Ποικιλομορφίες.

 

Το καλοκαίρι μας επισκέφτηκε και πάλι με ένα τεράστιο ζεστό χαμόγελο. Εμείς που είμαστε συνηθισμένοι να αντιμετωπίζουμε όλες τις εποχές επιφυλακτικά και τα τελευταία χρόνια από τι μας κοστίζουν και μόνο, μας αρέσει να γκρινιάζουμε, λες και κανείς μας είχε υποσχεθεί, ότι θα ζούμε σε κλιματικά περιβάλλοντα που δεν θα μας προξενούν ουδεμία ενόχληση. Κανείς δεν μας το υποσχέθηκε ποτέ, όμως για κάποιο περίεργο λόγο αυτή η σκέψη μας διακατέχει όλους. Είναι περίεργο, του πως μας “καρφώνονται” αυτές οι σκέψεις και μας δυσαρεστούν, την στιγμή που έχουμε κάνει ότι είναι δυνατόν για να μην έχουμε τέτοια ανέσεις. Αντίθετα έχουμε κάνει όλες τις ανάποδες κινήσεις.

Μικρο-αυθάδειες είναι αυτές που μαζί με πολλές άλλες κάνουν μια μεγάλη αυθάδεια, που απλώνεται σαν αόρατο πέπλο πάνω από τις ζωές μας. Με τι ασχολείσαι; Θα μπορούσε να πει κάποιος. Έλα ντε! Είναι που με έχει κυριεύσει μια περίεργη κυνική διάθεση για όλα. Πάντα ο κυνισμός πατάει σε ένα πόδι που φλερτάρει και λίγο με την κακία, ειδικά όταν έχεις κάνεις το πέρασμα σου από τον έντονο ιδεαλισμό και έχεις απογοητευτεί. Είναι μια περίεργη διαδρομή αυτή που ανιχνεύεται συνεχώς σε πολλούς ανθρώπους, αν έχει κάποιος την θέληση και την άνεση να την ανιχνεύσει. Σε πολλές συναναστροφές κάποιος αναλαμβάνει να παίξει τον ρόλο του κυνικού και αμέσως όλοι στέκονται απέναντι του και παίρνουν την μεριά της αισιοδοξίας. Σε αυτή την διαμάχη ο κυνικός ή η κυνική ή το κυνικό + τραβάει τις απόψεις του στα άκρα και εντέλει γίνεται αντιπαθητικός(η,ος+). Οι απέναντι από τον κυνικό γίνονται υπεραισιόδοξοι. Στο τέλος δεν νικά κανένας και πάνε σπίτι τους και όλα καλά.

Στο σύμπαν που ζούμε υπάρχει μια απίστευτη ποικιλομορφία, στους ανθρώπους, στη φύση, στα άστρα. Ίσως σε σημείο που να είναι και λίγο ενοχλητική όλη αυτή η ποικιλομορφία. Εδώ μας τα είχαν πει λίγο αλλιώς. ‘Άνθρωποι είμαστε όλοι, μπορούμε να συνεννοηθούμε,κοίτα τι ωραία που είναι η φύση και πόσο όμορφο είναι να κάνεις το μπανάκι σου και να κάθεσαι κάτω από το δενδράκι και να ξύνεις μην πω τι. Χιλιάδες, εκατομμύρια άστρα να φωτίζουν τον ουρανό σου και εσύ να κρατάς το τρυφερό χεράκι του κάθε αγαπημένου σου και να ονειρεύεσαι λαγούς με πετραχήλια.” Κατά ένα περίεργο τρόπο όλα ισχύουν αλλά ισχύουν και τα αντίθετα τους. Το προβληματικό βρίσκεται στο ότι όλα αυτά μάχονται συνεχώς μεταξύ τους, με αποτέλεσμα η ποικιλότητα και πολυμορφία να αλλάζει τα χρώματα της κάθε στιγμή, ανάλογα ποιος νικά ή χάνει. Διότι η μάχη δίνεται παντού και όχι μόνο στις ανθρώπινες σχέσεις. Η πολυμορφία δεν είναι μια συνθήκη αρμονική ντε και καλά.

Μπορεί ο πρόεδρος Μάο να έλεγε στη περιβόητη ρήση του “Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν” και να δημιουργούσε την εντύπωση ότι η αρμονία επιτυγχάνεται από την σύνθεση όλων των ποικιλόμορφων διαδικασιών,αλλά απέκρυπτε σκοπίμως ότι αν ποτέ αυτή η αρμονία θα έκανε την εμφάνιση της, πράγμα που δεν το έχουμε δει και συχνά, ενδιάμεσα υπήρξε ανηλεής πόλεμος ανάμεσα στις μορφές και στις σχέσεις μεταξύ τους. Για αυτό φρόντισε να κόψει και όσα λουλούδια δεν του άρεσαν ή να τα περιορίσει Είναι αλήθεια επίσης,εκτός του προέδρου Μάο, όλοι αυτοί οι “πατερούληδες” αυτού του κόσμου από όποια πλευρά ξεβράστηκαν μέσα στη πραγματικότητα, ήταν πιο ικανοί στα λόγια, από το να φροντίζουν να μην αφήνουν εκατόμβες νεκρών πίσω τους.

Δεν πειράζει να λέμε και καμιά “κακιούλα” έτσι δεν είναι; Γιατί μας έχουν πρήξει όλοι με τα ευγενή τους αισθήματα και τις όμορφες φιλοδοξίες τους, που εντέλει καταλήγουν σε επίγειες κολάσεις. Αυτό είναι ένα μυστήριο, με το οποίο θα ασχοληθούν οι σοφοί του μέλλοντος.

Μπορεί κάποιος να αντιτάξει ότι κανείς δεν έχει ισχυριστεί ότι υπάρχει μόνο καλό σε αυτό τον κόσμο. Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει και το κακό. Όμως έχετε εσείς ακούσει κάποιον να δηλώνει ότι είναι εκπρόσωπος του κακού; Ακόμα και όταν οι πράξεις του το δείχνουν απερίφραστα; Μάλλον όχι. Όλοι καλοί δηλώνουν, ακόμα και όταν εμφανώς δεν είναι, ελαφρώς παραστρατημένοι ίσως, ποτέ όμως κακοί με εμφανή δηλωμένη ιδεολογία κακού. Αντιθέτως πολλοί είναι εκείνοι που έχουν το φωτοστέφανου του καλού, ακόμα και όπως είπαμε δεν το δικαιούνται και κατορθώνουν να ψήνουν για την στάση τους.

