Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021

Οι παραισθήσεις της ευταξίας καλλιεργούν μια τάξη χάους.

 



Κατόπιν, μιλήσαμε καμιά ωρίτσα περί Θεού και πολιτικής. Γιατί όταν οι άνθρωποι μιλούν με αγνώστους, συζητούν πάντα τα πιο σπουδαία και μεγάλα θέματα. Και αυτό επειδή στο πρόσωπο του αγνώστου αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο αυτόν καθεαυτόν.”

Λέσχη αλλόκοτων επαγγελμάτων” G.K. Chesterton

Εκδόσεις ΑΓΡΑ.


Είναι αλήθεια ότι επί πολλά χρόνια είμαστε όλοι βολεμένοι μέσα σε μια ψευδή κανονικότητα. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να μιλάμε για σπουδαία πράγματα και αρκούμαστε να εφησυχάζουμε μέσα στα ευτελή. Μαγεμένοι από ένα χυδαίο υλισμό σε όλες τις πλευρές της ζωής, ζούμε τις ζωές μας δίχως να μας ενδιαφέρει η ποιότητα των πραγμάτων, αλλά το βάρος της ποσότητας τους. Ερχόμενοι σε επαφή μονομερώς, με μια διαρκώς αυξανόμενη τεχνολογική ανάπτυξη, που ποτέ δεν συμβάδιζε έστω και κατά προσέγγιση με την ανάπτυξη της συνείδησης, η εξωτερική πραγματικότητα με όλες τις μόνιμες παθογένειες που την συνοδεύουν, κατέκτησε χωρίς ιδιαίτερο κόπο, όλο τον χώρο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι φωνές μιας καλοπροαίρετης νουθεσίας για μια περισυλλογή του τι κάνουμε και ποιοι πραγματικά είμαστε, όλο και περισσότερο έγιναν σπάνιες, αλλά και όταν υπάρχουν προσκρούουν σε μια μόνιμη αδυναμία ακοής. Γιατί δυστυχώς και η ακοή εξασθενεί πλέον στο ανθρώπινο είδος. Από τις αισθήσεις μόνο η όραση πλέον επικρατεί σε βάρος των υπολοίπων.

Κυρίως όμως υπάρχει μια μεγαλύτερη αρνητική επίπτωση αυτής μας της στάσης. Η άρνηση του να αντιληφθούμε την διαρκώς αυξανόμενη δυστοπία και δυστροπία της ανθρώπινης ζωής . Μια χαζοχαρούμενη ελπίδα, που δεν έχει καμία υπαρκτή βάση, μας συντροφεύει ακόμα και στις πλέον δύσκολες στιγμές και μας υπαγορεύει να ανατρέχουμε συνεχώς σε πρότερες πιθανόν καλύτερες κανονικότητες της ζωής, με την πεποίθηση ότι αυτές αργά ή γρήγορα θα επανέλθουν και θα μας λυτρώσουν από ό,τι άσχημο περνάμε στο παρόν. Όσο και δικαιολογημένη να είναι αυτή η στάση, δεν παύει να δηλώνει ότι η μάχη στο παρόν έχει χαθεί. Με κάποιο τρόπο, που πολλές φορές είναι αόρατος στη παντοδύναμη όραση μας, χάνουμε συνεχώς τα εναπομείναντα υπολείμματα του ελέγχου της ζωής μας. Η ζωή μας περνά σε ξένα χέρια. Αυτό που μέχρι χτες φαινόταν να κατέχουμε σαν κεκτημένο δικαίωμα, σήμερα αφαιρείται με ένα τρόπο τρομακτικά φυσικό μέσα στον παραλογισμό του. Τίποτα από το χτες δεν πρόκειται να επανέλθει και δυστυχώς το χτες πάντοτε θα φαντάζει καλύτερο από το σήμερα και το αύριο. Ίσως πάντοτε με κάποιο τρόπο να ήταν έτσι. Το ερώτημα είναι αν θα μπορούσε να είχαμε ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο.

Για να μπορέσεις να αλλάξεις τις συνθήκες , θα πρέπει να έχεις την αταλάντευτη πρόθεση να τις αντιμετωπίσεις με διαύγεια και την διάθεση να αγωνιστείς για την μετατροπή τους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, όταν έχεις χάσει τον αγώνα από τα αποδυτήρια ή όταν δεν έχεις πρόθεση να αγωνιστείς έστω και στοιχειωδώς. Μπορεί  οι αγώνες να μην είναι δίκαιοι, να τους έχουμε χάσει ή να τους έχουμε κερδίσει, αλλά δεν υπάρχουν αγώνες σε άδειο γήπεδο. Ακόμα και όταν ο φόβος για τον αντίπαλο φωλιάζει στις καρδιές όσων αγωνίζονται, η απλή παρουσία , έχει την σημασία της. Αυτό που δεν έχει σημασία , είναι οι παίκτες όχι μόνο να μην αγωνίζονται, αλλά να κοιτάνε αδιάφορα σε άσχετες οθόνες. Δεν σε κάνει πεσιμιστή το να παραδέχεσαι αυτό που βρίσκεται μπροστά σου, πεσιμιστής γίνεσαι όταν αρνείσαι να το αντιμετωπίσεις. Κανείς δεν έχασε, όταν αντιμετώπισε τις δυσκολίες που τον κέρασε η ζωή του. Μπορεί να βλαστήμησε για αυτές, να τον κούρασαν, να τον λύγισαν, ή να τις έφερε βόλτα με κάποιο τρόπο, αλλά όταν τις αγνόησε, τις βρήκε μπροστά του πάντοτε μεγεθυμένες.

Φαίνεται ότι σταδιακά ξεχνάμε να υπάρχουμε σαν ζωντανοί άνθρωποι, με ζωντανές σχέσεις και ζωντανή επικοινωνία και μετασχηματιζόμαστε σε εικονικές παρουσίες, που έχουμε ανάγκη όλο και περισσότερο την μεσολάβηση της μηχανής, για να κατανοήσουμε την ύπαρξη μας. Βυθιζόμαστε σε μια αποχαυνωτική νοσηρότητα από τα “δώρα”, που οι σύγχρονοι βιο-τεχνικοί μάγοι, εντοιχίζουν μέσα στη φάτνη μας. Οι Δούρειοι Ίπποι της σύγχρονης ζωής μας!

Είναι σαφές ότι η τάξη του κόσμου έχει ανεπίστρεπτα διασαλευθεί. Όσες προσπάθειες και αν γίνονται από τους τεχνικούς της εξουσίας αυτή η απλή αλήθεια να γίνει αόρατη, σε πείσμα τους, γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Δεν υπάρχουν ικανά αποθέματα δύναμης για να κλείσουν τα ρήγματα του οργανωμένου ψέματος. Ρήγματα που δεν προκαλούνται δυστυχώς από τις κοινωνίες που όλο και πιο πολύ δυσανασχετούν, αλλά από το ίδιο το ψέμα που αδυνατεί να συγκρατήσει την εικόνα του, που μέχρι χτες με ευχέρεια πουλούσε και μάλιστα σε ακριβές τιμές. Υπάρχουν ψέματα που μπορείς να τα διαχειριστείς κάπως εύκολα, όπως και αλήθειες που δύσκολα μπορείς να τις επιβάλλεις. Όταν προσπαθείς να επιβάλλεις τα σχέδια σου όμως με ιδιάζουσα στυγνότητα και τα καθιστάς παράλογα , οι παράμετροι των προβλημάτων πολλαπλασιάζονται και αυτές, καθιστώντας την επιβολή των σχεδίων σου ανέφικτη τις περισσότερες φορές. Δεν μπορείς διαρκώς να συντηρείς μυθικά την δύναμη σου, ενώ διαρκώς απογυμνώνεσαι από τα υπολείμματα των φορεμάτων που την ντύνουν.

