οι λύσεις απαιτούν ρίσκα, απαιτούν θυσίες, απαιτούν σχέδιο και θέληση. Όταν αρχίσει να βρέχει είναι πια αργά, αν δεν έχεις πάρει την ομπρέλα σου. Απλώς αρχίζεις να τρέχεις για να κρυφτείς. Στη περίπτωση που δεν βρεις καταφύγιο, απλά, γίνεσαι μούσκεμα .

Οι κοινωνίες που βγήκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας βιώσει την φρίκη,πήραν την απόφαση να πορευτούν ειρηνικά. Έβαλαν για λίγο στη άκρη τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους, με σκοπό να ζήσουν εν ηρεμία. Δεν ήθελαν να ζήσουν ξανά πόλεμο, τουλάχιστον, μέσα στη Δύση. Βρήκαν παρηγοριά μέσα σε μια αλματώδη ανάπτυξη σε όλους τους τομείς, που έφερε μια αυξάνουσα ευημερία σε όλη την Δύση. Τώρα για τον τρίτο κόσμο, ας τον αφήσουμε προσωρινά στη μοίρα του.

Η ευημερία δεν ανοίγει την όρεξη μόνο σε αυτούς που καρπώνονται τον πλούτο, αλλά και στους υπόλοιπους που ήθελαν μια καλύτερη ζωή. Έτσι οι φτωχοί απέκτησαν δικαίωμα στο όραμα της ευμάρειας . Άρχισαν να αναπτύσσονται οι κοινωνίες της κατανάλωσης. Μπορεί οι κυρίαρχες ιδεολογίες να ζέσταιναν ακόμα τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά η ευημερία και η κατανάλωση , άρχισαν να τις ζεσταίνουν ακόμα πιο πολύ.

Ο κόσμος άλλαξε και μαζί του άλλαξαν και οι άνθρωποι του. Έγιναν πιο εφησυχασμένοι, πιο αυτάρκεις , θεώρησαν ότι οι πόλεμοι ήταν πολύ μακρυά από αυτούς. Έγιναν λιγότερο φοβισμένοι, είχαν περισσότερες απαιτήσεις από την ζωή τους και από τα κράτη τους. Νόμισαν, ότι απέκτησαν δικαίωμα στον πλούτο της ζωής .

Όπου υπάρχει τυρί, μου έλεγε ένας γιατρός χτες, υπάρχει κοντά και η φάκα. Σοφό!!!! Παλιό αλλά πάντοτε επίκαιρο. Ξαφνικά η οργιώδης ανάπτυξη έλαβε τέλος , οι ιδεολογίες δεν ζέσταιναν πια κανένα, μια που το χρήμα είναι μάλλον ισχυρότερο από κάθε ιδεολογία. Είναι η πλέον εμπεριστατωμένη ιδεολογία, που απαιτεί την απόλυτη υποταγή, από όλες τις υπόλοιπες. Έτσι, αφού οι κοινωνίες που ζούμε κυριαρχούνται από αυτήν, αυτή θα ορίσει και το τρόπο που θα παίζεται το παιχνίδι. Κοντά στο χρήμα , εμφανίστηκε σταδιακά και η κυριαρχία. Μια κυριαρχία που όντας απαλλαγμένη πλέον από ιδεολογίες, δεν έχει και κανένα πρόβλημα να εμφανίζεται απροκάλυπτη και ενίοτε αδυσώπητη. Η κυριαρχία δεν έχει κανένα θέμα να κάνει πολέμους ,όταν τα φράγκα είναι πολλά. Αφού λοιπόν τα φράγκα και μόνο αυτά ,ως γνωστό κάνουν τον κόσμο να γυρίζει, ο πόλεμος θα ξαναμπεί στις ζωές μας ,με όλους τους τρόπους που αυτός γνωρίζει.

Οι φτωχοί λοιπόν, που έβλεπαν την ζωούλα τους να βελτιώνεται, για μια ακόμα φορά δεν έβλεπαν την φάκα που παραμόνευε. Οι φτωχοί δεν καταλαβαίνουν αυτά τα παιχνίδια. Ποτέ δεν τα καταλάβαιναν. Αν μπορούσαν να τα καταλάβουν είτε θα προσπαθούσαν να πάψουν να είναι φτωχοί , είτε θα τους προβλημάτιζε ,πως μια χούφτα πλούσιοι ορίζουν την ζωή σε όλο τον πλανήτη. Οι φτωχοί όμως δεν κάνουν τέτοιες σκέψεις. Ακόμα και όταν τις κάνουν, δεν ξέρουν τι να κάνουν παρακάτω. Σταματούν εκεί και διαμαρτύρονται για την αδικία που υπάρχει μέσα στον κόσμο. Αυτό το παράπονο που εκφράζουν ,φαίνεται ότι τους ανακουφίζει, απλά να το εκφράσουν και μόνο. Σαν ότι είχαν να κάνουν το έκαναν, ότι είχαν να πουν το είπαν. Μετά από αυτό αποσύρονται στη “σοφία” τους και περιμένουν τις εξελίξεις. Μια που φτωχοί είμαστε το 99% του πλανήτη, φαίνεται ότι είμαστε ένας πλανήτης “σοφών”.

