Στις σκοτεινές περιοχές.

Δεν θα μπορούσε να πει κανείς με ευκολία, ότι η εποχή που ζούμε παράγει ευνοϊκές συνθήκες για την ανθρώπινη ανάπτυξη και ευτυχία. Όσο και αν από την φύση του κάποιος μπορεί να αρέσκεσαι στη αισιοδοξία, στη πραγματικότητα το γενικότερο κλίμα δεν ευνοεί παράγοντες που προάγουν την ελπίδα, την ασφάλεια, την χαρά, την ευδαιμονία. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των ανθρώπων.

Μια ματιά να ρίξεις στο γύρω σου κόσμο, αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το παρόν τους συνήθως μέσα σε αδιέξοδα προβλήματα. Σπανίως βρίσκεις ανθρώπους ευχαριστημένους. Οι λίγες στιγμές ανακούφισης που οι άνθρωποι βιώνουν στη προσωπική τους ζωή, κυρίως οφείλονται σε μια προσωπική τους θέληση να προχωρήσουν την ζωή τους, αντλώντας δύναμη ακόμα και από πράγματα στιγμιαία, που όμως τα νοηματοδοτούν έντονα. Μια συνάντηση, ένα περιστασιακό έρωτα, μια προαγωγή στη δουλειά τους, το χαμόγελο των παιδιών τους, επειδή κέρδισαν λίγα χρήματα περισσότερα ή επειδή έκαναν μια ανακαίνιση σπίτι τους. Σε μια δομημένη κοινωνία κατανάλωσης, η κατανάλωση αγαθών, προσφέρει επίσης μια ευκαιρία ανακούφισης, που όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα στη πραγματικότητα όμως δεν διαρκεί πολύ. Τίποτα δεν μπορεί να σε απομακρύνει πολύ από την ενοχλητική μόνιμη δυσαρέσκεια.

Είναι μια δυσαρέσκεια που ο καθένας, όταν και εφόσον την συνειδητοποιεί, γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να την συνειδητοποιεί πάντα, την αποδίδει σε πολλούς παράγοντες, που όταν τους αναλύει, φροντίζει και αμέσως να τους ξεχάσει, γιατί έχει αδυναμία να τους αλλάξει,

Τα προσωπικά λάθη και οι επιλογές των ανθρώπων μπορούν να δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες ατομικά, αλλά η πολιτική διεύθυνση είναι εκείνη, που ως επί το πλείστον επιβάλλει τους κεντρικούς κανόνες και τα πλαίσια που θα κινηθούν οι κοινωνίες και είναι εκείνη που δίνει την κατεύθυνση στη ευημερία και την χαρά ή στη στέρηση και το αδιέξοδο. Όσο και αν νομίζουμε ότι συμμετέχουμε στη διοίκηση αυτού του κόσμου, όντας σε δημοκρατικά πολιτεύματα, μάλλον αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα, από το ποιος παίρνει τις αποφάσεις, τι είδους αποφάσεις είναι αυτές και εντέλει ποιος πληρώνει το “μάρμαρο” αυτών των αποφάσεων, με ποιο κόστος και σε ποιο επίπεδο.

Το πολεμικό περιβάλλον που επικρατεί αυτή την στιγμή στο πλανήτη, τα οικονομικά αδιέξοδα, τα κοινωνικά αδιέξοδα, η σταδιακή μετατόπιση των πολιτευμάτων σε μια κατεύθυνση όλο και πιο συγκεντρωτική και καταπιεστική, δεν δίνουν την εντύπωση πως οδηγούμαστε σε μια ανακούφιση των προβλημάτων μας. Αντίθετα, γίνεται όλο και πιο καθαρό, ότι το κουπί στη γαλέρα της πραγματικότητας θα γίνεται σταδιακά με μεγαλύτερο ιδρώτα και αίμα.

Ο κόσμος μας βρίσκεται σε μια διαδικασία μεγάλης αλλαγής, μιας αλλαγής που δεν διέπεται ούτε από φιλάνθρωπους κανόνες, αλλά ούτε από ευγενή κίνητρα. Περισσότερο μοιάζει να κινείται από μια αχόρταγη κανιβαλιστική διάθεση επιβολής δίχως μέτρο, με αντικειμενικό σκοπό την ολική υπεροχή. Ζούμε μέσα σε συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού και δύναμης σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Τουλάχιστον δεν ξαφνιαζόμαστε, μια που γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε όλοι, είχε ανέκαθεν ανθρωποφαγικές τάσεις και ορέξεις.