Η ιδέα που είχε το σύστημα για παγκόσμια αυτοκρατορία με την χρήση των όπλων εξανεμίσθηκε σε ατελέσφορους πολέμους, χωρίς πραγματικό νικητή και το μόνο που δημιούργησε ήταν στρατιές μεταναστών, δίχως πραγματικό ορίζοντα ένταξης και εργασίας. Μια προοπτική που έχει ήδη χαθεί για τους παραδείσους, που αυτοί οι μετανάστες εναποθέτουν τις ελπίδες τους. Η πλούσια Δύση, δεν μπορεί να θρέψει ούτε τα δικά της στόματα, πώς να ασχοληθεί με τα ξένα; Επίσης, αφού  η Αμερική δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο υποτιθέμενο ρόλο της ως παγκόσμια δύναμη άνοιξε τη όρεξη σε μια σειρά από περιφερειακές δυνάμεις να αναπτύξουν τα δικά σχέδια στις περιοχές τους, δημιουργώντας μια συνεχώς αυξανόμενη αστάθεια στο παγκόσμιο σύστημα . Μια δυνατότητα αναδίπλωσης του συστήματος και η προοπτική για κάτι καινούργιο, ήρθε να βρει αποκούμπι στη αγκαλιά του κορωνοιού, λες και πάνω σε μια έστω και υπερτονισμένη συμφορά, μπορείς να χτίσεις κάτι το θαυματουργά καινούργιο. Ο πνιγμένος άλλωστε από τα μαλλιά του πιάνεται για να σωθεί.

Σίγουρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια εποχή έντονων εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα. Η καινούργια κανονικότητα που τείνει να ξετυλιχτεί δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανένα, αντίθετα, μοιάζει με σενάριο δυστοπικών μυθιστορημάτων. Ένα μεγάλο μέρος των ανθρωπίνων ελευθεριών περιορίζεται με συνοπτικές διαδικασίες και υπάρχει μεγάλο ερωτηματικό αν θα επανέλθει και σε ποια μορφή. Κάποιοι ελπίζουν ότι αυτό είναι πρόσκαιρο και κάποιοι άλλοι ονειρεύονται την προηγούμενη κανονικότητα, που για να είμαστε ειλικρινείς δεν ήταν και ό,τι το  καλύτερο. Όλοι όμως πιστεύουν ότι δεν μπορούν να έχουν κανένα λόγο σε αυτό που γίνεται και σε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Σαν η εξέλιξη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής να μην είναι ζήτημα όλων, αλλά θέμα μόνο των διοικούντων αυτού του κόσμου. Αυτό είναι το πιο δυσάρεστο, γιατί δείχνει το μέγεθος της παραίτησης από την ουσιαστική συμμετοχή στη δρώσα πραγματικότητα.

Συνήθως οι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές καταφεύγουν να ζητούν την βοήθεια του Θεού. Αυτό δεν είναι κακό, παρόλο που κάποιοι το κατακρίνουν με μανία, λες και είμαστε τόσο ικανοί και δυνατοί στα δύσκολα, που είναι υποτιμητικό να ζητάς  βοήθεια από αόρατες δυνάμεις. Είμαστε ένα είδος που τις περισσότερες φορές οδηγούμε την ζωή τόσο λάθος, αν και πάντοτε βέβαια έχουμε την ανεξάντλητη προοπτική για ακόμα μεγαλύτερα λάθη, που μακάρι να υπάρχουν αυτές οι καλές δυνάμεις και να θελήσουν κάποτε να μας φωτίσουν !!!



Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020

Στο βασίλειο της πραγματικότητας.


 Στη πραγματικότητα δεν ζούμε παρά μερικές ώρες της ζωής μας.

Αλμπέρ Καμύ.

Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στη πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

Χαλίλ Γκιμπράν.

Ότι βλέπουμε δεν παρά ένα όνειρο σε ένα όνειρο.

Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Τι είναι η Πραγματικότητα ; Όλα όσα υπάρχουν θα μπορούσε να πει κάποιος και κυρίως όσα, έχουμε με κάποιο τρόπο έχουμε συμφωνήσει ότι υπάρχουν. Υπάρχουν άλλες πραγματικότητες; Μια πολύ πιο σπάνια ερώτηση που αφορά κυρίως τους “ονειροπαρμένους”. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρχουν και εμείς να μην το ξέρουμε, γιατί ποτέ δεν συμφωνήσαμε ότι υπάρχουν. Το σίγουρο είναι, ότι όλοι μας μπορεί να βλέπουμε την πραγματικότητα με τον δικό μας ιδιαίτερο τρόπο, όπως και το ότι φτιάχνουμε με αυτό τον τρόπο τις ιδιαίτερες προσωπικές μας πραγματικότητες, που πολύ συχνά βρίσκονται σε σύγκρουση η μια με την άλλη. Ζούμε μέσα στο βασίλειο της πραγματικότητας αλλά και στα εκατομμύρια  βασίλεια που αυτή έχει διασπαστεί. Όλα αυτά τα επιμέρους βασίλεια όμως αναγκάζονται να σχετίζονται ενεργά με το κυρίαρχο βασίλειο της πραγματικότητας και να του δίνουν την δυνατότητα και το δικαίωμα να ορίζει κάθε φορά εκείνο που είναι τελικά το πιο πραγματικό. Από την πλευρά του το βασίλειο της πραγματικότητας αναγκάζεται να λάβει υπόψιν του τις ιδιαίτερες πραγματικότητες και να μην τις αγνοεί . Σε κάποιο μέτρο βέβαια.

Μέσα σε αυτό τον δαίδαλο των ιδιαίτερων πραγματικοτήτων και της κεντρικής πραγματικότητας επικρατεί μια σύγχυση, του τι είναι πραγματικά -πραγματικό. Διότι μπορεί όλοι να έχουμε συμφωνήσει, ότι το αντικείμενο που καθόμαστε λέγεται  φερειπείν καρέκλα, όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να ερμηνεύσουμε και να αποδεχτούμε τα συστήματα που δημιουργεί η πραγματικότητα Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναστάτωση μέσα στις κοινωνίες από την στιγμή που διασαλεύεται το τι είναι πραγματικότητα και τι όχι. Βολεμένοι όλοι σε μια συν- ενοχική διατύπωση του πραγματικού, καλούμαστε να συμφωνήσουμε ξανά από την αρχή, στη πραγματικότητα που θέλουμε να ζήσουμε και στο εμπλουτισμό ή μη της ερμηνείας της. Είναι αυτή η στιγμή, που οι ιδιαίτερες προσωπικές πραγματικότητες ακούνε την φωνή τους και απαιτούν να εισακουστούν. Σε αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει χώρος για επίπλαστες συναινέσεις, δεν υπάρχει χώρος για ναι -μεν -αλλά. Υπάρχει μόνο χώρος για να επιστρατεύσουν όλοι ότι αποθέματα διαύγειας διαθέτουν και να τα καταθέσουν προς το κοινό όφελος.Είναι αυτές οι στιγμές που μπορούν να προκαλέσουν ρήγματα στο υπάρχον βασίλειο της πραγματικότητας και των ιδιαίτερων προσωπικών πραγματικοτήτων και να προσκαλέσουν στο πεδίο δράσης καινούργιες πραγματικότητες, χειρότερες ή καλύτερες.

Όμως τι είναι τελικά η πραγματικότητα; Μια υπερ-ευφυής κοινωνική κατασκευή που αποκτά την μονιμότητα της διαμέσου των ατελών αισθήσεων και της επανάληψης, με αποτέλεσμα να γίνεται συνήθεια ; Μια συνήθεια που έχει όλα τα καλά και τα κακά της συνθήκης της; Αν είναι κάπως έτσι, ζούμε υπό την σκέπη ενός σαθρού βασιλείου,που μας έχει επιβληθεί με τρόπους που όλοι μας έχουμε για κάποιο λόγο ξεχάσει. Αν πάλι, όπως λέει ο φίλτατος Πόε, όσα βλέπουμε είναι ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο, τότε σημαίνει ότι είμαστε φαντάσματα στο βασίλειο του ύπνου. Αυτή η υπερ-αισθητική σκέψη αν και τραβηγμένη στα άκρα της, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την συμπαγή υλικότητα της πραγματικότητας. Την καταργεί μόνο μέσα στο λόγο και η πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται, ούτε απειλείται από τέτοιες επιθέσεις. Αντιθέτως, έχει την δυνατότητα να εξορίζει όσους την αντιμάχονται με τέτοιους τρόπους , είτε στα μοναστήρια, είτε στα σκοτάδια των ποικίλων ουσιών, είτε σε ουτοπικούς παραδείσους. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις τους εγκολπώνεται σαν ριζοσπάστες της πολιτικής , είτε της τέχνης, δίνοντας τους την δυνατότητα να την ανανεώσουν.

