Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Μικρή εξομολόγηση.



Είναι πρωί και ο ήλιος λάμπει. Ένα ελαφρό αεράκι, αρκετά παράξενο για την εποχή, είμαστε καταμεσής του καλοκαιριού, κάνει την ζέστη υποφερτή. Υπάρχει μια κραυγαλέα αντίθεση ανάμεσα στη μαγεία του φυσικού περιβάλλοντος και στη κοινωνική ατμόσφαιρα. Σε αυτό είμαι προνομιούχος, στο να ζω σε μέρος, που έχει ακόμα μια κάποια σχέση με την φύση. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που τον συγκινούσε η φύση. Αυτό με κάποιο τρόπο, που δεν κατάλαβα πως έγινε, άλλαξε. Η πόλη πλέον μου προκαλεί ασφυξία. Η κίνηση, ο θόρυβος, το κυνήγι της κατανάλωσης,τα φανάρια, τα αυτοκίνητα, τα άκομψα κτίρια που κολλάνε το ένα δίπλα στο άλλο, με την μιζέρια και την φτώχεια να ξεχειλίζει από τα μπαλκόνια τους, μου δημιουργούν κατάθλιψη. Για χρόνια έχω ζήσει σε τέτοια σπίτια και δεν  είχα αυτό το αίσθημα. Αντίθετα. Τι άλλαξε και τώρα όλα μου φαίνονται τόσο απωθητικά ; Αλλά και οι άνθρωποι δεν πάνε πίσω σε αυτό το τραγικό ντεκόρ. Νευρικά περπατήματα με τα κινητά κρεμασμένα στα αυτιά τους, βλέμματα άδεια που έχουν ξεχάσει τι θα πει χαρά, μια που η μοναδική τους επικοινωνία είναι η βουβή επικοινωνία ενός διάχυτου φόβου, για το σήμερα και για το αύριο. Τώρα που οι μάσκες λόγω του φόβου της επιδημίας είναι στυλ , νομίζεις ότι ζεις την νύκτα των ζωντανών νεκρών, υπό το φως του ήλιου και του πεντακάθαρου ουρανού. Κανείς δεν κοιτά ψηλά πια. Ο ουρανός δεν επηρεάζει τα ανθρώπινα όντα, που έχουν μάθει καλά το μάθημα της καταπίεσης των ίδιων τους των ενστίκτων, που η επιβίωση έχει καταλάβει το είναι τους . Πως γίναμε έτσι ; Ή πάντα είμαστε έτσι και δεν το καταλαβαίναμε ; Θα απαιτούσε μια ώρα μέσα στη απόλυτη σιγή πιθανόν για να αντιλαμβανόμαστε όσα έχουμε χάσει , όσα έχουμε γίνει και δεν καταλάβαμε το πως γίναμε , για το ότι είμαστε στη άκρη ενός γκρεμού, αλλά χαριεντιζόμαστε με τις ανοησίες που μας ταΐζουν και ταΐζουμε και οι ίδιοι τους εαυτούς μας. 


Ποτέ δεν μας λείψανε οι ιδέες, οι ουτοπίες, οι αναφορές σε ένα διαφορετικό κόσμο. Ποτέ δεν μας λείψανε τα βουνά και τα δένδρα, η θάλασσα που δρόσιζε τα κορμιά μας και τα ηλιοβασιλέματα. Ποτέ δεν μας λείψανε τα σφοδρά ερωτικά ακουμπήματα , όταν ο ήλιος χάραζε την επόμενη ημέρα και ένα αχνό μπλε, έκανε τις κουρτίνες αυτού του κόσμου να θροΐζουν, έτοιμες να αποκαλύψουν την μαγεία αυτού που υπάρχει στο Μετα-κόσμο. Αυτό που μας έλειψε ήταν να πιστέψουμε ότι είμαστε ικανοί για το διαφορετικό και όχι για την εξαθλίωση που καταδικάσαμε τις ζωές μας. Γενιές επί γενεών χάθηκαν μέσα στο βούρκο μιας λήθης , ενός μακάριου ύπνου, μέσα στη ασελγή γοητεία του τετριμμένου. Υπήρχαν τα γεμάτα προσδοκία βλέμματα των γονιών μας και δικών τους γονιών και των δικών τους γονιών, που χάνονται στα βάθη του χρόνου, αυτά τα γεμάτα προσδοκία βλέμματα, ότι η καινούργια γενιά θα έσπαγε επιτέλους την κατάρα μιας υποδούλωσης, στη φτώχεια της ζωής, όχι μόνο της υλικής φτώχειας, αλλά της πνευματικής. Ποτέ δεν έχει έρθει η ανθρώπινη άνοιξη. Χειμώνες ζούμε. Τους χειμώνες ενός πνεύματος που περιμένει την άνοιξη της ψυχής του.

Ξεκομμένοι λοιπόν από την φύση, τη επικοινωνία και από το Ιερό, έχουμε μείνει με μόνη συντροφιά την ιδιωτεία μας και τα κλιματιστικά. Οι αρχαίοι θα μας κοιτούσαν με συμπόνοια, όμως αυτοί δεν είχαν κινητά τηλέφωνα, ούτε τηλεοράσεις και αυτοκίνητα. Ο παππούς μου είχε ένα στάβλο με δύο άλογα γιατί ήταν παγοπώλης με σούστα, που μοίραζε τον πάγο στα σπίτια. Μερικές φορές μου έρχεται ακόμα η θύμηση από την μυρωδιά του στάβλου. Ήταν μεγάλη χαρά να με πηγαίνει βόλτα με την σούστα, που την έσερναν τα άλογα και να μου δίνει να κρατάω τα γκέμια. Τώρα βέβαια, επειδή εξελίχτηκα, κρατάω το τιμόνι μιας μηχανής περιστοιχιζόμενος από πλαστικές πόρτες και αισθάνομαι άρχοντας του δρόμου, που ακούει την μουσική του, που έχει αποθηκεύσει στο στικάκι. Κοιτάω τους άλλους από τα διπλανά αμάξια, που δεν τους ξέρω και δεν θα τους μάθω και ποτέ. Έχω ένα φίλο, που τον λένε Γιάννη, κάθε φορά που με πιάνει νοσταλγία , με κοροϊδεύει. Τσαντίζεται με τους “γιαθυμισέους”, έτσι μας αποκαλεί εμάς που θυμόμαστε τα παλιά. Βέβαια έχει κάποιο δίκιο, μια που το παρελθόν έφυγε και δεν θα επιστρέψει ποτέ πια. Όταν μόνιμα νοσταλγείς, είναι σαν να μην ζεις καθόλου το παρόν. Μερικές φορές σκέφτομαι, μήπως είμαι ζωντανός, αλλά είμαι και λίγο πεθαμένος ; Μια που συχνά έχω νοσταλγίες, αρκετά συχνά. Δεν ξέρω, πρέπει να το μιλήσω με τον Γιάννη. Πιθανόν αυτός να ξέρει καλύτερα.

Φέτος το καλοκαίρι είχα για μια ακόμα φορά γενέθλια, έκλεισα τα 62. Όταν σκέφτομαι ότι έχω ζήσει τόσα χρόνια, από την μια φοβάμαι και από την άλλη νοιώθω μια ευγνωμοσύνη. Πρέπει να εστιαστώ στη ευγνωμοσύνη, γιατί ο φόβος είναι ο πατέρας πολλών κακών. Δεν θα μιλήσω λοιπόν για τον φόβο, θα μιλήσω μόνο για την ευγνωμοσύνη. Είμαι ευγνώμων, γιατί έχω ζήσει πάρα πολλά πράγματα, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου. Μάζεψα άπειρες εμπειρίες, διάβασα, δούλεψα, γνώρισα πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους, αγάπησα, ερωτεύτηκα με σφοδρότητα και αγαπήθηκα. Έχασα αγαπημένους ανθρώπους, που πέρασαν σιωπηλά στη άλλη όχθη, θρήνησα. Έζησα μέχρι τώρα μια αρκετά γεμάτη ζωή, στο περιθώριο . Χρεοκόπησα δυο-τρεις φορές και αν δεν είχα τους φίλους και την οικογένεια μου,πιθανόν να κοιμόμουν τώρα στο δρόμο. Μαγεύτηκα από το μυστήριο και ερωτεύτηκα την αλλαγή του κόσμου. Αναζήτησα τον Θεό, όχι με την επιμονή που χρειαζόταν. Ήμουν πολλές φορές βλάκας και πολύ λίγες φορές έξυπνος. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην είμαι ευγνώμων και ευχαριστημένος, για αυτό που έχω ζήσει μέχρι τώρα ; Δεν υπάρχει . Απαντώ εντελώς καταφατικά. Είμαι ακόμα εδώ, μπορώ ακόμα να μιλάω για την ζωή μου, να παλεύω, να θυμάμαι όσους έχασα και να τιμώ με όσους είμαι ακόμα μαζί. Αν δεν αισθανόμουν ευγνώμων, απλά θα ήμουνα αχάριστος ή έστω γκρινιάρης. Έχω υπάρξει και τέτοιος, αλλά δεν το έκανα “επάγγελμα”.

Ο άνθρωπος, όσο είναι νέος δεν σκέφτεται για αυτό που είναι και για αυτό που κάνει. Ρουφάει την ζωή, αυτό έχει ανάγκη. Κάποια στιγμή, ενόσω μεγαλώνεις, έχεις ανάγκη να δώσεις μια μορφή σε ότι έχεις ζήσει. Σου δίνει κάποιο κουράγιο για να προχωρήσεις. Πιθανόν γιατί κάνεις πολύ λιγότερα από πριν. Η ζωή δεν ήταν ποτέ στο πριν, είναι πάντοτε στο τώρα. Δύσκολο μάθημα αυτό και δυστυχώς δεν το τηρούμε με επιμέλεια. Αντιθέτως. Ζούμε είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Το παρόν μας ξεφεύγει, δεν έχουμε μάθει να ζούμε μαζί του. Νομίζουμε ότι ζούμε σε αυτό, όμως τα πάντα συντελούν να το αγνοούμε.