Έτσι λοιπόν και η ποικιλομορφία κατά την κρίση μου, δεν είναι ξεκάθαρο αν μας ευνοεί ή αν μας είναι σε πολλές περιπτώσεις εμπόδιο. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αν είχαμε την αγωγή και την θέληση να αντιμετωπίσουμε την ποικιλομορφία εκατέρωθεν με ένα ενδιαφέρον του διαφορετικού από εμάς πράγματος ή ιδιότητας ,που θα μπορούσαμε να την αξιοποιούσαμε με σεβασμό. Αλλά και αυτός ο σεβασμός θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει κάποια χαρακτηριστικά αξιολόγησης και ποιότητας. Διότι κάθε έκφανση της ποικιλομορφίας δεν σημαίνει ότι μεταφέρει μέσα της κάτι ευχάριστο, γόνιμο και ωφέλιμο. Είναι πιθανόν να μην μεταφέρει τίποτα από αυτά, αλλά τα αντίθετα τους . Βέβαια, αυτό θα είχε σαν προϋπόθεση ενός ορθού αξιακού συστήματος. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτό δεν υπάρχει; Ή επίσης τι συμβαίνει, όταν και οι ίδιες οι αξίες δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν, γιατί έχουν κρυφά αντικατασταθεί από ευκαιριακές προτιμήσεις και δεν χαίρουν αναγνώρισης;

Στη πραγματικότητα εκεί μιλάμε για μια ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της ποικιλομορφίας που καταλήγει σε ατέρμονο χορό προβληματικών σχέσεων σε όλα τα επίπεδα, δίχως λύση και προοπτική.

Κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει να ξεπετάγονται συνεχώς καινούργιες μορφές εντείνοντας την ήδη υπάρχουσα ποικιλομορφία και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς κανείς δεν θα έπρεπε να επιχειρούσε να το κάνει. Απλά θα ματαιοπονούσε και θα δημιουργούσε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήθελε. Ίσως μια πιο συντηρητική τακτική θα ήταν να επέλεγε ποιες εξ αυτών θα υποστήριζε και ποιες θα καυτηρίαζε, εκτός αν βέβαια είχε κάποιο ιδιαίτερο συμφέρον, που θα τον ευνοούσε να εγκρίνει τα πάντα . Εκτός αν είναι τόσο εμφανώς “μεγαλόκαρδος”. Διότι και τέτοιοι υπάρχουν.

Όμως το να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, δεν βλάπτει. Έτσι δεν είναι ; Μπορεί και όχι.

Το Αναπάντεχο μέσα στη Ζωή.

 

Ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, σε μια αδιατάρακτη τάξη ...υπολογισμένα ...όπως τα είχε ρυθμίσει ή έτσι όπως νόμιζε ότι τα είχε ρυθμίσει … ξαφνικά κάτι συνέβη, που τα ανέτρεψε, μερικά ή συνολικά και η ευλογημένη ρουτίνα και ησυχία πήγαν περίπατο.

Όταν το Αναπάντεχο εισβάλλει μέσα στη ζωή των ατόμων, όλες οι ιδιωτικές “κατασκευές” φαίνεται να καταρρέουν μέσα σε μια στιγμούλα. Αλλά δεν είναι μόνο οι ιδιώτες που δεν μπορούν να ξεφύγουν από το Αναπάντεχο. Μεγάλα ή μικρά κράτη, κόμματα, ολόκληρες κοινωνίες έχουν νοιώσει στο πετσί τους αυτή την πολύκροτη πνοή της ανατροπής.

Μετά αρχίζουν οι αναλύσεις,οι δικαιολογίες, οι πιθανές εξηγήσεις, γιατί συνέβη ,πως συνέβη,ποιος έφταιγε για αυτό που συνέβη. Όταν το Αναπάντεχο εισβάλλει στις ζωές μας, ζητάμε να υπάρξει εξήγηση, για να δικαιολογήσει με κάποιο τρόπο την παρουσία του. Κακοτυχία, η κακιά μοίρα, τα λάθη μας, η κακία των ανθρώπων ; Όλο το οπλοστάσιο της διανοητικής ευφυίας επιστρατεύεται με σκοπό να εξηγήσει αυτό που στο τέλος μάλλον δεν θα εξηγηθεί ποτέ επαρκώς και ικανοποιητικά. Στη συνέχεια όλοι απλά θα προσπαθήσουμε να περιορίσουμε τις επιπτώσεις του, γιατί οι συνέπειες του του είναι πολύ πιο επιτακτικές και απαιτούν μια διαφορετική συμπεριφορά.

Το Αναπάντεχο είναι πολύ εφευρετικό με τον τρόπο που κάθε φορά παρουσιάζεται. Ένας θάνατος, μια κακιά αρρώστια, ένα ατύχημα, μια οικονομική καταστροφή, ένας πόλεμος,μια φυσική καταστροφή, ένας κατεστραμμένος έρωτας,το τούβλο που έπεσε στο κεφάλι του ένδοξου στρατηλάτη, ένα λάθος υπολογισμού που έφερε μια σειρά καταστροφών. Πίσω από όλα κρύβεται το Αναπάντεχο που ξαφνικά θα εισβάλλει μέσα στη ζωή μας από το πουθενά, αφήνοντας ανεξίτηλα το σημάδι του.

Όμως το Αναπάντεχο δεν έχει μόνο αρνητικές εκδηλώσεις. Έχει και θετικές . Μπορεί κάποιος να κερδίσει ένα μεγάλο ποσό στο λαχείο, να συναντήσει το έρωτα της ζωής του, να γλυτώσει από ένα τραγικό ατύχημα. Η μαγεία του Αναπάντεχου καλύπτει όλο το φάσμα μιας ζωής, που μοιάζει να κινείται συνήθως μέσα σε μια τάξη, αλλά είναι ανοικτή σε μια ξαφνική διαφοροποίηση.

