Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Πλέουμε με βάρκα την ελπίδα.....










Τα σύννεφα μαζεύτηκαν σιγά-σιγά πάνω από τα κεφάλια μας. Πλησιάζει καταιγίδα. Έτσι, φαίνεται τουλάχιστον, με μια πρώτη ματιά. Δεν είναι δυνατόν να σπρώχνεις τα προβλήματα, διαρκώς, ‘κάτω από το χαλάκι”. Τι να καλύψει και αυτό άλλωστε ; Μαζεύτηκε πολύ σκόνη από το “μαγαζί”. Για πολύ καιρό, κάνουμε τα στραβά μάτια, σε πολλά πράγματα. Είμαστε πολύ γενναιόδωροι σε κριτικές και αναλύσεις, αλλά αδύναμοι στο να βρούμε λύσεις. Γιατί οι λύσεις απαιτούν ρίσκα, απαιτούν θυσίες, απαιτούν σχέδιο και θέληση. Όταν αρχίσει να βρέχει είναι πια αργά, αν δεν έχεις πάρει την ομπρέλα σου. Απλώς αρχίζεις να τρέχεις για να κρυφτείς. Στη περίπτωση που δεν βρεις καταφύγιο, απλά, γίνεσαι μούσκεμα .

Οι κοινωνίες που βγήκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας βιώσει την φρίκη,πήραν την απόφαση να πορευτούν ειρηνικά. Έβαλαν για λίγο στη άκρη τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους, με σκοπό να ζήσουν εν ηρεμία. Δεν ήθελαν να ζήσουν ξανά πόλεμο, τουλάχιστον, μέσα στη Δύση. Βρήκαν παρηγοριά μέσα σε μια αλματώδη ανάπτυξη σε όλους τους τομείς, που έφερε μια αυξάνουσα ευημερία σε όλη την Δύση. Τώρα για τον τρίτο κόσμο, ας τον αφήσουμε προσωρινά στη μοίρα του.

Η ευημερία δεν ανοίγει την όρεξη μόνο σε αυτούς που καρπώνονται τον πλούτο, αλλά και στους υπόλοιπους που ήθελαν μια καλύτερη ζωή. Έτσι οι φτωχοί απέκτησαν δικαίωμα στο όραμα της ευμάρειας . Άρχισαν να αναπτύσσονται οι κοινωνίες της κατανάλωσης. Μπορεί οι κυρίαρχες ιδεολογίες να ζέσταιναν ακόμα τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά η ευημερία και η κατανάλωση , άρχισαν να τις ζεσταίνουν ακόμα πιο πολύ.

Ο κόσμος άλλαξε και μαζί του άλλαξαν και οι άνθρωποι του. Έγιναν πιο εφησυχασμένοι, πιο αυτάρκεις , θεώρησαν ότι οι πόλεμοι ήταν πολύ μακρυά από αυτούς. Έγιναν λιγότερο φοβισμένοι, είχαν περισσότερες απαιτήσεις από την ζωή τους και από τα κράτη τους. Νόμισαν, ότι απέκτησαν δικαίωμα στον πλούτο της ζωής .

Όπου υπάρχει τυρί, μου έλεγε ένας γιατρός χτες, υπάρχει κοντά και η φάκα. Σοφό!!!! Παλιό αλλά πάντοτε επίκαιρο. Ξαφνικά η οργιώδης ανάπτυξη έλαβε τέλος , οι ιδεολογίες δεν ζέσταιναν πια κανένα, μια που το χρήμα είναι μάλλον ισχυρότερο από κάθε ιδεολογία. Είναι η πλέον εμπεριστατωμένη ιδεολογία, που απαιτεί την απόλυτη υποταγή, από όλες τις υπόλοιπες. Έτσι, αφού οι κοινωνίες που ζούμε κυριαρχούνται από αυτήν, αυτή θα ορίσει και το τρόπο που θα παίζεται το παιχνίδι. Κοντά στο χρήμα , εμφανίστηκε σταδιακά και η κυριαρχία. Μια κυριαρχία που όντας απαλλαγμένη πλέον από ιδεολογίες, δεν έχει και κανένα πρόβλημα να εμφανίζεται απροκάλυπτη και ενίοτε αδυσώπητη. Η κυριαρχία δεν έχει κανένα θέμα να κάνει πολέμους ,όταν τα φράγκα είναι πολλά. Αφού λοιπόν τα φράγκα και μόνο αυτά ,ως γνωστό κάνουν τον κόσμο να γυρίζει, ο πόλεμος θα ξαναμπεί στις ζωές μας ,με όλους τους τρόπους που αυτός γνωρίζει.

Οι φτωχοί λοιπόν, που έβλεπαν την ζωούλα τους να βελτιώνεται, για μια ακόμα φορά δεν έβλεπαν την φάκα που παραμόνευε. Οι φτωχοί δεν καταλαβαίνουν αυτά τα παιχνίδια. Ποτέ δεν τα καταλάβαιναν. Αν μπορούσαν να τα καταλάβουν είτε θα προσπαθούσαν να πάψουν να είναι φτωχοί , είτε θα τους προβλημάτιζε ,πως μια χούφτα πλούσιοι ορίζουν την ζωή σε όλο τον πλανήτη. Οι φτωχοί όμως δεν κάνουν τέτοιες σκέψεις. Ακόμα και όταν τις κάνουν, δεν ξέρουν τι να κάνουν παρακάτω. Σταματούν εκεί και διαμαρτύρονται για την αδικία που υπάρχει μέσα στον κόσμο. Αυτό το παράπονο που εκφράζουν ,φαίνεται ότι τους ανακουφίζει, απλά να το εκφράσουν και μόνο. Σαν ότι είχαν να κάνουν το έκαναν, ότι είχαν να πουν το είπαν. Μετά από αυτό αποσύρονται στη “σοφία” τους και περιμένουν τις εξελίξεις. Μια που φτωχοί είμαστε το 99% του πλανήτη, φαίνεται ότι είμαστε ένας πλανήτης “σοφών”.

Το 1% δεν σκέφτεται έτσι. Τυχαίως, κατέχει και τον πλούτο. Μιας λοιπόν που δεν σκέφτεται έτσι, μπορεί να προκαλεί και την οποιανδήποτε αναταραχή σε οποιαδήποτε περιοχή επιλέγει, με όποιον τρόπο επιλέξει. Ποιος μπορεί να προβάλλει την οιανδήποτε ένσταση ; Η συλλογική “σοφία” των φτωχών ;

Είναι απολύτως σίγουρο, ότι όταν η εύθραυστη ασφάλεια μας θα σπάσει σαν το κρυστάλλινο βάζο στο σαλόνι μας, για μια ακόμα φορά θα πέσουμε όλοι από τα σύννεφα της ευημερίας μας και της σοφίας μας. Για μια ακόμα φορά θα ψάχνουμε ενόχους και επειδή δεν θα τους βρίσκουμε, θα τσακωνόμαστε αναμεταξύ μας. Είναι γνωστή η πρακτική αυτή. “Σοφή” και αυτή.