Είναι ένα πολύ περίεργο καλοκαίρι αυτό που διανύουμε. Καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός κόσμου, πρόκειται να αλλάξει πολλά από τον τρόπο που ζούμε, κάνουμε σαν να μην συμβαίνει, στη πραγματικότητα, τίποτα διαφορετικό. Με χαρακτηριστική άνεση, είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε τα ελάχιστα εξ όσων μας απέμειναν, στο όνομα μιας αμφισβητούμενης ασφάλειας. Η κακή τύχη, μιας εν πολλοίς κακιάς εποχής. Προσαρμοζόμαστε ή παραδινόμαστε – διαλέξτε την λέξη που σας αρέσει- στο όνομα της συνήθειας και της βολής μας. Αυτό γνωρίζουμε να το κάνουμε καλά και να το δικαιολογούμε ακόμα καλύτερα. Ο κλοιός του ζόφου, φαίνεται ότι μας αρέσει. Όταν εγκαταλείπεις ακόμα και τα βασικά, τι άλλο σου απομένει από το να γίνεις φτερό στους ανέμους της καθημερινής βαρβαρότητας ;

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ζω μια ζωή, στο μέσον ενός πλήθους, που ενώ χαροπαλεύει, προσποιείται, ότι είναι στο απόγειο της ζωντάνιας του.

Έδωσα λίγο θάρρος στη γκρίνια μου και σε μια μια υποβόσκουσα θλίψη και θέλουν να με παρασύρουν ξανά σε γνωστούς και περίεργους δρόμους. Όμως συνέρχομαι τάχιστα και “μιζάρω” ξανά στη ευγνωμοσύνη. Δεν θα επιτρέψω να με “πάρει” το μαύρο σύννεφο της απαισιοδοξίας. Η ζωή είναι εδώ, εμείς είμαστε εδώ και η σούστα πρέπει να κουβαλήσει την ζωή στο ατελείωτο δρόμο. Μπορεί τα άλογα να είναι κουρασμένα, όμως η ζωή δεν κουράζεται ποτέ. Αν κάποια στιγμή κουράζεται, πεθαίνει και ξανα-γεννιέται φρέσκια και πιο δυνατή.

Η ζωή είμαστε εμείς, όλοι !!!









Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2020

Αντιθρησκευτικό μένος και υποταγή στη Επιστήμη




Η Θρησκεία και η Επιστήμη και η μεταξύ τους διαμάχη είναι ένα από τα πιο εκρηκτικά δίπολα της ανθρώπινης σκέψης. Άσπονδοι “εχθροί” αρκετούς αιώνες, με πολυπληθείς και ακραίους υπερασπιστές, παλεύουν μέσα στο στίβο της ανθρώπινης ύπαρξης, προσπαθώντας να επιβάλλουν την αλήθεια της θέσης τους. Πράγμα που μάλλον ποτέ δεν θα συμβεί, μια που ξεκινούν από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και με εντελώς διαφορετική στόχευση. Παρόλο που και οι δύο ασχολούνται με το Μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης-στο μόνο σημείο που έχουν κάποια συνάφεια- οι τρόποι, τα μέσα και η αντιμετώπιση τους, μοιάζουν να ανήκουν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Και οι δύο αυτές “κόρες” της ανθρώπινης Γνώσης, απαιτούν την απόλυτη υποταγή από τους ανθρώπους που ακολουθούν την μια ή την άλλη. Επιφυλακτικές σε οτιδήποτε δεν ακολουθεί τα προτάγματα τους, φτιάχνουν πιστούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς.

Συνήθως η κριτική που ασκείται απέναντι και στις δύο είναι αρκετά κακοπροαίρετη, επειδή συνήθως προέρχεται από τους οπαδούς της άλλης πλευράς. Όσοι βρίσκονται στο μέσο αυτής της διαμάχης,περισσότερο προσπαθούν να επωφεληθούν από τα οφέλη που προκύπτουν και από τις δύο πλευρές ,παρά να τις κατανοήσουν σε κάποιο βάθος.

Η Θρησκεία και η Επιστήμη είναι από τις αρχαιότερες κολώνες του ανθρώπινου πολιτισμού, αν και μάλλον εικάζεται, ότι στο βαθύ παρελθόν η σύγκρουση τους αν υπήρχε,τουλάχιστον δεν είχε την σφοδρότητα που έχει πάρει τους τελευταίους αιώνες. Ότι διαπερνά τους αιώνες ,κατά την ταπεινή μου άποψη, αντλεί το σεβασμό και την εκτίμηση τουλάχιστον εξαιτίας της διάρκειας του. Επειδή η διάρκεια του, επιβεβαιώνει τις βαθιές ρίζες που έχει στη ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και διότι αναπόφευκτα πατά σε πολύ υπαρκτές ανάγκες του ανθρώπου. Αυτό λοιπόν που αξίζει να κατανοήσουμε, είναι ότι η Θρησκεία και η Επιστήμη, δεν μπορούν να κριθούν με τις παρορμήσεις της στιγμής και εν τέλει δίχως κόπο. Δεν τους αξίζει ούτε ο χλευασμός, ούτε και η υποτίμηση.

Τα πράγματα, όταν είναι στη ακμή τους φυσιολογικά ανθούν, επειδή όμως ο εκφυλισμός καραδοκεί για όλους και για όλα, όταν εκφυλίζονται είναι ευάλωτα στη κριτική και χάνουν το αρχικό ζωογόνο πνεύμα τους. Τίποτα δεν παραμένει σε μόνιμη άνοδο και η πτώση πολλές φορές, εφόσον δεν εξαφανίζει ότι υπάρχει, είναι για καλό και προς όφελος. Βοηθά τα πράγματα να εξελιχτούν σε ένα καλύτερο επίπεδο. Η Θρησκεία και η Επιστήμη αναπόφευκτα έχουν περάσει από τέτοιες ανάλογες φάσεις.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μια ιστορική αναδρομή των επαφών της Θρησκείας και της Επιστήμης και σε βάθος ανάλυση των αιτίων που αυτοί οι δύο πυλώνες άρχισαν να αισθάνονται εχθρικά η μία προς την άλλη. Γνωρίζουμε βέβαια το κορυφαίο γεγονός της σύγκρουσης τους, ήταν η Γαλλική Επανάσταση, τουλάχιστον για την Δύση. Όμως, ανάλογα επεισόδια πρέπει να έχουν υπάρξει και σε άλλα μέρη του κόσμου, μια που η Θρησκεία και η Επιστήμη συναντώνται παντού και διαχρονικά. Φαίνεται όμως, ότι η σταδιακή σε παγκόσμια κλίμακα άνοδος του αστικού κόσμου, έφερε την Θρησκεία σε μια θέση υποχώρησης. Ίσως διότι ο αστικός κόσμος ανέδειξε σαν κυρίαρχη αξία την Λογική , σαν μέσο απόδειξης της εξήγησης του υπαρκτού. Η Λογική συνάδει πολύ με την Επιστήμη, μια που ισχυρίζεται ότι αυτό που υπάρχει, πρέπει να εξηγηθεί με αποδεικτικά μέσα .Το σίγουρο είναι, ότι οι άνθρωποι κάποια στιγμή και σε ευρεία κλίμακα, έχασαν την εμπιστοσύνη τους στο κόσμο του αοράτου και στις εξηγήσεις που τον συνόδευαν, όταν μάλιστα οι επιταγές του αόρατου, είχαν πάρει μια εξέλιξη έντονης καταπίεσης στο υπαρκτό κόσμο. Η Θρησκεία σαν κατεξοχήν εκφραστής αυτού του αόρατου πεδίου, δυστυχώς κακός εκφραστής σε πάρα πολλές περιπτώσεις, θεωρήθηκε εξ ολοκλήρου άχρηστη και επιβλαβής.

Έτσι κάποια στιγμή ή έστω σταδιακά, “το μωρό πετάχτηκε μαζί με τα νερά” Η Επιστήμη ανέλαβε να χειραγωγήσει και να μορφώσει τον σύγχρονο κόσμο , ένα κόσμο, που ολοένα έχανε την επαφή του με το Μυστήριο και το Ιερό. Σε αυτό τον κόσμο που ανέτειλε, σημασία είχε και έχει εκείνο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται αποκλειστικά με τις 5 αισθήσεις του. Εκείνο που δεν φαίνεται απομακρύνθηκε , σαν βλαβερό και καταπιεστικό, σαν οπισθοδρομικό. Άξιο να χλευαστεί. Παρόλο που η Επιστήμη πήρε τα ηνία του κόσμου, η Θρησκεία δεν εξαφανίστηκε ποτέ και από πουθενά. Αντιθέτως, τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός του πλανήτη, πιστεύει είτε σε κάποια από τις επίσημες θρησκείες, είτε σε κλειστές ομάδες με ξεκάθαρο θρησκευτικό προσανατολισμό. Αυτό κάτι λέει, τουλάχιστον για κάποιον που θέλει να είναι διακριτικά καλόπιστος. Βέβαια κάποιος μπορεί να ισχυριστεί, ότι όλοι έχουμε το μερίδιο μας στη αυταπάτη και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή, τόσο περισσότερους μπορεί να ελκύει. Θα είχε βέβαια τα δίκια του, όμως η αυταπάτη ισχύει για τα πάντα και για όλους και το ευκολότερο πράγμα στο σημερινό κόσμο είναι να τους βγάλεις όλους τρελούς, ειδικά στο βαθμό που δεν συμφωνείς μαζί τους. Έτσι όλοι μένουν ευχαριστημένοι με την άποψη τους και δίχως κανένα ιδιαίτερο κόπο συνεχίζουν να πιστεύουν σε οτιδήποτε πιστεύουν.

Η Θρησκεία και η Επιστήμη δεν μπόρεσαν να κρατήσουν, μέσα στη διάρκεια της μακραίωνης ζωής τους, σε ακεραιότητα τα νοήματα τους. Υπέπεσαν σε τραγικά λάθη,πολλά εξ αυτών να οφείλονται στο ότι και οι δύο εισχώρησαν σε περιοχές που παραδοσιακά ανήκαν στη απέναντι πλευρά. Όσες φορές συνέβη αυτό και προσπάθησαν να δώσουν απαντήσεις σε θέματα, που επί της ουσίας δεν κατείχαν, προέκυψαν ή προκύπτουν λάθη. Τα λάθη σε αυτές τις περιοχές ούτε απλά είναι, αλλά ούτε και αναίμακτα. Αν λάβουμε σαν δεδομένο δε, ότι πολλοί από τους εκφραστές και των δύο πλευρών τους περισσεύει η έπαρση και η έλλειψη ουσιαστικής καλλιέργειας στο γνωστικό τους αντικείμενο, καταλαβαίνουμε τα χαμηλά επίπεδα που πολλές φορές παίρνει η διαμάχη.