Η κοινωνική διαπαιδαγώγηση μας μπορεί να ανεχτεί τις μεταβολές μόνο όταν έχουν θετικό πρόσημο. Τις αρνητικές όχι. Αυτές δεν είναι ανεκτές. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί για αυτές δυστυχώς. Γιατί νομίζουμε ότι η ζωή πρέπει και μπορεί να είναι μόνο ευχάριστη. Σαν να έχουμε έρθει εδώ για να έχουμε μια απρόσκοπτη πορεία επιτυχιών. Όλα γύρω μας μάλλον δηλώνουν ότι δεν είναι έτσι, αλλά εμείς πεισματικά για αυτό πιστεύουμε ότι είμαστε πλασμένοι. Για την επιτυχία στις επιδιώξεις μας. Ίσως για αυτό η λέξη “πρόοδος” έχει στη τωρινή εποχή τόσο μεγάλη εκτίμηση από τους ανθρώπους. Κανείς δεν θέλει να πάει ενάντια στη “πρόοδο”. Είναι το καλότυχο φετίχ μας. Η λέξη που στέκεται με αξιώσεις απέναντι στο Αναπάντεχο και επιδιώκει να περιορίσει την ξαφνική εμφάνιση του. Αν μπορούσε να το εξαφανίσει εντελώς θα ήταν πολύ ευχαριστημένη, εγκαθιδρύοντας μια “προοδευτική” μονοτονία.

Όπως και νάχει δεν θα ασχοληθούμε τώρα με τη “πρόοδο”, ασχολούνται άλλοι με αυτή. Το ζήτημα μας είναι το Αναπάντεχο, τουλάχιστον το δικό μας ζήτημα, κυρίως στις αρνητικές του όψεις και στο πως το αφομοιώνουμε μέσα στη ζωή μας.

Αυτό γίνεται ως επί το πλείστον τραυματικά. Κάτι έξω από την θέληση μας εισβάλλει με τρόπο άγαρμπο και δικαιωματικό μέσα στη ζωή μας αναστατώνοντας την. Δεν ξέρουμε από που προέρχεται, ούτε το γιατί,ούτε αν έχει δικαίωμα για κάτι τέτοιο. Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι μόνο το αποτέλεσμα στη ζωή μας. Η έκπληξη και ο φόβος είναι η φυσιολογική πρώτη αντίδραση. Ένα μέτριο ή μεγάλο σοκ από την εκάστοτε φύση της δράσης του Αναπάντεχου. Πόσο μεγάλο είναι το πλήγμα,πόσο καθοριστικό. Αν η δράση του είναι θετική μια μεγάλη χαρά, που όμως συνήθως την εκλαμβάνουμε σαν ατομική δικαίωση των προσπαθειών μας. Ανταμείφθηκαν οι κόποι μας. Όταν οι επιπτώσεις όμως είναι αρνητικές, τότε δεν φταίμε εμείς τότε η δική μας υπαιτιότητα δεν υπάρχει. Κάτι εκεί έξω μας επιβουλεύεται και θέλει να μας ανακατέψει την ζωή. Η κακιά μας τύχη ίσως.

Μάλλον ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο. Ούτε ανταμείβονται οι κόποι μας, ούτε μια ξένη δύναμη μας επιβουλεύεται. Το Αναπάντεχο σίγουρα κινείται σε ένα αόρατο χώρο, με δικούς του κανόνες, οι οποίοι είναι άγνωστοι στη δική μας κατανόηση. Μια στιγμιαία δύναμη ανατροπής, που κατοικεί στη αθέατη πλευρά της ζωής, που έρχεται να επιβεβαιώσει, ότι αυτό που ο άνθρωπος νομίζει ότι μπορεί να ελέγξει μέσα από ορθολογιστικές διαδικασίες, δηλαδή την ίδια την ζωή και στις οποίες έχει προσδώσει μια παντοδυναμία, δεν υφίστανται.

Η ορθολογιστική αντιμετώπιση της ζωής είναι σαφώς αναγκαία, σαν ένας μπούσουλας ενδεικτικός, αλλά από την στιγμή που ανακηρύσσει τον εαυτό της σαν καθολικό νόμο, το Αναπάντεχο έρχεται απλώς να την διαψεύσει και να την τοποθετήσει στο επίπεδο που της αρμόζει. Το Αναπάντεχο μπορεί πιθανώς να ιδωθεί σαν μια ουδέτερη δύναμη, που ανεξάρτητα τα αποτελέσματα που επιφέρει θετικά ή αρνητικά, δεν έχει προθέσεις ούτε προσωπικές αλλά ούτε κοινωνικές. Υπάρχει απλώς σαν μια δύναμη που δρα υπερ -κόσμια.

Να του αποδώσουμε λοιπόν μια μεταφυσική καταγωγή; Όπως και αν το δούμε, θα πέσουμε σε εικασίες, που επί της ουσίας δεν έχουν κάποιο πραγματικό νόημα. Ίσως το πιο λογικό θα ήταν να αποδεχτούμε το Αναπάντεχο δίχως να προσπαθούμε να το εξηγήσουμε. Όμως παράλληλα θα πρέπει να ελέγξουμε τις άμεσες αντιδράσεις που αυτό μας προκαλεί. Τον φόβο και την ακραία έκπληξη και οι οποίες φαίνεται να έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες στη συμπεριφορά μας. Είναι αυτές οι αντιδράσεις που μας οδηγούν στη συνέχεια να προσπαθούμε να επιτύχουμε ένα πιο γενικευμένο έλεγχο στη ζωή μας . Και αν αυτός ο έλεγχος έχει κάποιο όφελος μέσα στη ατομική ζωή, στη κοινωνική έχει πολύ αρνητικά αποτελέσματα.

Όταν ο χρόνος κυλά από τις στιγμές που το Αναπάντεχο εισβάλλει στις ζωές μας, υπάρχουν φορές που παρατηρούμε ότι αυτό που τότε εμφανίστηκε σαν αρνητική επίπτωση μπορεί να έχει πολύ θετικό αποτύπωμα στη συνέχεια και το αντίστροφο. Δεν ισχυρίζομαι ότι συμβαίνει πάντοτε έτσι, όμως υπάρχουν φορές που ισχύει.

Ίσως το Αναπάντεχο λοιπόν έρχεται να αποκαταστήσει μια ευεργετική αναδιαμόρφωση που εμείς είναι αδύνατον να επιβάλουμε στη ζωή μας. Κάπως σαν να μας ανατοποθετεί από εκεί που έχουμε ξεστρατίσει !

Ο αδελφός Λούσιους σπάει την σιωπή του.