Είναι νομίζω σαφές, ότι ο γιόγκι στις όχθες του Γάγγη, ο μοναχός, οι μύστες της μαγείας, οι επαναστάτες, οι καλλιτέχνες, οι ουτοπιστές, ο υπόκοσμος, οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών,  συμβατικά ανήκουν σε αυτό που θεωρούμε τον κόσμο του πραγματικού, σε ένα κόσμο που τους δημιουργεί μια καθημερινή ασφυξία. Σε ένα κόσμο στον οποίο σκαρφίζονται χιλιάδες τρόπους για να τον αποφύγουν ή να τον αλλάξουν πετυχημένα ή όχι, με καλούς ή κακούς σκοπούς. Αν το σκεφτούμε πάρα πολλές ομάδες ανθρώπων κινούνται εκτός πραγματικότητας.  Η πραγματικότητα μπορεί να φαίνεται αρκετά σίγουρη και να μην χρειάζεται να επιβεβαιώνει συνεχώς την ισχύ της, όμως έχει αξιομνημόνευτες διαρροές, μέσα στη μακραίωνη ιστορία της. Μπορεί αυτοί που την λατρεύουν να είναι περισσότεροι και αυτό να την εφησυχάζει, όμως πολλά παιδιά της σαλπάρουν για την εξερεύνηση άλλων πραγματικοτήτων φανταστικών ή μη. Δεν μαθαίνουμε πολλά νέα για αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες. Ίσως γιατί ακόμα και όταν ο αέρας μεταφέρει ψιθύρους για αυτές, εμείς έχουμε στραμμένη αλλού την προσοχή μας, ίσως κιόλας γιατί δεν μας ενδιαφέρουν καν άλλες πραγματικότητες, αλλά μόνο η δική μας.

Ότι και να συμβαίνει τα σημάδια επιβεβαιώνουν σε κάποιο μέτρο την ύπαρξη τους. Ακόμα και όταν σχηματίζονται όχι μέσα στη φαντασία, αλλά υπαρκτά, οι δημιουργοί τους λίγα πράγματα προτίθενται να επικοινωνήσουν για τα περιεχόμενα τους. Όποιος θέλει να τις γνωρίσει θα πρέπει να τις πλησιάσει με προσοχή και κυρίως να είναι διατεθειμένος να ξεχάσει τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζει. Έτσι σταδιακά και με αυξημένη την προσοχή του, συνειδητοποιεί μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Είναι πολλοί που εγκλωβίζονται μεταξύ αυτών των πραγματικοτήτων, αδυνατώντας να δεχτούν τη καινούργια ή να απορρίψουν το παλιά πραγματικότητα, γιατί το να μετασχηματίσεις τα όσα γνωρίζεις κάθε άλλο παρά εύκολο είναι σαν διαδικασία. Είναι πάλι άλλοι που εισχωρούν τόσο βαθιά στο καινούργιο κόσμο που τους ανοίγεται, που ο κόσμος που έζησαν για κάποια χρόνια είναι πια  απλώς μια μάλλον θλιβερή ανάμνηση.

Γίνεται μάλλον καθαρό, ότι όσο το σκέφτεσαι και το ψάχνεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο να μιλήσεις για την πραγματικότητα. Το θέμα ξεπερνά την ατομική νοητική σύλληψη και την αναγκάζει εντέλει να παραιτηθεί από την αντιληφθεί.Είναι η πραγματικότητα μια μορφή υλικής "θεότητας" που όλοι την αντιλαμβάνονται, αλλά πάντοτε μέσα σε προδιαγεγραμμένα πλαίσια. Για αυτό συνεχώς μπορεί να σε εκπλήξει ευχάριστα ή δυσάρεστα. Πολύ δύσκολα ξεφεύγεις  από το αγκίστρωμα της αν αυτό επιδιώκεις και καθημερινά πεθαίνεις μέσα της.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δηλαδή ακόμα και το βασίλειο της πραγματικότητας κάποια στιγμή μπορεί και να πεθάνει ; Να πεθάνει οριστικά ;” ρώτησε το εγγονάκι την γιαγιά του. Ο παππούς άκουσε την ερώτηση καπνίζοντας την πίπα του μπροστά από το τζάκι και μειδίασε με μια δόση πίκρας. Ποτέ στη ζωή του δεν είδε το βασίλειο της πραγματικότητας να κινδυνεύει να πεθάνει. Παρέμεινε σιωπηλός και περίμενε την απάντηση της γιαγιάς.

Η γιαγιά κοίταξε τον εγγονό της και τα μάτια της έλαμψαν. Κοίταξε την “σκούπα” της στη γωνιά του δωματίου και είπε :Όταν πέθανε η Πραγματικότητα, ήμουν ακόμα μικρό κορίτσι…..” και άρχισε την ιστορία της !!!

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2020

Ιδεαλισμοί.

 


Δεν αξίζει τον κόπο να αναφερθεί κανείς στο πόσο σημαντικές είναι οι παντός είδους κρίσεις μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες. Τονισμένες μάλιστα, από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των τηλεοράσεων, αποκτούν την πρόσθετη ιδιότητα να εμφανίζονται τουλάχιστον ως καταστροφές, που όμοιες τους δεν έχει συναντήσει ξανά ο πλανήτης. Οι πλημμύρες βαπτίζονται κατακλυσμοί, η οικονομική δυσπραγία σε ασφυξία,μια επιδημία μετατρέπεται σε αόρατο πόλεμο, κάθε υποτυπώδης αντίδραση γίνεται δραματική απειλή για την ισορροπία του συστήματος, που το μόνο μέλημα είναι να παρουσιάσει τον εαυτό του ικανό να διαχειριστεί τα πάντα, ενώ στη ουσία δεν μπορεί να διαχειριστεί απολύτως τίποτα. Από την απέναντι πλευρά, βρίσκεται ο “πολύτιμος” λαός αυτού του συστήματος, που έχοντας εγκαταλείψει την τύχη του, στους εκάστοτε άρχοντες του, περιμένει σαν το παιδάκι την μαμά του, να το φροντίσει και με τις “σοφές” της νουθεσίες να του απαλύνει τους πόνους . Στη μητρική αυτή σχέση που ποτέ δεν ήταν ανέφελη, ελλοχεύει ένας πανταχού παρών φόβος και η υποταγή.

Δεν νομίζω λοιπόν ότι είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς και όσοι δεν μπορούσαν, τώρα πια το ξέρουν αρκετά καλά, το τι μπορεί να σημαίνει μια κρίση που ακουμπά την υγεία και την οικονομία συγχρόνως. Εκρηκτικό μείγμα, που αναστατώνει σε ριζικό βαθμό όλα τα επίπεδα της ζωής και του ζόφου. Οτιδήποτε που μέχρι χτες ήταν κάπως δεδομένο, χάνει εντελώς την αξία του και μαζί του χάνεται και το μέτρο του παρόντος. Αυτό που αναδεικνύεται είναι τελικά μια πρώτου μεγέθους σύγχυση, που εξαπλώνεται σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας. Η κρίση αποκτά μεγαλύτερο βάρος εξαιτίας της παγκοσμιότητας της, του εγκλεισμού, της οικονομίας, αλλά και από ένα επίσης καθοριστικό δεδομένο: πεθαίνουν άνθρωποι.

Η αιτία αυτής της ανάρτησης δεν είναι όλα αυτά,που ούτως ή άλλως δημιουργούν ένα απέραντο αδιέξοδο, που δύσκολα μπορεί να λυθεί και μάλιστα από ανθρώπους, που δεν φαίνεται ότι έχουν κάποια πραγματική διάθεση να το λύσουν δίχως να θίξουν ζωτικά τους συμφέροντα. Τα αποτελέσματα όμως και ιδίως τα αποτελέσματα που δεν είναι τόσο προφανή, μας δίνουν την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά επάνω τους.