Τα σύννεφα της αναταραχής πυκνώνουν από παντού. Στη Συρία ,ο πόλεμος δεν έχει τέλος. Δεν ξέρει κανείς πια, ποιος μάχεται με ποιον. Στη Παλαιστίνη, φυλακίζονται ακόμα και παιδιά,που έχουν μεγαλώσει μέσα στη σύρραξη. Ο Τράμπ μετράει τις ώρες για να κάνει επέμβαση στη Κορέα. Οι Τούρκοι, θέλουν να κάνουν την Μεσόγειο θάλασσα, θάλασσα με πτώματα. Σαν να μην έφταναν οι οι μετανάστες που πνίγονται καθημερινά . Πολεμικά πλοία και αεροπλάνα “βολτάρουν” οπλισμένα. Αυτό που χτες φαινόταν απόμακρο και απίθανο , σήμερα δεν φαίνεται ούτε απόμακρο ,ούτε απίθανο.

Εκεί που μαζεύονται πολλά σύννεφα, μάλλον θα βρέξει....

Πλέουμε με βάρκα την ελπίδα, ότι ο ουρανός δεν θα πέσει στο δικό μας κεφάλι. Όπως και να το κάνεις είμαστε “σοφοί’ κάτι θα ξέρουμε !!!!!




Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

“Τι είναι η πατρίδα μας ;”




 Μάλλον τα παρατεταμένα χρόνια της κρίσης που περνάμε, τα μνημόνια, η φτώχεια, η γενικευμένη μιζέρια και κατάθλιψη, έχουν επηρεάσει την κρίση μας ως πολίτες. Δεν την είχαμε και ποτέ σε μεγάλα ποσοστά, τώρα φαίνεται την χάσαμε τελείως.

Ίσως να φταίει και το γεγονός, ότι έχουμε εθιστεί στα ψέματα και στις παντός είδους ‘παπαριές”, αναιρέσεις και διαστρεβλώσεις. Ίσως επειδή το παράλογο έχει γίνει ο τρόπος που πρέπει να ζήσουμε , έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε παράλογα. Είναι και αυτός ένας τρόπος να την βγάλουμε καθαρή, να σκεφτόμαστε συνεχώς στρεβλά. Είναι πολύ προσαρμοστικό το ανθρώπινο πλάσμα, επιβιώνει με τους πλέον περίεργους τρόπους , καλλιεργώντας αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, που τελικά φτάνει στο σημείο να τις πιστεύει σαν πραγματικές. Πολλές φορές δεν χρειάζεται ούτε καν να τις δημιουργεί το ίδιο, αλλά τις “τσιμπάει” από τον δρόμο, τις καβαλάει και τρέχει. Πάντοτε υπάρχουν αναμεταξύ μας πρόθυμοι να τις καλλιεργήσουν, προς το συμφέρον τους , αλλά και πρόθυμοι να τις ακολουθήσουν.

Το σίγουρο είναι ένα ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις παθογένειες της ιστορίας του, είτε αυτή είναι προσωπική, είτε πολιτική, είτε εθνική, είτε θρησκευτική. Η καρδιά μας δονείται σε ιδιαίτερες συχνότητες και ότι έχει κολλήσει επάνω μας σαν τσιμπούρι, θα το κουβαλάμε πάντοτε ότι και να γίνει, ανεξάρτητα αν είναι αληθινό και σωστό. Δεν πρόκειται να στο αλλάξει κανείς, ότι και να σου πει. Όταν η ψυχή ερωτεύεται κάτι, είτε άνθρωπο, είτε ιδέα, είτε πράγμα, θα μείνει προσκολλημένη πάνω του ως το τέλος.

Βέβαια, ερωτεύεσαι και ψέματα, ή καλύτερα μπορείς να ερωτευτείς πράγματα που κάποτε ήταν αλήθεια αλλά έχουν μετατραπεί πλέον σε ψεύτικους απόηχους του παρελθόντος.

Είναι απολύτως φυσιολογικό να αγαπάς το μέρος που έχεις ζήσει και μεγαλώσει. Ο τόπος σου, όπως και να το κάνουμε είναι ένα σημείο έλξης, όπως είναι το σπίτι σου. Μπορείς να το παινεύεις ή το κατηγορείς, αλλά όταν απομακρύνεσαι από αυτό νοιώθεις την έλλειψη του. Η γλώσσα, τα ήθη του τόπου σου τα κουβαλάς πάντα κοντά σου. Όταν κάποιος τον απειλεί, εξεγείρεσαι, μπορείς ακόμα να θυσιάσεις και την ζωή σου στη υπεράσπιση του. Το πρόβλημα αρχίζει και υφίσταται, όταν εξαιτίας αυτής της αγάπης,  αρχίζεις να γίνεσαι μονοδιάστατος. Δηλαδή, όταν η αγάπη σου γίνεται εμμονή και κυριαρχεί στη ζωή σου, σαν η μοναδική αλήθεια που είναι υπεράνω όλων των άλλων, ακόμα και της ίδιας της αλήθειας. Όταν δεν μπορείς να δεις τίποτα περισσότερο από αυτό που αγαπάς. Όταν γίνεσαι εχθρικός, με ότι τον πλησιάζει και προσπαθεί να τον κρίνει. Τότε, ανήκεις στη οικογένεια των “εθνικιστών”.

 Οι εθνικιστές δεν αγαπούν τον τόπο τους , αγαπούν την ιδέα που έχουν διαμορφώσει για τον τόπο τους. Είναι πιθανόν να μην αντιλαμβάνονται και τίποτα από αυτό που συμβαίνει στο μέρος που ζουν. Για τους εθνικιστές όλα είναι απειλητικά, οι μετανάστες , οι αναρχικοί , οι αριστεροί, οι ξένοι, αυτοί που ζουν στον ίδιο τόπο και ασκούν κριτική. Όλα μοιάζουν να θέλουν να κηλιδώσουν την ιδέα που αγαπούν. Ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν τέτοια πρόθεση. Για τους εθνικιστές δεν υπάρχει καμιά ισοτιμία τόπων. Yπάρχει στη πρόθεση τους η ολοσχερή υπερίσχυση του δικού τους τόπου, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

Η ιστορία αλλά και η ιστορία των τόπων που ζουν , έχει υποφέρει πολλά δεινά, από την αγάπη των εθνικιστών για τον τόπο τους. Αυτό φαίνεται να το ξεχνούν επισταμένα και αντιθέτως να θυμούνται, μόνο, τις στιγμές που ήταν λαμπρές. Γιατί αυτό εξυπηρετεί το όραμα τους.

Ο εθνικισμός είναι μια μια ιδέα που θέλει να φορεθεί ξανά στην εποχή που ζούμε. Μια ιδέα ξεφτισμένη, που όμως δεν έχει πεθάνει. Αντίθετα, επιδιώκει να γίνει ξανά, κυρίαρχη ιδέα. Δεν είναι φαινόμενο, τοπικό, αλλά παγκόσμιο. Μαζεύει στη ποδιά του, μάζες ανθρώπων δυσαρεστημένων από διαφορετικά θέματα,που ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι, για να τους δώσει διέξοδο, σε ένα κόσμο που χτυπιέται από πάρα πολλά αδιέξοδα. Αλλά επίσης, στελεχώνεται και αναζωπυρώνεται από στοιχεία, με θλιβερή ιστορία. Στοιχεία που έχουν αποδείξει ιστορικά, ότι ο ζόφος είναι η δεύτερη τους φύση. Οι παντός είδους ναζιστές, που συνδέουν την φυλή με το έθνος, είναι οι σύγχρονοι τροφοδότες της ιδέας του εθνικισμού.