 

Πέρασα τις εορτές των Χριστουγέννων στο σαλέ μου στη Ελβετία. Οι γείτονες μου, όλοι εκλεκτοί φίλοι του κύκλου μου, ήταν εκεί. Χαλαρά και ευχάριστα. Ο καθένας έχει δικαίωμα κάποιες στιγμές να ξεφεύγει. Για μας, αυτό είναι κάπως δύσκολο, γιατί πως να ξεφύγεις από αυτό που θεωρείς έργο της ζωής σου. Όμως χρειάζεται να μπορείς λίγο να κάνεις μια παύση για να σκεφτείς αν τα σχέδια σου πάνε καλά, αν έχεις αντιμετωπίσεις ικανοποιητικά τους εχθρούς σου, το πόσο σύντομη είναι η ζωή και το πόσα πολλά ακόμα θέλεις να επιτύχεις.

Ναι, η ζωή είναι σύντομη για όλους, δυστυχώς και αυτό κυρίως είναι το πρόβλημα. Καταβάλλουμε κάποιες προσπάθειες μέσω κυρίως της βιο-τεχνολογίας να λύσουμε αυτό το πρόβλημα, όμως με πίκρα το αναφέρω αυτό, τα “βλήματα’ της γενετικής δεν έχουν πετύχει επί του παρόντος ικανοποιητικά αποτελέσματα. Όμως το ζήτημα επείγει και όλοι βλέπουμε τα μαλλιά μας να γκριζάρουν επικίνδυνα και η φρεσκάδα του προσώπου μας να χάνεται μέρα με την μέρα και όσο να προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, αυτός ο καταραμένος καθρέπτης μας, μας το θυμίζει κάθε πρωί με μια χαιρεκακία. Ας είναι, δεν μπορώ να το σκέφτομαι, με θλίβει. Όπως με θλίβει και το γεγονός ότι όλο και πιο πολύ αδυνατώ να χαρώ με ότι κάνω. Μερικές φορές νοιώθω την παγωνιά να απλώνεται μέσα μου και τότε μανιασμένα προσπαθώ να ξεφύγω εντείνοντας τις δραστηριότητες μου και τα σχέδια μου. Δεν τα συζητάμε ποτέ αυτά στο κύκλο μου. Είναι ένδειξη αδυναμίας και οι αδυναμίες είναι όπλο στα χέρια του απέναντι και μάλιστα πολύ ισχυρό όπλο. Τα κρατάμε για τον εαυτό μας και καλά κάνουμε.

Δεν χρειάστηκε καθόλου να πατήσω το πόδι μου σε ουκρανικό έδαφος για να καταλάβω ότι αυτή η υπόθεση δεν θα πάει καθόλου καλά. Άλλωστε εξαρχής αντιλαμβανόμουν ότι ήταν λάθος. Πολύ πιο συχνά από ότι φαίνεται υποτιμάμε τους εχθρούς μας και υπερτιμούμε τις δυνάμεις μας. Βλακωδώς. Τώρα προσπαθούμε να σώσουμε ότι σώζεται και αυτό καθίσταται αρκούντως δύσκολο μιας που έχουμε μπλέξει με γελοίους, που παριστάνουν τους έξυπνους. Ποντάραμε πολλά στον κωμικό. Πολύ κατώτερος των περιστάσεων και τώρα που έχει πειστεί για τον ρόλο του, νομίζει ότι μπορεί να κάνει υποδείξεις. Τι βλάκας! Αυτή η τακτική να ποντάρεις σε αντιπροσώπους ειδικά σε ζητήματα πολέμου είναι λανθασμένη. Το είπα και κανείς δεν με άκουσε. Τότε υπήρχε αισιοδοξία. Τώρα όλοι ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες και μάλιστα φτηνές, κάτι που δεν μας ταιριάζει. Φτιάξαμε ένα πρόβλημα δίχως πραγματική λύση.

Αν υπήρχε μόνο αυτό, τα πράγματα θα μπορούσαν μακροπρόθεσμα να πάρουν μια πιο ευνοϊκή τροπή για μας, αλλά χάσαμε τον έλεγχο και στη Μέση Ανατολή. Ξαφνικά. Εκεί κάποιοι σύμμαχοί μας την είδαν πολέμαρχοι και δεν ακούνε τίποτα. Προφανώς και δεν με ενδιαφέρει το τι θα κάνουν στους “ξυπόλυτους”. Κανένα δεν ενδιαφέρει το ζήτημα αυτό, ούτε καν τους δικούς τους, εκτός από κάτι φιλάνθρωπους που νομίζουν ότι με το να διαδηλώνουν γίνεται κάτι. Μπούρδες. Τις ενοχές τους καθησυχάζουν και αυτές όχι επαρκώς.

Όμως εκεί οι εχθροί μας είναι πολλοί και έχουν δύναμη, οι κίνδυνοι μεγάλοι να εμπλακούμε σε ένα μεγάλο πόλεμο. Έχουμε και τους Κινέζους που θέλουν το νησί. Πολλά ανοικτά μέτωπα. Κάποτε τα πράγματα ήταν πιο απλά και ευτυχώς δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις που υπάρχουν τώρα στο στρατόπεδο μας. Γιατί δυστυχώς τώρα δεν είμαστε πια ενωμένοι. Φαίνεται ότι το αρχικό μας σχέδιο να ενώσουμε τον κόσμο κάτω από την κυριαρχία μας χωλαίνει. Κάποιοι πιστεύουν, ότι ακόμα υπάρχουν περιθώρια. Εγώ εδώ και καιρό δεν το πιστεύω. Κάναμε πολλά λάθη. Δεν το χειριστήκαμε καθόλου έξυπνα. Ενώ παίξαμε όμορφα το χαρτί του ιού και ότι η εξουσία μπορεί να επιβληθεί με πιο έξυπνους τρόπους από τον πόλεμο και πιο αποτελεσματικά, κάποιοι είδαν την ίντριγκα και αντέδρασαν πολύ δραστικά.