Ποτέ δεν ήταν πιο επιτακτικό η συγκεκριμένη κρίση να μην έχει κανένα αντίλογο σε κανένα επίπεδο. Αν και αυτό, σε μια εποχή που διαλαλεί με κάθε μέσο την ελεύθερη πληροφόρηση, είναι αρκετά δύσκολο να γίνει αντιληπτό, όμως τα φαινόμενα απατούν. Στη δεδομένη κρίση η προπαγάνδα της πληροφόρησης έκανε εξ αρχής αντιληπτό, ότι έπρεπε να κατευθύνεται από ένα κέντρο και μόνο. Ανεξάρτητα αν αυτό το κέντρο έπειθε ή όχι, αν έλεγε και συνεχίζει να λέει άλλα την μια φορά και άλλα την άλλη, συγκρουόμενα μεταξύ τους, η ανάγκη να πείσει αλλά και η ανάγκη όλων να πειστούν, παραμένει καθοριστική. Αυτό που δεν έγινε εξ αρχής φανερό, μια που όλοι πεισμένοι στη αξία της προπαγάνδας, ακόμα και όταν δεν την αναγνωρίζουν, ήταν το μέχρι σε ποιο σημείο θα ήταν διατεθειμένη να φτάσει. Γιατί τυπικά, μέσα σε μια δημοκρατία αναγκαστικά αφήνεις όλα τα λουλούδια να ανθίσουν, ακόμα και όταν σου προκαλούν αναγούλα κάποια εξ αυτών. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι διαφορετικό. Είναι το συμβόλαιο τέτοιας φύσης. Όμως σε αυτή την κρίση, το συμβόλαιο θα έπρεπε να σπάσει. Έγινε φανερό πολύ γρήγορα ότι μόνο το επίσημο αφήγημα θα ήταν σε κυκλοφορία και τίποτα άλλο. Όμως, ή το κυρίαρχο αφήγημα πρέπει να είναι απολύτως πειστικό για να πετύχει τον στόχο του, πράγμα που δεν συμβαίνει, ή θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν πιο δραστικά μέσα. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ακυρώσεις μια άποψη, από το να την παρουσιάσεις στα μάτια του κοινού, σαν μια άποψη που την ισχυρίζεται κάποιος, που δε στέκει καλά στα λογικά του, είναι φαντασιόπληκτος, ή καλύτερα είναι επικίνδυνος για την δημόσια υγεία. Ποτέ στη σύγχρονη ιστορία λοιπόν, δεν εμφανίστηκαν τόσοι πολλοί “ψεκασμένοι”, “συνωμοσιολόγοι”, ανόητοι γιατροί, πολίτες, που θα έπρεπε το κυρίαρχο αφήγημα να τους κλείσει το στόμα. Όμως, να που τώρα όλοι αυτοί εμφανίστηκαν μονομιάς και όχι μόνο εμφανίστηκαν, αλλά έγιναν και επικίνδυνοι.

Δεν είναι βέβαια πρωτότυπο η μέρα να γίνεται νύκτα, όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, όμως είναι ανησυχητικό, όταν η τάση αυτή κερδίζει έδαφος σε περιοχές και σε ανθρώπους, που μέχρι πρόσφατα προέβαλαν αντίσταση στα τερτίπια της προπαγάνδας. Είναι πολύ ενδιαφέρον του πόσο εύκολα οι οπαδοί της “αριστερής όχθης”, συντάχθηκαν με το κυρίαρχο αφήγημα και έχασαν τα υπολείμματα της λογικής τους μέσα του. Το σύστημα θα πρέπει να περηφανεύεται για αυτή του την νίκη και δικαίως.

Καλό θα ήταν να γίνει αντιληπτό, ότι έχει έρθει, ήλθε για να μείνει. Ομάδα που νικάει δεν αλλάζει την σύνθεση της στο επόμενο αγώνα. Στη παρούσα κρίση λοιπόν έχει κατατεθεί μια σύνθεση πολλών στοιχείων σε πάρα πολλά επίπεδα, που και επικίνδυνα είναι και τα μέτρα που παίρνονται για να υποστηριχτούν έχουν τετελεσμένο χαρακτήρα. Όποιος περίμενε λοιπόν κάποια αντίδραση , σε ζωτικά ζητήματα που θίγονται, όπως είναι η ελευθερία της έκφρασης, ακόμα και όταν κάποιες φορές γίνεται ανόητη, ή η ελευθερία της κίνησης, έλαβε αντ’ αυτού μια πλήρη θεωρητική αφομοίωση και μια πρακτική συμμόρφωση. Η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτό μας δημιουργεί την τεράστια έκπληξη, όμως σίγουρα δεν μας καθησυχάζει για την συνέχεια του έργου που παρακολουθούμε την τελευταία δεκαετία, όπου οι κοινωνικές ήττες διαδέχονται η μια την άλλη σε πάρα πολλά επίπεδα. Το πιο θλιβερό είναι , ότι ολοένα και πιο ευρύτερα νοιώθουμε την ανθρώπινη ερήμωση. Τα κουράγια λιγοστεύουν, σοβαρές φωνές λοιδορούνται και τα μαύρα σύννεφα όλο και πυκνώνουν. Εξαρτάται βέβαια πάντα πως βλέπεις το ποτήρι μισο-άδειο ή μισο-γεμάτο. Συγχωρέστε μου την τάση μου να το βλέπω μισο-άδειο, μπορεί να κάνω και λάθος.

Όπως και νάχει η Ζωή έχει τον τρόπο της να προχωρά μέσα από τις αντιξοότητες και μέσα από την χαρά και στη τελική αυτή θα δώσει την καθοριστική λύση . Ζούμε μέσα στη κοινωνία του θεάματος, αλλά χορεύουμε ακόμα !!!

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2020

Αναφορά σχετικά με την εξέλιξη του σχεδίου μας.

 


 

Η διαρκής επαναστατική προοπτική των προθέσεων μας, επιτέλους, απέκτησε ένα πρακτικό ρυθμό.

Ήταν σαφές, ότι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,περνούσαμε μια περίοδο βαθιάς χαλάρωσης. Πιθανό να ήταν και αναγκαία. Όμως αυτό έδωσε την ευκαιρία στους αντιπάλους μας να ανασυνταχθούν και να διαμορφώσουν μια αρκετά μεγάλη λίστα αιτημάτων, που απέκτησαν μεγάλη δημοφιλία. Μάλιστα τους έδωσε την λανθασμένη ψευδαίσθηση να νομίσουν, ότι οι διεκδικήσεις τους θα γίνουν και πρακτικά αποδεκτές. Ευτυχώς η σύνεση κάποιων εξ ημών μπόρεσε να θέσει ένα όριο σε αυτές τις αυταπάτες. Αυτό δεν έγινε δίχως κόστος. Αναγκαστήκαμε να δεχτούμε προσωρινά ένα μέρος από αυτές τις διεκδικήσεις, στέφοντας την προσοχή τους από το κεντρικό πρόβλημα . Έχουν διαχρονικά μια αδυναμία στο να εστιαστούν στο κεντρικό πρόβλημα. Αυτό αποτελεί και την μεγάλη τους αδυναμία. Δεν μπορούν να καταλάβουν την πραγματική διάσταση της αντίθεσης τους μαζί μας. Οι μηχανισμοί μας αιώνες τώρα πετυχαίνουν κραυγαλέες νίκες σε αυτή την πλευρά. Όταν φαίνεται να προσεγγίζουν το πραγματικό πρόβλημα , συνεχώς ολισθαίνουν σε κάποιες επιμέρους πλευρές του. Ας είναι, αυτό μας βολεύει επί του παρόντος αρκετά. Την στιγμή λοιπόν που οι διεκδικήσεις τους φάνηκε να επιτυγχάνονται, την ίδια στιγμή οι δυνάμεις μας δούλευαν για την καταστροφή τους.

Πρέπει να γίνει σαφές σε κάποιους από το κόμμα μας, όσους ελάχιστους δηλαδή, που διατηρούν ακόμα κάποιες ευγενείς  προθέσεις εμπνευσμένες από την μεγάλη μας επανάσταση, ότι δεν υπάρχει καμιά θέση για ουμανιστικές ανοησίες τη εποχή που διανύουμε. Αντιθέτως, ο έλεγχος πρέπει να ενταθεί σε όλες τις πλευρές της ζωής. Κάποτε αρκούσε να ελέγχουμε τα άτομα εκείνα που καλλιεργούσαν μια διαφορετική σκέψη,από την σκέψη με την οποία έχουμε εμποτίσει τις μάζες να σκέφτονται. Σήμερα αυτό δεν αρκεί για την διεύθυνση αυτού του κόσμου. Το σύνολο του κόσμου θα πρέπει, οικειοθελώς, να μας δώσει την συναίνεση του για να διοικηθεί. Αντιλαμβάνομαι και κάποιοι από μας αντιλαμβάνονται επίσης, ότι μια τέτοια πρόθεση απαιτεί εντελώς διαφορετικά μέτρα. Δεν γίνεται πλέον να ενισχύουμε προπαγανδιστικά την αντίληψη περί δημοκρατίας και την αντίληψη για τα δικαιώματα. Αυτό μας εξυπηρέτησε για αρκετό καιρό. Δεν μας εξυπηρετεί πλέον. Επίσης, η αντίληψη για την κατανάλωση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαφορετικό τρόπο. Οι κοινωνίες θα πρέπει να εκπαιδευτούν στη στέρηση Στη στέρηση της ελευθερίας, της εργασίας, της κοινωνικής σχέσης, της επικοινωνίας. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, όπως είναι ευνόητο με όρους φανερούς. Ας μην υποτιμούμε το γεγονός, ότι οι αντίπαλοι μας μπορεί να είναι γεμάτοι από αυταπάτες, δεν είναι όμως και εντελώς ηλίθιοι. Η διασπορά του φόβου με μέτρο αλλά με σταθερότητα, είναι ένα πολύ καλό εργαλείο να πετύχουμε τους στόχους μας. Δεν είναι βέβαια το μόνο όπλο που έχουμε, όμως είναι από τα πιο αποτελεσματικά για τους σκοπούς μας. Όταν οι κοινωνίες φοβούνται, παραμένουν καθηλωμένες.

