Εκρήξεις.

 

“Μας στερήσατε το μέλλον, θα σας πάρουμε το παρόν”

Σύνθημα διαδηλώσεων.

Εδώ και πολύ καιρό έχουμε κατανοήσει, ότι τα πράγματα πάνω σε αυτό τον μικρό αλλά όμορφο πλανήτη κινούνται σε μια διαρκώς πτωτική πορεία. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Οι ανισότητες μεγαλώνουν, η δυσαρέσκεια μεγαλώνει, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μεγαλώνουν, η πνευματική ζωή φθίνει, η ζωή στερείται νοήματος και οι άνθρωποι ενδιαφέρονται πρωτίστως και σχεδόν αποκλειστικά σε ότι αφορά την οικονομική τους αποκατάσταση. Η οικονομία έχει αποφασίσει να σηκώσει ολοκληρωτικά το βάρος όλων των πλευρών της ζωής, που δεν είναι απαραίτητο να την αφορούν, σαν να έχει μια τέτοια δυνατότητα. Η οικονομία είναι βασικός πυλώνας συντήρησης, αλλά δεν είναι πυλώνας νοήματος της ζωής. Ακόμα και αν είναι για κάποιους έτσι, δεν έπρεπε να είναι για όλους μας.

Παράλληλα αλλά κυρίως, ο πόλεμος μας έχει κτυπήσει την πόρτα και έχει απλώσει την μπέρτα του σε αρκετές περιοχές. Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα και επαναπροσδιορισμός δυνάμεων, που πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα τους να μπουν πιο δυναμικά στη Ιστορία.

Όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και όλοι έμαθαν τα αίσχη των στρατοπέδων συγκέντρωσης από τους Ναζιστές, όλοι πίστεψαν ότι η φρίκη θα γινόταν παράδειγμα προς αποφυγή. Μάταια το πίστεψαν. Κανείς δεν φαντάστηκε ότι θα ζούσαμε ξανά την φρίκη on camera και σε μεγαλύτερη έκταση. Ζούμε όμως το αίσχος στην Παλαιστίνη και μάλιστα από τους απογόνους εκείνων που κατά κύριο λόγο έζησαν τις θηριωδίες των στρατοπέδων. Τότε σκεφτήκαμε ότι η ζωή μας κάνει πλάκα και θελήσαμε να την καλέσουμε στο τηλέφωνο και της πούμε να κόψει την πλάκα γιατί έχουμε φρικάρει . Όμως εκείνη δεν απάντησε, αντιθέτως όσοι διαμαρτυρήθηκαν μην αντέχοντας όσα έβλεπαν τα μάτια τους, είδαν τους εαυτούς τους να διώκονται λες και ήταν εκείνοι που ευθύνονται για τα εγκλήματα.

Κάποιοι φαίνεται σαν να έχουν υπερεκτιμήσει τις αντοχές των υποζυγίων τους ή εν πάση περιπτώσει να θεωρούν ότι ακόμα και τις διαμαρτυρίες έχουν τρόπο να τις καταστείλουν οποιαδήποτε και μορφή να πάρουν.

Όποιος σπέρνει ανέμους σίγουρα θα θερίσει θύελλες. Το απύθμενο θράσος των αρχόντων, ειδικά όταν αυτοί δεν είναι ότι το καλύτερο έχει να παρουσιάσει το σινάφι τους, δεν έχει διαρκή ασυλία .

Αυτό που συμβαίνει σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις στο παρόν, είναι μια πρωτόλεια αντίδραση, ότι οι αντοχές των ανθρώπων δεν είναι απεριόριστες και ότι σίγουρα ακόμα και αν η παθητικότητα έχει γίνει το κυρίαρχο πάθος να ζούμε την ζωή μας, δεν ξεχνάμε ότι έχουμε και άλλα κυρίαρχα πάθη που περιμένουν με την πρώτη ευκαιρία να εκδηλωθούν.

Οπότε καλό θα ήταν να μη παραπονιέστε για την βία των διαδηλώσεων, όταν είστε οι πρώτοι που διδάσκετε, ότι με την βία προάγετε τα σχέδια σας. Όταν με την βία τα επιβάλλετε. Καταντά ακραία υποκριτικό, όταν η δική σας βία με τους πολέμους που επιχειρείτε, με τις διώξεις που επιβάλλετε, με τους οικονομικούς στραγγαλισμούς που ανερυθρίαστα και με άνεση ανακοινώνετε.

Αν οι νέοι των πόλεων της Ευρώπης αυτή την στιγμή είναι στους δρόμους είναι διότι κατανοούν ότι το μέλλον που τους περιμένει είναι επί της ουσίας ανύπαρκτο, ότι ο κόσμος που ζουν, κινείται σε μια κατεύθυνση που κρύβει μέσα του ένα ζοφερό σκοτάδι.