Τα Σκόπια είναι ένα κατασκευασμένο κράτος, που εξυπηρετεί, όπως φαίνεται, συγκεκριμένους στόχους. Στα πλαίσια αυτών των στόχων, όφειλαν να καλλιεργήσουν και ένα μύθο, που θα τους εμψύχωνε για να πετύχουν τους στόχους τους. Όσο αντιστέκεσαι σε μύθους, μάλλον τους κάνεις περισσότερο πιστευτούς. Κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς. Ειδικά, όταν για να τους αντιμετωπίσεις, συμμαχείς με το φολκλόρ και την ανοησία. Δείχνεις ότι κάτι φοβάσαι, για κάτι είσαι ένοχος. Ακόμα και αν θεωρείς ότι ο αλυτρωτισμός τους ανοίγει θέματα, δεν καλείς επιστράτευση. Όταν αποφασίζεις να την καλέσεις, για τους λόγους που νοιώθεις ότι δικαιούσαι, δεν την πλαισιώνεις με ότι γελοίο έχεις στο οπλοστάσιο σου, όταν μάλιστα έχεις το πάνω χέρι σε όλα τα επίπεδα. Δεν προσπαθείς να κάνεις την επιστράτευση σου μεγαλύτερη από ότι είναι πραγματικά. Δεν φτιάχνεις έκρυθμο κλίμα στο στρατόπεδο σου. Όταν πράττεις με αυτόν τον τρόπο, έχεις προεξοφλήσεις ότι θα χάσεις ή ότι επισκοπείς σε άλλο πράγμα από αυτό που ισχυρίζεσαι. Άρα αυτόματα καθίστασαι ύποπτος.

Ούτως ή άλλως, όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο στόχος σου, ποιος είναι ο εχθρός σου και παρόλο που δεν είναι φίλος μας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μασήσουμε όλοι στο ψέμα σου.

Ο εμφύλιος στο ελληνικό έδαφος δεν έχει πεθάνει ποτέ. Συνεχώς ανανεώνει τις μορφές του. Όσοι αγαπούν αυτή την χώρα, το ξέρουν. Η διχόνοια ήταν πάντοτε το πάθος μας !!!!


“Τι είναι η πατρίδα μας.... και αυτά και εκείνα και κάτι πού έχουμε μες στη καρδιά.....” Πολέμης

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Αχέντ Ταμίμι.





Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τίποτα !!! Το λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να το πιστέψω. Στην εποχή που ζούμε, την πλέον πολιτισμένη, σύμφωνα με  πολλούς, αυτό που παραμένει σταθερό και εν πολλοίς αναλλοίωτο, είναι η αγριότητα.

Ενώ όλα φαίνεται να “ανυψώνονται”, στους ουρανούς της θεαματικής ευδαιμονίας, η αγριότητα παραμένει το κυρίαρχο ήθος. Στις σχέσεις, στη κοινωνία , στα κράτη, στο ίδιο μας τον εαυτό. Ένας άγριος πλανήτης , που λουστράρει καθημερινά τον εαυτό του, με σκοπό να φαίνεται κάτι διαφορετικό, από αυτό που είναι πραγματικά. Για να κρύψει από την καρδιά του, το ελάττωμα του.

Οι Εβραίοι είναι ένας πονεμένος λαός. Σε όλη την ιστορία του, που είναι αδιαμφισβήτητα πολύ μεγάλη, έχει υποστεί τρομερές διώξεις. Για αιώνες “άστεγος”, ταλαιπωρημένος, αντιμετώπιζε την χλεύη και πολλές φορές την τυραννία,των περιοχών που τον φιλοξενούσαν. Ένας λαός που κλείστηκε στον εαυτό του, με σκοπό να προστατευθεί και να μπορέσει να συνεχίσει την ύπαρξη του. Παρόλο που ζούσε κυνηγημένος, έβγαλε σημαντικές προσωπικότητες από τα σπλάχνα του, στα γράμματα ,στις τέχνες, στα ριζοσπαστικά κινήματα, στη μεταφυσική σκέψη.

Ζούσε μέσα στο κόσμο, χωρίς ο κόσμος ποτέ να τον έχει αποδεχτεί. Ποτέ δεν πτόησε τους Εβραίους αυτό. Κλεισμένοι στα γκέτο όλης της Ευρώπης, γνώρισαν τις σφαγές από πρώτο χέρι, με κάθε πιθανή δικαιολογία που μπορούσαν να φανταστούν οι εκάστοτε διώκτες τους . Λαός συμπαγής και ενωτικός στη αντιμετώπιση της αδικίας , όταν αυτή “έσκαγε” πάνω του, συντηρητικός στις αξίες του. Όμως και ριζοσπάστης λαός. Πλαισίωσε και αγκάλιασε όλες τις προοδευτικές ιδέες της κάθε εποχής..

Οι γραφές και το χρήμα , ήταν πάντοτε οι κολώνες της ύπαρξης του. Σε αυτά τα δύο “πάτησαν” για να κρατηθούν πνευματικά, αλλά και να ελέγξουν τον γύρω τους κόσμο. Πνευματική και υλική δύναμη. Ο “περιούσιος λαός” ενός Θεού, που χάιδευε μέσα στους αιώνες τον πόνο τους και τους τροφοδοτούσε συνεχώς την θέληση τους να υπάρξουν μέσα στο κόσμο.

Όταν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, βγήκε στη επιφάνεια η φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όλος ο κόσμος βουβάθηκε και έκλαψε με το δράμα των Εβραίων. Οι σφαγές αιώνων συμπυκνώθηκαν και απέκτησαν υπόσταση. Όλος ο πλανήτης ένοιωσε την ανάγκη να σεβαστεί και να τιμήσει αυτόν τον λαό, που ίσως περισσότερο από κάθε άλλον ένοιωσε την απύθμενη φρίκη στο πετσί του. Και τον τίμησε δίνοντας του , επιτέλους μια “στέγη”. Ένα μέρος να μείνει, να φτιάξει το δικό του κράτος, τα δικά του σπίτια . Να κατοχυρώσει τον σεβασμό που τόσο του είχε λείψει.

Έτσι γεννήθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Σε κάθε ιστορία όμως υπάρχουν και τα “σκαλώματα”. Εκεί που έφτιαξαν κράτος οι Εβραίοι, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι : οι Παλαιστίνιοι. Και αυτοί ντόπιοι , με άλλη θρησκεία, φτωχοί και ελαφρώς άμοιροι. Μια από τις πλέον σύγχρονες σφοδρές διαμάχες της ιστορίας , ήταν γραφτό να ξεκινήσει. Μια άγρια διαμάχη που πάρα πολλά χρόνια τώρα, μετράει άπειρους νεκρούς και που το αδιέξοδο και η βιαιότητα της απειλεί να βάλει φωτιά σε όλο τον πλανήτη.

Βιβλία θα μπορούσαν να γραφτούν αναλύοντας , τους πολιτικούς, θρησκευτικούς και εν τέλει βαθιά συμφεροντολογικούς λόγους αυτής της διαμάχης. Η περιοχή είναι αυτό που λέμε “μαγαζί γωνία”, με τεράστια γεωπολιτική σημασία , όχι μόνο για τους εμπλεκόμενους , αλλά κυρίως και για τους μεγάλους παίκτες του πλανήτη.