Μας έμεινε η κλιματική αλλαγή και αυτό σοβαρό χαρτί, αλλά τώρα δυστυχώς δεν μας πιστεύει κανείς και όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν αρχίσει και την ειρωνεία. Είναι πιο δύσκολο να πείσεις πια, γιατί ο εχθρός είναι μέσα στις τάξεις μας. Κάποιοι ακόμα διακατέχονται από αμφιβολίες. Η τάξη μας δεν είναι συμπαγής

Όμως υπάρχει κάτι που ακόμα είμαστε αδιαφιλονίκητοι και αυτό για την ώρα είναι αρκετό. Όλες αυτές οι μάζες των ανθρώπων που ακόμα έχουν πίστη σε μας και δεν αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο μας. Άλλωστε σπανίως μας βλέπουν με το πραγματικό μας πρόσωπο. Αυτό τουλάχιστον το έχουμε διασφαλίσει. Χρησιμοποιούμε άλλους, εκείνους τους πολλούς, που γοητεύονται από το παιχνίδι μας και είναι διατεθειμένοι για ψίχουλα να κάνουν την δουλειά και να αναλάβουν και το κόστος. Πάντα πρέπει να διατηρείς τα χέρια σου καθαρά και να κάνεις άλλος την αγγαρεία. Ένα νόμο που τηρούν απαράβατα οι δικοί μας, αλλά και οι εχθροί μας. Υποπτεύονται όλοι αυτοί που χρησιμοποιούμε, ότι γελάμε πίσω από τις πλάτες τους, αλλά έχουν ανάγκη την εύνοια μας. Όταν δείχνουν τάσεις αυτονόμησης, έχουμε ανθρώπους να τους προσγειώσουν στη πραγματικότητα με “όμορφο” τρόπο.

Όμως εκείνοι οι πολλοί, που κατοικούν στις επικράτειες μας ακόμα μας εμπιστεύονται. Παλεύουν οι δύστυχοι με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις τους.

Μερικές φορές σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο να άρχεις σε ένα κόσμο ηλιθίων . Αλλά όπως και να το κάνεις, δεν διαλέγεις τον κόσμο που θα επιβληθείς , άρα αυτή την σκέψη πρέπει να την πετάξω στα σκουπίδια. Κάποτε δεν έκανα τέτοιες σκέψεις, ήμουνα πιο νέος και ορμητικός τα πράγματα μου ήταν ξεκάθαρα. Τώρα πια κάποια δεν είναι. Όπως είπα, δεν πρέπει να συζητιούνται τέτοια πράγματα. Τα κρατάω σαν ένα αυστηρά προσωπικό φιλοσοφικό στοχασμό για το τι είναι ο κόσμος και πια είναι η θέση μου σε αυτόν. Συνήθως κάποιες νύκτες σαν και αυτή που αισθάνομαι λίγο μόνος και πίνω το κρασί μου. Μου αρέσει να βάζω τέτοια ερωτήματα στο εαυτόν μου,σαν ηχώ από κάποιες παλαιότερες επαφές, με ανθρώπους αξιοπρόσεκτους. Τώρα αυτοί έχουν χαθεί.

Η γυναίκα μου που κοιμάται στο επάνω όροφο δεν της αρέσουν τέτοιες συζητήσεις. Όχι δηλαδή ότι θα τις έκανα μαζί της. Είναι τελείως χαζή, αλλά εξυπηρετεί κάποιες χρήσιμες αναγκαιότητες μου. Υπάρχουν κάποιες από αυτές που με δεσμεύουν ακόμη.

Πρέπει να κοιμηθώ, αύριο φεύγω για τα εμιράτα. Πρέπει να κάνω κάποιες επαφές. Κάτι σαν αποστολή με σκοπό την παύση των εχθροπραξιών. Εγώ ειρηνοποιός; Χα, χα ! Το αντίθετο επιδιώκω, όμως καμιά φορά είναι καλό να δείχνεις ένα καλό πρόσωπο, γίνεσαι πιο πειστικός.

Μήπως το πνεύμα του κρασιού με αναγκάζει να κάνω αυτούς τους διαλόγους με τον εαυτό μου ; Πρέπει να το εξετάσω αυτό!

“Νομίζουμε…..”

 

Ας το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, είμαστε αγκιστρωμένοι πάνω στο ρήμα “Νομίζουμε’.

Νομίζουμε, ότι ξέρουμε τι είναι η ζωή μας

Νομίζουμε, ότι έχουμε έλεγχο πάνω στη ζωή μας.

Νομίζουμε, ότι κάνουμε τις δικές μας επιλογές σε όλα τα θέματα που μας αφορούν και όταν βλέπουμε τις συνέπειες τους που συχνά δεν μας αρέσουν φταίει κάποιος άλλος.

Νομίζουμε, ότι διαλέγουμε τους συντρόφους και τους φίλους μας.

Νομίζουμε, ότι είμαστε ικανοί για όλα.

Νομίζουμε, ότι μπορεί να έχουμε μια γνώμη για όλα και νομίζουμε ότι είναι καλύτερη όλων.

Νομίζουμε, ότι είμαστε έξυπνοι και ωραίοι.

Νομίζουμε, ότι μπορούμε να λύσουμε τα πάντα με την λογική.

Νομίζουμε, ότι ξέρουμε ποιος φταίει για όλα και νομίζουμε ότι ξέρουμε και το γιατί.

Νομίζουμε ότι αγαπάμε,αλλά νομίζουμε ότι οι άλλοι δεν μας αγαπούν γιατί ποτέ δεν κατάλαβαν την αξία μας.

Νομίζουμε, ότι όλοι είμαστε ίσοι και καλοί, αλλά το σύστημα μας έχει κάνει τέρατα.

Νομίζουμε, ότι 1+1 κάνουνε πάντα δύο.

Νομίζουμε, ότι συνεχώς προοδεύουμε και όσοι προηγήθηκαν ήταν λίγο καθυστερημένοι.

Νομίζουμε, ότι ξέρουμε πως θα διοικήσουμε καλύτερα τον κόσμο.

Νομίζουμε, ότι βλέπουμε την θεατρική σκηνή του κόσμου και νομίζουμε ότι κάτι ξέρουμε και από τα παρασκήνια.

Νομίζουμε, ότι η ειρήνη είναι το καλύτερο για μας, αλλά επίσης ότι ο πόλεμος μερικές φορές είναι αναγκαίος

Νομίζουμε ότι……

Υπάρχει κάτι αλήθεια που δεν νομίζουμε; Μάλλον όχι. Συνήθως εκείνα που “δεν νομίζουμε”, που μπορεί να είναι πολύ αξιόλογα , τα κρατάμε στο σκοτάδι. Δεν θέλουμε να τα συζητάμε και πολύ γιατί μας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Μας είναι ενοχλητικά, έτσι τα καταχωνιάζουμε στις αποθήκες της ύπαρξης μας για να αραχνιάσουν και να ξεχαστούν με τον καιρό.

