Στις σκοτεινές περιοχές.

Δεν θα μπορούσε να πει κανείς με ευκολία, ότι η εποχή που ζούμε παράγει ευνοϊκές συνθήκες για την ανθρώπινη ανάπτυξη και ευτυχία. Όσο και αν από την φύση του κάποιος μπορεί να αρέσκεσαι στη αισιοδοξία, στη πραγματικότητα το γενικότερο κλίμα δεν ευνοεί παράγοντες που προάγουν την ελπίδα, την ασφάλεια, την χαρά, την ευδαιμονία. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των ανθρώπων.

Μια ματιά να ρίξεις στο γύρω σου κόσμο, αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το παρόν τους συνήθως μέσα σε αδιέξοδα προβλήματα. Σπανίως βρίσκεις ανθρώπους ευχαριστημένους. Οι λίγες στιγμές ανακούφισης που οι άνθρωποι βιώνουν στη προσωπική τους ζωή, κυρίως οφείλονται σε μια προσωπική τους θέληση να προχωρήσουν την ζωή τους, αντλώντας δύναμη ακόμα και από πράγματα στιγμιαία, που όμως τα νοηματοδοτούν έντονα. Μια συνάντηση, ένα περιστασιακό έρωτα, μια προαγωγή στη δουλειά τους, το χαμόγελο των παιδιών τους, επειδή κέρδισαν λίγα χρήματα περισσότερα ή επειδή έκαναν μια ανακαίνιση σπίτι τους. Σε μια δομημένη κοινωνία κατανάλωσης, η κατανάλωση αγαθών, προσφέρει επίσης μια ευκαιρία ανακούφισης, που όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα στη πραγματικότητα όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα δεν μπορεί να σε απομακρύνει πολύ από την ενοχλητική μόνιμη δυσαρέσκεια.

Είναι μια δυσαρέσκεια που ο καθένας, όταν και εφόσον την συνειδητοποιεί, γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να την συνειδητοποιεί πάντα, την αποδίδει σε πολλούς παράγοντες, που όταν τους αναλύει, φροντίζει και αμέσως να τους ξεχάσει, γιατί έχει αδυναμία να τους αλλάξει,

Τα προσωπικά λάθη και οι επιλογές των ανθρώπων μπορούν να δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες ατομικά, αλλά η πολιτική διεύθυνση είναι εκείνη, που ως επί το πλείστον επιβάλλει τους κεντρικούς κανόνες και τα πλαίσια που θα κινηθούν οι κοινωνίες και είναι εκείνη που δίνει την κατεύθυνση στη ευημερία και την χαρά ή στη στέρηση και το αδιέξοδο. Όσο και αν νομίζουμε ότι συμμετέχουμε στη διοίκηση αυτού του κόσμου, όντας σε δημοκρατικά πολιτεύματα, μάλλον αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα, από το ποιος παίρνει τις αποφάσεις, τι είδους αποφάσεις είναι αυτές και εντέλει ποιος πληρώνει το “μάρμαρο” αυτών των αποφάσεων, με ποιο κόστος και σε ποιο επίπεδο.

Το πολεμικό περιβάλλον που επικρατεί αυτή την στιγμή στο πλανήτη, τα οικονομικά αδιέξοδα, τα κοινωνικά αδιέξοδα, η σταδιακή μετατόπιση των πολιτευμάτων σε μια κατεύθυνση όλο και πιο συγκεντρωτική και καταπιεστική, δεν δίνουν την εντύπωση πως οδηγούμαστε σε μια ανακούφιση των προβλημάτων μας. Αντίθετα, γίνεται όλο και πιο καθαρό, ότι το κουπί στη γαλέρα της πραγματικότητας θα γίνεται σταδιακά με μεγαλύτερο ιδρώτα και αίμα.

Ο κόσμος μας βρίσκεται σε μια διαδικασία μεγάλης αλλαγής, μιας αλλαγής που δεν διέπεται ούτε από φιλάνθρωπους κανόνες, αλλά ούτε από ευγενή κίνητρα. Περισσότερο μοιάζει να κινείται από μια αχόρταγη κανιβαλιστική διάθεση επιβολής δίχως μέτρο, με αντικειμενικό σκοπό την ολική υπεροχή. Ζούμε μέσα σε συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού και δύναμης σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Τουλάχιστον δεν ξαφνιαζόμαστε, μια που γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε όλοι, είχε ανέκαθεν ανθρωποφαγικές τάσεις και ορέξεις.

Όσοι δεν το είχαν αντιληφθεί αυτό ως τώρα και επειδή τίποτα δεν θέλει να μείνει για πολύ κρυφό, επειδή όσο άθλιο και αν είναι, παρόλα αυτά επιζητεί την προβολή του, οι φάκελοι Επστάιν αποφάσισαν να το αναδείξουν και να το βγάλουν στο φως.