Όσοι δεν το είχαν αντιληφθεί αυτό ως τώρα και επειδή τίποτα δεν θέλει να μείνει για πολύ κρυφό, επειδή όσο άθλιο και αν είναι, παρόλα αυτά επιζητεί την προβολή του, οι φάκελοι Επστάιν αποφάσισαν να το αναδείξουν και να το βγάλουν στο φως.

Από δω και πέρα, όσοι διατηρούσαν τις αστόχαστες ελπίδες τους για μια εξουσία η οποία πεφωτισμένα διοικούσε τον πλανήτη, θα πρέπει να δουν τον κόσμο που ζουν, τουλάχιστον με ένα κάπως διαφορετικό μάτι. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο κόσμος μας ποτέ δεν ήταν καθώς πρέπει, αν και εμφανιζόταν έτσι. Όμως πια δεν έχει τέτοια ανάγκη να καλλωπίζει τα αίσχη του, αλλά προτιμά να τα διατυμπανίζει σε δημόσια θέα, επειδή δεν θέλει, ούτε μπορεί να τα κρύψει. Αυτό επίσης υποδηλώνει την εποχή που ζούμε. Είναι μια εποχή που στη ανάγκη της για μια φαιδρή δημοσιότητα , τολμά να ακουμπήσει ακόμα και εκείνες τις περιοχές που αγγίζουν τα σκοτάδια. Γιατί δεν ντρέπεται για τίποτα πλέον εξ όσων κάνει, αντιθέτως θέλει να τα προβάλλει για να επισημοποιήσει και να προειδοποιήσει όλους, ότι μπορεί να κάνει ακόμα χειρότερα και ειδικά εκείνους που χαίρονται και ευδαιμονούν σε ένα δικό τους φανταστικό τους κόσμο.

Σίγουρα δεν είναι ωραίο όλα αυτά να τα σκέφτεσαι και να τα ζεις. Όσο πολλές φορές και αν φαίνονται ότι είναι αρκετά μακριά από την ζωή σου. Δεν είναι μακριά, είναι κοντά, πολύ κοντά, σου κτυπούν την πόρτα σου, έχουν μπει στο προθάλαμο του σπιτιού σου, αποικίζουν στη καρδιά σου και σου στραγγαλίζουν την οποιαδήποτε χαρά μπορείς να ζήσεις. Είναι η στάχτη που έχεις στο στόμα σου, που σου αλλοιώνει την γεύση και που ψάχνεις να βρεις πως την απόκτησες.

Έτσι δεν είναι καθόλου περίεργο που κάνεις μια βόλτα στο δρόμο και βλέπεις όλο πρόσωπα άδεια, που κοιτάνε τα κινητά τους και μιλάνε σε αόρατες συνομιλίες, τρέχοντας να προλάβουν μια ζωή που στερήθηκε την χαρά της και ψάχνει να βρει το νόημα της στο τίποτα. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τους φίλους σου αγαπημένα σου πρόσωπα ανικανοποίητους και δυστυχείς. Δεν είναι περίεργο που βλέπεις τον εαυτό σου να στεγνώνει ολοένα και να γίνεται όλο και πιο κυνικός. Δεν είναι περίεργο που η κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο πιο ίδια με την επόμενη. Δεν είναι περίεργο που δεν διαβάζεις πια, δεν μιλάς για τα σημαντικά πράγματα, που δεν αμφισβητείς, που δεν αντιδράς όταν σου σκάει η αδικία στα μούτρα, που δεν ψάχνεις καινούργια πράγματα, που ο έρωτας έχει πια χαθεί, που η επικοινωνία χρειάζεται διαμεσολαβητές για να υπάρξει.

Δεν είναι τίποτα περίεργο πια, γιατί όλα έχουν χάσει την ζωντάνια και την σημασία τους.