Θα φανταζόταν κανείς, αφού για όλα όσα “Νομίζουμε” και αυτό το λέμε συμβατικά διότι το πιο κατάλληλο ρήμα θα ήταν το “Ξέρουμε”, ότι όλα στη ζωή μας θα πήγαιναν πρίμα. Όμως για κάποιο περίεργο λόγο, δυστυχώς, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Οι διαψεύσεις είναι πολλές, επαναλαμβανόμενες ακόμα και για τα ίδια θέματα, όμως αυτό δεν συγκινεί την αρμάδα μας, που συνεχίζει με αδιάλειπτο τρόπο την πορεία της σε όλα αυτά που νομίζει.

Για να είμαστε αντικειμενικοί, κάποιοι, κάπου, ένα φωτάκι ανάβει μέσα στη συνείδηση τους και στέκονται έκθαμβοι, σαν ένας ολότελα διαφορετικός εσωτερικός και εξωτερικός παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια τους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαστε από αυτή την πάστα. Δεν θέλουμε να μας ανάβουν φωτάκια στη συνείδηση. Τρελοί είμαστε;

Στη πραγματικότητα μας βολεύει πολύ να συνεχίζουμε να νομίζουμε. Μας δίνει μια εύθραυστη ασφάλεια ότι ο κόσμος και εμείς μέσα του έχουμε καταλάβει το πως κινείται, ακόμα και αν αυτός παραμένει ακίνητος και παγωμένος.

Βέβαια ο κόσμος και εμείς μέσα του δεν παύει ποτέ να κινείται , αλλά τόσο αργά,που φαίνεται σαν να είναι ακίνητος. Ίσως γιατί προσπαθεί να συγχρονίσει το βήμα του με το δικό μας, που είναι απελπιστικά αργό.

Αυτά νομίζω ότι νομίζουμε και πολλά άλλα βέβαια ...Νομίζω

Ο καλός και ο κακός λύκος.

 

Αναλύσεις επί αναλύσεων, συζητήσεις παγκοσμίως, διαδηλώσεις, ο καθένας με μια γνώμη, συγκέντρωση στρατών, οι οβίδες και οι πύραυλοι να πέφτουν, οι νεκροί πολλοί, εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό, η προπαγάνδα να έχει κτυπήσει κόκκινο. Για άλλη μια φορά πρέπει να δούμε την φρίκη να μας χαμογελά.

Όμως ο ήλιος εξακολουθεί να βγαίνει το πρωί και να μας ζεσταίνει όλους . Η θάλασσα δεν έχει πάψει να είναι μπλε και τα φύλλα από τα δέντρα αρνούνται να πέσουν και εξακολουθούν να είναι πράσινα. Υπάρχει ομορφιά τριγύρω μας. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ξυπνάνε να πάνε στις δουλειές τους με μια ανεμελιά και να αγχώνονται με τα προβλήματα τους. Ο πόλεμος δεν τους έχει αγγίξει ακόμα και δεν ακούνε τις σειρήνες να στριγγλίζουν στα αυτιά τους και να τρέχουν στα καταφύγια. Η φρίκη του πολέμου είναι μια μακρινή εικόνα που περνά από τις τηλεοράσεις και φτάνει σε μάτια που για λίγο θα γεμίσουν από φόβο, αλλά ακόμα και ο φόβος μετά από λίγο θα χαθεί. Θα πάει πιο βαθειά σε μια απρόσιτη γωνιά της ανθρώπινης συνείδησης και θα μιαίνει αθόρυβα την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Κάποιοι είναι πιο ανθεκτικοί και κρατάνε αυτό τον φόβο με πατέντες φτηνές έξω από τον θωρακισμένο εαυτό τους. Ή τουλάχιστον αυτό θέλουν να νομίζουν. Επίσης υπάρχουν και κάποιοι, πάντα υπάρχουν και αυτοί, που έχουν τάξει σκοπό της ζωής τους να δημιουργούν φόβο με εκλεπτυσμένους αλλά και χονδροειδείς τρόπους και χαριεντίζονται. Είναι αυτοί, που συνήθως δημιουργούν τους πολέμους και δεν τους ξέρει κανείς ,αλλά και ούτε πρόκειται ποτέ να τους μάθει. Έχουν τους μπροστινούς τους που εξυπηρετούν τα σχέδια τους. Μόνο αυτών δυστυχώς η γνώμη και η στάση είναι αυτή που μετράει. Με μια φράση τους εξαπολύουν τον όλεθρο και μετά, όταν αλλάζουν γνώμη τον μαζεύουν. Δεν κλαίνε, δεν γελάνε, μόνο εξυφαίνουν τα δολερά σχέδια τους. Είναι οι μεγάλοι άγνωστοι, οι ιδιοκτήτες αυτού του μικρού πλανήτη, που έχει για σπορ τον πόλεμο.

Όμως αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα αλλά δυστυχώς αναλλοίωτα. Στη βάση αυτής της αιματοβαμμένης πυραμίδας δυστυχώς υπάρχουν μικρά αλεξικέραυνα, που δεν επιτρέπουν την συνείδηση να διαπεράσει μια χοντρή σε πάχος πέτσα. Έτσι ο καθένας μπορεί να λέει την γνώμη του ξέροντας ότι αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει το οτιδήποτε. Αρκεί που την είπε και σώθηκε!

Για αυτό είναι καλύτερο να πούμε μια ιστορία, μια που οι ιστορίες και πιο διδακτικές είναι, αλλά μας κάνουν να περνάμε και ευχάριστα. Για αυτούς που την έχουν ακούσει ξανά, οφείλουμε μια συγγνώμη, που θα τους κουράσουμε, αν και είναι μια ιστορία που όσες φορές και να την ακούσεις κάτι περισσότερο καταλαβαίνεις.