Προβληματικό στοιχείο και για τις δύο, είναι η επαφή που διατηρούν με την κοσμική Εξουσία. Πολλοί λόγοι συμβάλλουν σε αυτή την επαφή, όλοι όμως έχουν σαν κέντρο τους, την ανάγκη και των δύο πλευρών για χρήματα. Το χρήμα έχοντας την ικανότητα να εισχωρεί ακόμα και σε αγαθές προθέσεις και να τις εκτρέπει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, βρήκε πλούσιο έδαφος μέσα σε αυτές τις δύο περιοχές. Κατά συνέπεια, ένα σεβαστό μέρος της εμπιστοσύνης στη Θρησκεία και την Επιστήμη, χάθηκε μέσα στα θολά νερά της οικονομίας. Όσο ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο σύνθετος και πολυπληθής, η επίλυση των προβλημάτων απαιτεί και μεγαλύτερη ευελιξία. Ευελιξία που να μην είναι σε βάρος του βάθους για την ευκολία της επιφάνειας. Αρκετά έως πολύ οσφυοκάμπτες η Θρησκεία αλλά και η Επιστήμη στη συνάρτηση τους με την κοσμική Εξουσία, συναγωνίζονται σε παραχωρήσεις σε σχέση με την αλήθεια του κεντρικού τους νοήματος.

Παρόλο που αναγνωρίζουμε ότι συχνά μας απογοητεύουν, θα πρέπει να θέσουμε ένα ερώτημα που είναι σημαντικό να απαντηθεί :Μπορούμε να ζήσουμε δίχως την συντροφιά τους; Υπάρχει πραγματικότητα που η Θρησκεία και η Επιστήμη να μην είναι δύο από τις κυρίαρχες κολώνες που την στηρίζουν ;

Αν μου επιτραπεί μια προσωπική απάντηση, θεωρώ πως η απάντηση στο ερώτημα είναι πως όχι. Ο άνθρωπος εναποθέτει την εμπιστοσύνη του και στις δύο, γιατί με αυτό τον τρόπο δίνει έκφραση σε δύο βασικές του όψεις : στη ενατένιση του Αγνώστου, του Μυστηρίου και του Ιερού, εντέλει στη ύπαρξη μιας Αρχής που τον διαπερνά και τον ξεπερνά συγχρόνως και την συλλαμβάνει με τρόπους που δεν νοούνται και δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν. Όμως, για να υπάρξει μέσα στο κόσμο χρειάζεται και να νοιώθει ότι ερευνά και κατανοεί στο μέτρο του δυνατού το θαυμαστό που συμβαίνει μέσα στη ζωή του, διαμέσου της Λογικής του . Μπορεί συχνά να μπερδεύει τις δύο αυτές περιοχές και να μην κατανοεί τα όρια τους , όμως τις έχει ανάγκη και τις δύο. H δυσκολία του ανθρώπου να αξιολογεί όλα όσα του συμβαίνουν μέσα του και έξω του και να τα διαιρεί ακατάπαυστα,γεννά συνεχώς καινούργια προβλήματα και αντιθέσεις ,που πολύ δύσκολα μπορούν να επιλυθούν . Έτσι διαρκώς βρίσκεται σε μια ατελείωτη σύγκρουση και πολεμική διάθεση , σε περιοχές που του είναι απόλυτα αναγκαίες, για να κατανοήσει τον κόσμο και τον εαυτόν του. Πότε πέφτει στη αγκαλιά της μιας ή της άλλης πλευράς, σχεδόν πάντοτε άκριτα και στο τέλος τον περιμένει ένας χυδαίος μηδενισμός.

Όμως η σύγχυση που δημιουργεί η σύγκρουση ανάμεσα στη Θρησκεία και την Επιστήμη, δεν είναι μόνο εξωτερική. Βρίσκεται και εντός των τειχών των αντιμαχόμενων στρατοπέδων. Εσωτερικά, είναι κυρίως σε σύγχυση και αυτό αντανακλούν προς τα έξω. Απομακρυσμένες και οι δύο από την κεντρική τους αλήθεια, έδωσαν μεγάλο χώρο να αναπτυχτούν στους οίκους τους, όλες οι δυνατές απόψεις. Εκεί που υπάρχει τόση μεγάλη πανσπερμία απόψεων, φαίνεται ότι η σχέση με τον κεντρικό πυρήνα είναι χαμένη. Βρισκόμαστε λοιπόν κοντά στο σημείο, που ενώ έχουμε χάσει από καιρό την εμπιστοσύνη προς την Θρησκεία, να χάσουμε και την εμπιστοσύνη μας στη Επιστήμη, μια που και αυτή, δεν φαίνεται να τα πηγαίνει καλύτερα στις επιδόσεις της. Το πρόβλημα ξεκινά από την στιγμή που χάνεις την επαφή σου με την Αλήθεια και αρχίζεις να νοθεύεις τα συμπεράσματα σου με βάση αυτό που κάθε στιγμή σε συμφέρει. Κάτι τέτοιο είναι θλιβερό για αυτές τις δύο γνωστικές περιοχές. Κάπου εκεί αρχίζουν και εμφανίζονται οι φανατισμοί και οι αφορισμοί. Ο πνευματικός πλούτος μετατρέπεται αυτόματα σε διανοητική φτώχεια. Εκεί κάνεις υποταγή δίχως κρίση, σε εκείνη την πλευρά που είναι περιστασιακά δυνατή.

Εκεί που το αντιθρησκευτικό μένος συναντά την υποταγή στη επιστήμη, ο πραγματικός άνθρωπος απουσιάζει, δίνοντας την θέση του στο άνθρωπο που έχει ενστερνιστεί το φαίνεσθαι σαν την μοναδική του ουσία. Δυστυχής κατάληξη.!!!






Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Οι Αναμορφωτές και οι Διαμορφωτές της Αρνητικής Όψης




Όταν ο άνθρωπος περπάτησε με κάποιο μυστήριο τρόπο επάνω στη επιφάνεια του πλανήτη, γεννήθηκε αυτόματα και το σχέδιο της Αναμόρφωσης, του ίδιου αλλά και του πλανήτη. Οι άνθρωποι, μην ξέροντας τον λόγο που βρέθηκαν να υπάρχουν και να ζουν, ξέροντας όμως, ότι τελικά θα πεθάνουν, βάλθηκαν να αλλάξουν τα πάντα στους εαυτούς του και στο γύρω τους φυσικό περιβάλλον, με τρόπο άτακτο και τις περισσότερες φορές να στερείται μιας δομημένης συνείδησης. Ανέκαθεν το μεγάλο μυστήριο για τον άνθρωπο ήταν ο λόγος της ύπαρξης του. Η ατροφία αυτή του ανθρώπου, τον οδήγησε είτε στο να φαντάζεται , είτε στο να εφευρίσκει συνεχώς καινούργια νοήματα, που θα του καλύψουν το αρχικό κενό του. Εν τέλει όμως, την τρύπα που δεν μπορείς να καλύψεις, πάντοτε θα είναι μια τρύπα, που θα παραμένει ανοικτή και δεν θα γεμίζει με τίποτα.

Θα ήταν πιο σοφό ο άνθρωπος να εστιαστεί με περίσκεψη στο πρόβλημα του, παρά να κάνει κινήσεις, που δεν είναι τίποτα περισσότερα από μια απεγνωσμένη προσπάθεια συγκάλυψης του. Η αλήθεια είναι, ότι προσπάθησε να το κάνει αυτό, αλλά βρέθηκε μπροστά του, ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα : το πρόβλημα αν υπάρχει ή όχι Θεός που τον δημιούργησε. Όμως, η ύπαρξη ή μη του Θεού, του έθεσε το ζήτημα ,αν αυτό που φαντάζεται υφίσταται ή αν αυταπατάται. Τελικά, επειδή μπερδεύτηκε και πόνεσε,προτίμησε να δώσει εμπιστοσύνη κυρίως στον εαυτόν του και σε εκείνο που μπορούσε να αποδείξει, μέσα από τις παρατηρήσεις του. Έχει μια γοητεία να αποδεικνύεις χειροπιαστά αυτό που σου συμβαίνει, έτσι ο άνθρωπος ανακάλυψε την επιστήμη και την λογική.

Οι κινήσεις του ανθρώπου, όπως είπαμε, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,ποτέ δεν έκλεισαν το κενό μέσα στη ύπαρξη του. Στο τέλος πάντοτε καραδοκούσε μια πληγή : ότι και να κάνω, ότι και να σκεφτώ, όσο και να απολαύσω, στη τελική με περιμένει ο θάνατος. Επίσης ένα μεγάλο μυστήριο. Έρχομαι από το άγνωστο και στο άγνωστο πηγαίνω.

Ο άνθρωπος όμως είναι μια ύπαρξη, που έχει μάθει να αξιοποιεί τα όπλα , με τα οποία έχει προικιστεί. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του, είναι η απίστευτη δύναμή του να προσαρμόζεται, να μην εγκαταλείπει τον αγώνα του και να εφευρίσκει συνεχώς καινούργιες μορφές και πατέντες για να ανανεώνει την θέληση του. Μια θέληση που ακουμπά σε ένα ανεξιχνίαστο ψυχικό δυναμικό, που αντλεί από την μυστηριώδη καταγωγή του. Το ψυχικό αυτό δυναμικό δεν είναι αμιγές, αλλά ακραία διπολικό. Παλεύει συνεχώς ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. Η μάχη αυτή που διαπερνά ολόκληρο το ανθρώπινο είδος μέσα στη ιστορία του, καθιστά τον άνθρωπο ικανό για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Όμως, μέσα από αυτή την εξαντλητική σύγκρουση, κατορθώνει να εκλεπτύνει τον τρόπο που όλο και πιο σύνθετα αντιλαμβάνεται τον εαυτόν του και τον γύρω του κόσμο. Είναι μια πορεία που έχει πολλά πισω-γυρίσματα, άστοχες επιλογές, αργή εξέλιξη . Πολλές στιγμές τα πράγματα φαίνεται σαν μην κυλάνε καθόλου και κάποιες άλλες, κινούνται με ταχύτητα που ξαφνιάζει. Όμως αν σκεφτούμε από που ξεκινήσαμε ,που είμαστε, τον χρόνο που μας διατέθηκε, ακόμα και αν είμαστε δυσαρεστημένοι με την εξέλιξη μας ,πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι, που εξακολουθούμε να υπάρχουμε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Μιας και η ύπαρξη μας πλέει μέσα στα αχαρτογράφητα κύματα του χρόνου , δίχως πυξίδα, δίχως προδιαγεγραμμένη κατεύθυνση, με μόνο τελικά όπλο την θέληση για να ζήσουμε.