Δεν με ενδιαφέρει , επί του παρόντος αυτό.  Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή η χρόνια διαμάχη, με πολλούς νεκρούς εκατέρωθεν, από τους Εβραίους. Από την μια έχουμε ένα από τα πλέον πλούσια κράτη, με άριστα εξοπλισμένο στρατό, με πυρηνικά  και μια από τις καλύτερες μυστικές αστυνομίες του κόσμου. Από την άλλη, έχουμε ένα λαό που παλεύει με όπλα , τις σφεντόνες και τις πέτρες και στη καλύτερη περίπτωση με απαρχειωμένες ρουκέτες . Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ κυριολεκτικά, στη σύγχρονη του έκδοση.






Η Αχέντ Ταμίμι είναι ένα κορίτσι 17 χρονών παλαιστίνια. Κρατείται από τον ισραηλινό στρατό και περιμένει την δίκη της . Συνελήφθη, γιατί μαζί με τη ξαδέλφη της, επιτέθηκε σε δύο ισραηλινούς στρατιώτες, χρησιμοποιώντας τα χέρια της. Είναι όμως πολύ “επικίνδυνη”, γιατί πριν χρόνια δάγκωσε στα χέρι, με τα “κοφτερά” της δόντια, ένα άλλο ισραηλινό στρατιώτη με πλήρη εξάρτηση και το αυτόματο στο χέρι.

Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου Ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι της, χτύπησαν τη μητέρα της, ενώ πυροβόλησαν το 15χρονο ξάδερφό της στο κεφάλι. Στη συνέχεια συνέλαβαν τη 17χρονη επειδή είχε χειρονομήσει εναντίον των στρατιωτών.”
Με αφορμή τα εν λόγω γεγονότα, ο ισραηλινός δημοσιογράφος Ben Caspit, την περασμένη εβδομάδα έγραψε στην «αντιδεξιά» εφημερίδα Maariv, πως «στην περίπτωση αυτών των κοριτσιών θα πρέπει να καθοριστεί μια άλλη τιμωρία κατά τη διάρκεια της νύχτας μακριά από κάμερες και μάρτυρες», προτρέποντας ουσιαστικά για βάναυση επίθεση εναντίον της ανήλικης.” Huffpost

Η Ταμίμι είναι ένα από τα πολλά παιδιά των παλαιστινίων που αγωνίζονται για τον τόπο τους. Συνήθως είναι “βαριά οπλισμένα” με σφεντόνες και αυτό έκανε τον αξιότιμο κύριο Νεντανιάχου να βγάλει οδηγία, ότι οι ισραηλινοί μπορούν να πυροβολούν , όσους απειλούν τους στρατιώτες του Ισραήλ με τις σφεντόνες τους. Έτσι οι παλαιστίνιοι μέτρησαν ξανά νεκρούς , μαζί τους και έφηβοι, που συμμετέχουν στις συγκρούσεις.

Όχι, δεν ίδρωσε κανενός το αυτί από την διεθνή κοινότητα και δεν νομίζω ο αξιότιμος κύριος να απολογηθεί ποτέ σε κανένα δικαστήριο για τις αποφάσεις του αυτές.

Όλα αυτά είναι γνωστά και μπορούν να εξηγηθούν, με απαραίτητη προϋπόθεση την ελαστική συνείδηση , στα πλαίσια μιας πολεμικής διαμάχης.
Αυτό που εμένα με εκπλήσσει είναι κάτι άλλο:

Πως ένας λαός με τόσο βαρύ ιστορικό διωγμών ,που κόπτεται να το σεβαστούν για αυτά που έχει υποστεί, να κινείται με τόση ευκολία στις ίδιες και χειρότερες πρακτικές με αυτά που μέχρι χτες κατέκρινε;

Πως ανέχεται να σκοτώνονται ή να φυλακίζονται παιδιά στη αυλή του ;

Δεν φοβάται τον Θεό του, μια που ο θεός του τον έχει καταστήσει “περιούσιο λαό” ; Ή μήπως παιδιά, είναι μόνο τα παιδιά του Ισραήλ και μόνο αυτά χρειάζονται προστασία ;

Υπάρχει κάποια υποτυπώδης τιμή σε αυτόν τον πόλεμο, όση τιμή μπορεί να υπάρξει,  ανάμεσα σε τακτικό στρατό και αμάχους ;

Υπάρχει η λέξη "ντροπή" στα εβραϊκά ;

Τις τελευταίες μέρες, το εβραικό κοινοβούλιο ψήφισε με μικρή πλειοψηφία την  επαναφορά της καταδίκης σε θάνατο  για περιπτώσεις "τρομοκρατών". Αυτό έγινε μετά τον θάνατο 3 εποίκων από παλαιστίνιο. Όπου "τρομοκράτης" διάβαζε παλαιστίνιος.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα γκέτο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τους διωγμούς των Εβραίων και τα θύματα,, που και αυτός μετρά στη διαμάχη του με τους Παλαιστίνιους.Όμως δεν θα ξεχάσουμε ποτέ και τον Παλαιστινιακό λαό και τα παιδιά του.  Ένα λαό που ζητά αυτό που οι Εβραίοι ζητούσαν για αιώνες και τελικά τους δόθηκε. Ένα λαό, που είναι σαφώς σε αδύναμη θέση και αντιμετωπίζει μια βία που είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει. 

Ο Εβραϊκός λαός είναι αυτός που ξεχνά την ιστορία του και το μάθημα που αυτή έπρεπε να του έχει διδάξει. Δηλαδή, ότι είναι στεγνά άδικο, όταν έχεις την δύναμη, να ξεχνάς τον πόνο της αδικίας την οποία υπέφερες μέχρι χτές

Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού,  σημαίνει, ότι στο τέλος θα μείνουμε όλοι τυφλοί.

Αυτός ο πλανήτης είναι ένας πολύ άγριος πλανήτης!!! Στο τέλος, δεν θα μείνει κανείς.



Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι πόλεις και το τεχνολογικό ιερατείο.



Ένας παλιός Αγιουβεδικός πάπυρος αναφέρει, ότι πριν από 3.000 χρόνια έγινε μια μεγάλη, για τα δεδομένα της εποχής, συγκέντρωση σοφών στα Ιμαλάια, με σκοπό να συζητήσουν, αυτό που θεωρούσαν, σαν το βασικό πρόβλημα της τότε κοινωνίας. Ποιο ήταν αυτό; Ήταν η συγκέντρωση μεγάλων ομάδων ανθρώπων σε κατασκευές πού ονομάζονταν «χωριά».

Δεν γνωρίζω την πραγματικότητα ή μη αυτής της συνάντησης, αυτό όμως που γνωρίζω και το γνωρίζω καλά , είναι ότι, αν αυτή η συνάντηση σοφών έγινε ποτέ, έθιξε ένα πρόβλημα που σήμερα, που πια δεν ζούμε σε χωριά, αλλά σε τεράστιες μεγαλουπόλεις, πολλών εκατομμυρίων κατοίκων, είναι όντως ένα τεράστιο θέμα με απίστευτες προεκτάσεις.

Στα τέλη του 19ου αιώνα , όταν η βιομηχανική επανάσταση ήταν στο φόρτε της, πάρα πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι, έβλεπαν με φρίκη την ανάπτυξη των πόλεων, σε αντίθεση με μια εκτενή καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Εκείνες τις εποχές, δεν ήταν ακριβώς μια οικολογική συνείδηση που έκανε τους ανθρώπους να αντιδρούν, όσο νομίζω μια βαθιά συναίσθηση, ότι ριζικά ο τρόπος ζωής τους θα άλλαζε προς μια κατεύθυνση που μετέφερε μαζί της κάτι το νοσηρό.