Ενόσω όμως όλα αυτά συμβαίνουν, είμαστε ζωντανοί. Κάτι που διαρκώς υποτιμούμε την σημασία του. Όλα όσα μπορεί να συμβαίνουν και μας δημιουργούν αυτή την αδιέξοδη απογοήτευση και κατήφεια, είναι αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης αδράνειας από μεριάς μας. Μιας έλλειψης αντίστασης απέναντι τους. Προέρχονται από τις σκοτεινές περιοχές της ύπαρξης μας. Καταβάλλουν μια προσπάθεια να καταλάβουν ολόκληρη την ζωή μας και να την ρουφήξουν στο σκοτάδι και εμείς το επιτρέπουμε βλακωδώς. Τα αφήνουμε να μας μιαίνουν και νομίζουμε ότι είναι ισχυρά. Όμως δεν είναι τόσο ισχυρά όσο φαίνονται. Αντίθετα η δύναμη της ζωής, η ομορφιά της, η ίδια η ομορφιά που ενυπάρχει μέσα μας μπορεί να τα διαλύσει, αν της δώσουμε την ευκαιρία να υπάρξει με όλη την δύναμή της. Δεν είναι κάτι εύκολο, όμως είναι εντελώς απαραίτητο. Το γνωρίζουμε. Μέσα σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο, όπου όλα είναι δυσδιάκριτα, το άνοιγμα ενός διακόπτη πλημμυρίζει το δωμάτιο με ζωογόνο φως και τα σκοτάδια διαλύονται.

Θα μου πείτε συγκρίνεις ένα πόλεμο με ένα σκοτεινό δωμάτιο, πως ξεφεύγεις από μια παρατεταμένη ανέχεια, από την μιζέρια μια ζωής που τους κανόνες καθορίζουν κάποιοι άλλοι ;

Η θέληση για μια ζωή με νόημα, που επιδιώκει να περιορίσει τα σκοτάδια που την περιβάλλουν, είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο, είναι κατά την γνώμη μου βασικό καθήκον ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον εαυτό της.

Σε ενάντια περίπτωση, είναι άξια της μοίρας της και σε ότι της συμβαίνει.

Παρακμή.

 

Δεν ξέρω αν πάντοτε οι άνθρωποι, έβλεπαν την εποχή που ζούσαν θλιβερή. Η αλήθεια είναι όταν διαβάζεις την ιστορία και προσπαθείς να καταλάβεις τι βίωναν οι άνθρωποι στη εκάστοτε εποχή, δεν μπορείς να πεις ότι τα πράγματα ήταν ποτέ ευοίωνα. Μια πιο αντικειμενική κρίση θα ήταν, ότι οι εποχές χωρίζονταν σε εκείνες που ήταν αφόρητα θλιβερές και εκείνες που ήταν υποφερτές. Βέβαια επίσης είναι αλήθεια, ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ζωή αισιόδοξα και εκείνοι που είναι πραγματικά απαισιόδοξοι από κούνια. Έτσι ακούγοντας τον έναν ή τον άλλον είναι σαν να αντιλαμβάνεσαι ότι η αντίληψη περί του τι συμβαίνει είναι μάλλον εντελώς υποκειμενική.

Δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι βέβαια δυνατόν να ζεις στις κολάσεις των πολέμων, των διωγμών, της καταπίεσης, στη φτώχεια, στη διαφθορά, σε μια ζωή δίχως δημιουργικότητα και ελπίδα και να αισθάνεσαι ότι όλα πάνε καλά, όμως κάτι περισσότερο θα ξέρουν όσοι το αισθάνονται για την εποχή τους.

Έκανα αυτή την μικρή εισαγωγή, διότι η εποχή μου μου φαίνεται εντελώς θλιβερή, παρότι κάποιοι ισχυρίζονται ότι ζούμε σε μια εποχή θαυμάτων. Ίσως έχουν στη σκέψη τους το θαύμα της τεχνολογικής ανάπτυξης και εξαιτίας αυτού, ξεχνούν όλα τα υπόλοιπα “θαύματα” που βιώνουμε καθημερινά.

Εμένα πάλι επειδή δεν με συγκινεί πολύ το τεχνολογικό θαύμα, ίσως δεν με συγκινεί και καθόλου, με απασχολούν τα υπόλοιπα “θαύματα”. Για αυτά μιλούν λίγοι και όσοι ακούγονται κάπως περισσότερο, οι υπόλοιποι κουνούν το κεφάλι τους με συμπάθεια, αλλά έχουν την στάμπα του “Γκρινιάρης”.

Σε ένα κόσμο που μάλλον φλέγεται από όλες τις μεριές, αν είσαι σε μια χειμερία νάρκη, είναι σίγουρο ότι η άποψη “Ε! ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙΓΌΜΑΣΤΕ” είναι ενοχλητική και δικαιούσαι να γυρίσεις και από το άλλο πλευρό. Σε τελευταία ανάλυση, τι θα πάθουμε; Καμμένοι είμαστε.

