Παρακμή.

 

Δεν ξέρω αν πάντοτε οι άνθρωποι, έβλεπαν την εποχή που ζούσαν θλιβερή. Η αλήθεια είναι όταν διαβάζεις την ιστορία και προσπαθείς να καταλάβεις τι βίωναν οι άνθρωποι στη εκάστοτε εποχή, δεν μπορείς να πεις ότι τα πράγματα ήταν ποτέ ευοίωνα. Μια πιο αντικειμενική κρίση θα ήταν, ότι οι εποχές χωρίζονταν σε εκείνες που ήταν αφόρητα θλιβερές και εκείνες που ήταν υποφερτές. Βέβαια επίσης είναι αλήθεια, ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ζωή αισιόδοξα και εκείνοι που είναι πραγματικά απαισιόδοξοι από κούνια. Έτσι ακούγοντας τον έναν ή τον άλλον είναι σαν να αντιλαμβάνεσαι ότι η αντίληψη περί του τι συμβαίνει είναι μάλλον εντελώς υποκειμενική.

Δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι βέβαια δυνατόν να ζεις στις κολάσεις των πολέμων, των διωγμών, της καταπίεσης, στη φτώχεια, στη διαφθορά, σε μια ζωή δίχως δημιουργικότητα και ελπίδα και να αισθάνεσαι ότι όλα πάνε καλά, όμως κάτι περισσότερο θα ξέρουν όσοι το αισθάνονται για την εποχή τους.

Έκανα αυτή την μικρή εισαγωγή, διότι η εποχή μου μου φαίνεται εντελώς θλιβερή, παρότι κάποιοι ισχυρίζονται ότι ζούμε σε μια εποχή θαυμάτων. Ίσως έχουν στη σκέψη τους το θαύμα της τεχνολογικής ανάπτυξης και εξαιτίας αυτού, ξεχνούν όλα τα υπόλοιπα “θαύματα” που βιώνουμε καθημερινά.

Εμένα πάλι επειδή δεν με συγκινεί πολύ το τεχνολογικό θαύμα, ίσως δεν με συγκινεί και καθόλου, με απασχολούν τα υπόλοιπα “θαύματα”. Για αυτά μιλούν λίγοι και όσοι ακούγονται κάπως περισσότερο, οι υπόλοιποι κουνούν το κεφάλι τους με συμπάθεια, αλλά έχουν την στάμπα του “Γκρινιάρης”.

Σε ένα κόσμο που μάλλον φλέγεται από όλες τις μεριές, αν είσαι σε μια χειμερία νάρκη, είναι σίγουρο ότι η άποψη “Ε! ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙΓΌΜΑΣΤΕ” είναι ενοχλητική και δικαιούσαι να γυρίσεις και από το άλλο πλευρό. Σε τελευταία ανάλυση, τι θα πάθουμε; Καμμένοι είμαστε.

Σε ένα τέτοιο κόσμο, η φλόγα που θα σε κάψει αρχικά πρέπει να επιβεβαιωθεί από την τηλεόραση. Διότι εφόσον η τηλεόραση δεν το επιβεβαιώνει, η φωτιά δεν υφίσταται. Διότι η τηλεόραση έχει την άποψη ότι μπορεί αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως φωτιά, να είναι απλώς μια αναγκαία αύξηση της θερμότητας που εντέλει ωφελεί κάποιους που την έχουν ανάγκη και που μπορεί να ευημερούν από αυτή. Οπότε δεν είναι κάτι το κακό όταν αυξάνεται η θερμότητα έστω και αν ωφελεί λίγους. Δεν μπορούν να ωφελούνται όλοι.

Επίσης ποιος είσαι εσύ που έχεις το δικαίωμα να κρίνεις τις φωτιές που καίνε τον πλανήτη ; Εδώ υπάρχουν ειδικοί παντός είδους που ασχολούνται με τέτοια θέματα που γνωρίζουν πολύ καλύτερα τι είναι το σωστό, τι είναι το λάθος, για πράγματα που εσύ -ευγενικά θα το πούμε- είσαι απλά άσχετος. Θα ήταν προτιμότερο για όλους να κοιτάς την δουλειά σου και να μη ασχολείσαι με τις δουλειές των “μεγάλων”.

-Μα, καλέ μου κύριε, και εγώ μεγάλος είμαι.

-Μπορεί να είσαι μεγάλος, αλλά δεν είσαι αρκετά μεγάλος σε σχέση εκείνους τους άλλους Μεγάλους.

­-Τι πρέπει να κάνω;

-Να ακούς αυτά που λέει η τηλεόραση και αν θέλεις να πεις και εσύ την παπαριά σου, μπορείς να την γράψεις στο FACEBOOK.

-Εντάξει, αυτό θα κάνω.

Όμως είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε καταλάβει ότι η υπόθεση αυτού του κόσμου , δεν είναι δική μας υπόθεση. Την έχουμε δώσει εργολαβικά να την χειρίζονται κάποιοι άλλοι, που γνωρίζουν καλύτερα. Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός μας κόσμος πια. Είναι κόσμος κάποιων άλλων, Μεγάλων.