Υπήρχε λοιπόν ένα χωριό που οι άνθρωποι του ζούσαν μάλλον ειρηνικά. Τα βράδια μαζευόντουσαν στις φωτιές και έλεγαν ιστορίες. Τα πρωινά είχαν τις δουλειές τους. Ένας σοφός άνθρωπος ήταν ο αρχηγός τους και σε αυτόν πήγαιναν όταν είχαν προβλήματα να τους τα λύσει. Όλοι τον εκτιμούσαν και τον σεβόντουσαν και αυτός προσπαθούσε πάντοτε να κάνει το καλύτερο για το χωριό του και τους συνανθρώπους του. Άκουγε τα προβλήματα τους και προσπαθούσε να βρει την καλύτερη λύση. Με τον καιρό από όλο αυτό το αλισβερίσι πραγματικά έγινε και αυτός σοφότερος .

Μια μέρα τον πλησίασε ένα μικρό παιδί και τον ρώτησε:

-Δάσκαλε έχω μια απορία να στη πω;

-Φυσικά και να μου την πεις του είπε ο δάσκαλος.

- Υπάρχουν άνθρωποι στο χωριό μας που είναι καλοί. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι και κακοί, έτσι δεν είναι ;

-Έτσι είναι. Έτσι ήταν πάντα του είπε ο δάσκαλος. Ποια είναι απορία σου όμως;

- Πως καταλαβαίνουμε τους καλούς από τους κακούς ;

-Συνήθως από τις πράξεις που κάνουν. Οι καλοί κάνουν πράξεις ωφέλιμες για τους εαυτούς τους και τους συγχωριανούς τους και οι κακοί κάνουν πράξεις που δεν ωφελούν κανένα ακόμα και τους ίδιους πολλές φορές.

-Ωραία είπε το μικρό παιδί. Αυτό ας πούμε ότι το καταλαβαίνουμε από τις πράξεις τους. Τι συμβαίνει όμως όμως όταν βλέπουμε καλούς ανθρώπους να κάνουν και κακές πράξεις και κακούς να κάνουν κάποιες καλές; Συμβαίνει και αυτό δεν είναι έτσι, ή κάνω λάθος;

-Συμβαίνει και αυτό μερικές φορές είπε ο δάσκαλος κοιτώντας με ένα κρυφό θαυμασμό το μικρό παιδί, που είχε αυτή την ωραία απορία.

-Πως συμβαίνει αυτό δάσκαλε ; ρώτησε ο μικρός . Τι αναγκάζει ένα άνθρωπο ενώ είναι καλός να να κάνει και κακές πράξεις και το αντίθετο;

Ο σοφός γέροντας χάιδεψε το κεφάλι του παιδιού με τρυφερότητα και του είπε:

-Σωστή η απορία σου. Θα σου πω. Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα καλό και ένα κακό λύκο. Αυτοί οι δύο λύκοι παλεύουν συνεχώς μεταξύ τους μέσα στον άνθρωπο. Το ποιος νικά καθορίζει αν ένας άνθρωπος θα οδηγηθεί σε καλές ή κακές πράξεις

-Ναι, πετάχτηκε αμέσως ο επίμονος μικρός. Όμως τι καθορίζει ποιος νικά σε αυτή την μάχη;

-Μια μικρή αλλά καθοριστική λεπτομέρεια. Ποιον λύκο ταΐζεις περισσότερο κάθε μέρα. Αυτός νικά στο τέλος. Κατάλαβες;

Ο μικρός φιλο-περίεργος κοίταξε τον δάσκαλο του με ένα χαμόγελο και του είπε:

-Ευχαριστώ, με βοήθησες πολύ και πήγε να συνεχίσει το παιχνίδι του ικανοποιημένος.

Δεν ξέρουμε ποιον λύκο τάισε περισσότερο στη ζωή του το μικρό παιδί και δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ.

Αυτήν την ιστορία δεν την φτιάξαμε εμείς την ακούσαμε και μας έκανε εντύπωση και θέλαμε να την μοιραστούμε γιατί νομίζουμε ότι όπου και να την κολλήσεις, έρχεται γάντι.

Αλήθεια, εμείς ποιον λύκο ταΐζουμε καθημερινά και με ποια τροφή ;

ΓΑΖΑ.

Γύρω-γύρω από την Γάζα, αυτή την μικρή λωρίδα γης, έχουν μαζευτεί όλοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι με την “σωστή μεριά της ιστορίας”, αλλά και άλλοι που δεν ξέρουμε αν είναι στη λάθος πλευρά αυτής της ιστορίας, όμως έχουν εκ προοιμίου την μομφή δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, ότι τέλος πάντων είναι οι “δεύτεροι”, οι σκοτεινοί αυτού του κόσμου. Μέσα στη Γάζα είναι οι παλαιστίνιοι. Αυτοί πάλι ούτε καν δεύτεροι δεν είναι, αλλά μάλλον κανείς δεν τους υπολογίζει ως κάτι. Ίσως μόνο ως τρομοκράτες. Αναλώσιμοι και μοιραίοι ψάχνουν μέσα στη απελπισία τους να βρουν το δίκιο τους, που κανείς δεν προτίθεται να τους δώσει. Δίκιο μπορείς έχεις αν είσαι δυνατός και στη “σωστή μεριά της ιστορίας”, ειδάλλως μπορείς να χτυπιέσαι όσο θέλεις για να το βρεις, όμως το δίκιο σε αγνοεί. 

Είναι απλά τα πράγματα σε αυτόν τον απλό κόσμο. Μπερδεύονται βέβαια λίγο στη συνέχεια, από ιστορικές αναδρομές, πολιτικές αναλύσεις, παρεμβάλλονται κράτη, υπερδυνάμεις, συμφέροντα, ποιος φταίει σε τι, αν κάποιος έκανε πιο πολλά λάθη από τον άλλον, πόσους φόνους μετράει ο καθένας και όχι πάντοτε με αυτή την σειρά.

Όμως και αυτά δεν είναι εντελώς ξεκάθαρα, διότι ο καθένας μπορεί να τα μεταφράσει όπως θέλει και εκεί πάνω να κτίσει το παραμύθι του, ένα παραμύθι που ο κακός είναι πάντα στη απέναντι μεριά ή εντέλει σε όλους τους συμμετέχοντες.