Σε ένα τέτοιο κόσμο, η φλόγα που θα σε κάψει αρχικά πρέπει να επιβεβαιωθεί από την τηλεόραση. Διότι εφόσον η τηλεόραση δεν το επιβεβαιώνει, η φωτιά δεν υφίσταται. Διότι η τηλεόραση έχει την άποψη ότι μπορεί αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως φωτιά, να είναι απλώς μια αναγκαία αύξηση της θερμότητας που εντέλει ωφελεί κάποιους που την έχουν ανάγκη και που μπορεί να ευημερούν από αυτή. Οπότε δεν είναι κάτι το κακό όταν αυξάνεται η θερμότητα έστω και αν ωφελεί λίγους. Δεν μπορούν να ωφελούνται όλοι.

Επίσης ποιος είσαι εσύ που έχεις το δικαίωμα να κρίνεις τις φωτιές που καίνε τον πλανήτη ; Εδώ υπάρχουν ειδικοί παντός είδους που ασχολούνται με τέτοια θέματα που γνωρίζουν πολύ καλύτερα τι είναι το σωστό, τι είναι το λάθος, για πράγματα που εσύ -ευγενικά θα το πούμε- είσαι απλά άσχετος. Θα ήταν προτιμότερο για όλους να κοιτάς την δουλειά σου και να μη ασχολείσαι με τις δουλειές των “μεγάλων”.

-Μα, καλέ μου κύριε, και εγώ μεγάλος είμαι.

-Μπορεί να είσαι μεγάλος, αλλά δεν είσαι αρκετά μεγάλος σε σχέση εκείνους τους άλλους Μεγάλους.

­-Τι πρέπει να κάνω;

-Να ακούς αυτά που λέει η τηλεόραση και αν θέλεις να πεις και εσύ την παπαριά σου, μπορείς να την γράψεις στο FACEBOOK.

-Εντάξει, αυτό θα κάνω.

Όμως είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε καταλάβει ότι η υπόθεση αυτού του κόσμου , δεν είναι δική μας υπόθεση. Την έχουμε δώσει εργολαβικά να την χειρίζονται κάποιοι άλλοι, που γνωρίζουν καλύτερα. Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός μας κόσμος πια. Είναι κόσμος κάποιων άλλων, Μεγάλων.

Ευλόγως κάποιες στιγμές προτού κοιμηθείς και αφού έχεις ακούσει την τηλεόραση και έχεις γράψει τις ιδέες σου στο facebook μπορείς να σκεφτείς:

-Μήπως αυτοί οι άλλοι, οι Μεγάλοι, που λένε, μήπως είναι τρελοί για δέσιμο;

Αυτή η σκέψη, σου δημιουργεί αρχικά κάποιες ενοχές. Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τους Μεγάλους; Από που αντλείς αυτό το δικαίωμα;

-Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι εκείνος που έδωσα την εργολαβία στους Μεγάλους; Δεν πρέπει να έχω κάποιο λόγο;

Επειδή παλεύεις με μια εύλογη απορία αλλά και με την ενοχή ότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνεις τους ανώτερους από σένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις ένα πολύ καλό ύπνο. Όμως το ξυπνητήρι θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει ότι ακόμα και αν έχεις όμορφες κριτικές σκέψεις αλλά και τις αναμενόμενες ενοχές για αυτές, ο χρόνος σου δεν είναι δικός σου, αλλά και αυτός είναι ένα χρήσιμο εργαλείο των Μεγάλων,που από εργολάβοι έγιναν ιδιοκτήτες και ότι εσύ απλά νοικιάζεις το σπίτι που κάποτε ήταν δικό σου. Τελεία.

Τώρα έχουμε και κάποια νέα που δεν θα πρέπει να μας απασχολούν διότι τα διαχειρίζονται οι Μεγάλοι :

Έχουμε μια εισβολή των Αμερικάνων στη Βενεζουέλα, για να απαγάγουν τον πρόεδρο Μαδούρο. Τον απήγαγαν, γιατί ήταν πολύ κακός άνθρωπος και όπου υπάρχουν κακοί άνθρωποι οι Αμερικάνοι τους συλλαμβάνουν ή τους σκοτώνουν, για να αποκαταστήσουν την τάξη . Επίσης η Βενεζουέλα είναι σε κάποιο αποκλεισμό από πλοία των Αμερικάνων για να μην μεταφέρουν πετρέλαιο σε κράτη που δεν είναι πολύ φιλικά,στους Αμερικάνους εννοείται.