Σίγουρα ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας του βρέθηκε σε μια θέση να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το φυσικό περιβάλλον. Ποτέ δεν είχε μια αγαστή σχέση με αυτό. Η ανθρώπινη κοινωνία έβαζε πάντοτε τις δικές της ανάγκες πάνω από την σχέση της με το χώμα που πατούσε, τον αέρα πού ανάπνεε, τα ζώα με τα οποία συγκατοικούσε επάνω στο πλανήτη. Ο άνθρωπος θεώρησε το φυσικό περιβάλλον εξαρχής εχθρικό έως και τρομώδες και όταν άρχισε να τιθασεύει τους πρωτόγονους φόβους του, πέρασε σε μια αντεπίθεση, που με την βοήθεια της τεχνολογικής ανάπτυξης σε κάθε εποχή, κατέληξε να τείνει να εξαφανίσει οποιοδήποτε κομμάτι τον συνέδεε μαζί της .

Η συσσώρευση των ανθρώπων στις πόλεις είναι κυρίως αποτέλεσμα τριών παραγόντων: η αύξηση του πληθυσμού, η καταστροφή της αγροτικής οικονομίας από τους συνεχείς πολέμους και η άνευ προηγουμένου ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Εκεί που προηγουμένως άνθιζε το φυσικό περιβάλλον, κάποια στιγμή, άνθισαν τα φουγάρα από τις πρώτες φάμπρικες . Γύρω από τις φάμπρικες, άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτες μεγάλες πόλεις, πόλεις που θα μάζευαν στη αγκαλιά τους, όλο και μεγαλύτερες μάζες εξαθλιωμένων ανέργων, που είχαν χάσει τα χωράφια τους και που αναζητούσαν δουλειά και ευκαιρίες σε ένα καινούργιο κατασκευασμένο περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από αυτό πού ζούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή.

Ένα από τα πρώτα πράγματα πού αλλάζει σε μια πόλη είναι η αντίληψη για τον χρόνο.

Ο χρόνος μέσα στη πόλη είναι τεχνητός, στηρίζεται στο ρολόι, στους δείκτες μιας ευφυούς κατασκευής, πού αναπαριστά τον φυσικό χρόνο και τον εντάσσει κυρίως στη ανάγκη των οικονομικών απαιτήσεων εκείνων πού διευθύνουν την πόλη.

Ο φυσικός χρόνος στρέφει την αντίληψη του ανθρώπου σε ολόκληρη την δημιουργία, καθιστώντας τον άνθρωπο μέτοχο στο θαύμα της φύσης.

Ο τεχνητός χρόνος του ρολογιού υποβιβάζει την ανθρώπινη δραστηριότητα, καθιστώντας την έρμαιο των αναγκών και εκείνων πού χειρίζονται αυτές τις ανάγκες.

Η όσφρηση και η ακοή και η όραση είναι από τις αισθήσεις που πλήττονται άμεσα από την διαβίωση στη πόλη.

Δέχονται καθημερινά τον βομβαρδισμό μιας αφύσικης τεχνολογικής ανάπτυξης, που κινείται ραγδαία στη συνεχή ανακατασκευή του περιβάλλοντος σε συνθήκες, πού ενώ υποτίθεται γίνονται για τους ανθρώπους, καταλήγουν να είναι ενάντια του και να τον υποκαθιστούν.

Ζούμε μέσα στη κυριαρχία μιας τεχνολογίας, που έχει καταλάβει απροκάλυπτα όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, διεισδύοντας ακόμα και σε τομείς της αυστηρά προσωπικής μας ζωής.

Ο περιβόητος ατομικισμός και η αποξένωση, που συχνά ερμηνεύονται μέσα από τα αλλήθωρα μάτια μιας στεγνής κοινωνιολογίας, οφείλουν πολλά , σε αυτά τα σύγχρονα τερατουργήματα, μέσα στα οποία ζούμε και τα οποία έχουν φτιαχτεί με τέτοιο τρόπο, που να δίνουν υπόσταση αποκλειστικά στη ύπαρξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας που έχει χάσει την επαφή με την καρδιά της και το σώμα της .

Η πόλη δεν είναι ο χώρος που οι άνθρωποι σχεδίασαν για να αναπτύξουν τις ολόπλευρες δυνατότητες τους σε αρμονία με την φύση .

Η πόλη είναι ο χώρος που οι άνθρωποι παρέδωσαν την ζωή τους στη τεχνολογία , χάνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής τους.

Ένας τέτοιος μηχανισμός όπως είναι η πόλη, σαφώς χρειάζεται τους χειριστές του. Εκείνους που έχουν την εξειδικευμένη γνώση για να χειριστούν όλα εκείνα τα μηχανήματα πού ρυθμίζουν την ζωή της .

Τα μηχανήματα είναι πολλά, πολύπλοκα, φανερά και αφανή, δύσκολα στη χρήση τους, κάποια από αυτά πρέπει να είναι αόρατα από αδιάκριτα μάτια, απαιτούν τρομακτικά εξειδικευμένες γνώσεις για να καταστούν αποτελεσματικά. Όλοι αυτοί οι χειριστές αποτελούν το επίλεκτο κομμάτι της πόλης. Είναι εκείνοι πού δουλεύουν αθόρυβα μέσα στη καρδιά της, την κάνουν να κτυπά. Είναι οι σύγχρονοι ιερείς μιας «θρησκείας» πού έταξε στους ανθρώπους την απελευθέρωση και τους έχει οδηγήσει σε μια σκλαβιά πιο σύνθετη .

Πιο πάνω από αυτούς είναι οι χειριστές των χειριστών, εκείνοι που μας χειρίζονται όλους. Οι χείριστοι. Αυτοί πού πραγματικά ελέγχουν την πόλη, την τεχνολογία και όλους εμάς τους υπολοίπους .

Αυτό είναι το πραγματικό και κυριολεκτικό Ιερατείο. Με άδηλους στόχους και σκοπούς. Με μια ακόρεστη δίψα για ολοκληρωτική εξουσία επάνω σε όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Με απεριόριστα μέσα και με μια φτωχή, πολύ φτωχή συνείδηση. Παντελώς απρόσβλητοι από τα «βδελυρά» μάτια των υπηκόων τους. Οι άρχοντες της πόλης .

Η ανθρώπινη κοινωνία, ολοένα και περισσότερο, φαίνεται να χάνει το στοίχημα με τον εαυτόν της, ζώντας στο αφύσικο περιβάλλον πόλεων, που την υποβαθμίζει αποκόπτοντας την από το φυσικό περιβάλλον.

Επίσης, χάνει, ποντάροντας όλες τις δυνατότητες της, σε μια άνευ κριτικής διάθεσης, τεχνολογική ανάπτυξη, που την κάνει υπόδουλη σε μια στείρα μηχανιστική αντίληψη για την ζωή.

Η πόλη και η τεχνολογική ανάπτυξη συμβαδίζουν άρρηκτα στη νεωτερική θεαματική εποχή. Μια εποχή που για πολλούς είναι η αυλή των θαυμάτων.