Συνήθως, οι τετριμμένες αυτές παρατηρήσεις, χάνουν την αξία τους μέσα στη ένταση των προβλημάτων της καθημερινής ύπαρξης. Γιατί το πρωταρχικό και εν τέλει το πλέον ουσιώδες κρύβεται ντροπαλά, για να δώσει στη θέση του σε εκείνο που με ανούσιο θόρυβο θέλει να επιβληθεί. Θέλω με πολύ φτωχά λόγια να πω, ότι η ύπαρξη είναι θαύμα, η αναπνοή είναι θαύμα, ο αγώνας για την ζωή είναι θαύμα, η αγάπη είναι θαύμα, εδώ πάνω που περπατάμε είναι θαύμα, ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι θαύμα..... !!! Ακόμα και όταν για όλα αυτά τα θαύματα αντιστοιχεί μια φρίκη πάλι και αυτό ένα θαύμα είναι.

Θα μπορούσαν να ειπωθούν και έχουν ειπωθεί πολλά για τα αρνητικά της ζωής των ανθρώπων. Όσα έχουν ειπωθεί είναι μέσα στη πραγματικότητα. Μέσα στο ατελές, το θετικό και το αρνητικό θα αναπαράγονται διαρκώς. Αρκεί το να διακρίνεις και τα δύο και να αναγνωρίζεις την προσφορά τους. Δίχως το αρνητικό δεν θα υπήρχε καμία εξέλιξη, δεν θα υπήρχε καμία επιλογή. Δίχως το θετικό δεν θα υπήρχε το θαύμα, δεν θα υπήρχε η ομορφιά !!! Η διαμάχη τους, είναι η αιώνια μάχη που δίνει η συνείδηση για να βρεθεί κάποια στιγμή στη επικράτεια της ενότητας.

Εκεί που οι αντιθέσεις είναι παρούσες και διαχρονικά αναπάντητες, είναι αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα να συναντήσεις τους υπερασπιστές τους.

Οι Αναμορφωτές είναι οι άνθρωποι εκείνοι,-σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι και ολόκληρα κινήματα- που παλεύουν για την πρόοδο των πλευρών της ζωής που έχουν “παγώσει”. Έχουν διαφορετικά ονόματα ανάλογα με τον τομέα στο οποίο επιδρούν. Π.χ αν ασχολούνται με την επαφή του ανθρώπου με το Θείο, ονομάζονται Δάσκαλοι της Σοφίας ή Μύστες, αν τους ενδιαφέρει το κοινωνικό πρόβλημα αποκαλούνται Επαναστάτες , αν ανοίγουν ορίζοντες στη επιστήμη τους αποκαλούμε Πρωτοπόρους Ερευνητές, αν πάλι η δραστηριότητα τους επεκτείνεται σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς τους αποκαλούμε Ιδιοφυΐες. Είναι και κάποιοι που η δραστηριότητα τους είναι να κάνουν μόνο ότι είναι καλό. Αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν ιδιαίτερο όνομα και πολλές φορές δεν τους ξέρει και κανένας, μια που δεν αρέσκονται σε δημοσιοποίηση της δραστηριότητας τους .Προφανώς αυτές είναι κάποιες ελάχιστες κατηγορίες από του Αναμορφωτές, μια που οι πλευρές της ζωής είναι πολλές και όλες έχουν τους μικρούς ή μεγάλους Αναμορφωτές τους. Παράλληλα και αντίθετα με αυτούς υπάρχουν και οι Διαμορφωτές της Αρνητικής Όψης, εκείνοι δηλαδή που συνειδητά και με συνέπεια θέλουν να στρέψουν την ζωή και τους ανθρώπους της σε σκοτεινές πλευρές. Συνήθως είναι αόρατοι στα μάτια του απλού κόσμου, όχι επειδή ντρέπονται για τις πράξεις τους, αλλά γιατί οι ίδιοι και οι πράξεις τους οφείλουν να κινούνται στο σκοτάδι, που είναι και ο φυσικός τους χώρος.

Ένας αόρατος πόλεμος αιώνιος και ανηλεής υπάρχει ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές . Ένας πόλεμος που τις περισσότερες φορές αρνείται να υποπέσει στη αντίληψη των απλών ανθρώπων. Όμως οι νίκες και οι ήττες αυτής της διαμάχης, είναι αυτές που καθορίζουν ριζικά τις συνθήκες που η ανθρωπότητα άλλοτε βυθίζεται στη στάση και άλλοτε παίρνει βαθιές ανάσες ελευθερίας και συνείδησης. Η διαμάχη αυτή υπήρχε, υπάρχει και από ότι φαίνεται θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι το τέλος της ιστορίας. Η επίσημη ιστορική έρευνα αρνείται να εξηγήσει το αντικείμενο της με βάση αυτή την σύγκρουση. Προτιμά να εξετάζει τα εντελώς επιφανειακά στοιχεία, ίσως και από φόβο για εκείνο που θα αποκαλυφτεί. Ίσως όμως και διότι, μερικές φορές, η άγνοια μπορεί να είναι και σωτήρια για όλους .

Όπως και να έχει, οι πλευρές αυτές των Αναμορφωτών και των Διαμορφωτών της Αρνητικής Όψης, ανήκουν στη πρωτοπορία του κόσμου μας. Οι δύο αυτές ομάδες φαίνεται να μην θέλουν να ξεχάσουν το βασικό ερώτημα του ανθρώπου: Γιατί είμαι εδώ. Από που έρχομαι . Που πάω !!!

Οι θεοί τους, τα πιστεύω του, οι πράξεις τους,διαφέρουν ολοσχερώς. Σπρώχνουν την συνείδηση τους στα απώτατα άκρα του κύκλου. Οι κινήσεις τους, σαν το βότσαλο που πέφτει στη ήρεμη λίμνη και δημιουργεί κύματα αναταράξεων, δημιουργούν θετικές και αρνητικές δονήσεις μέσα στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή η συνεχής μεταβολή ανάμεσα στη στάση και την κίνηση, στη ανθρωπιά και την αποκτήνωση, στη αδικία και το δίκιο, στη ανάπτυξη όλο και πιο διευρυμένων δυνατοτήτων και στη καθήλωση στα τετριμμένα, στο παλιό και στο καινούργιο, κάνει την ζωή να προχωρά , με τρόπους όχι πάντοτε αρεστούς, αλλά τουλάχιστον δεν της επιτρέπει να ακινητοποιηθεί. Αφού λοιπόν η ζωή δεν παραμένει σε μόνιμη στάση και τα ανθρώπινα όντα που ζωογονεί κινούνται και αυτά. Έτσι, η ύπαρξη συνεχώς ανακτά το ενδιαφέρον της, ακόμα και στις στιγμές που φαίνεται να το έχει χάσει ολοσχερώς.

Αν ο Θεός υπάρχει,τότε ο άνθρωπος είναι από τα μεγαλύτερα μικρά του θαύματα. Αν πάλι δεν υπάρχει,πράγμα δύσκολο, και ο άνθρωπος έχει προκύψει από μια ιδιοτροπία  του φυσικού κόσμου, τότε παίζοντας με “σημαδεμένα χαρτιά” κατόρθωσε να επιβάλλει τον εαυτόν του ως θαύμα. Υπό αυτή την έννοια, ας του δικαιολογήσουμε κάπως την έπαρση και τον ναρκισσισμό του !!!!







Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

“Ευχαριστήρια” γράμματα.....

Το μακρινό 2015 έστειλα ένα Ευχαριστήριο γράμμα στους αφέντες αυτού του κόσμου

Δεν ξέρω αν το έλαβαν ποτέ, ούτε και αν αισθάνθηκαν ευφορία, που ένας πιστός υπηρέτης τους εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του, για το θεάρεστο έργο τους. Δεν παρεξηγώ αν δεν το διάβασαν, μια που αναγνωρίζω ότι καθημερινά έχουν απίστευτο φόρτο εργασίας, για να βρουν τρόπους , να με κρατάνε ικανοποιημένο. Γιατί πάντοτε παραμένω ανικανοποίητος και δυσαρεστημένος.

Η δυσαρέσκεια είναι η μοίρα αυτών που υπηρετούν, αυτό είναι μια σοφή αλήθεια. Κάτι που τα θεϊκά όντα που μας κυβερνούν, δύσκολα αντιλαμβάνονται. Νομίζουν ότι κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, για να μας κρατάνε ευχαριστημένους και μερικές φορές, πραγματικά πληγώνονται από την στάση μας. Την θεωρούν σαφώς αδικαιολόγητη και υποτιμητική για τις προσπάθειες που καταβάλλουν για την ικανοποίηση μας. Αυτή η σχέση αφέντη και υπηρέτη, πολλοί ματαιόδοξοι συγγραφείς παρεξήγησαν στο παρελθόν και προσπάθησαν να την στηλιτεύσουν. Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι αυτή η σχέση στηρίζει διαχρονικά αυτό τον υπέροχο πολιτισμό μας και το βασικότερο μέλημα όλων μας θα έπρεπε να είναι η διατήρηση της αιωνίως !!!

Συχνά όμως, μια μερίδα υπηρετών αγανακτεί με την αδιατάρακτη μακροβιότητα αυτής της σχέσης και εξεγείρεται βιαίως. Αυτό βεβαίως είναι μια καταδικασμένη και σαφώς καταδικαστέα πράξη , απέναντι σε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που κυβερνούν αυτό τον κόσμο. Προσπαθεί να μειώσει την αξία της συνεισφοράς τους μέσα στο κοινωνικό σύνολο και να αμαυρώσει την εικόνα τους. Βεβαίως δεν το κατορθώνει, αντιθέτως, αμαυρώνονται οι ίδιοι που τελούν αυτές τις επαίσχυντες πράξεις. Δικαιολογημένα ο περισσότερος κόσμος αγανακτεί με την στάση τους, επειδή κυρίως του χαλάει αυτή την απύθμενη ευτυχία μέσα στη οποία διάγει τον βίο του. Αυτή η αδικαιολόγητη δυσαρέσκεια μιας μερίδας υπηρετών, εκνευρίζει μοιραίως και τους έκπληκτους άρχοντες, οι οποίοι αισθάνονται τόσο βαθιά προσβεβλημένοι από την αχαριστία των υπηκόων τους, που ενώ λυπούνται για την πράξη τους, δίνουν, είναι αλήθεια, εντολές σε κάποιους άλλους ανθρώπους που διαφυλάσσουν την τάξη της κοινωνίας, να σταματήσουν τις αντιδράσεις. Αυτοί τώρα αισθάνονται διπλά προσβεβλημένοι. Από την μια γιατί θίγονται αδικαιολόγητα οι άρχοντες και από την άλλη γιατί δεν κατανοούν την αυθάδεια εκείνων που αντιδρούν. Έτσι, γίνονται κάπως καταπιεστικοί και ομολογουμένως βίαιοι. Όμως δεν έχουν και τα δίκια τους ; Άμα το δούμε και από μια άλλη πλευρά, έτσι βγάζουν το μεροκάματο τους. Είναι κάπως δυσάρεστες αυτές οι καταστάσεις.