Έχουμε παρατηρήσει ότι οι αντίπαλοι μας πλάθουν τα όνειρα τους σε καταστάσεις ευημερίας και όχι σε συνθήκες στέρησης. Όταν στερούνται υπομένουν, όταν απολαμβάνουν εξεγείρονται. Αυτό είναι φυσιολογικό, μια που πρέπει να συμμετέχεις στο πνευματικό και υλικό πλούτο της ζωής για να συνειδητοποιήσεις, ότι μπορείς να είσαι κάτι περισσότερο από υπηρέτης.

Το πλέον σύγχρονο όπλο μας, είναι η διαρκής ανάπτυξη της τεχνολογίας μας σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης ζωής. Η εξάρτηση από τα τεχνολογικά επιτεύγματα αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στο ριζικό έλεγχο του πληθυσμού. Ο “ειδικός” είναι ο καλύτερος υπερασπιστής των συμφερόντων μας. Δρα ανυποψίαστα μέσα στη καρδιά των μαζών, δρα ανυποψίαστος και ο ίδιος για το έργο που επιτελεί. Διαβρώνει αναίμακτα και αθόρυβα την αντίληψη του ατόμου στο τι μπορεί να περνάει από το χέρι του και ανανεώνει διαρκώς την εξάρτηση του από το τεχνολογικό επίτευγμα. Οι ίδιοι οι πολιτικοί μας είναι πιόνια στα χέρια των παντός είδους ειδικών. Αναγκάζονται να εξαρτούν την γνώμη τους από την γνώμη των ειδικών, που τους οδηγούν τελικά να μην έχουν καμιά προσωπική γνώμη. Εκείνους από μας, που φόβιζε η ανικανότητα των διαχειριστών  της πολιτικής ζωής, είναι τώρα αναγκασμένοι να δεχτούν τα οφέλη που προκύπτουν από αυτή την ανικανότητα.Ενώ οι πολιτικοί γίνονται ταχύτατα αναλώσιμοι και χάνουν διαρκώς την αξιοπιστία τους, ο φόβος που δημιουργεί η ακυβερνησία στις μάζες, ευνοεί πλήρως τα σχέδια μας.

Οι αυταπάτες δεν είναι προνόμιο των αντιπάλων μας, αλλά και του στρατοπέδου μας. Μας ενδιαφέρει κυρίως να οδηγήσουμε αυτές τις αυταπάτες στο καιάδα των συμφερόντων μας. Όσοι από μας δεν προσαρμοστούν στη καινούργια εποχή της κυριαρχίας μας, οφείλουν να μας απαλλάξουν από την παρουσία τους. Είναι αδιανόητο να συζητάμε για την επέκταση μας στο διάστημα και να αναλωνόμαστε σε διενέξεις που ανήκουν στο προηγούμενο αιώνα. Αναγκαστικά θυσιάζουμε ένα μικρό κομμάτι αυτού που μέχρι χτες αποτελούσε προνόμιο μας, για να κερδίσουμε συνολικά τον αυριανό κόσμο που θα επεκταθεί στα άστρα.

Δεν είναι αναγκαίο πλέον να κρύβουμε τα σχέδια μας. Μπορούμε να λέμε τα πάντα φανερά, γιατί το φανερό σοκάρει τόσο, που εντέλει γίνεται δυσδιάκριτο. Εκείνο που δεν μπορούμε να αποφύγουμε προσωρινά, είναι να κολακεύουμε κατά περιόδους τους υποτελείς μας. Είναι μια ανθρωπιστική κίνηση από μεριά μας. Τους δίνει κουράγιο για να παλεύουν, στο μάταιο, είναι αλήθεια, αγώνα τους για την επιβίωση.

Οφείλει να γίνει αντιληπτό, ότι ο εχθρός μας είναι ο θάνατος και ο σκοπός μας η αθανασία. Ποιο το όφελος να κυριαρχείς σε ένα κόσμο ηλιθίων, αν τελικά πρόκειται στο τέλος να πεθάνεις, σαν να είσαι ένας εξ αυτών ; Τα άστρα , το μακρινό διάστημα , η ζωή εκτός τάφου, είναι οι στόχοι μας. Η αθάνατη κυριαρχία της σκέψης μας μακριά από ασφυκτική μικρότητα αυτού του πλανήτη και των θεών του. Εκεί θα συναντήσουμε τις προκλήσεις που μας αναλογούν και οι οποίες θα βάλουν σε δοκιμασία την δύναμη μας. Εκεί θα συναντήσουμε ξανά την περιπέτεια.

Μέχρι τότε, οφείλουμε να βάλουμε τις τελευταίες πινελιές σε αυτό που ξεκινήσαμε με την μεγάλη μας Επανάσταση. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πλέον την κυριαρχία μας. Ο πλανήτης αποτέλεσε ένα πείραμα που πέτυχε. Η γνώση αυτής της εμπειρίας θα μας είναι πολύτιμη, αρκεί να μην καθίσουμε πάνω στις δάφνες της επιτυχίας μας. Οι αντίπαλοι μας έχουν ατύπως αποδεχτεί την ήττα τους. Παρακολουθούν ήσυχα εκείνα που εμείς θέλουμε να παρακολουθούν. Σκέφτονται μέσα στις συχνότητες που εμείς καλλιεργούμε στη σκέψη τους. Όταν θα αντιληφθούν το βάλτο στο οποίο έχουν βυθιστεί, εμείς τότε θα είμαστε μακριά.

Μια τελευταία υπενθύμιση : η ιστορία της μακρόχρονης εξουσίας μας μας έχει διδάξει, ότι ο εφησυχασμός αποτελεί ολέθριο λάθος. Εκείνος που εφησυχάζει μπορεί να χάσει σε ελάχιστο χρόνο, κόπους αιώνων. Η παραμικρή αδυναμία, μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια των αντιπάλων μας, όπλο καταστροφής των προσπαθειών μας. Επαγρυπνείτε και να συντονίζεστε !!!


Ειδικός Σύμβουλος Λούσιους

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2020

Ημερολογιακές καταχωρήσεις.

 


Όταν ξεκίνησα να γράφω, ήταν ο προηγούμενος αιώνας. Μου φαντάζει μια εντελώς άλλη εποχή. Άλλοι άνθρωποι, κάποιοι εξ αυτών δεν υπάρχουν πλέον. Ταξιδεύουν σε άλλες διαστάσεις. Ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον. Αυτό με ανακουφίζει. Μου δίνει την ελπίδα ότι κάποτε θα μπορούσα να τους συναντήσω ξανά. Θα έχουμε πολλά να πούμε. Τώρα πια είναι μνήμες. Μόνο μνήμες. Μερικές φορές αναρωτιέσαι, τι μένει τελικά από την διαδρομή μας; Μόνο μνήμες; Που και αυτές με τον καιρό ξεθωριάζουν σιγά -σιγά, έτσι που τελικά κάποια στιγμή δεν ξέρεις αν πραγματικά έχει υπάρξει αυτό που θυμάσαι ή αν είναι ένα όνειρο.

Πράγματα χιλιο-ειπωμένα βέβαια, αλλά όταν τα νιώθεις αποκτούν άλλη διάσταση και περιεχόμενο. Είναι η μυστική ζωή μας, πολλές φορές δεν μπορεί καν να εκφραστεί. Την βιώνουμε στα κρυφά, νοιώθοντας την μελαγχολία της νοσταλγίας. Χωμένοι μέσα στα προβλήματα μας, τις προσδοκίες μας, τις επιθυμίες μας,νομίζουμε ότι είμαστε αιώνιοι και αλησμόνητοι. Δεν είναι όμως έτσι. Είμαστε απλά περαστικοί. Περαστικοί από την ζωή μας και από τις ζωές εκείνων που μας συνάντησαν. Ζωές που ξεθωριάζουν μέσα στο χωνευτήρι του άχρονου. Όλες οι ιδέες που έχουμε για τον εαυτόν μας είναι απλά το άλλοθι για να χρυσώνουμε το χάπι της υποτιθέμενης σημαντικότητας μας.