Καλό όμως είναι να έχουμε κατά νου, ότι τα θαύματα και μάλιστα εκείνα που επιτελεί το σύγχρονο Ιερατείο της τεχνολογικής ανάπτυξης, μπορεί να είναι ο καλύτερος δρόμος για την πλήρη εξαθλίωση του ανθρώπου.


Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Δύο αντίθετοι κόσμοι.





Η προπαγάνδα είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο. Όποιος την χρησιμοποιεί, το γνωρίζει. Επίσης γνωρίζει, ότι δεν επενδύει αποκλειστικά στο παρόν, αλλά σε ένα βάθος χρόνου. Γιατί αντιλαμβάνεται, ότι οι αντιλήψεις, είναι συμπαγείς μορφές σκέψης, που για να αλλοιωθούν και εν τέλει να μεταστραφούν στο αντίθετο τους , απαιτείται επίπονη εργασία. Το κρυφό χαρτί της προπαγάνδας είναι η συνεχής και αδιάκοπη επανάληψη, ενός αντίθετου μοτίβου από αυτό που υπήρχε μέχρι εκείνη την στιγμή. Καλλιεργούν σταδιακά μια νέα σκέψη,που διαρκώς θα έχει σαν μέλημα της να υποσκάπτει την προηγούμενη. Αυτή την σκέψη που η προπαγάνδα δεν θέλει πια να υπάρχει. Αυτή η διαδικασία γίνεται σε πολλά επίπεδα και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Άλλοτε, η σκέψη που είναι εχθρική στη προπαγάνδα βάλλεται φανερά, αναδεικνύοντας τα τρωτά της, άλλοτε στα κρυφά αποδομούνται παράπλευρες σκέψεις που την στηρίζουν, με σκοπό να χάσει τους συμμάχους της.

Οι προπαγανδιστές πληρώνονται ακριβά για την εργασία τους, γιατί οι εργοδότες τους αντιλαμβάνονται την δυσκολία αλλά και την αξία του έργου τους. Είναι οι στρατηγοί σε ένα κρυφό αλλά και ανελέητο πόλεμο σκέψης. Σε αυτόν το κρυφό πόλεμο, συμμετέχουν πάρα πολλές κατηγορίες επαγγελμάτων και ειδικοτήτων, ακούσια ή εκούσια, μιας και η μήτρα της προπαγάνδας είναι πάντοτε καλά κρυμμένη. Όπως και οι σκοποί της.

Η προπαγάνδα χρειάζεται το κοινό της. Εκείνο που είναι έτοιμο να δεχτεί την καινούργια σκέψη, αλλά και εκείνο που μπορεί να είναι σε ακραία αντίθεση με αυτήν. Το πιο ενδιαφέρον κοινό για την προπαγάνδα δεν είναι τελικά το πρώτο, αλλά το δεύτερο. Το δύσκολο. Όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί να μεταστρέψει τους αντίθετους, τόσο καλύτερη είναι η δουλειά της.
Την προπαγάνδα δεν την ενδιαφέρει η αλήθεια, αντιθέτως είναι βασικός της εχθρός. Αυτή έχει ανάγκη να διαστρεβλώσει, άρα θα κάνει φίλο της το ψέμα. Όχι όμως το χονδροειδές ψέμα ,το ψέμα που είναι απροκάλυπτο. Θα χρησιμοποιήσει το ψέμα που είναι κοντά στη αλήθεια, εκείνο που θα ρίχνει μελάνι για να την μαυρίσει , να την αλλοιώσει, Έτσι σε πρώτη φάση θα δημιουργηθεί σύγχυση. Αμφιβολία. Αν η προπαγάνδα “πιάσει”, βρει κατάλληλο κοινό, αρχίζει μια ατέρμονη συζήτηση, όπου η σκέψη ή το βίωμα που η προπαγάνδα θέλει να κτυπήσει , καλείται να υπερασπιστεί τον εαυτόν του. Αυτή είναι μια πρώτη νίκη για την προπαγάνδα, μικρή αλλά νίκη. Έχει φέρει τον αντίπαλο της στο πεδίο που αυτή έχει ανάγκη. Να τον καταστήσει υπόλογο.

Δεν είναι η πρόθεση μας να κάνουμε ανάπτυξη , όλων των επιπέδων της προπαγάνδας, όλων των μηχανισμών της. Μας αρκεί να πούμε, ότι την θεωρούμε από τις πλέον ευτελείς πρακτικές που έχει αναπτύξει η ανθρώπινη δραστηριότητα, υπαίτια για την σύγχυση και την κατάντια του κοινωνικού ιστού !!!

Στη σημερινή εποχή η προπαγάνδα διάγει μια τεράστια περίοδο ευημερίας. Το ίδιο και οι προπαγανδιστές. Σε αυτό έχουν συμβάλλει πολύ η τεχνολογία και το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της κοινωνίας. Δεν υποτιμούμε την συμβολή του ατομισμού, αλλά και το ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, έχει απομακρυνθεί από τη συνείδηση του βιώματος του και το παρακολουθεί να περιφέρεται κυρίως στις οθόνες των τηλεοράσεων. Ένας παράγοντας επίσης βασικός, είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι καθολικά ανιστόρητος στη πλειονότητα του. Έτσι μπορούμε πια, να ακούμε την φωνή της προπαγάνδας, από τα στόματα ακόμα και απλών ανθρώπων, με την ίδια συχνότητα που μέχρι χτες την ακούγαμε από το ράδιο ή την τηλεόραση. Η διαστρέβλωση της αλήθειας γίνεται πιο εύκολα πιστευτή στο σύγχρονο άνθρωπο. Τον σύγχρονο άνθρωπο, που υποτίθεται ότι έχοντας πρόσβαση σε κάθε πληροφορία, θα μπορούσε να διακρίνει καλύτερα. Αυτό δεν συμβαίνει.

Φαίνεται, σαν ο σύγχρονος κόσμος, να έχει αποκτήσει μια αλλεργία με τον κόσμο της αλήθειας. Μια απόσταση στη καλύτερη των περιπτώσεων. Έτσι ο βάλτος, μπορεί να φαίνεται σαν κήπος με λουλούδια, οι δολοφονίες να βαφτίζονται θάνατοι, οι αδικημένοι να είναι υπαίτιοι για την αδικία που υπόκεινται και οι αδικούντες να είναι οι υπερασπιστές της αλήθειας.. Λαλίστατοι οι ασεβείς και σιωπηλοί όσοι υπέφεραν. Μαγεία !!!!

Βέβαια θα πρέπει να ομολογήσουμε,ειλικρινά, ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κάτι το καινούργιο. Ίσως η έκταση του φαινομένου λίγο να διαφοροποιείται, όμως η ουσία πάντοτε ήταν ίδια. Και προσωπικά, εκείνο που μας ήταν εχθρικό τότε, μας είναι εχθρικό και τώρα.

Γιατί λοιπόν χαλάμε την διάθεση μας αναφέροντας πράγματα γνωστά; Κάποιος φίλος έλεγε κάποτε,αρκετά παλιά, ότι κάθε φορά που βλέπεις την χυδαιότητα, σε σοκάρει, σαν να την βλέπεις για πρώτη φορά. Είναι μια σωστή παρατήρηση, λίγο ρομαντική, αλλά στο βάθος κάπως έτσι συμβαίνει. Ο άνθρωπος, φαίνεται σαν μην μπορεί να “χωνέψει” αυτό που είναι το πιο προφανές. Έτσι, μυστηριωδώς, δεν μπορεί και να αντιδράσει κατάλληλα. Αντίθετα, γίνεται όλο και πιο πολύ ευάλωτος στη εισβολή του αρνητικού μέσα του. Η “ιδεαλιστική” ιδιότητα αυτή του ανθρώπου, επιτρέπει στη προπαγάνδα να δρα, τις περισσότερες φορές ανενόχλητη, συσκοτίζοντας με μεγαλύτερη ευκολία αυτό που είναι αληθινό και πραγματικό.