Από το 2015 και μετά λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Κρίση είχαμε, κρίση έχουμε. Φτώχεια είχαμε, φτώχεια εξακολουθούμε να έχουμε. Κατά τα φαινόμενα αυτό με την κρίση και την φτώχεια δεν πρόκειται να αλλάξει. Όμως αντί να το δούμε με θετικό μάτι, μερικές φορές το μάτι μας τυφλώνεται. Γιατί η φτώχεια και η κρίση μας δίνει την δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Μας εξαγνίζει με κάποιο τρόπο. Τώρα τελευταία μάλιστα εμφανίστηκε και μια επιδημία , έτσι το επίπεδο της δυσκολίας ανέβηκε σε μεγαλύτερο επίπεδο και μας δίνει την δυνατότητα να πραγματώσουμε την ρήση ενός περίεργου φιλοσόφου, που λέει ότι : “εκείνο που δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό”.

Την όμορφη αυτή ατμόσφαιρα συμπλήρωσε ο θάνατος ενός μαύρου άνδρα σε μια μακρινή χώρα, που για κάποιους λόγους δικούς της, δεν της αρέσει το μαύρο χρώμα. Σε αυτή την χώρα οι μαύροι άνθρωποι, ενώ οι υπέροχοι ηγέτες της τους αγαπούν, οι φύλακες της κοινωνικής τάξης τους μισούν. Αυτό δεν αλλάζει και παρόλο που συνεχώς λένε καλά λόγια για τους μαύρους ανθρώπους , αυτοί οι φύλακες μάλλον δεν τα ακούνε και σκοτώνουν μαύρους ανθρώπους που κάνουν, όπως λένε, πολλές αταξίες. Αφού έγινε αυτό , αυτή η μερίδα των αιωνίως δυσαρεστημένων βγήκε στους δρόμους με άγριες διαθέσεις απαιτώντας δικαιοσύνη. Μου φαίνεται παράλογο να απαιτείται δικαιοσύνη σε ένα τόσο δίκαιο κόσμο. Εντάξει, μερικές φορές γίνονται και λάθη, αλλά να προβάλλεις αίτημα δικαιοσύνης, μου φαίνεται γελοίο. Όλα είναι δίκαια στο κόσμο μας,δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό ;

Ας αφήσουμε πίσω μας αυτό το μεμονωμένο θλιβερό επεισόδιο,που πραγματικά εύχομαι από καρδιάς να λυθεί από τους πεφωτισμένους άρχοντες μας τάχιστα, για να μην έχουν άλλα προβλήματα οι άνθρωποι,που θα τους κάνουν να χάσουν την πολύτιμη διάθεση τους.

Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν είναι αρκετά τα λόγια για να ευχαριστούμε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που μας διοικούν, με βασικό άξονα την φροντίδα τους και την αγάπη τους για μας. Αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι αφιλοκερδώς σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο τους προς χάριν μας και πολλές φορές δεν λαμβάνουν την ευγνωμοσύνη που τους αξίζει. Όσοι αδίκως τους κριτικάρουν θα πρέπει να ντρέπονται. Όλοι οι υπόλοιποι, λοιπόν, θα πρέπει να υψώσουμε σθεναρά την φωνή μας σε ένα απλό αλλά ουσιαστικό “ευχαριστώ”.

Ακόμα και αν δεν ακούτε τα φτωχά μου λόγια, θεϊκοί μου άρχοντες, ξέρω βαθιά μέσα μου, ότι πάντοτε περπατάτε στο πλάι μου, ακόμα και όταν δεν καταλαβαίνω την παρουσία σας.

Σας ευχαριστώ και πάλι, ο παντοτινός δούλος σας !!!!


Πέμπτη, 7 Μαΐου 2020

Αιτίες των συνωμοσιολογικών θεωριών.


Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων, σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, όσοι χλευάζουν και σιχαίνονται τις συνωμοσιολογικές θεωρίες και εκείνοι που τις αγαπούν. Είναι καθαρό, ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα συμβαίνοντα στο κόσμο και οι μεν και οι δε, διαφέρει ριζικά και ως προς την ουσία και ως προς την ερμηνεία. Πολιτικά, αν θα μπορούσε να τους εντάξει κάποιος, οι αντίθετοι με τις συνωμοσιολογικές θεωρίες ανήκουν σε αυτό που αποκαλούμε το αριστερό φάσμα της πολιτικής σκηνής. Στους ακραιφνείς υπερασπιστές της διαφωτιστικής σκέψης. Η ερμηνεία του κόσμου αυτής της πλευράς γίνεται με αυστηρούς κοινωνικό-οικονομικούς όρους. Οι εραστές των θεωριών συνωμοσίας, αντίθετα, ανήκουν στο δεξιό φάσμα της πολιτικής σκηνής. Η σκέψη τους είναι αντι-διαφωτιστική και παραδοσιοκρατική. Κάποιες φορές τα πολιτικά όρια ανάμεσα στις δύο πλευρές, δεν είναι τόσο στεγανά. Κυρίως όμως αυτό που συμβαίνει είναι, ότι οι δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται και να χλευάζονται μεταξύ τους, παραμένοντας σταθερά στις θέσεις τους.

Οι θεωρίες συνωμοσίες τα τελευταία 100 χρόνια γνωρίζουν την πλήρη άνθιση τους. Ειδικά με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την χρήση των υπολογιστών και του διαδικτύου, αξιοποίησαν την δυνατότητα της τεχνικής επικοινωνίας, για να γίνουν ευρύτερα γνωστές. Βάθυναν το εύρος των θεμάτων τους σε πάρα πολλούς τομείς και έκαναν γνωστούς τους ερευνητές των θεμάτων τους, σε σημείο που αρκετοί από αυτούς να το κάνουν επάγγελμα. Τα θέματα με τα οποία ασχολείται η συνωμοσιολογία καλύπτουν ένα ευρύτερο φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Από το διάστημα και τους εξωγήινους, μέχρι τα υπόγεια της γης και τις φυλές που κατοικούν στα βάθη της. Όμως και η κοινωνικο-πολιτική δεν διαφεύγει από τα ενδιαφέροντα της. Οι μυστικές εταιρίες και η δράση τους, τα σχέδια της ελίτ αυτού του κόσμου, αποτελούν από τα πιο αγαπημένα θέματα της συνωμοσιολογίας.

Η συνωμοσιολογική σκέψη και των εκφραστών της, που από πολλούς χαρακτηρίζεται τουλάχιστον απλοϊκή, βασίζεται κατά κύριο λόγο στη αρχέγονη διαμάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Υπάρχει το στρατόπεδο του καλού και το στρατόπεδο του κακού. Φαίνεται να μην υπάρχουν ενδιάμεσες γκρίζες ζώνες, αλλά ούτε και διαλεκτικές σχέσεις αναμεταξύ τους . Ο κόσμος ελέγχεται κυρίως από τους κακούς, που στη προσπάθεια τους να διατηρήσουν την εξουσία τους εφευρίσκουν τεχνικές και μεθόδους για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους . Ο κόσμος κατά βάση είναι υπόδουλος και εξαπατημένος. Η ευθύνη του για την κατάσταση του ελαχιστοποιείται ή μηδενίζεται. Ξεφεύγει από την συγκεκριμένη κατάσταση, όταν αντιλαμβάνεται την συνολική εξαπάτηση που παίζεται στη πλάτη του και χρίζεται σε υπερασπιστή του καλού. Η σκέψη αυτή έχει ένα έντονο στοιχείο ρομαντισμού. Απλοποιεί το κόσμο σε μεγάλο βαθμό, αλλά συγχρόνως του αποδίδει και ένα βαθύτερο νόημα και σκοπό. Το καλό δεν οφείλει μόνο να δηλώνει την παρουσία του, αλλά πρέπει και να νικήσει στη μάχη του με το κακό.

Κομμάτια και αποσπάσματα των συνωμοσιολογικών θεωριών συγκεκαλυμμένα ή μη, έχουν κρυφτεί μέσα σε βιβλία ,σε τραγούδια , ακόμα και στη κοινή συνείδηση, όταν κοιτά με καχυποψία αυτά που συμβαίνουν. Ικανότατοι συγγραφείς έχουν προσπαθήσει να ερμηνεύσουν του πως αναπτύχτηκε αλλά και πως σιγά-σιγά εξαπλώθηκε αυτό το φαινόμενο, που στη εποχή μας παλεύει ανάμεσα στη χλεύη και την άκρατη αποδοχή.

Τρεις παράγοντες έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο στη ανάπτυξη των συνωμοσιολογικών θεωριών στη κλίμακα που το αντιμετωπίζουμε σήμερα. Παράγοντες που το διαφωτιστικό πνεύμα ισχυρίστηκε ότι θα αντιμετωπίσει και απέτυχε, κατά την γνώμη μου, παταγωδώς.

Η απουσία ενός πραγματικού νοήματος μέσα στο κόσμο.
Η ολοένα και πιο δυσδιάκριτη διαφορά της αλήθειας από το ψέμα.
Η ολοένα και σε μεγαλύτερο βαθμό αυξανόμενη διαχειριστική ανισοτιμία αυτού του κόσμου.