Στη Αμερική είχαμε δύο δολοφονίες από την υπηρεσία Μετανάστευσης λευκών αυτή την φορά ,έτσι για μια αλλαγή συνηθειών και για να δώσουμε και ένα μήνυμα ότι όλοι πρέπει να αισθάνεστε ανασφαλείς και όχι μόνο οι μαύροι.

Στη Αμερική επίσης έχουμε τους φακέλους Επστάιν που δίνουν μια εντελώς διαφορετική διάσταση στο τι θεωρούμε “ερωτικότητα”, όχι πάντα με την καλή έννοια.

Στη Γάζα η γενοκτονία προφανώς και δεν έχει τελειώσει και κάθε μέρα όλο και κάποιοι αναχωρούν για τα ουράνια πεδία. Ποιος να ασχοληθεί τώρα με την Γάζα, μια που η Γροιλανδία έχει περισσότερο ενδιαφέρον και είναι και πλούσια.

Στο Περσικό πάλι, οι Αμερικάνοι που αυτό τον καιρό έχουν αναπτύξει “ευγενείς” δραστηριότητες σε πολλά μέρη του κόσμου, επειδή τους πειράζει η αδικία, εκκρεμεί μια πολεμική σύρραξη με το Ιράν, επειδή και εκεί υπάρχουν πολύ κακοί άνθρωποι, όμως δεν έχει αποφασιστεί ακόμα το τι θα γίνει επειδή το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.

Στη Ουκρανία έχουμε ανακωχή μια βδομάδας του πολέμου, γιατί έχει πολύ κρύο. Γίνονται πολλές συζητήσεις για την λήξη του πολέμου, όμως φαίνεται ότι δεν καιγόμαστε και πάρα πολύ. Του χρόνου και βλέπουμε.

Εδώ στα δικά μας, επειδή έχουμε ήλιο, θάλασσα και ΚΡΑΣΊ έχουμε μια πανάρχαιη συνταγή: Όλα έρχονται και παρέρχονται μην δίνεις περισσότερη σημασία πάνω από τρεις μέρες.

Όμως, έχουμε Τέμπη, Βιολάντα,νομοσχέδια που περνούν νύκτα μέσα σε άλλα νομοσχέδια προς όφελος κάποιων, αναμονή για πιθανές εκλογές. ΟΤσίπρας θα φτάσει ποτέ στη Ιθάκη ή θα συνεχίσει να περιπλανιέται στα πέλαγα; Σε πόσα κομμάτια μπορεί να διασπαστεί η Αριστερά ; Τι θα γίνει με τι υποκλοπές ; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Καρυστιανού ; Τι θα γίνει με τους Τούρκους; Θα τα βρούμε ή θα μας πάρουν και τα σώβρακα: Όλα αυτά και πολλά άλλα μας απασχολούν σε κοινωνικές συζητήσεις, για να διανθίζουν τις ώρες που

χαλαρώνουμε.

Για όλα αυτά τα νέα όπως προείπαμε δίνει σαφείς απαντήσεις η τηλεόραση. Ο δικός μας σχολιασμός δεν απασχολεί κανέναν, ούτε και εμάς στη πραγματικότητα, τις απαντήσεις θα τις δώσουν στο τέλος οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, όπως νομίζουν καλύτερα.

Εν ολίγοις, γιατί και “η γκρίνια” δεν πρέπει να διαρκεί και πολύ γίνεται ενοχλητική, αν αισθάνεσαι ότι ζεις μέσα σε μια θλιβερή εποχή, που παρακμάζει χαριτωμένα και δίχως νόημα, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να εύχεσαι να μην σκοτεινιάσει ο ουρανός .από την τρέλα των ιδιοκτητών του σπιτιού.

Σήμερα είναι μια πολύ όμορφη μέρα. Ο ουρανός είναι καταγάλανος και ο ήλιος μας ζεσταίνει την καρδιά . Μια χτεσινή έντονη βροχή ξέπλυνε για μια ακόμα φορά τον κόσμο. Η δύναμη της ζωής παρέα με την ελπίδα ανανεώνει καθημερινά την προσδοκία για κάτι καλύτερο. Η σκοτεινιά της παρακμής δεν μπορεί να νικήσει τον ήλιο.