Ο κόσμος μας δεν είναι πλασμένος “αγγελικά”. Ακόμα και αν ήταν στη αρχή του, πλέον έχει οριστικά εκτραπεί σε κάτι όλως διαφορετικό. Η αλήθεια και η προπαγάνδα, είναι ριζικά αντίθετοι κόσμοι, δημιουργώντας τους δικούς τους κόσμους, μέσα στο υπάρχοντα κόσμο. Είναι άλλο πράγμα να φέρνεις τα συμβάντα μέσα στο φως της αλήθειας και άλλο να τα οδηγείς μέσα στο σκοτάδι της σύγχυσης. Δημιουργούνται άλλοι άνθρωποι με εντελώς αντίθετες επιδιώξεις και αντίληψη του εαυτού του , αλλά και του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν.

Στη περιβόητη “νύκτα του θεάματος” ,η προπαγάνδα έχει περίοπτη θέση, μια θέση αναγκαία για να διατηρείται η νύκτα και να μην ξημερώνει ποτέ ο άλλος κόσμος!!!!!



Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Τι είναι η Ευτυχία ;



Ευτυχία= ευ+τεύχω=φτιάχνω
1.κατάσταση ευφορίας και ψυχοσωματικής ικανοποίησης που πηγάζει από την επίτευξη κάποιων στόχων.
2.καλή τύχη, καλοτυχία.

Όπως μας τα λέει το “καλό” ετυμολογικό λεξικό, όταν φτιάχνουμε τα πράγματα καλά, με τον πρέποντα τρόπο, νοιώθουμε μια ψυχο-σωματική κατάσταση ευφορίας, που προέρχεται από την επίτευξη των στόχων μας . Αυτό το “καλή τύχη” λίγο με παραξενεύει. Πρέπει να είμαστε και τυχεροί για να αισθανθούμε ευτυχισμένοι ; Ή η ευτυχία είναι τύχη ; Το σίγουρο είναι, ότι αν αισθανθούμε ευτυχισμένοι, είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί η ευτυχία δεν είναι κάτι το δεδομένο στον άνθρωπο. Το νοιώθει, μάλλον, δύσκολα στη ζωή του.

Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία, υπάρχουν φορές που την νοιώθει, δίχως να υπάρχουν καν στόχοι που ευόδωσαν. Είναι πιθανόν να συμβαίνει το ίδιο και στους άλλους ανθρώπους.

Η ευτυχία, κυρίως, είναι ένα αίσθημα πληρότητας. Ένα αίσθημα που έχει φανερές και άγνωστες όψεις. Δεν μπορείς να το έχεις όποτε το θέλεις και κάποιες φορές σου εμφανίζεται δίχως να το περιμένεις. Παρ΄όλο που όλοι οι άνθρωποι την επιδιώκουν, η ευτυχία, εμφανίζεται, όποτε της κάνει κέφι. Σίγουρα , όταν κάνει την εμφάνιση της ,δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις. Σε κυριεύει και επειδή σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ καλά, χαμογελάς. Επίσης, την εκπέμπεις και γύρω σου. Καταλαβαίνουν όλοι ότι την αισθάνεσαι. Μάλιστα κάποιες φορές είναι τόσο ισχυρή, που το περιβάλλον σου, παίρνει λίγο ή πολύ από την ενέργεια που εκπέμπει. Τότε και αυτοί μπορούν να χαμογελάσουν ευτυχισμένοι. Χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν διαρκεί πολύ. Την χάνεις εύκολα και καταβάλλοντας προσπάθεια για να την κρατήσεις, την χάνεις ακόμα περισσότερο. Είναι δηλαδή με κάποιον τρόπο ανεξάρτητη και ελεύθερη. Όπως αρμόζει στο όνομα της . Δεν αγοράζεται, δεν μπορεί να πουληθεί. Ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά και πάλι δεν είναι αυτού του κόσμου. Όπως και να το κάνουμε , είναι μια περίεργη υπόθεση,που όλοι κάνουμε ότι την ξέρουμε , αλλά στη ουσία της είναι άπιαστη. Όπως όλα τα ωραία πράγματα μέσα στη ζωή μας.

Πολλοί άνθρωποι, ατυχώς, σκέφτονται, ότι η ευτυχία επιτυγχάνεται με την απόκτηση παντός είδους εμπορευμάτων. Έχουν την πεποίθηση, ότι αν αποκτήσουν εμπορεύματα, αυτό θα τους καταστήσει ευτυχισμένους. Συμβαίνει όμως το “περίεργο”, όσα εμπορεύματα και να αποκτούν, να παραμένουν στερημένοι από την ευτυχία. Αυτό δεν τους αποθαρρύνει, γιατί σκέφτονται, ότι δεν είναι αρκετά όσα απόκτησαν και θέλουν ακόμα περισσότερα. Άλλοι ,πάλι, αναζητούν την ευτυχία στη σκάλα της ιεραρχίας, αυτοί δεν φτάνει που δεν βρίσκουν την ευτυχία στη επιδίωξη τους ,αλλά σταδιακά χάνουν και όση ψυχή τους έχει απομείνει. Για κάποιους άλλους η ευτυχία βρίσκεται στο έρωτα. Αυτοί οι τελευταίοι, έχουν περισσότερες πιθανότητες να την συναντήσουν, αλλά θα την πληρώσουν ακριβά ,όταν αυτή θα μετακομίσει.

Με κάποιον τρόπο, όλοι μας την ψάχνουμε σε κάτι, γιατί μας είναι απολύτως αναγκαία, για να δροσίσει τις ζωές μας. Είναι πιθανόν, όμως, να την ψάχνουμε σε λάθος μέρη ,ή με λάθος τρόπους. Δεν έχουμε μάθει να είμαστε ευτυχισμένοι, δεν το ξέρουμε αυτό το παιχνίδι. Κυρίως, γιατί νομίζουμε ότι μπορούμε να το παίξουμε με τους δικούς μας κανόνες. Επειδή πιστεύουμε, ατυχώς, ότι ελέγχουμε τα πάντα και τα πάντα περνάνε από το χέρι μας, πάντα με τους όρους μας και τις ψευδαισθήσεις που συνοδεύουν αυτούς τους όρους. Φαίνεται όμως, ότι δεν λειτουργούν έτσι κάποια πράγματα και η ευτυχία σίγουρα είναι ένα από αυτά.. Έτσι καταλήγουμε δυστυχισμένοι τις περισσότερες φορές, βρίζοντας την κακή μας μοίρα.