Οι απανταχού σοφοί λένε ότι το παρελθόν είναι πίσω, ανάμνηση.Δεν αξίζει να προστρέχεις σε αυτό. Το μέλλον δεν έχει υπάρξει ακόμη και δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει ποτέ. Αυτό που είναι δικό μας κυριολεκτικά, είναι το παρόν. Ένα παρόν, που στη ουσία σπανίως το βιώνουμε, ζώντας στις αναπολήσεις του παρελθόντος, είτε στα σχέδια και τις προσδοκίες του μέλλοντος. Το παρόν, όντως, είναι αυτό που πραγματικά έχουμε και καταναλώνεται χωρίς φειδώ μέσα στις επιταγές ενός κόσμου, που έχει καταντήσει ξένος για μας. Ή τουλάχιστον για κάποιους από μας.

Βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να βιώσεις το παρόν. Απαιτεί άλλου τύπου συγκέντρωση, άλλου τύπου αντίληψη της ίδιας της ζωής. Απαιτεί να πολεμάς την αχαλίνωτη διάσπαση, μέσα στις επιταγές άλλων, που εμφανίζονται σαν δικές σου. Σε προσδοκίες και ψευδαισθήσεις που συνεχώς σου ρουφάνε ενέργεια. Απαιτεί να ξέρεις τι θέλεις πραγματικά και πως να το περιφρουρήσεις . Απαιτεί να έχεις διάκριση και σθένος να αντιμετωπίσεις τις “λάμιες”των επίπλαστων επιθυμιών.

Εκατομμύρια γενιές ανθρώπων έχουν περάσει και έχουν χαθεί, ζώντας άσκοπα μέσα στον θόρυβο και την κατανάλωση του παρόντος. Λησμονημένες. Κανείς δεν θυμάται τίποτα για αυτές. Ζωές χωρίς αποτύπωμα. Θα ήταν ενδιαφέρον να υπήρχε κάποιο αόρατο βιβλίο που μέσα του να υπάρχουμε όλοι λεπτομερώς καταγεγραμμένοι. Κάτι σαν ενεργή συμπαντική μνήμη. Είναι απάνθρωπο να λησμονείς και να λησμονιέσαι .

Είναι βράδυ. Τα βράδια είναι αρκετά επικίνδυνα για νοσταλγικές περιδινήσεις, έχω παρατηρήσει.

Να θυμηθώ να μην λησμονήσω.!!!

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020

Ανακαλύπτουμε συνεχώς τον “τροχό”.

 




Υπάρχει μια κεντρική διαπίστωση, που διατρέχει χιλιάδες χρόνια τώρα τις κοινωνίες των ανθρώπων : η Εξουσία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ήταν, είναι και μάλλον θα συνεχίσει να είναι, ο τρόπος που διοικούνται αυτές οι κοινωνίες. Εκεί που η Εξουσία ανθεί διαχρονικά, υπάρχουν αναγκαστικά και όσοι εξουσιάζονται. Η απλή αυτή διαπίστωση σέρνει μαζί της και τις ανάλογες συνέπειες. Ποτέ οι σκέψεις της Εξουσίας, τα συμφέροντα της, οι προθέσεις της, τα μελλοντικά της σχέδια, δεν θα συμβαδίσουν με τα αντίστοιχα όσων εξουσιάζονται. Η συνεχής αμφισβήτηση, που παράγεται αναπόφευκτα μέσα στους κόλπους αυτού του δεδομένου σχήματος, είναι αναγκαστικά και τις περισσότερες φορές προς όφελος εκείνου που κατέχει την δύναμη, δηλαδή της Εξουσίας. Αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ δεν αμφισβητείται ριζικά το ίδιο το σχήμα, που παράγει και την αντίθεση. Η Εξουσία δεν έχει κανένα λόγο να κάνει κάτι τέτοιο και αυτοί που εξουσιάζονται επί της ουσίας δεν βλέπουν μια διαφορετική προοπτική οργάνωσης των κοινωνιών, αλλά κυρίως ακόμα και όταν την οραματίζονται, αδυνατούν να την πραγματώσουν.. Το βαθύ αλλά και κοινότοπο αυτό ζήτημα, απασχολεί τις κοινωνίες των ανθρώπων, κάθε φορά που εμφανίζεται μια κρίση, που συνήθως η ίδια η Εξουσία δημιουργεί, όταν τα σχέδια της δεν μπορούν να υλοποιηθούν με τον τρόπο που η ίδια προσδοκά.

Τότε όλοι ανακαλύπτουν πάλι, ότι υπάρχει το πρόβλημα και η κοινωνίες βρίσκονται σε βρασμό αντίδρασης. Καινούργιες θεωρίες και αναλύσεις επί του ζητήματος εμφανίζονται, προσπαθώντας να εξηγήσουν, είτε το όφελος των κοινωνιών να διατηρήσουν το υπάρχον σύστημα,είτε ότι το σύστημα αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Συνήθως, όλες οι αντιδράσεις καταλήγουν στο ίδιο δεδομένο σημείο, με ελάχιστες τροποποιήσεις, που ποτέ δεν αλλοιώνουν την κεντρική εικόνα.

Κάθε φορά που μια κρίση κτυπά την πόρτα των κοινωνιών, το πρώτο όπλο της Εξουσίας είναι να καλλιεργήσει φόβο. Δεν καταβάλλει και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για αυτό, μια που ο φόβος είναι ένα δομικό στοιχείο των κοινωνιών, αλλά του καθενός από μας ιδιαίτερα. Το να ζούμε φοβικά, είναι μια δεύτερη φύση μας. Η καλλιέργεια του φόβου είναι ένα από τα εξέχοντα όπλα της Εξουσίας. Όταν εξουσιάζεσαι έχεις μάθει να φοβάσαι σχεδόν τα πάντα.. Όταν σε κανένα σημείο οι αποφάσεις δεν είναι δικές σου, φοβάσαι συνεχώς εκείνο που άλλοι έχουν αποφασίσει για σένα. Δυστυχώς οι αποφάσεις αποτελούν προνόμιο της εκάστοτε Εξουσίας.

Η συνεχής επανάληψη του ίδιου μοτίβου,- εγώ αποφασίζω, εσείς υπακούετε- βέβαια, προκαλεί μονίμως κάποια έκπληξη σε όσους εξουσιάζονται, ενώ θα έπρεπε να προκαλεί μάλλον πλήξη και ανία. Είναι σαν να περιμένουν κάτι το διαφορετικό, από εκεί, που το διαφορετικό αποκλείεται να έλθει. Το μόνο διαφορετικό μπορεί να εμφανιστεί από την πλευρά όσων εξουσιάζονται, όταν αυτοί θα αρνηθούν τον ρόλο τους. Όμως αυτό φαίνεται πως ακόμα δεν έχει ωριμάσει μέσα στη σκέψη τους. Μια ουσιαστική αμφισβήτηση του υπάρχοντος, δεν μπορεί να είναι έργο των ελαχίστων, εκείνων δηλαδή που ασφυκτιούν μέσα στις υπάρχουσες κοινωνίες και καταλήγουν να επισύρουν την χλεύη των υπολοίπων, λες και είναι οι αιώνιοι επικριτές μιας γελοίας κατάστασης και που καταλήγουν στη αποτυχία ,την αυτοκτονία ή την κατάθλιψη. Αυτό που εμφανίζεται όμως με σφοδρότητα, είναι η επαναλαμβανόμενη γκρίνια και δυσαρέσκεια, που όλοι οι υπόλοιποι φαντάζονται ότι μπορεί να έχει την δύναμη να εξορκίσει το υπάρχον κακό. Όμως αυτό το υπάρχον κακό,για όσους εντέλει το θεωρούν τέτοιο, δεν εξορκίζεται με τέτοιους τρόπους. Έχει ρίξει τις ρίζες του πολύ βαθιά μέσα στο κοινωνικό ιστό, αλλά και τα συμφέροντα του είναι τόσο ισχυρά, που απαιτεί άλλου τύπου ενέργειες.