Ζούμε σε ένα κόσμο που το κοινωνικό του νόημα καθίσταται ολοένα και πιο ζητούμενο, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει καν. Ο καθένας βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να εφεύρει, ζώντας μέσα στη κοινωνία , ένα αποκλειστικά προσωπικό νόημα, για να μπορέσει να δώσει περιεχόμενο στη ζωή του. Αυτή η στάση είναι βαθιά προβληματική, μια που το άτομο μοιάζει να έχει χάσει την επαφή του με τον κοινωνικό ιστό και δρα σαν κινείται σε ένα ιδιωτικό κόσμο, σε διαρκή σύγκρουση με το περιβάλλον του. Το τέλος των κυρίαρχων ιδεολογιών του προηγούμενου αιώνα , η κατάπτωση των θρησκειών, αλλά και ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που ενδίδει μετά μανίας στη κατανάλωση ακόμα και του ίδιου του εαυτού του, έκανε το νόημα να χάσει το νόημα του. Οι σχέσεις και η επικοινωνία ρυθμίζονται από το άμεσο όφελος, το συμφέρον. Με κάποιο τρόπο είναι σαν όλοι να ιδιωτεύουμε, με την κακή έννοια.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον που το ψέμα είναι καθολικά κυρίαρχο, η αναζήτηση ψηγμάτων της αλήθειας αποκτά όλο και περισσότερο στοιχεία εμμονής. Πίσω από το κάθε τι φαίνεται να κρύβεται κάτι που αποκρύπτεται. Η τάση αυτή μπορεί να οδηγεί αρκετές φορές στη φαντασιοπληξία ,αλλά δεν μπορεί κάποιος να την απορρίψει εντελώς. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος έχει έντονο παρασκήνιο και όσο η πρόσβαση σε αυτό που συμβαίνει γίνεται απροσπέλαστη, τόσο οι θεωρίες συνωμοσίας παίρνουν σάρκα και οστά. Όσο η εξουσία γίνεται ανορθολογική στα πεπραγμένα της, τόσο θα αναπτύσσονται από την άλλη πλευρά ανορθολογικά μέσα για την προσπελάσουν. Σε αυτές τις συγκρούσεις είναι αρκετά εύκολο να χαθείς αλλά συγχρόνως και να αντιλαμβάνεσαι πράγματα που αδυνατείς να αποδείξεις.

Οι δυνάμεις της εξουσίας έχουν συνεχώς και πάντοτε την ανάγκη για υποταγμένους ανθρώπους. Κατέχοντας την διάθεση και τα μέσα διευρύνουν συνεχώς την απόσταση ανάμεσα στους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους. Την διαχείριση του κόσμου την αντιλαμβάνονται, χοντρικά, σαν εκ γενετής προνόμιο απέναντι στη πλέμπα των ηλιθίων και αδυνάτων που διοικούν. Και οφείλουν να την διατηρήσουν αδιατάρακτη. Πρωταρχικά, στη επιβολή του προσωπικού τους νοήματος για τον κόσμο, που συμβατικά το αποκαλούμε νόημα, μια που ο κόσμος που δημιουργούν και ονειρεύονται να κατασκευάσουν είναι ένας νεκρός κόσμος. Έτσι, μη μπορώντας να εκδηλώσουν σαφώς την πρόθεση τους, μηχανορραφούν αδιάλειπτα οικειοποιώντας οτιδήποτε εχθρικό προς αυτούς, με το να καθιστούν καρικατούρα του πραγματικού. Έτσι, ακόμα και κάποιες από τις θεωρίες συνωμοσίας μπορεί  να είναι η συνωμοσία της εξουσίας, για να αποκρύψει εκείνο που πραγματικά δεν πρέπει να αποκαλυφτεί.

Αν, πιθανόν, ρίξαμε κάποιο φως στα αίτια των συνωμοσιολογικών θεωριών, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να φανταστούμε τι ρόλο πρόκειται να παίξουν στη συνέχεια μέσα στο κόσμο μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ανάλογα με ποια πλευρά το αντιμετωπίζει κανείς, οι συνωμοσιολογικές θεωρίες θα αυξάνονται και θα αποτελέσουν και προμετωπίδα σε κάποιο βαθμό της ενόχλησης στο κυρίαρχο σύστημα . Η ρομαντική υπόσταση των θεωριών αυτών βρίσκει μια καλή θέση στη καρδιά των ταπεινωμένων. Το μυστήριο και η εξερεύνηση του, ακόμα και στις πιο ταπεινές του εκδοχές, δίνει ένα νόημα στους ερασιτέχνες και επαγγελματίες ανορθολογικούς ερευνητές της αναζήτησης της αλήθειας που κρύβεται πίσω από τα βουνά των ψεμάτων.

Όμως το ερώτημα πάντοτε παραμένει : Είμαστε ικανοί πραγματικά να βρούμε την αλήθεια, ή αυτό που κάθε φορά νομίζουμε ότι έχουμε βρει δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που είχαμε πάντοτε στη σκέψη μας και που ψάχνει την επιβεβαίωση του μέσα στο υπαρκτό κόσμο ; Σε αυτό το ερώτημα συνωμοσιολόγοι και μη, αν είμαστε τίμιοι στις προθέσεις μας θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή και απάντηση.



Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

Το πλανητικό χωριό νοσεί !!!!




Όταν ένας  άνθρωπος παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα ασθένειας στη αρχή υπάρχει μια σχετική έκπληξη. Η διατάραξη της ομαλότητας πάντα προκαλεί έκπληξη. Είναι σαν να διερωτάται ο άνθρωπος, γιατί να του συμβαίνει αυτό. Πως μπορεί να του συμβαίνει αυτό. Την έκπληξη διαδέχεται το πρώτο κύμα φόβου. Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει κάποια στιγμή το φάσμα του θανάτου του. Το ξέρει, ότι αυτό θα συμβεί, αλλά στο βαθμό που όλα πηγαίνουν πρίμα, φροντίζει με κάποιο τρόπο να το ξεχνά. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει την διαρκή συνείδηση αυτής της αναπόφευκτης κατάληξης. Στο βαθμό που τα συμπτώματα της ασθένειας γίνονται όλο και μεγαλύτερα, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο φόβος που τον καταλαμβάνει. Συμβαίνει όμως και κάτι που είναι περίεργο. Παρόλο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πλέον ότι νοσεί και παρόλο που το νόσημα του μπορεί να καταλήξει σε κάτι όλως δυσάρεστο, το μόνο που επιδιώκει είναι να επιστρέψει στη προηγούμενη ομαλότητα του. Σχεδόν ποτέ δεν σκέφτεται, ότι είναι ακριβώς η προηγούμενη φαινομενική του ομαλότητα που τον οδήγησε στη θέση που βρίσκεται τώρα.
Γιατί μάλλον, θα ήταν σωστό να ειπωθεί, ότι αν αυτή η ομαλότητα ήταν πραγματικά ομαλή και όχι φαινομενική, δεν θα τον είχε οδηγήσει σε αυτό το σημείο.


Ένα από τα πλέον δύσκολα πράγματα, ίσως το δυσκολότερο, είναι να ζεις την ζωή σου συνειδητά. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, θέληση, διαύγεια και προπάντων να πιστεύεις, ότι η γνώση του ποιος είσαι και του πόσο συνειδητά ζεις, έχει πραγματική αξία για σένα και τους γύρω σου. Η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ επαινείται θεωρητικώς, πρακτικώς τα αποτελέσματα της μάλλον χωλαίνουν. Το προβληματικό σε αυτή την ιστορία με το να ζεις συνειδητά, βρίσκεται στη πεποίθηση, ότι όλοι νομίζουμε, ότι κατέχουμε την αρετή αυτή και ότι ήδη την εξασκούμε. Πράγμα που μάλλον δεν συμβαίνει, διότι αν συνέβαινε, τότε τα αποτελέσματα είτε ατομικά αλλά και σαν πλανητική κοινωνία, θα ήταν κάπως καλύτερα. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για το το σημαίνει να ζεις την ζωή σου συνειδητά, πράγμα που όμως θα έστρεφε την συζήτηση σε διαφορετική κατεύθυνση.

Ζω μέσα σε κοινωνία σημαίνει, ότι αναγκαστικά ή μη, οφείλω να συσχετίζω τις πράξεις μου με την υπόλοιπη κοινωνία. Ό,τι κάνω και ό,τι κάνουν οι υπόλοιποι έχει διαρκώς επιπτώσεις στη ζωή μου και στη ζωή των άλλων. Έτσι διαρκώς πρέπει να είμαι σε μια σταθερή επαγρύπνηση για το πιθανό αποτέλεσμα των κινήσεων μου. Οι κινήσεις μου έχουν ιδιάζουσα αξία και για μένα και για τους άλλους . Όσο αγνοώ ή παραμελώ ή πηγαίνω ενάντια σε αυτό τον κανόνα δρώντας με αποκλειστικό γνώμονα εκείνου του πράγματος που με βολεύει ή με συμφέρει, τόσο δημιουργώ ενδεχόμενες δυσλειτουργίες. Στο βαθμό που αυτές οι δυσλειτουργίες συσσωρεύονται, από όλες τις πλευρές, τότε η κορύφωση τους, κάποια στιγμή, θα προκαλέσει την έκρηξη τους. Τότε οι πιθανότητες αντίδρασης θα είναι αναγκαστικά περιορισμένες, μια που ο “πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”, όπως αναφέρει και η σοφή παροιμία. Όσο μια κίνηση έχει μπει σε λειτουργία, υπάρχουν περιθώρια να την τροποποιήσεις , αν ενδεχομένως δεν μπορούσες να την αποφύγεις. Όταν φτάνει ένα βήμα από την κορύφωση της , τότε τα περιθώρια ανατροπής της είναι σαφώς ελάχιστα.

Η ανθρώπινη κοινότητα από την στιγμή που βρέθηκε πάνω στο όμορφο αυτό πλανήτη, εκτέθηκε σε άπειρους κινδύνους. Το ότι εξακολουθεί να υφίσταται είναι ένα μικρό θαύμα. Το πρώτο μέλημα της ήταν να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που προερχόταν από το φυσικό περιβάλλον και το ζωικό βασίλειο . Τα κατάφερε καλά, ως προς αυτό, σώζοντας τον εαυτόν της, αλλά καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον και το ζωικό βασίλειο σε ένα μεγάλο βαθμό. Σε όλους μας είναι γνωστό αυτό οδοιπορικό της ανθρώπινης κοινότητας. Επίσης, κανείς δεν ήταν αμέτοχος σε κάποιο βαθμό και μέτρο σε αυτή την κίνηση της ανθρωπότητας μέσα στη πορεία των αιώνων. Ο άνθρωπος  καθώς αναδείχτηκε σε "κυρίαρχο ον"ανέδειξε μαζί με αυτόν την αξία της”δύναμης” σε κυρίαρχη επιδίωξη των ανθρώπινων κοινωνιών. 
Ξεκινώντας μάλιστα από την θέση του αδύναμου, όταν αναδεικνύεσαι νικητής και δυνατός, είναι μια εμπειρία που σε χαράζει για πάντα. Όταν η "δύναμη" αναδεικνύεται σαν η κυρίαρχη αξία της κοινωνίας των ανθρώπων, τότε το βήμα για την εξασκήσεις και στη ίδια την κοινωνία και σε όσους είναι αδύναμοι δεν είναι πολύ μεγάλο. Τα ονόματα που η "δύναμη" διάλεξε κατά καιρούς για να κρύψει τον εαυτό της , έχουν αλλά και δεν έχουν πολύ σημασία. Στο βάθος πάντοτε υπήρχε αυτή.