Από δω και πέρα, όσοι διατηρούσαν τις αστόχαστες ελπίδες τους για μια εξουσία η οποία πεφωτισμένα διοικούσε τον πλανήτη, θα πρέπει να δουν τον κόσμο που ζουν, τουλάχιστον με ένα κάπως διαφορετικό μάτι. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο κόσμος μας ποτέ δεν ήταν καθώς πρέπει, αν και εμφανιζόταν έτσι. Όμως πια δεν έχει τέτοια ανάγκη να καλλωπίζει τα αίσχη του, αλλά προτιμά να τα διατυμπανίζει σε δημόσια θέα, επειδή δεν θέλει, ούτε μπορεί να τα κρύψει. Αυτό επίσης υποδηλώνει την εποχή που ζούμε. Είναι μια εποχή που στη ανάγκη της για μια φαιδρή δημοσιότητα , τολμά να ακουμπήσει ακόμα και εκείνες τις περιοχές που αγγίζουν τα σκοτάδια. Γιατί δεν ντρέπεται για τίποτα πλέον εξ όσων κάνει, αντιθέτως θέλει να τα προβάλλει για να επισημοποιήσει και να προειδοποιήσει όλους, ότι μπορεί να κάνει ακόμα χειρότερα και ειδικά εκείνους που χαίρονται και ευδαιμονούν σε ένα δικό τους φανταστικό τους κόσμο.

Σίγουρα δεν είναι ωραίο όλα αυτά να τα σκέφτεσαι και να τα ζεις. Όσο πολλές φορές και αν φαίνονται ότι είναι αρκετά μακριά από την ζωή σου. Δεν είναι μακριά, είναι κοντά, πολύ κοντά, σου κτυπούν την πόρτα σου, έχουν μπει στο προθάλαμο του σπιτιού σου, αποικίζουν στη καρδιά σου και σου στραγγαλίζουν την οποιαδήποτε χαρά μπορείς να ζήσεις. Είναι η στάχτη που έχεις στο στόμα σου, που σου αλλοιώνει την γεύση και που ψάχνεις να βρεις πως την απόκτησες.

Έτσι δεν είναι καθόλου περίεργο που κάνεις μια βόλτα στο δρόμο και βλέπεις όλο πρόσωπα άδεια, που κοιτάνε τα κινητά τους και μιλάνε σε αόρατες συνομιλίες, τρέχοντας να προλάβουν μια ζωή που στερήθηκε την χαρά της και ψάχνει να βρει το νόημα της στο τίποτα. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τους φίλους σου αγαπημένα σου πρόσωπα ανικανοποίητους και δυστυχείς. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τον εαυτό σου να στεγνώνει ολοένα και να γίνεται όλο και πιο κυνικός. Δεν είναι περίεργο που η κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο πιο ίδια με την επόμενη. Δεν είναι περίεργο που δεν διαβάζεις πια, δεν μιλάς για τα σημαντικά πράγματα, που δεν αμφισβητείς, που δεν αντιδράς όταν σου σκάει η αδικία στα μούτρα, που δεν ψάχνεις καινούργια πράγματα, που ο έρωτας έχει πια χαθεί, που η επικοινωνία χρειάζεται διαμεσολαβητές για να υπάρξει.

Δεν είναι τίποτα περίεργο πια, γιατί όλα έχουν χάσει την ζωντάνια και την σημασία τους.

Ενόσω όμως όλα αυτά συμβαίνουν, είμαστε ζωντανοί. Κάτι που διαρκώς υποτιμούμε την σημασία του. Όλα όσα μπορεί να συμβαίνουν και μας δημιουργούν αυτή την αδιέξοδη απογοήτευση και κατήφεια, είναι αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης αδράνειας από μεριάς μας. Μιας έλλειψης αντίστασης απέναντι τους. Προέρχονται από τις σκοτεινές περιοχές της ύπαρξης μας. Καταβάλλουν μια προσπάθεια να καταλάβουν ολόκληρη την ζωή μας και να την ρουφήξουν στο σκοτάδι και εμείς το επιτρέπουμε βλακωδώς. Τα αφήνουμε να μας μιαίνουν και νομίζουμε ότι είναι ισχυρά. Όμως δεν είναι τόσο ισχυρά όσο φαίνονται. Αντίθετα η δύναμη της ζωής, η ομορφιά της, η ίδια η ομορφιά που ενυπάρχει μέσα μας μπορεί να τα διαλύσει, αν της δώσουμε την ευκαιρία να υπάρξει με όλη την δύναμή της. Δεν είναι κάτι εύκολο, όμως είναι εντελώς απαραίτητο. Το γνωρίζουμε. Μέσα σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο, όπου όλα είναι δυσδιάκριτα, το άνοιγμα ενός διακόπτη πλημμυρίζει το δωμάτιο με ζωογόνο φως και τα σκοτάδια διαλύονται.

Θα μου πείτε συγκρίνεις ένα πόλεμο με ένα σκοτεινό δωμάτιο, πως ξεφεύγεις από μια παρατεταμένη ανέχεια, από την μιζέρια μια ζωής που τους κανόνες καθορίζουν κάποιοι άλλοι ;

Η θέληση για μια ζωή με νόημα, που επιδιώκει να περιορίσει τα σκοτάδια που την περιβάλλουν, είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο, είναι κατά την γνώμη μου βασικό καθήκον ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον εαυτό της.

Σε ενάντια περίπτωση, είναι άξια της μοίρας της και σε ότι της συμβαίνει.