Το 1% δεν σκέφτεται έτσι. Τυχαίως, κατέχει και τον πλούτο. Μιας λοιπόν που δεν σκέφτεται έτσι, μπορεί να προκαλεί και την οποιανδήποτε αναταραχή σε οποιαδήποτε περιοχή επιλέγει, με όποιον τρόπο επιλέξει. Ποιος μπορεί να προβάλλει την οιανδήποτε ένσταση ; Η συλλογική “σοφία” των φτωχών ;

Είναι απολύτως σίγουρο, ότι όταν η εύθραυστη ασφάλεια μας θα σπάσει σαν το κρυστάλλινο βάζο στο σαλόνι μας, για μια ακόμα φορά θα πέσουμε όλοι από τα σύννεφα της ευημερίας μας και της σοφίας μας. Για μια ακόμα φορά θα ψάχνουμε ενόχους και επειδή δεν θα τους βρίσκουμε, θα τσακωνόμαστε αναμεταξύ μας. Είναι γνωστή η πρακτική αυτή. “Σοφή” και αυτή.

Τα σύννεφα της αναταραχής πυκνώνουν από παντού. Στη Συρία ,ο πόλεμος δεν έχει τέλος. Δεν ξέρει κανείς πια, ποιος μάχεται με ποιον. Στη Παλαιστίνη, φυλακίζονται ακόμα και παιδιά,που έχουν μεγαλώσει μέσα στη σύρραξη. Ο Τράμπ μετράει τις ώρες για να κάνει επέμβαση στη Κορέα. Οι Τούρκοι, θέλουν να κάνουν την Μεσόγειο θάλασσα, θάλασσα με πτώματα. Σαν να μην έφταναν οι οι μετανάστες που πνίγονται καθημερινά . Πολεμικά πλοία και αεροπλάνα “βολτάρουν” οπλισμένα. Αυτό που χτες φαινόταν απόμακρο και απίθανο , σήμερα δεν φαίνεται ούτε απόμακρο ,ούτε απίθανο.

Εκεί που μαζεύονται πολλά σύννεφα, μάλλον θα βρέξει....

Πλέουμε με βάρκα την ελπίδα, ότι ο ουρανός δεν θα πέσει στο δικό μας κεφάλι. Όπως και να το κάνεις είμαστε “σοφοί’ κάτι θα ξέρουμε !!!!!




Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

“Τι είναι η πατρίδα μας ;”




 Μάλλον τα παρατεταμένα χρόνια της κρίσης που περνάμε, τα μνημόνια, η φτώχεια, η γενικευμένη μιζέρια και κατάθλιψη, έχουν επηρεάσει την κρίση μας ως πολίτες. Δεν την είχαμε και ποτέ σε μεγάλα ποσοστά, τώρα φαίνεται την χάσαμε τελείως.

Ίσως να φταίει και το γεγονός, ότι έχουμε εθιστεί στα ψέματα και στις παντός είδους ‘παπαριές”, αναιρέσεις και διαστρεβλώσεις. Ίσως επειδή το παράλογο έχει γίνει ο τρόπος που πρέπει να ζήσουμε , έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε παράλογα. Είναι και αυτός ένας τρόπος να την βγάλουμε καθαρή, να σκεφτόμαστε συνεχώς στρεβλά. Είναι πολύ προσαρμοστικό το ανθρώπινο πλάσμα, επιβιώνει με τους πλέον περίεργους τρόπους , καλλιεργώντας αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, που τελικά φτάνει στο σημείο να τις πιστεύει σαν πραγματικές. Πολλές φορές δεν χρειάζεται ούτε καν να τις δημιουργεί το ίδιο, αλλά τις “τσιμπάει” από τον δρόμο, τις καβαλάει και τρέχει. Πάντοτε υπάρχουν αναμεταξύ μας πρόθυμοι να τις καλλιεργήσουν, προς το συμφέρον τους , αλλά και πρόθυμοι να τις ακολουθήσουν.