Κάπως έτσι χοντρικά φτάσαμε μέχρι εδώ. Κανείς δεν μπορεί να κρίνει όλη την ιστορία και τους ανθρώπους της. Χιλιάδες δικαιολογίες μπορούν να υπάρξουν σε υπεράσπιση της ανθρωπότητας . Εκατομμύρια αναγκαιότητες μπορούν να βγουν από το ντουλάπι της ιστορίας, για να εξηγήσουν εκείνα που δεν μπορούν να εξηγηθούν φυσιολογικά. Έφταιγε εκείνος και ο άλλος . Πάντα πρέπει να υπάρχει εξιλαστήριο θύμα, για να κρυφτεί η αλήθεια που βαραίνει όλους. Όμως κάθε φορά που φτάναμε στο συμβάν της έκρηξης , πάντοτε η συνείδηση κρυβόταν και άφηνε την ελπίδα να προσπαθεί να ονειρευτεί την εποχή που δεν θα διακατέχεται από το στίγμα. Αυτή η εποχή δεν ήρθε ποτέ μέχρι σήμερα και αμφιβάλλω πολύ κατά πόσο θα έρθει κάποτε. Γιατί η εποχή της ελπίδας απαιτεί μια εργασία, που δυστυχώς σχεδόν κανείς, αλλά και η ανθρώπινη κοινωνία σαν σύνολο αρνείται να αναλάβει.


Από την ιστορία, ας περάσουμε με ελαφρά πηδηματάκια στο εργαστήρι που παράγεται η ιστορία, στο παρόν. Εδώ λοιπόν στο σήμερα η εποχή της ελπίδας, ακόμα βρίσκεται στη σφαίρα της ελπίδας . Αντιθέτως, φαίνεται να αναδύεται μια εποχή που είναι δυστοπική. Τώρα η δύναμη φορά τα φορέματα της οικονομίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Έχει μεγαλώσει πια και ένα φόρεμα δεν είναι αρκετό. Με αυτά βγαίνει την βόλτα της. Σχεδιάζει άλλα κόλπα, πιο εκλεπτυσμένα. Μπορεί να σκεφτεί την εαυτόν της με όρους παγκοσμιότητας. Η παγκοσμιότητα, όπως το κάθε τι, έχει δύο όψεις και εξαρτάται κυρίως από την πρόθεση εκείνου που την πραγματώνει. Σε κάποιο ιδανικό σενάριο, το να σκέφτεσαι τον πλανήτη ως ολότητα, ως ένα αρμονικό σύνολο οντοτήτων που συνεργάζονται για την γενική ευημερία και ευτυχία, σε αρμονία με την φύση και τα ζώα αυτού του πλανήτη, είναι μια πολύ όμορφη προοπτική. Όπως είπαμε όμως αυτή η προοπτική ως όμορφο όνειρο μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι κακό να ονειρεύεται κανείς, το κακό είναι να ξυπνάει και να πρέπει να ζήσει στη αντίθετη πλευρά, στη πλευρά της δυστοπίας. Γιατί, δυστυχώς αυτή η πλευρά είναι και ολοσχερώς πραγματική.

Ας παρακολουθήσουμε λίγο αυτή την δυστοπική πραγματικότητα. Εδώ, το ψέμα διαστρέφει την αλήθεια με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο ονομάζεται αναγκαιότητα για να ζήσουμε. Οι άνθρωποι αξιολογούνται με βάση του πόσο ικανοί είναι να θέσουν στη κατοχή τους άλλους ανθρώπους. Η αδυναμία είναι ελάττωμα και η φτώχεια είναι πραγματικότητα των αδυνάτων. Μια ελίτ ανθρώπων αποφασίζει για την μοίρα ενός ολόκληρου πλανήτη. Αν θα φάει, αν θα ζήσει, του πως θα ζήσει, πάντα με γνώμονα το να μην θιγεί το θεϊκό συμφέρον της ελίτ. Η φύση, οι άνθρωποι και τα ζώα υποφέρουν καθημερινά, με απόβλητα, με βιομηχανικούς ρύπους, με μόλυνση όλων των μορφών. Οι ασθένειες οργιάζουν, εξολοθρεύοντας εκατομμύρια ανθρώπους , ενώ στα εργαστήρια τους οι επιστήμονες ονειρεύονται την αθανασία και την τεχνητή νοημοσύνη. Πέπλα ηλεκτρομαγνητικής μόλυνσης καλύπτουν τον πλανήτη και το χώρο πάνω από τον πλανήτη χιλιάδες δορυφόροι κάνουν βόλτες κοιτώντας τους κατοίκους του. Όμως οι “ασύλληπτες” αυτές διάνοιες που διοικούν οραματίζονται περαιτέρω ανάπτυξη, που στη ουσία είναι απλώς η επαυξημένη δυσλειτουργία των προαναφερθέντων. Τουλάχιστον να περνάγαμε καλά μέσα σε όλα αυτά ; Όχι δεν περνάμε καλά και για να την βγάλουμε καθαρή, ας είναι καλά τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά. Α!! ξέχασα, μέσα σε όλη αυτή την πανδαισία που μας περιβάλλει και που πολλοί την αποκαλούν πολιτισμό, ξέχασα λοιπόν, τους πολέμους, τις σφαγές πληθυσμών , τις φυλακίσεις, την κρατική βία, τους μετανάστες, τους......... όλο και κάτι θα ξεχνάω.

Εκεί λοιπόν που περνούσαμε "ωραία και όλα κυλούσαν κατ΄ευχή"  πλάκωσε και ο κορωνοιός . Πανδημία. Ο θάνατος κυκλοφορεί στους δρόμους αόρατος. Οπότε ευκαιρίας δοθείσης, έπεσε και καραντίνα ολική στο πλανήτη. Για πρώτη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας, το μεγαλύτερο μέρος της, μένει εγκλεισμένο στο σπίτι. Να μια “ομορφιά” που δεν την είχαμε ζήσει ποτέ. Ούτε ως αφήγηση από τους παλιότερους. Ένα ολοκαίνουργιο εκθαμβωτικό συμβάν. Αν θα έλεγα ότι αυτή η κατάσταση είναι βούτυρο στο ψωμί, των αρχόντων, μάλλον κάποιοι θα με κατηγορούσαν σαν κακοπροαίρετο. Ποια άλλη εξουσία κατόρθωσε να μαντρώσει τον πλανήτη σπίτι του και να τον αναγκάσει να βγαίνει με δελτίο στους δρόμους ; Καμία !! Βέβαια είχε και την βοήθεια του ιατρικού κατεστημένου, που τις τελευταίες μέρες συναγωνίζεται την οικονομία, για την πρωτοκαθεδρία στις προτιμήσεις των πολιτών και της εξουσίας. Μια κουβέντα για την ιατρική πρέπει να ειπωθεί. Η ιατρική είναι μια ιερή επιστήμη, πολύτιμη και αναγκαία ακόμα και σήμερα, που ο τρόπος που ασκείται σηκώνει πολύ κουβέντα. Αχρείαστη να είναι για όλους, αλλά η αξία της είναι διαχρονική και αξίζει τον σεβασμό όλων. Για αυτό ακριβώς τον λόγο,θα ήταν καλό νομίζω με όλο το θάρρος, να τιμήσει το όνομα της και την βοήθεια που έχει προσφέρει στη ανθρωπότητα και να μην γίνει το άλλοθι και το στήριγμα της εξουσίας, για να επιβάλλει στη ανθρωπότητα ένα καθεστώς, που όμοιο του δεν έχει υπάρξει ποτέ !!!!


Το πλανητικό χωριό νοσεί και νοσεί σοβαρά. Τα αίτια της νόσου του δεν βρίσκονται στο συγκεκριμένο πανδημικό ιό. Είναι πιο βαθιά και πολύ πιο σοβαρά. Είναι πολύ λίγες λίγες οι πιθανότητες, κάποιοι να ασχοληθούν σοβαρά με αυτά. Ξεχνάμε πολύ εύκολα και κυνηγάμε το καρότο, χωρίς να βλέπουμε το μαστίγιο πίσω από αυτό. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες εγκλεισμού, διαβάζω πολύ συχνά οργισμένα γράμματα και κείμενα ανθρώπων που δημοσιεύονται και μιλούν για την επόμενη μέρα και για την αντίδραση που πρέπει να υπάρξει. Πραγματικά θα ευχόμουν αυτή η οργή να μπορούσε να μετουσιωθεί σε μια βαθιά συνείδηση, που να μπορούσε να επιφέρει μια αλλαγή στις συνθήκες και στους τρόπους που ζούμε. Δυστυχώς, ειλικρινά λυπάμαι που το λέω, δεν διατηρώ πολλές ελπίδες πλέον. Όμως ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει στο αύριο.

Ζούμε σε  μια κομβική εποχή. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν, μπορεί να είναι  δύσκολες. Σε τέτοιες περιόδους τα βασικά είναι τα πλέον αναγκαία. Το ότι ζούμε ακόμα, είναι η βασική προϋπόθεση όλων των άλλων. Χρειάζεται να στραφούμε στα κομμάτια του εαυτού μας και των σχέσεων με τους άλλους, που μας ενδυναμώνουν, για να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει και πιθανόν αυτό που μέλλεται να μας συμβεί. Δεν ζούμε στο παρελθόν, δεν ζούμε στο μέλλον, ζούμε στο τώρα, όμως είναι αναγκαίο να μη χάσουμετην ιστορική μας μνήμη. Μέσα στο εργαστήρι που λέγεται συνείδηση και είναι το ιερό μας, πρέπει να επιλέγουμε συνεχώς το καλό και το ωφέλιμο για μας και τους άλλους, εξερευνώντας τα λάθη μας και σχεδιάζουμε τις κινήσεις εκείνες που δεν θα τα επαναλαμβάνουν. Θέλουν να μας πάρουν τα πάντα, κάνοντας την ζωή μας ένα άσχημο, νεκρό τοπίο. Κανείς όμως δεν μπορεί να σκλαβώσει την ζωή, χωρίς να αντιμετωπίσει αναπόφευκτα την μήνη της !!!!