Η ευρωπαϊκή ένωση σε επίπεδο ηγεσίας προετοιμάζεται όπως ισχυρίζεται για πόλεμο με την Ρωσία. Υπάρχει κανείς που δεν κατανοεί ότι αν υπάρξει ένας τέτοιος πόλεμος, θα τον πληρώσουν αρχικά οι νέοι που θα πολεμήσουν, και όλοι εμείς στη συνέχεια; Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι οι νέοι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό; Αλλά ακόμα και αν ένας τέτοιος πόλεμος δεν γίνει, ποιες είναι οι προοπτικές για κάποιο νέο να ζήσει την ζωή του; Που θα δουλεύει, με ποιες συνθήκες, με τι οικονομικές απολαβές, σε ποιον κόσμο, για να βιώσει τι; Μια άχαρη ζοφερή ζωή;

Το τεχνολογικό σας “θαύμα” έχει δώσει απάντηση για αυτό πριν από σας σε όλα τα επίπεδα. Σύντομα στους δρόμους, τους νέους θα ακολουθήσουν ακόμα και οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι που δεν θα έχουν τίποτα πλέον να χάσουν και θα προτιμήσουν να μην χάσουν τα παιδιά τους.

Είναι ντροπή να μιλάτε για βία, όλοι εσείς που απλώσατε το σκοτάδι της βίας σε όλες τις κοινωνίες με κάθε δυνατό τρόπο. Η βίαιη καταστολή είναι η πατέντα σας, ψυχολογικά, οικονομικά, στρατιωτικά,κοινωνικά. Θα ήταν καλύτερο να αλλάξετε αφήγημα μια που οι δικαιολογίες που προτάσσετε δεν έχουν πλέον αντίκρυσμα σε κανένα. Όλοι γνωρίζουμε αυτό που ζούμε.

Μια κοινωνία ανθρώπων για να λειτουργεί, απαιτούνται να υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις: ένα στοιχειώδες νόημα, μια σχετική ευζωία για τα μέλη της, παιδεία, ένα μίνιμουμ ενδιαφέρον των μελών της μεταξύ τους, ασφάλεια, ένας σκοπός που να μην εξαντλείται μόνο στο χρήμα, μια δικαιοσύνη στις αδικίες, αλλά κυρίως μια ελπίδα για το μέλλον της.

Σήμερα αυτές οι προϋποθέσεις σε όλα τα επίπεδα δεν πιάνουν όχι τον μέσο όρο, αλλά είναι στη κατώτερη βαθμίδα τους. Αυτή η κατάντια δεν μπορεί να διαρκεί συνεχώς επιδεινούμενη. Εγκυμονεί όλο και μεγαλύτερους κινδύνους για όλους μας. Η ανασφάλεια που προκαλεί η έλλειψη, φέρνει στη επιφάνεια αρνητικά στοιχεία τα οποία επιβάλλονται. Τότε η αρνητικότητα γίνεται συνθήκη ζωής. Μιας ζωής που γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη.

Είναι πολύ κουραστικό να συζητάμε συνεχώς τα ίδια αδιέξοδα. Ειδικά όταν αυτά τα αδιέξοδα παράγονται και διαχέονται μέσα στη κοινωνία μόνιμα από τα ιερατεία των συντελεστικών αποφάσεων. Αυτά τα ιερατεία θεωρούν ότι γνωρίζουν ποιο είναι το καλό για όλους μας. Θεωρούν ότι μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους ερήμην μας. Φαίνεται ότι αυτό δεν έχει αποτέλεσμα και από ότι κατανοούμε, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να το κατανοήσουν. Οι δημοκρατίες που ευαγγελίζονται στα λόγια, έχουν πάρει την κατιούσα. Έτσι δίνουν την ευκαιρία σε παρελθόντα μορφώματα να ισχυρίζονται ότι μπορούν να παίξουν τον ρόλο του λυτρωτή στα αδιέξοδα. Αυτό οι άνθρωποι είναι κάτι που δεν θα πρέπει να το επιτρέψουν. Δεν θα πρέπει να επιτρέψουν οι κοινωνίες μας να μετατραπούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με κάποιο ευχάριστο περιτύλιγμα. Μέσα από το χάος δεν μπορεί να υπάρξει τάξη, αλλά ούτε μπορεί μέσα από την υποτιθέμενη τάξη να καταλήγουμε σε ένα συνεχές χάος.

Στη πραγματικότητα σε μια τέτοια συνθήκη κανείς δεν κερδίζει και χάνουμε όλοι.

Οι άνθρωποι κάποια στιγμή μέσα στη ιστορία τους επένδυσαν ότι μέσω της Λογικής θα λύσουν τα προβλήματα τους, τις έχθρες τους. Από ότι φαίνεται η Λογική βοηθά μόνο, όταν οι αντιθέσεις, οι έχθρες και τα προβλήματα της ζωής δεν είναι παρόντα. Όταν κάνουν την εμφάνιση τους, τότε η λογική φροντίζει να πηγαίνει περίπατο και να αφήνει το παράλογο να κάνει το παιχνίδι του . Σε αυτές τις φάσεις, όταν το παράλογο επιβάλλεται, παράλληλα χάνεται και η ανθρωπιά σαν αξία στις κοινωνίες. Τότε οι άνθρωποι μένουμε γυμνοί και ανήμποροι δίχως ελπίδα. Ότι τείχους προστασίας έχουμε κτίσει στις στιγμές ευημερίας μας καταρρέουν.

Δυστυχώς σε τέτοιες στιγμές όλα μπορούν να συμβούν και τίποτα από όσα θα συμβούν δεν θα είναι ευχάριστο.

Στο τέλος όλα τα διλήμματα καταλήγουν σε μια απλή πρόταση :είμαστε με τη επιδίωξη μιας αξιοπρεπούς ζωής ή στη ενδεχόμενη καταστροφής της;