Το σίγουρο είναι ένα ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις παθογένειες της ιστορίας του, είτε αυτή είναι προσωπική, είτε πολιτική, είτε εθνική, είτε θρησκευτική. Η καρδιά μας δονείται σε ιδιαίτερες συχνότητες και ότι έχει κολλήσει επάνω μας σαν τσιμπούρι, θα το κουβαλάμε πάντοτε ότι και να γίνει, ανεξάρτητα αν είναι αληθινό και σωστό. Δεν πρόκειται να στο αλλάξει κανείς, ότι και να σου πει. Όταν η ψυχή ερωτεύεται κάτι, είτε άνθρωπο, είτε ιδέα, είτε πράγμα, θα μείνει προσκολλημένη πάνω του ως το τέλος.

Βέβαια, ερωτεύεσαι και ψέματα, ή καλύτερα μπορείς να ερωτευτείς πράγματα που κάποτε ήταν αλήθεια αλλά έχουν μετατραπεί πλέον σε ψεύτικους απόηχους του παρελθόντος.

Είναι απολύτως φυσιολογικό να αγαπάς το μέρος που έχεις ζήσει και μεγαλώσει. Ο τόπος σου, όπως και να το κάνουμε είναι ένα σημείο έλξης, όπως είναι το σπίτι σου. Μπορείς να το παινεύεις ή το κατηγορείς, αλλά όταν απομακρύνεσαι από αυτό νοιώθεις την έλλειψη του. Η γλώσσα, τα ήθη του τόπου σου τα κουβαλάς πάντα κοντά σου. Όταν κάποιος τον απειλεί, εξεγείρεσαι, μπορείς ακόμα να θυσιάσεις και την ζωή σου στη υπεράσπιση του. Το πρόβλημα αρχίζει και υφίσταται, όταν εξαιτίας αυτής της αγάπης,  αρχίζεις να γίνεσαι μονοδιάστατος. Δηλαδή, όταν η αγάπη σου γίνεται εμμονή και κυριαρχεί στη ζωή σου, σαν η μοναδική αλήθεια που είναι υπεράνω όλων των άλλων, ακόμα και της ίδιας της αλήθειας. Όταν δεν μπορείς να δεις τίποτα περισσότερο από αυτό που αγαπάς. Όταν γίνεσαι εχθρικός, με ότι τον πλησιάζει και προσπαθεί να τον κρίνει. Τότε, ανήκεις στη οικογένεια των “εθνικιστών”.

 Οι εθνικιστές δεν αγαπούν τον τόπο τους , αγαπούν την ιδέα που έχουν διαμορφώσει για τον τόπο τους. Είναι πιθανόν να μην αντιλαμβάνονται και τίποτα από αυτό που συμβαίνει στο μέρος που ζουν. Για τους εθνικιστές όλα είναι απειλητικά, οι μετανάστες , οι αναρχικοί , οι αριστεροί, οι ξένοι, αυτοί που ζουν στον ίδιο τόπο και ασκούν κριτική. Όλα μοιάζουν να θέλουν να κηλιδώσουν την ιδέα που αγαπούν. Ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν τέτοια πρόθεση. Για τους εθνικιστές δεν υπάρχει καμιά ισοτιμία τόπων. Yπάρχει στη πρόθεση τους η ολοσχερή υπερίσχυση του δικού τους τόπου, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

Η ιστορία αλλά και η ιστορία των τόπων που ζουν , έχει υποφέρει πολλά δεινά, από την αγάπη των εθνικιστών για τον τόπο τους. Αυτό φαίνεται να το ξεχνούν επισταμένα και αντιθέτως να θυμούνται, μόνο, τις στιγμές που ήταν λαμπρές. Γιατί αυτό εξυπηρετεί το όραμα τους.

Ο εθνικισμός είναι μια μια ιδέα που θέλει να φορεθεί ξανά στην εποχή που ζούμε. Μια ιδέα ξεφτισμένη, που όμως δεν έχει πεθάνει. Αντίθετα, επιδιώκει να γίνει ξανά, κυρίαρχη ιδέα. Δεν είναι φαινόμενο, τοπικό, αλλά παγκόσμιο. Μαζεύει στη ποδιά του, μάζες ανθρώπων δυσαρεστημένων από διαφορετικά θέματα,που ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι, για να τους δώσει διέξοδο, σε ένα κόσμο που χτυπιέται από πάρα πολλά αδιέξοδα. Αλλά επίσης, στελεχώνεται και αναζωπυρώνεται από στοιχεία, με θλιβερή ιστορία. Στοιχεία που έχουν αποδείξει ιστορικά, ότι ο ζόφος είναι η δεύτερη τους φύση. Οι παντός είδους ναζιστές, που συνδέουν την φυλή με το έθνος, είναι οι σύγχρονοι τροφοδότες της ιδέας του εθνικισμού.