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Ζωή εν οίκω.






Το καλό στοιχείο στις σκοτεινές μέρες που περνά η ανθρωπότητα είναι, ότι εκείνο που θεωρούσαμε ξεχασμένο κάτω από το χαλάκι της συνείδησης, έρχεται ξανά στο φως . Όποιο και αν είναι αυτό. Γιατί δυστυχώς, σπρώχνουμε με όλους τους τρόπους, βασικά θέματα της ύπαρξης μας , σε μια περιοχή που η νύκτα της συνείδησης είναι ο αφέντης. Ζούμε την ζωή μας με την αυταρέσκεια, ότι είμαστε μάλλον αθάνατοι, ενώ στη πραγματικότητα είμαστε δραματικά ευάλωτοι στο παραμικρό. Προσποιούμαστε ότι είμαστε ηρωικά πλάσματα και αφήνουμε το φόβο με την πρώτη ευκαιρία να γίνεται ο μοναδικός μας σύντροφος. Αντιδρούμε συνεχώς για το οτιδήποτε και την ίδια στιγμή καταπίνουμε αμάσητα την πρώτη διαταγή. Με όλα αυτά και πολλά άλλα, νομίζουμε ότι ζούμε, ενώ η επιβίωση είναι το δραματικό καθημερινό μας καθήκον. Ζούμε με ψέματα γιατί η αλήθεια των πραγμάτων έχει πάψει να μας ενδιαφέρει. Δεν ξέρουμε πια να την αναζητάμε.


Είναι αποθαρρυντικό να βρίσκεσαι συνεχώς πίσω από τα γεγονότα, που στη συνέχεια οι επιπτώσεις τους θα σου καθορίσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της επιβίωσης σου. Χτες ήταν η οικονομική κρίση , σήμερα είναι ο κορωνοιός, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Ενδιάμεσα, υπάρχουν τα εκάστοτε μέτρα, που για κάποιο λόγο είναι πάντοτε φρικώδη. Όμως ανεξάρτητα από τα γεγονότα και τα μέτρα που παίρνονται για να εξομαλυνθεί η κατάσταση, που ομολογουμένως ποτέ δεν φτιάχνει, αλλά με κάποιο τρόπο γίνεται όλο και χειρότερη, υπάρχουν κάποιες παρενέργειες που δρούνε παράλληλα και είναι εξίσου σημαντικές. Όπως λόγου χάριν ο φόβος, που αποκτά δραματικές διαστάσεις και διαχέεται σε όλο το κοινωνικό ιστό και ύπουλα σου μιαίνει όλες τις κινήσεις σου. Δεν είναι κακό να φοβάται κάποιος, ούτως ή άλλως όλα γύρω μας σε προδιαθέτουν για να φοβάσαι, κακό είναι να μην μπορείς να δεις τίποτα πέρα από τον φόβο σου. Όπως και νάχει όταν σε κατακλύζει , όλοι το έχουμε νοιώσει αυτό, δεν είναι πολύ καλός σύμβουλος για να σκεφτείς καθαρά. Όμως ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες το να μπορείς να σκεφτείς κάπως καθαρά, είναι πολύ σημαντικό. Γιατί όταν ο φόβος σε κρατάει από τα αρχίδια και δεν μπορείς να σκεφτείς , κάποιοι παραδίπλα οργανώνουν την επόμενη μέρα σου και ποτέ δεν την οργανώνουν με καλό σκοπό ή για την δική σου ευτυχία. Σημαντικά πράγματα αποφασίζονται πάντοτε στις σκοτεινές ώρες, που πάντοτε ενδύονται τον μανδύα του απολύτως αναγκαίου. Ποτέ σε αυτές τις στιγμές κανείς δεν σκέφτεται αν τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχτεί αλλιώς. Τα συμβαίνοντα κατακλύζουν το τοπίο και καταργούν την όποια ιστορία τους, που προδίκαζε την έκβαση τους.

 Υπάρχουν εργαστήρια που επεξεργάζονται ιούς για βιολογικό πόλεμο, αυτοί οι ιοί θα κάθονται αιωνίως φρόνιμοι μέσα στους δοκιμαστικούς σωλήνες, ή κάποια στιγμή θα θελήσουν να βγουν και παραέξω για να πάρουν αέρα ; Ατυχήματα πάντοτε συμβαίνουν !!! Υπάρχει λόγος να υπάρχουν αυτά τα εργαστήρια; Θα απαιτήσει κανείς να καταργηθούν ; Μάλλον όχι. Όπως δεν έγινε και πριν. Το Τσέρνομπιλ και στη Φουκοσίμα μας έφεραν πολύ κοντά στο χάος, αλλά επειδή την γλυτώσαμε, φροντίσαμε να ξεχάσουμε. Αντιθέτως, έχουμε πλημμυρίσει από πυρηνικά εργοστάσια που μας καθησυχάζουν, ότι είναι αρκούντως ασφαλή. Όταν θα γίνει η “στραβή” θα τρέχουμε να πάρουμε μέτρα και θα βγάζουμε δακρύβρεχτους λόγους στη τηλεόραση.

Πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε, ότι πάνω σε αυτό τον πλανήτη υπάρχουν πολύ επικίνδυνα αξεσουάρ και το χειρότερο είναι ότι τα χειρίζονται και επικίνδυνοι άνθρωποι. Όσο τα πράγματα ξεφεύγουν, τόσο ο κίνδυνος μεγαλώνει για “ατυχήματα”, για μέτρα, για ολοκληρωτικό έλεγχο ακόμα και σε περιοχές που μέχρι σήμερα το πρωί θα φάνταζαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ως πότε θα ξυπνάμε έκπληκτοι και φοβισμένοι ;

Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η επιστήμη είναι στο πλευρό μας, θα πρέπει να θυμούνται, ότι πολλά από τα φρικώδη που συμβαίνουν κατά καιρούς, η επιστήμη είναι εκείνη που τα έχει προκαλέσει. Η επιστήμη θέλει να τα αποδίδει σε αναγκαστικές παράπλευρες απώλειες και να καθησυχάζει την συνείδηση της αυτο- ναρκισσευόμενη με τα επιτεύγματα της και τις ελεύθερες ώρες της να διασκεδάζει, κοροϊδεύοντας την ηττημένη θρησκεία. Όμως οι κοροϊδίες δεν απαλύνουν τις ενοχές και τα λάθη και κυρίως δεν μπορούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Η ανθρώπινη λογική επαρκεί μέχρι του σημείου, που θα πρέπει να υποταχτεί στο θαύμα και στο μυστήριο. Όταν αρχίζεις να χλευάζεις το μυστήριο και αποπειράσαι να το αντικαταστήσεις, τότε ανοίγεσαι στη προοπτική της καταστροφής.

Ο άνθρωπος στη ιστορία του έχει υποστεί απίστευτα δράματα. Με κάποιο τρόπο έχει επιβιώσει, θρηνώντας κάθε φορά για τις απώλειες του. Επίσης, έχει μια άκρως ενδιαφέρουσα σειρά εμπειριών στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να χάνει την ελευθερία του. Την όποια ελευθερία του. Δεν είναι ευχάριστες εμπειρίες αυτές για τον άνθρωπο, όμως θα πρέπει να του αναγνωριστεί, ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατορθώνει να βρει το πέρασμα στη επόμενη φάση και να ανανεώσει την ανάγκη του να ζήσει ελεύθερος . Είτε με το χιούμορ, είτε με την αντίσταση, είτε με το κουράγιο του, είτε με ότι βρίσκει πρόχειρο στο δρόμο του, στέλνει συνεχώς το μήνυμα του στη ιστορία και στους καταπιεστές του, ότι είναι αναγκασμένος να ζήσει ελεύθερος και να αναζητά την εκπλήρωση της ύπαρξης του. Τα σχέδια που κατά καιρούς εξυφαίνονται για την καθυπόταξη του σε όλα τα επίπεδα , μπορεί να επιτυγχάνουν να ανακόψουν πρόσκαιρα την πορεία του, αλλά δεν μπορούν να ανακόψουν οριστικά τον δρόμο του. Άλλωστε στο δρόμο για την τελική λύτρωση, είναι πιθανό να χάσεις όλες τις μάχες εκτός από την τελευταία.


Περνάμε μια δύσκολη περίοδο, απομονωμένοι στα σπίτια μας, με τον φόβο πάλι να θέλει να μας κυριεύσει. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του φόβου να θέλει να μας κυριεύσει. Γύρω μας, μας περιτριγυρίζουν ειδήσεις για το παρόν μας και το μέλλον μας που δεν είναι καθόλου ευχάριστες. Τα συμβαίνοντα ανεβάζουν τα επίπεδα της αβεβαιότητας. Αυτά είναι τα αρνητικά, αλλά δεν υπάρχουν μόνο αυτά. Δεν είμαστε μόνο αυτά. Είμαστε και τα γέλια που περνάνε μέσα από τις γραμμές των τηλεφώνων και των πληκτρολογίων, η έκρηξη του χιούμορ, το κουράγιο, η λύπη μας για όσους χάνονται, ο αγώνας όσων βοηθούν μέσα στα νοσοκομεία εκείνους που αρρώστησαν,τα τραγούδια από τα παράθυρα, είμαστε η κοινωνία των ανθρώπων, που για κάποιες στιγμές μπορούμε να σκεφτούμε εκτός από το εγώ είμαι, το εμείς Είμαστε.

Μέσα στη σύγχυση και την ανασφάλεια, θα ήταν καλό αν μπορούσαμε να στρέψουμε την προσοχή μας στο σθένος μας, αυτή την κρυμμένη μας δύναμη, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντέξουμε σε αυτό που συμβαίνει στο σήμερα αλλά και εκείνο που θα ξημερώσει αύριο.





Μικρή εξομολόγηση.

Είναι πρωί και ο ήλιος λάμπει. Ένα ελαφρό αεράκι, αρκετά παράξενο για την εποχή, είμαστε καταμεσής του καλοκαιριού, κάνει την ζέστη υπο...