Η ελπίδα κρατάει την κλωστή πάνω στη οποία κρέμονται οι κοινωνίες, αλλά αυτή η κλωστή αποδεικνύεται ότι είναι αρκούντως στιβαρή. Το να αρμενίζεις με βάρκα τις ελπίδες και τις ευγενείς προθέσεις, μπορεί στο τέλος να έχει ως αποτέλεσμα να κοιμηθείς μέσα στη βάρκα και να έχεις περίεργα οράματα. Όταν όμως θα βρεθείς ξύπνιος στη ακτή, τα πράγματα δεν θα είναι πολύ διαφορετικά από όταν τα άφησες. Δεν μπορείς να αλλάζεις ντεκόρ, όταν η πραγματικότητα έχει την διάθεση να σου τρίβεται στα μούτρα. Μάλλον πρέπει να αποφασίσεις ότι η συγκεκριμένη πραγματικότητα θέλει αλλαγή.

Στο βαθμό που θα θέλαμε να πούμε κάτι περισσότερο από διαχρονικές κοινοτοπίες, αυτό που γίνεται αντιληπτό , είναι ότι ο κόσμος γύρω μας θα αλλάξει για μια ακόμα φορά. Θα τον αλλάξει το στρατόπεδο αυτών που εξουσιάζουν, με την άνεση που τον διακρίνει. Ένας εκτεταμένος ιατρικός “υγειινισμός” με την βοήθεια μιας τερατώδους τεχνολογίας, τείνει να καταλάβει όλο τον πλανήτη. Γνωστά προνόμια αναστέλλονται επ΄αόριστον και οι εικόνες που έρχονται από την μακρινή Κίνα, από δρόμους ,σχολεία, από τις εκατομμύρια κάμερες παρακολούθησης του πληθυσμού, κάνουν τον Όργουελ να φαντάζει αρκετά ντεμοντέ. Όμως “δείχνουν” με αρκετή σαφήνεια τον καινούργιο δρόμο, που θα βαδίσουν οι κοινωνίες, όπου ο τεχνο-φασισμός πλασάρεται σαν η καινούργια ευεργεσία του συστήματος στους πολίτες του. Ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ και μόνο μορφικά ακόμα και όταν η μορφή του αλλάζει με κατεύθυνση την δυστοπία. Αλλάζει την ίδια την ψυχή των ανθρώπων και πάντοτε μάλλον προς το χειρότερο. Η σκοτεινιά που απλώνεται στις ψυχές, μειώνει συνεχώς τα κουράγια και τα κεφάλια γέρνουν ακόμα πιο υποταγμένα. Η συνείδηση θολώνει και δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το πραγματικό από το ψεύτικο, εκείνο που επιβάλλεται από εκείνο που οφείλει να γίνει πράξη. Μια καινούργια γενιά νέων ανθρώπων θα γαλουχηθεί στη απουσία της άμεσης επαφής, εκεί που το να έρχεσαι κοντά με τον απέναντι θα είναι εξ αρχής επικίνδυνο. Κοινωνική Αποστείρωση .

Το θέαμα έκλεισε νικηφόρα το κύκλο του και αποφάσισε να μεταμορφώσει την κοινωνία και να μεταμορφωθεί και το ίδιο σε ένα απέραντο νοσοκομείο, όπου όταν θα βγαίνεις από το σπίτι σου μασκοφόρος θα σου μετράνε την θερμοκρασία, τύποι με στολές εξωγήινων έναντι των οποίων ο λόγος σου δεν θα έχει καμία ισχύ . Ένας ιδιότυπος κοινωνικός δαρβινισμός, ανάμεσα σε υγιείς και αρρώστους, όπου το να αναπνέεις τον καθαρό αέρα θα πρέπει να περάσει από την έγκριση των ειδικών. Σε μια τέτοια εποχή δεν μπορείς να έχεις δικαιώματα, γιατί το οποιοδήποτε δικαίωμα ανήκει σε όσους διατηρούν έστω και τον ελάχιστο έλεγχο στη ζωή τους και όχι σε κείνους που είναι υπό “υγειονομική” επιτήρηση. Σε ένα τέτοιο κόσμο, είσαι επικίνδυνος για την δημόσια υγεία , αν αμφισβητήσεις το δικαίωμα του ειδικού στη ζωή σου.

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, παρά τον ίδιο τον φόβο” Φραγκλίνος Ρούσβελτ .

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Μικρή εξομολόγηση.



Είναι πρωί και ο ήλιος λάμπει. Ένα ελαφρό αεράκι, αρκετά παράξενο για την εποχή, είμαστε καταμεσής του καλοκαιριού, κάνει την ζέστη υποφερτή. Υπάρχει μια κραυγαλέα αντίθεση ανάμεσα στη μαγεία του φυσικού περιβάλλοντος και στη κοινωνική ατμόσφαιρα. Σε αυτό είμαι προνομιούχος, στο να ζω σε μέρος, που έχει ακόμα μια κάποια σχέση με την φύση. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που τον συγκινούσε η φύση. Αυτό με κάποιο τρόπο, που δεν κατάλαβα πως έγινε, άλλαξε. Η πόλη πλέον μου προκαλεί ασφυξία. Η κίνηση, ο θόρυβος, το κυνήγι της κατανάλωσης,τα φανάρια, τα αυτοκίνητα, τα άκομψα κτίρια που κολλάνε το ένα δίπλα στο άλλο, με την μιζέρια και την φτώχεια να ξεχειλίζει από τα μπαλκόνια τους, μου δημιουργούν κατάθλιψη. Για χρόνια έχω ζήσει σε τέτοια σπίτια και δεν  είχα αυτό το αίσθημα. Αντίθετα. Τι άλλαξε και τώρα όλα μου φαίνονται τόσο απωθητικά ; Αλλά και οι άνθρωποι δεν πάνε πίσω σε αυτό το τραγικό ντεκόρ. Νευρικά περπατήματα με τα κινητά κρεμασμένα στα αυτιά τους, βλέμματα άδεια που έχουν ξεχάσει τι θα πει χαρά, μια που η μοναδική τους επικοινωνία είναι η βουβή επικοινωνία ενός διάχυτου φόβου, για το σήμερα και για το αύριο. Τώρα που οι μάσκες λόγω του φόβου της επιδημίας είναι στυλ , νομίζεις ότι ζεις την νύκτα των ζωντανών νεκρών, υπό το φως του ήλιου και του πεντακάθαρου ουρανού. Κανείς δεν κοιτά ψηλά πια. Ο ουρανός δεν επηρεάζει τα ανθρώπινα όντα, που έχουν μάθει καλά το μάθημα της καταπίεσης των ίδιων τους των ενστίκτων, που η επιβίωση έχει καταλάβει το είναι τους . Πως γίναμε έτσι ; Ή πάντα είμαστε έτσι και δεν το καταλαβαίναμε ; Θα απαιτούσε μια ώρα μέσα στη απόλυτη σιγή πιθανόν για να αντιλαμβανόμαστε όσα έχουμε χάσει , όσα έχουμε γίνει και δεν καταλάβαμε το πως γίναμε , για το ότι είμαστε στη άκρη ενός γκρεμού, αλλά χαριεντιζόμαστε με τις ανοησίες που μας ταΐζουν και ταΐζουμε και οι ίδιοι τους εαυτούς μας. 


Ποτέ δεν μας λείψανε οι ιδέες, οι ουτοπίες, οι αναφορές σε ένα διαφορετικό κόσμο. Ποτέ δεν μας λείψανε τα βουνά και τα δένδρα, η θάλασσα που δρόσιζε τα κορμιά μας και τα ηλιοβασιλέματα. Ποτέ δεν μας λείψανε τα σφοδρά ερωτικά ακουμπήματα , όταν ο ήλιος χάραζε την επόμενη ημέρα και ένα αχνό μπλε, έκανε τις κουρτίνες αυτού του κόσμου να θροΐζουν, έτοιμες να αποκαλύψουν την μαγεία αυτού που υπάρχει στο Μετα-κόσμο. Αυτό που μας έλειψε ήταν να πιστέψουμε ότι είμαστε ικανοί για το διαφορετικό και όχι για την εξαθλίωση που καταδικάσαμε τις ζωές μας. Γενιές επί γενεών χάθηκαν μέσα στο βούρκο μιας λήθης , ενός μακάριου ύπνου, μέσα στη ασελγή γοητεία του τετριμμένου. Υπήρχαν τα γεμάτα προσδοκία βλέμματα των γονιών μας και δικών τους γονιών και των δικών τους γονιών, που χάνονται στα βάθη του χρόνου, αυτά τα γεμάτα προσδοκία βλέμματα, ότι η καινούργια γενιά θα έσπαγε επιτέλους την κατάρα μιας υποδούλωσης, στη φτώχεια της ζωής, όχι μόνο της υλικής φτώχειας, αλλά της πνευματικής. Ποτέ δεν έχει έρθει η ανθρώπινη άνοιξη. Χειμώνες ζούμε. Τους χειμώνες ενός πνεύματος που περιμένει την άνοιξη της ψυχής του.