Ευλόγως κάποιες στιγμές προτού κοιμηθείς και αφού έχεις ακούσει την τηλεόραση και έχεις γράψει τις ιδέες σου στο facebook μπορείς να σκεφτείς:

-Μήπως αυτοί οι άλλοι, οι Μεγάλοι, που λένε, μήπως είναι τρελοί για δέσιμο;

Αυτή η σκέψη, σου δημιουργεί αρχικά κάποιες ενοχές. Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τους Μεγάλους; Από που αντλείς αυτό το δικαίωμα;

-Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι εκείνος που έδωσα την εργολαβία στους Μεγάλους; Δεν πρέπει να έχω κάποιο λόγο;

Επειδή παλεύεις με μια εύλογη απορία αλλά και με την ενοχή ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνεις τους ανώτερους από σένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις ένα πολύ καλό ύπνο. Όμως το ξυπνητήρι θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει ότι ακόμα και αν έχεις όμορφες κριτικές σκέψεις αλλά και τις αναμενόμενες ενοχές για αυτές, ο χρόνος σου δεν είναι δικός σου, αλλά και αυτός είναι ένα χρήσιμο εργαλείο των Μεγάλων,που από εργολάβοι έγιναν ιδιοκτήτες και ότι εσύ απλά νοικιάζεις το σπίτι που κάποτε ήταν δικό σου. Τελεία.

Τώρα έχουμε και κάποια νέα που δεν θα πρέπει να μας απασχολούν διότι τα διαχειρίζονται οι Μεγάλοι :

Έχουμε μια εισβολή των Αμερικάνων στη Βενεζουέλα, για να απαγάγουν τον πρόεδρο Μαδούρο. Τον απήγαγαν, γιατί ήταν πολύ κακός άνθρωπος και όπου υπάρχουν κακοί άνθρωποι οι Αμερικάνοι τους συλλαμβάνουν ή τους σκοτώνουν, για να αποκαταστήσουν την τάξη . Επίσης η Βενεζουέλα είναι σε κάποιο αποκλεισμό από πλοία των Αμερικάνων για να μην μεταφέρουν πετρέλαιο σε κράτη που δεν είναι πολύ φιλικά,στους Αμερικάνους εννοείται.

Στη Αμερική είχαμε δύο δολοφονίες από την υπηρεσία Μετανάστευσης λευκών αυτή την φορά ,έτσι για μια αλλαγή συνηθειών και για να δώσουμε και ένα μήνυμα ότι όλοι πρέπει να αισθάνεστε ανασφαλείς και όχι μόνο οι μαύροι.

Στη Αμερική επίσης έχουμε τους φακέλους Επστάιν που δίνουν μια εντελώς διαφορετική διάσταση στο τι θεωρούμε “ερωτικότητα”, όχι πάντα με την καλή έννοια.

Στη Γάζα η γενοκτονία προφανώς και δεν έχει τελειώσει και κάθε μέρα όλο και κάποιοι αναχωρούν για τα ουράνια πεδία. Ποιος να ασχοληθεί τώρα με την Γάζα, μια που η Γροιλανδία έχει περισσότερο ενδιαφέρον και είναι και πλούσια.

Στο Περσικό πάλι, οι Αμερικάνοι που αυτό τον καιρό έχουν αναπτύξει “ευγενείς” δραστηριότητες σε πολλά μέρη του κόσμου, επειδή τους πειράζει η αδικία, εκκρεμεί μια πολεμική σύρραξη με το Ιράν, επειδή και εκεί υπάρχουν πολύ κακοί άνθρωποι, όμως δεν έχει αποφασιστεί ακόμα το τι θα γίνει επειδή το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.

Στη Ουκρανία έχουμε ανακωχή μια βδομάδας του πολέμου, γιατί έχει πολύ κρύο. Γίνονται πολλές συζητήσεις για την λήξη του πολέμου, όμως φαίνεται ότι δεν καιγόμαστε και πάρα πολύ. Του χρόνου και βλέπουμε.

Εδώ στα δικά μας, επειδή έχουμε ήλιο, θάλασσα και ΚΡΑΣΊ έχουμε μια πανάρχαιη συνταγή: Όλα έρχονται και παρέρχονται μην δίνεις περισσότερη σημασία πάνω από τρεις μέρες.

Όμως, έχουμε Τέμπη, Βιολάντα,νομοσχέδια που περνούν νύκτα μέσα σε άλλα νομοσχέδια προς όφελος κάποιων, αναμονή για πιθανές εκλογές. ΟΤσίπρας θα φτάσει ποτέ στη Ιθάκη ή θα συνεχίσει να περιπλανιέται στα πέλαγα; Σε πόσα κομμάτια μπορεί να διασπαστεί η Αριστερά ; Τι θα γίνει με τι υποκλοπές ; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Καρυστιανού ; Τι θα γίνει με τους Τούρκους; Θα τα βρούμε ή θα μας πάρουν και τα σώβρακα: Όλα αυτά και πολλά άλλα μας απασχολούν σε κοινωνικές συζητήσεις, για να διανθίζουν τις ώρες που

χαλαρώνουμε.

Για όλα αυτά τα νέα όπως προείπαμε δίνει σαφείς απαντήσεις η τηλεόραση. Ο δικός μας σχολιασμός δεν απασχολεί κανέναν, ούτε και εμάς στη πραγματικότητα, τις απαντήσεις θα τις δώσουν στο τέλος οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, όπως νομίζουν καλύτερα.

Εν ολίγοις, γιατί και “η γκρίνια” δεν πρέπει να διαρκεί και πολύ γίνεται ενοχλητική, αν αισθάνεσαι ότι ζεις μέσα σε μια θλιβερή εποχή, που παρακμάζει χαριτωμένα και δίχως νόημα, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να εύχεσαι να μην σκοτεινιάσει ο ουρανός .από την τρέλα των ιδιοκτητών του σπιτιού.

Σήμερα είναι μια πολύ όμορφη μέρα. Ο ουρανός είναι καταγάλανος και ο ήλιος μας ζεσταίνει την καρδιά . Μια χτεσινή έντονη βροχή ξέπλυνε για μια ακόμα φορά τον κόσμο. Η δύναμη της ζωής παρέα με την ελπίδα ανανεώνει καθημερινά την προσδοκία για κάτι καλύτερο. Η σκοτεινιά της παρακμής δεν μπορεί να νικήσει τον ήλιο.