Τα Σκόπια είναι ένα κατασκευασμένο κράτος, που εξυπηρετεί, όπως φαίνεται, συγκεκριμένους στόχους. Στα πλαίσια αυτών των στόχων, όφειλαν να καλλιεργήσουν και ένα μύθο, που θα τους εμψύχωνε για να πετύχουν τους στόχους τους. Όσο αντιστέκεσαι σε μύθους, μάλλον τους κάνεις περισσότερο πιστευτούς. Κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς. Ειδικά, όταν για να τους αντιμετωπίσεις, συμμαχείς με το φολκλόρ και την ανοησία. Δείχνεις ότι κάτι φοβάσαι, για κάτι είσαι ένοχος. Ακόμα και αν θεωρείς ότι ο αλυτρωτισμός τους ανοίγει θέματα, δεν καλείς επιστράτευση. Όταν αποφασίζεις να την καλέσεις, για τους λόγους που νοιώθεις ότι δικαιούσαι, δεν την πλαισιώνεις με ότι γελοίο έχεις στο οπλοστάσιο σου, όταν μάλιστα έχεις το πάνω χέρι σε όλα τα επίπεδα. Δεν προσπαθείς να κάνεις την επιστράτευση σου μεγαλύτερη από ότι είναι πραγματικά. Δεν φτιάχνεις έκρυθμο κλίμα στο στρατόπεδο σου. Όταν πράττεις με αυτόν τον τρόπο, έχεις προεξοφλήσεις ότι θα χάσεις ή ότι επισκοπείς σε άλλο πράγμα από αυτό που ισχυρίζεσαι. Άρα αυτόματα καθίστασαι ύποπτος.

Ούτως ή άλλως, όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο στόχος σου, ποιος είναι ο εχθρός σου και παρόλο που δεν είναι φίλος μας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μασήσουμε όλοι στο ψέμα σου.

Ο εμφύλιος στο ελληνικό έδαφος δεν έχει πεθάνει ποτέ. Συνεχώς ανανεώνει τις μορφές του. Όσοι αγαπούν αυτή την χώρα, το ξέρουν. Η διχόνοια ήταν πάντοτε το πάθος μας !!!!


“Τι είναι η πατρίδα μας.... και αυτά και εκείνα και κάτι πού έχουμε μες στη καρδιά.....” Πολέμης

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Αχέντ Ταμίμι.





Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τίποτα !!! Το λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να το πιστέψω. Στην εποχή που ζούμε, την πλέον πολιτισμένη, σύμφωνα με  πολλούς, αυτό που παραμένει σταθερό και εν πολλοίς αναλλοίωτο, είναι η αγριότητα.

Ενώ όλα φαίνεται να “ανυψώνονται”, στους ουρανούς της θεαματικής ευδαιμονίας, η αγριότητα παραμένει το κυρίαρχο ήθος. Στις σχέσεις, στη κοινωνία , στα κράτη, στο ίδιο μας τον εαυτό. Ένας άγριος πλανήτης , που λουστράρει καθημερινά τον εαυτό του, με σκοπό να φαίνεται κάτι διαφορετικό, από αυτό που είναι πραγματικά. Για να κρύψει από την καρδιά του, το ελάττωμα του.

Οι Εβραίοι είναι ένας πονεμένος λαός. Σε όλη την ιστορία του, που είναι αδιαμφισβήτητα πολύ μεγάλη, έχει υποστεί τρομερές διώξεις. Για αιώνες “άστεγος”, ταλαιπωρημένος, αντιμετώπιζε την χλεύη και πολλές φορές την τυραννία,των περιοχών που τον φιλοξενούσαν. Ένας λαός που κλείστηκε στον εαυτό του, με σκοπό να προστατευθεί και να μπορέσει να συνεχίσει την ύπαρξη του. Παρόλο που ζούσε κυνηγημένος, έβγαλε σημαντικές προσωπικότητες από τα σπλάχνα του, στα γράμματα ,στις τέχνες, στα ριζοσπαστικά κινήματα, στη μεταφυσική σκέψη.