Ξεκομμένοι λοιπόν από την φύση, τη επικοινωνία και από το Ιερό, έχουμε μείνει με μόνη συντροφιά την ιδιωτεία μας και τα κλιματιστικά. Οι αρχαίοι θα μας κοιτούσαν με συμπόνοια, όμως αυτοί δεν είχαν κινητά τηλέφωνα, ούτε τηλεοράσεις και αυτοκίνητα. Ο παππούς μου είχε ένα στάβλο με δύο άλογα γιατί ήταν παγοπώλης με σούστα, που μοίραζε τον πάγο στα σπίτια. Μερικές φορές μου έρχεται ακόμα η θύμηση από την μυρωδιά του στάβλου. Ήταν μεγάλη χαρά να με πηγαίνει βόλτα με την σούστα, που την έσερναν τα άλογα και να μου δίνει να κρατάω τα γκέμια. Τώρα βέβαια, επειδή εξελίχτηκα, κρατάω το τιμόνι μιας μηχανής περιστοιχιζόμενος από πλαστικές πόρτες και αισθάνομαι άρχοντας του δρόμου, που ακούει την μουσική του, που έχει αποθηκεύσει στο στικάκι. Κοιτάω τους άλλους από τα διπλανά αμάξια, που δεν τους ξέρω και δεν θα τους μάθω και ποτέ. Έχω ένα φίλο, που τον λένε Γιάννη, κάθε φορά που με πιάνει νοσταλγία , με κοροϊδεύει. Τσαντίζεται με τους “γιαθυμισέους”, έτσι μας αποκαλεί εμάς που θυμόμαστε τα παλιά. Βέβαια έχει κάποιο δίκιο, μια που το παρελθόν έφυγε και δεν θα επιστρέψει ποτέ πια. Όταν μόνιμα νοσταλγείς, είναι σαν να μην ζεις καθόλου το παρόν. Μερικές φορές σκέφτομαι, μήπως είμαι ζωντανός, αλλά είμαι και λίγο πεθαμένος ; Μια που συχνά έχω νοσταλγίες, αρκετά συχνά. Δεν ξέρω, πρέπει να το μιλήσω με τον Γιάννη. Πιθανόν αυτός να ξέρει καλύτερα.

Φέτος το καλοκαίρι είχα για μια ακόμα φορά γενέθλια, έκλεισα τα 62. Όταν σκέφτομαι ότι έχω ζήσει τόσα χρόνια, από την μια φοβάμαι και από την άλλη νοιώθω μια ευγνωμοσύνη. Πρέπει να εστιαστώ στη ευγνωμοσύνη, γιατί ο φόβος είναι ο πατέρας πολλών κακών. Δεν θα μιλήσω λοιπόν για τον φόβο, θα μιλήσω μόνο για την ευγνωμοσύνη. Είμαι ευγνώμων, γιατί έχω ζήσει πάρα πολλά πράγματα, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου. Μάζεψα άπειρες εμπειρίες, διάβασα, δούλεψα, γνώρισα πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους, αγάπησα, ερωτεύτηκα με σφοδρότητα και αγαπήθηκα. Έχασα αγαπημένους ανθρώπους, που πέρασαν σιωπηλά στη άλλη όχθη, θρήνησα. Έζησα μέχρι τώρα μια αρκετά γεμάτη ζωή, στο περιθώριο . Χρεοκόπησα δυο-τρεις φορές και αν δεν είχα τους φίλους και την οικογένεια μου,πιθανόν να κοιμόμουν τώρα στο δρόμο. Μαγεύτηκα από το μυστήριο και ερωτεύτηκα την αλλαγή του κόσμου. Αναζήτησα τον Θεό, όχι με την επιμονή που χρειαζόταν. Ήμουν πολλές φορές βλάκας και πολύ λίγες φορές έξυπνος. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην είμαι ευγνώμων και ευχαριστημένος, για αυτό που έχω ζήσει μέχρι τώρα ; Δεν υπάρχει . Απαντώ εντελώς καταφατικά. Είμαι ακόμα εδώ, μπορώ ακόμα να μιλάω για την ζωή μου, να παλεύω, να θυμάμαι όσους έχασα και να τιμώ με όσους είμαι ακόμα μαζί. Αν δεν αισθανόμουν ευγνώμων, απλά θα ήμουνα αχάριστος ή έστω γκρινιάρης. Έχω υπάρξει και τέτοιος, αλλά δεν το έκανα “επάγγελμα”.

Ο άνθρωπος, όσο είναι νέος δεν σκέφτεται για αυτό που είναι και για αυτό που κάνει. Ρουφάει την ζωή, αυτό έχει ανάγκη. Κάποια στιγμή, ενόσω μεγαλώνεις, έχεις ανάγκη να δώσεις μια μορφή σε ότι έχεις ζήσει. Σου δίνει κάποιο κουράγιο για να προχωρήσεις. Πιθανόν γιατί κάνεις πολύ λιγότερα από πριν. Η ζωή δεν ήταν ποτέ στο πριν, είναι πάντοτε στο τώρα. Δύσκολο μάθημα αυτό και δυστυχώς δεν το τηρούμε με επιμέλεια. Αντιθέτως. Ζούμε είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Το παρόν μας ξεφεύγει, δεν έχουμε μάθει να ζούμε μαζί του. Νομίζουμε ότι ζούμε σε αυτό, όμως τα πάντα συντελούν να το αγνοούμε.

Είναι ένα πολύ περίεργο καλοκαίρι αυτό που διανύουμε. Καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός κόσμου, πρόκειται να αλλάξει πολλά από τον τρόπο που ζούμε, κάνουμε σαν να μην συμβαίνει, στη πραγματικότητα, τίποτα διαφορετικό. Με χαρακτηριστική άνεση, είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε τα ελάχιστα εξ όσων μας απέμειναν, στο όνομα μιας αμφισβητούμενης ασφάλειας. Η κακή τύχη, μιας εν πολλοίς κακιάς εποχής. Προσαρμοζόμαστε ή παραδινόμαστε – διαλέξτε την λέξη που σας αρέσει- στο όνομα της συνήθειας και της βολής μας. Αυτό γνωρίζουμε να το κάνουμε καλά και να το δικαιολογούμε ακόμα καλύτερα. Ο κλοιός του ζόφου, φαίνεται ότι μας αρέσει. Όταν εγκαταλείπεις ακόμα και τα βασικά, τι άλλο σου απομένει από το να γίνεις φτερό στους ανέμους της καθημερινής βαρβαρότητας ;

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ζω μια ζωή, στο μέσον ενός πλήθους, που ενώ χαροπαλεύει, προσποιείται, ότι είναι στο απόγειο της ζωντάνιας του.

Έδωσα λίγο θάρρος στη γκρίνια μου και σε μια μια υποβόσκουσα θλίψη και θέλουν να με παρασύρουν ξανά σε γνωστούς και περίεργους δρόμους. Όμως συνέρχομαι τάχιστα και “μιζάρω” ξανά στη ευγνωμοσύνη. Δεν θα επιτρέψω να με “πάρει” το μαύρο σύννεφο της απαισιοδοξίας. Η ζωή είναι εδώ, εμείς είμαστε εδώ και η σούστα πρέπει να κουβαλήσει την ζωή στο ατελείωτο δρόμο. Μπορεί τα άλογα να είναι κουρασμένα, όμως η ζωή δεν κουράζεται ποτέ. Αν κάποια στιγμή κουράζεται, πεθαίνει και ξανα-γεννιέται φρέσκια και πιο δυνατή.

Η ζωή είμαστε εμείς, όλοι !!!









Οι παραισθήσεις της ευταξίας καλλιεργούν μια τάξη χάους.

  “ Κατόπιν, μιλήσαμε καμιά ωρίτσα περί Θεού και πολιτικής. Γιατί όταν οι άνθρωποι μιλούν με αγνώστους, συζητούν πάντα τα πιο σπουδαία και ...