Ίσως, αν αφήναμε την ευτυχία να μας πλησιάσει, απλά, χωρίς να την επιδιώκουμε “μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες”, τότε ίσως, να μας έκανε την τιμή να μας επισκεπτόταν πιο συχνά και σιγά-σιγά να μας μάθαινε τους τρόπους για να την βιώνουμε. Αυτή είναι μια πολύ δύσκολή διαδικασία για τους ανθρώπους του σύγχρονου κόσμου. Οι μοντέρνοι άνθρωποι συνεχώς αναζητούν κάτι ,που να βρίσκεται έξω από αυτούς και να χρειάζεται να το αποκτήσουν, συνήθως, με χρήματα. Η ευτυχία όμως ,όπως είπαμε, δεν αγοράζεται, την βιώνεις , όταν τα κομμάτια του παζλ της ζωής ,παίρνουν την πρέπουσα θέση τους και εμείς είμαστε παρόντες. Πράγμα που σπανίως συμβαίνει. Έτσι, καταλήγουμε τις περισσότερες φορές να οδηγούμαστε στη δυστυχία, γιατί ζούμε την ζωή μας διαχωρισμένα και ανερμάτιστα .

Η ευτυχία είναι ένα δώρο των θεών στους ανθρώπους. Η επιδίωξη της μπορεί να γίνει κατάρα, η αποδοχή της, είναι απεριόριστη ευτυχία !!!





Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Επέτειοι και υπαίτιοι.







Με τις επετείους δεν είμαι φίλος. Μου θυμίζουν σκοτεινιά. Επίσης, μου θυμίζουν κάτι που είναι πια νεκρό. Ο καθένας , βέβαια, μπορεί να γιορτάζει ή να θυμάται οτιδήποτε θέλει. Είναι δικαίωμα του. Είμαστε στην εποχή των δικαιωμάτων . Οι άνθρωποι έχουν μόνιμα δικαιώματα και συνεχώς ανανεώνουν την όρεξη τους για δικαιώματα. Κανείς δεν επιλέγει την εποχή που θα ζήσει, όσο θλιβερή και αν είναι. Ας είναι !!!

Πλησιάζει πάλι η επέτειος του Πολυτεχνείου. Γιορτάσαμε πρόσφατα την 28η Οκτωβρίου, έρχεται η επέτειος του θανάτου του Γρηγορόπουλου. Το τρένο κινείται, κινείται συνεχώς και κάποια στιγμή σταματά, είτε για να γιορτάσει είτε για να θρηνήσει,είτε και τα δύο. Όμως αξίζει τον κόπο να σταθούμε, έστω για μια στιγμή και να σκεφτούμε, γιορτάζουμε ή θρηνούμε πραγματικά, ή απλά, επειδή έχουμε συνηθίσει να το κάνουμε ; Συμμετέχουμε, γιατί μοιραζόμαστε μια ειλικρινή ανάμνηση του γεγονότος που συνέβη, που το πνεύμα του εξακολουθεί να μας αγγίζει στο παρόν μας ,ή κοροϊδεύουμε τον εαυτόν μας, ότι τάχα γιορτάζουμε ή θρηνούμε κάτι, που την στιγμή που συνέβη, είχε ακραία σημασία ;

Η κάθε επέτειος έχει ένα κρυφό ή φανερό συμβολισμό. Ο συμβολισμός αυτός έρχεται να χρωματίσει το συμβάν της επετείου. Μέσα στον συμβολισμό κρύβεται η αξία του συμβάντος και η ανάγκη να μείνει στη μνήμη, να το γνωρίσουν όσοι θα ακολουθήσουν αρκετά χρόνια μετά το συμβάν και να μοιραστούν το πνεύμα του. Αν αυτό το πνεύμα έχει χαθεί, αν έχει απαξιωθεί, τότε η επέτειος είναι απλά ένα θέατρο, που δεν έχει νόημα να συνεχίζει να υφίσταται.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι μια τέτοια στιγμή μέσα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Συνθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός κορυφαίου συμβάντος. Μια παράλογη χούντα από την μια , με έντονα στοιχεία μνησικακίας και εκδίκησης, ηλίθια στην έκφραση της, με θλιβερούς υπερασπιστές και απέναντι της ένα πλήθος νεολαίων, που την αμφισβητούσαν και προσπαθούσαν να την τερματίσουν. Το ίδρυμα του Πολυτεχνείου , ήταν η βάση των εξεγερμένων . Γύρω του,ένα πλήθος κόσμου που στα μάτια των φοιτητών έβλεπε το τέλος μιας τυραννικής εποχής . Όσοι είναι μεγάλοι στην ηλικία θυμούνται το ρίγος που διέτρεξε την κοινωνία της εποχής. Αστυνομία παντού ,ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις . Όταν αυτά δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα, βγήκε ο στρατός για να αποκαταστήσει την τάξη. Το βράδυ της 17ης ,όταν το τανκ έσπασε την πύλη του Πολυτεχνείου και οι ασφαλίτες και οι οπλισμένοι ακροβολιστές ανέλαβαν το αισχρό τους έργο, η νύκτα κατάπιε τα παιδιά της . 24 νεκροί. Κάποιοι ηλίθιοι τους αρνούνται ακόμα. Η εξέγερση πνίγηκε. Μια άλλη χούντα πήρε την σκυτάλη της προηγούμενης. Η Αθήνα σιώπησε,αλλά το αίμα δεν μπορούσε να καθαριστεί από τους δρόμους, ούτε ο πόνος από τις ψυχές.

Για να είμαστε ειλικρινείς δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πολλοί από τους υπαιτίους δεν πιάστηκαν ποτέ. Αντιθέτως, εξακολουθούν με αυθάδεια να μιλούν, ακόμα και στο παρόν μετά από 44 χρόνια, για την ανυπαρξία νεκρών και για “αναρχο-κομμουνιστές” που έφεραν το χάος στην “ευνομούμενη” πολιτεία.


Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στο παρόν είναι μια νεκρή μνήμη. Τίποτα από το σφρίγος το πάθος και την ανάγκη για ελευθερία δεν υπάρχει στο σήμερα. Αντίθετα , πολλά, συνέβαλαν το νόημα της να εξασθενίσει και με τα χρόνια να χαθεί. Πολλά από τα συνθήματα της, σήμερα δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Οι περισσότεροι από τους συντελεστές της, απλώς στην συνέχεια τόκισαν πολιτικά την συμμετοχή τους. Λίγοι κρατήθηκαν αντάξιοι της συμβολής τους . Πολλοί βασανίσθηκαν ανηλεώς και φέρνουν ανεξίτηλα τα σημάδια της των βασανισμών στα κορμιά τους. Κάποιοι από τους υπαίτιους μπορούν να κυκλοφορούν “ελεύθεροι και ωραίοι” ανάμεσα μας.

Η μνήμη μάλλον είναι κοντή.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε στο παρελθόν τις επετείους που της άρμοζαν. Ο κόσμος τα πρώτα χρόνια από την εξέγερση θυμόταν, τιμούσε, αγωνιζόταν. Πίστευε ότι μπορούσε να πετύχει κάτι καλύτερο. Ο αέρας της εξέγερσης ήταν ακόμα κοντά του και η θυσία αυτών των ανθρώπων ,την κράταγε ακόμα ζεστή. Το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στοίχειωνε ακόμα την πόλη και τους κατοίκους της. Σήμερα, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κοντά μας. Αντίθετα είναι πολύ μακριά μας. Μπορεί και να τα έχουμε ξεχάσει.

Το Πολυτεχνείο δεν δικαιούται περαιτέρω επετείους. Στέκεται εκεί σαν παρακαταθήκη και μνήμη και αυτό του αρκεί !!!