Ζούσε μέσα στο κόσμο, χωρίς ο κόσμος ποτέ να τον έχει αποδεχτεί. Ποτέ δεν πτόησε τους Εβραίους αυτό. Κλεισμένοι στα γκέτο όλης της Ευρώπης, γνώρισαν τις σφαγές από πρώτο χέρι, με κάθε πιθανή δικαιολογία που μπορούσαν να φανταστούν οι εκάστοτε διώκτες τους . Λαός συμπαγής και ενωτικός στη αντιμετώπιση της αδικίας , όταν αυτή “έσκαγε” πάνω του, συντηρητικός στις αξίες του. Όμως και ριζοσπάστης λαός. Πλαισίωσε και αγκάλιασε όλες τις προοδευτικές ιδέες της κάθε εποχής..

Οι γραφές και το χρήμα , ήταν πάντοτε οι κολώνες της ύπαρξης του. Σε αυτά τα δύο “πάτησαν” για να κρατηθούν πνευματικά, αλλά και να ελέγξουν τον γύρω τους κόσμο. Πνευματική και υλική δύναμη. Ο “περιούσιος λαός” ενός Θεού, που χάιδευε μέσα στους αιώνες τον πόνο τους και τους τροφοδοτούσε συνεχώς την θέληση τους να υπάρξουν μέσα στο κόσμο.

Όταν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, βγήκε στη επιφάνεια η φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όλος ο κόσμος βουβάθηκε και έκλαψε με το δράμα των Εβραίων. Οι σφαγές αιώνων συμπυκνώθηκαν και απέκτησαν υπόσταση. Όλος ο πλανήτης ένοιωσε την ανάγκη να σεβαστεί και να τιμήσει αυτόν τον λαό, που ίσως περισσότερο από κάθε άλλον ένοιωσε την απύθμενη φρίκη στο πετσί του. Και τον τίμησε δίνοντας του , επιτέλους μια “στέγη”. Ένα μέρος να μείνει, να φτιάξει το δικό του κράτος, τα δικά του σπίτια . Να κατοχυρώσει τον σεβασμό που τόσο του είχε λείψει.

Έτσι γεννήθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Σε κάθε ιστορία όμως υπάρχουν και τα “σκαλώματα”. Εκεί που έφτιαξαν κράτος οι Εβραίοι, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι : οι Παλαιστίνιοι. Και αυτοί ντόπιοι , με άλλη θρησκεία, φτωχοί και ελαφρώς άμοιροι. Μια από τις πλέον σύγχρονες σφοδρές διαμάχες της ιστορίας , ήταν γραφτό να ξεκινήσει. Μια άγρια διαμάχη που πάρα πολλά χρόνια τώρα, μετράει άπειρους νεκρούς και που το αδιέξοδο και η βιαιότητα της απειλεί να βάλει φωτιά σε όλο τον πλανήτη.

Βιβλία θα μπορούσαν να γραφτούν αναλύοντας , τους πολιτικούς, θρησκευτικούς και εν τέλει βαθιά συμφεροντολογικούς λόγους αυτής της διαμάχης. Η περιοχή είναι αυτό που λέμε “μαγαζί γωνία”, με τεράστια γεωπολιτική σημασία , όχι μόνο για τους εμπλεκόμενους , αλλά κυρίως και για τους μεγάλους παίκτες του πλανήτη.

Δεν με ενδιαφέρει , επί του παρόντος αυτό.  Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή η χρόνια διαμάχη, με πολλούς νεκρούς εκατέρωθεν, από τους Εβραίους. Από την μια έχουμε ένα από τα πλέον πλούσια κράτη, με άριστα εξοπλισμένο στρατό, με πυρηνικά  και μια από τις καλύτερες μυστικές αστυνομίες του κόσμου. Από την άλλη, έχουμε ένα λαό που παλεύει με όπλα , τις σφεντόνες και τις πέτρες και στη καλύτερη περίπτωση με απαρχειωμένες ρουκέτες . Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ κυριολεκτικά, στη σύγχρονη του έκδοση.






Η Αχέντ Ταμίμι είναι ένα κορίτσι 17 χρονών παλαιστίνια. Κρατείται από τον ισραηλινό στρατό και περιμένει την δίκη της . Συνελήφθη, γιατί μαζί με τη ξαδέλφη της, επιτέθηκε σε δύο ισραηλινούς στρατιώτες, χρησιμοποιώντας τα χέρια της. Είναι όμως πολύ “επικίνδυνη”, γιατί πριν χρόνια δάγκωσε στα χέρι, με τα “κοφτερά” της δόντια, ένα άλλο ισραηλινό στρατιώτη με πλήρη εξάρτηση και το αυτόματο στο χέρι.

Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου Ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι της, χτύπησαν τη μητέρα της, ενώ πυροβόλησαν το 15χρονο ξάδερφό της στο κεφάλι. Στη συνέχεια συνέλαβαν τη 17χρονη επειδή είχε χειρονομήσει εναντίον των στρατιωτών.”
Με αφορμή τα εν λόγω γεγονότα, ο ισραηλινός δημοσιογράφος Ben Caspit, την περασμένη εβδομάδα έγραψε στην «αντιδεξιά» εφημερίδα Maariv, πως «στην περίπτωση αυτών των κοριτσιών θα πρέπει να καθοριστεί μια άλλη τιμωρία κατά τη διάρκεια της νύχτας μακριά από κάμερες και μάρτυρες», προτρέποντας ουσιαστικά για βάναυση επίθεση εναντίον της ανήλικης.” Huffpost

Η Ταμίμι είναι ένα από τα πολλά παιδιά των παλαιστινίων που αγωνίζονται για τον τόπο τους. Συνήθως είναι “βαριά οπλισμένα” με σφεντόνες και αυτό έκανε τον αξιότιμο κύριο Νεντανιάχου να βγάλει οδηγία, ότι οι ισραηλινοί μπορούν να πυροβολούν , όσους απειλούν τους στρατιώτες του Ισραήλ με τις σφεντόνες τους. Έτσι οι παλαιστίνιοι μέτρησαν ξανά νεκρούς , μαζί τους και έφηβοι, που συμμετέχουν στις συγκρούσεις.

Όχι, δεν ίδρωσε κανενός το αυτί από την διεθνή κοινότητα και δεν νομίζω ο αξιότιμος κύριος να απολογηθεί ποτέ σε κανένα δικαστήριο για τις αποφάσεις του αυτές.

Όλα αυτά είναι γνωστά και μπορούν να εξηγηθούν, με απαραίτητη προϋπόθεση την ελαστική συνείδηση , στα πλαίσια μιας πολεμικής διαμάχης.
Αυτό που εμένα με εκπλήσσει είναι κάτι άλλο:

Πως ένας λαός με τόσο βαρύ ιστορικό διωγμών ,που κόπτεται να το σεβαστούν για αυτά που έχει υποστεί, να κινείται με τόση ευκολία στις ίδιες και χειρότερες πρακτικές με αυτά που μέχρι χτες κατέκρινε;

Πως ανέχεται να σκοτώνονται ή να φυλακίζονται παιδιά στη αυλή του ;

Δεν φοβάται τον Θεό του, μια που ο θεός του τον έχει καταστήσει “περιούσιο λαό” ; Ή μήπως παιδιά, είναι μόνο τα παιδιά του Ισραήλ και μόνο αυτά χρειάζονται προστασία ;

Υπάρχει κάποια υποτυπώδης τιμή σε αυτόν τον πόλεμο, όση τιμή μπορεί να υπάρξει,  ανάμεσα σε τακτικό στρατό και αμάχους ;

Υπάρχει η λέξη "ντροπή" στα εβραϊκά ;

Τις τελευταίες μέρες, το εβραικό κοινοβούλιο ψήφισε με μικρή πλειοψηφία την  επαναφορά της καταδίκης σε θάνατο  για περιπτώσεις "τρομοκρατών". Αυτό έγινε μετά τον θάνατο 3 εποίκων από παλαιστίνιο. Όπου "τρομοκράτης" διάβαζε παλαιστίνιος.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα γκέτο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τους διωγμούς των Εβραίων και τα θύματα,, που και αυτός μετρά στη διαμάχη του με τους Παλαιστίνιους.Όμως δεν θα ξεχάσουμε ποτέ και τον Παλαιστινιακό λαό και τα παιδιά του.  Ένα λαό που ζητά αυτό που οι Εβραίοι ζητούσαν για αιώνες και τελικά τους δόθηκε. Ένα λαό, που είναι σαφώς σε αδύναμη θέση και αντιμετωπίζει μια βία που είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει. 

Ο Εβραϊκός λαός είναι αυτός που ξεχνά την ιστορία του και το μάθημα που αυτή έπρεπε να του έχει διδάξει. Δηλαδή, ότι είναι στεγνά άδικο, όταν έχεις την δύναμη, να ξεχνάς τον πόνο της αδικίας την οποία υπέφερες μέχρι χτές

Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού,  σημαίνει, ότι στο τέλος θα μείνουμε όλοι τυφλοί.

Αυτός ο πλανήτης είναι ένας πολύ άγριος πλανήτης!!! Στο τέλος, δεν θα μείνει κανείς.



Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι πόλεις και το τεχνολογικό ιερατείο.



Ένας παλιός Αγιουβεδικός πάπυρος αναφέρει, ότι πριν από 3.000 χρόνια έγινε μια μεγάλη, για τα δεδομένα της εποχής, συγκέντρωση σοφών στα Ιμαλάια, με σκοπό να συζητήσουν, αυτό που θεωρούσαν, σαν το βασικό πρόβλημα της τότε κοινωνίας. Ποιο ήταν αυτό; Ήταν η συγκέντρωση μεγάλων ομάδων ανθρώπων σε κατασκευές πού ονομάζονταν «χωριά».

Δεν γνωρίζω την πραγματικότητα ή μη αυτής της συνάντησης, αυτό όμως που γνωρίζω και το γνωρίζω καλά , είναι ότι, αν αυτή η συνάντηση σοφών έγινε ποτέ, έθιξε ένα πρόβλημα που σήμερα, που πια δεν ζούμε σε χωριά, αλλά σε τεράστιες μεγαλουπόλεις, πολλών εκατομμυρίων κατοίκων, είναι όντως ένα τεράστιο θέμα με απίστευτες προεκτάσεις.

Στα τέλη του 19ου αιώνα , όταν η βιομηχανική επανάσταση ήταν στο φόρτε της, πάρα πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι, έβλεπαν με φρίκη την ανάπτυξη των πόλεων, σε αντίθεση με μια εκτενή καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Εκείνες τις εποχές, δεν ήταν ακριβώς μια οικολογική συνείδηση που έκανε τους ανθρώπους να αντιδρούν, όσο νομίζω μια βαθιά συναίσθηση, ότι ριζικά ο τρόπος ζωής τους θα άλλαζε προς μια κατεύθυνση που μετέφερε μαζί της κάτι το νοσηρό.

Σίγουρα ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας του βρέθηκε σε μια θέση να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το φυσικό περιβάλλον. Ποτέ δεν είχε μια αγαστή σχέση με αυτό. Η ανθρώπινη κοινωνία έβαζε πάντοτε τις δικές της ανάγκες πάνω από την σχέση της με το χώμα που πατούσε, τον αέρα πού ανάπνεε, τα ζώα με τα οποία συγκατοικούσε επάνω στο πλανήτη. Ο άνθρωπος θεώρησε το φυσικό περιβάλλον εξαρχής εχθρικό έως και τρομώδες και όταν άρχισε να τιθασεύει τους πρωτόγονους φόβους του, πέρασε σε μια αντεπίθεση, που με την βοήθεια της τεχνολογικής ανάπτυξης σε κάθε εποχή, κατέληξε να τείνει να εξαφανίσει οποιοδήποτε κομμάτι τον συνέδεε μαζί της .

Η συσσώρευση των ανθρώπων στις πόλεις είναι κυρίως αποτέλεσμα τριών παραγόντων: η αύξηση του πληθυσμού, η καταστροφή της αγροτικής οικονομίας από τους συνεχείς πολέμους και η άνευ προηγουμένου ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Εκεί που προηγουμένως άνθιζε το φυσικό περιβάλλον, κάποια στιγμή, άνθισαν τα φουγάρα από τις πρώτες φάμπρικες . Γύρω από τις φάμπρικες, άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτες μεγάλες πόλεις, πόλεις που θα μάζευαν στη αγκαλιά τους, όλο και μεγαλύτερες μάζες εξαθλιωμένων ανέργων, που είχαν χάσει τα χωράφια τους και που αναζητούσαν δουλειά και ευκαιρίες σε ένα καινούργιο κατασκευασμένο περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από αυτό πού ζούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή.

Ένα από τα πρώτα πράγματα πού αλλάζει σε μια πόλη είναι η αντίληψη για τον χρόνο.

Ο χρόνος μέσα στη πόλη είναι τεχνητός, στηρίζεται στο ρολόι, στους δείκτες μιας ευφυούς κατασκευής, πού αναπαριστά τον φυσικό χρόνο και τον εντάσσει κυρίως στη ανάγκη των οικονομικών απαιτήσεων εκείνων πού διευθύνουν την πόλη.

Ο φυσικός χρόνος στρέφει την αντίληψη του ανθρώπου σε ολόκληρη την δημιουργία, καθιστώντας τον άνθρωπο μέτοχο στο θαύμα της φύσης.

Ο τεχνητός χρόνος του ρολογιού υποβιβάζει την ανθρώπινη δραστηριότητα, καθιστώντας την έρμαιο των αναγκών και εκείνων πού χειρίζονται αυτές τις ανάγκες.

Η όσφρηση και η ακοή και η όραση είναι από τις αισθήσεις που πλήττονται άμεσα από την διαβίωση στη πόλη.

Δέχονται καθημερινά τον βομβαρδισμό μιας αφύσικης τεχνολογικής ανάπτυξης, που κινείται ραγδαία στη συνεχή ανακατασκευή του περιβάλλοντος σε συνθήκες, πού ενώ υποτίθεται γίνονται για τους ανθρώπους, καταλήγουν να είναι ενάντια του και να τον υποκαθιστούν.

Ζούμε μέσα στη κυριαρχία μιας τεχνολογίας, που έχει καταλάβει απροκάλυπτα όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, διεισδύοντας ακόμα και σε τομείς της αυστηρά προσωπικής μας ζωής.

Ο περιβόητος ατομικισμός και η αποξένωση, που συχνά ερμηνεύονται μέσα από τα αλλήθωρα μάτια μιας στεγνής κοινωνιολογίας, οφείλουν πολλά , σε αυτά τα σύγχρονα τερατουργήματα, μέσα στα οποία ζούμε και τα οποία έχουν φτιαχτεί με τέτοιο τρόπο, που να δίνουν υπόσταση αποκλειστικά στη ύπαρξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας που έχει χάσει την επαφή με την καρδιά της και το σώμα της .

Η πόλη δεν είναι ο χώρος που οι άνθρωποι σχεδίασαν για να αναπτύξουν τις ολόπλευρες δυνατότητες τους σε αρμονία με την φύση .

Η πόλη είναι ο χώρος που οι άνθρωποι παρέδωσαν την ζωή τους στη τεχνολογία , χάνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής τους.

Ένας τέτοιος μηχανισμός όπως είναι η πόλη, σαφώς χρειάζεται τους χειριστές του. Εκείνους που έχουν την εξειδικευμένη γνώση για να χειριστούν όλα εκείνα τα μηχανήματα πού ρυθμίζουν την ζωή της .

Τα μηχανήματα είναι πολλά, πολύπλοκα, φανερά και αφανή, δύσκολα στη χρήση τους, κάποια από αυτά πρέπει να είναι αόρατα από αδιάκριτα μάτια, απαιτούν τρομακτικά εξειδικευμένες γνώσεις για να καταστούν αποτελεσματικά. Όλοι αυτοί οι χειριστές αποτελούν το επίλεκτο κομμάτι της πόλης. Είναι εκείνοι πού δουλεύουν αθόρυβα μέσα στη καρδιά της, την κάνουν να κτυπά. Είναι οι σύγχρονοι ιερείς μιας «θρησκείας» πού έταξε στους ανθρώπους την απελευθέρωση και τους έχει οδηγήσει σε μια σκλαβιά πιο σύνθετη .

Πιο πάνω από αυτούς είναι οι χειριστές των χειριστών, εκείνοι που μας χειρίζονται όλους. Οι χείριστοι. Αυτοί πού πραγματικά ελέγχουν την πόλη, την τεχνολογία και όλους εμάς τους υπολοίπους .

Αυτό είναι το πραγματικό και κυριολεκτικό Ιερατείο. Με άδηλους στόχους και σκοπούς. Με μια ακόρεστη δίψα για ολοκληρωτική εξουσία επάνω σε όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Με απεριόριστα μέσα και με μια φτωχή, πολύ φτωχή συνείδηση. Παντελώς απρόσβλητοι από τα «βδελυρά» μάτια των υπηκόων τους. Οι άρχοντες της πόλης .

Η ανθρώπινη κοινωνία, ολοένα και περισσότερο, φαίνεται να χάνει το στοίχημα με τον εαυτόν της, ζώντας στο αφύσικο περιβάλλον πόλεων, που την υποβαθμίζει αποκόπτοντας την από το φυσικό περιβάλλον.

Επίσης, χάνει, ποντάροντας όλες τις δυνατότητες της, σε μια άνευ κριτικής διάθεσης, τεχνολογική ανάπτυξη, που την κάνει υπόδουλη σε μια στείρα μηχανιστική αντίληψη για την ζωή.

Η πόλη και η τεχνολογική ανάπτυξη συμβαδίζουν άρρηκτα στη νεωτερική θεαματική εποχή. Μια εποχή που για πολλούς είναι η αυλή των θαυμάτων.

Καλό όμως είναι να έχουμε κατά νου, ότι τα θαύματα και μάλιστα εκείνα που επιτελεί το σύγχρονο Ιερατείο της τεχνολογικής ανάπτυξης, μπορεί να είναι ο καλύτερος δρόμος για την πλήρη εξαθλίωση του ανθρώπου.