Σε όλα αυτά ανακατεύονται και τρεις θρησκείες. Όπου ανακατεύονται και αυτές το πράγμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο. Κανονικά δεν θα έπρεπε, μια που οι θρησκείες αποβλέπουν στη αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους και την γαλήνη της ψυχής . Φαίνεται όμως, ότι δεν αποβλέπουν πολύ σε κάτι τέτοιο πρακτικά, όταν προκύπτει ανάγκη. Διότι παραμένουν άφωνες και περιμένουν άλλοι να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Ποιος όμως ξέρει και με αυτές τι γίνεται;

Γενικά μιλώντας ο άνθρωπος αν θέλει να κάνει τα πράγματα μπάχαλο, είναι πολύ ειδικός σε κάτι τέτοιο, εύκολα μπορεί να το κάνει. Μετά αφού όλα έχουν μπερδευτεί και έχουν γίνει κουβάρι, κάθεται στη γωνιά του και σκέφτεται:

- Τι θα κάνω τώρα; Τι είναι το καλύτερο για μένα; Αυτή σκέψη δεν τον απορροφά και πολύ. Πολύ γρήγορα αποφασίζει και λέει: το βρήκα είναι απλό θα κάνω ένα πόλεμο! Αυτός ο πόλεμος θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Βγαίνει λοιπόν και το λέει και φωναχτά. Θα κάνουμε πόλεμο χωριανοί !

-Ω! λένε κάποιοι. Μπράβο πως δεν το σκεφτήκαμε και μεις αυτό.

-Ωχ! λένε κάποιοι άλλοι. Είσαι τρελός; Θα κάνεις πόλεμο;Ξέρεις τι επιπτώσεις ενός πολέμου; Θα πεθάνουν άνθρωποι, θα πονέσει κόσμος.

Επειδή συνήθως ένας πόλεμος αποφασίζεται από τους πιο δυνατούς του χωριού, όσοι έχουν τις ενστάσεις τους φροντίζουν να τις ξεχάσουν γρήγορα, γιατί μπορεί να είναι και από τα πρώτα θύματα.

Ο πόλεμος δεν ξεκαθαρίζει και πολλά θέματα αντιδικιών, όμως ξεκαθαρίζει πολύ εύκολα ποιος μπορεί να επιβάλλει την γνώμη του ως το δίκιο που οφείλουν να ασπαστούν όλοι. Αυτό κρίνεται με κάποιο τρόπο ως αρκετό στη συγκεκριμένη στιγμή, διότι βοηθά τους πάντες για λίγο καιρό να ξεχάσουν το πρόβλημα, να ασχοληθούν με τα προσωπικά τους προβλήματα δίχως ο πόλεμος να τους συννεφιάζει την ζωή και επίσης βοηθά τον νικητή να προγραμματίσει τι θα κάνει στη συνέχεια. Στη περίοδο του πολέμου όποιος διακατέχεται από ουμανιστικές σκέψεις, καλείται να προσγειωθεί σε μια πραγματικότητα που είναι αρκετά σκληρή.

Για του ηττημένους σίγουρα τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Δεν τους φτάνει που έχουν χάσει, αν έχουν και δίκιο ακόμα χειρότερα, είναι υποχρεωμένοι στη συνέχεια να ζήσουν θρηνώντας τους νεκρούς τους, που χάθηκαν αδικαίωτοι , αλλά πρέπει και να υποστούν τις συνέπειες της ήττας τους, που επίσης δεν είναι ότι το καλύτερο. Μεγαλοψυχίες δεν συνηθίζονται από την πλευρά των νικητών. Το απαγορεύει το πρωτόκολλο του πολέμου.

Ο πόλεμος συνοδεύει τον άνθρωπο από τις πρώτες μέρες της ζωής του σε αυτό τον πλανήτη. Τον καταριέται, αλλά φαίνεται συγχρόνως και να τον αγαπά. Δεν εξηγείται με άλλο τρόπο το πόσο συχνά καταλήγει στη αγκαλιά του, αλλά και πόσο εύκολα ξεχνά τις κτηνωδίες του.

Από την άλλη πλευρά τώρα, στο βαθμό που θέλουμε να είμαστε κάπως ειλικρινείς και αντικειμενικοί, όποιος είναι ενάντια στους πολέμους θα πρέπει να έχει και προτάσεις για την λύση των αντιδικιών. Επίσης το να έχεις προτάσεις δεν είναι καθόλου αρκετό, διότι αυτές οι προτάσεις θα πρέπει να συνοδεύονται με ευρεία κοινωνική συναίνεση, για να έχουν κάποια ισχύ και ανταπόκριση μέσα στη πραγματικότητα. Ειδάλλως, είναι απλώς ευγενείς προθέσεις. Πιθανώς να χρειάζεται και η βοήθεια του Θεού, εδώ που έχουμε μπλέξει.

Υπάρχουν τέτοιες ιδιαίτερες αντιστάσεις που εντέλει δεν καταφεύγουν και αυτές σε σύγκρουση; Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο πρόβλημα, που και αυτό με την σειρά του γεννά πολλά ερωτηματικά. Διότι ποιο το νόημα να προτείνεις πράγματα, να είσαι ενάντια του πολέμου και τελικώς να χρειάζεται να τα επιβάλλεις με πόλεμο ; Επιπρόσθετο μπλέξιμο.

Επειδή οι άνθρωποι όλα αυτά τα έχουν σκεφτεί επισταμένως και κάθε φορά υπάρχει και κάτι καινούργιο που εμφανίζεται και τους αναστατώνει καταλήγουν στο πόλεμο που είναι μια δύσκολη, αλλά “ανακουφιστική” λύση. Έχουν χρόνο στη συνέχεια για να κλάψουν.

Επιστρέφουμε στη Γάζα τώρα γιατί ξεφύγαμε.

Στη Γάζα τώρα τα πράγματα έχουν φτάσει στο σημείο που δεν έχει επιστροφή. Ένας κύκλος αίματος, μίσους, αδικιών, πολιτικών συμφερόντων και θρησκευτικών αντιπαλοτήτων διαμορφώνουν ένα χρόνιο δράμα. Φαίνεται ότι κανείς δεν μπορεί να λύσει αυτό το κουβάρι. Αυτοί που μπορούν δεν θέλουν και αυτοί που θέλουν δεν μπορούν. 

Μια πραγματικότητα ζοφερή που μέσα της ζουν παιδιά, γυναίκες, άντρες,πολεμιστές και οι θεατές του υπόλοιπου κόσμου που παρακολουθούν. Ένα ισχυρό κράτος το Ισραήλ, που ξέχασε τα δικά του δράματα και πλέον έχει χάσει το μέτρο σε αυτό που κάνει και στο τρόπο που συμπεριφέρεται γιατί είναι σε φάση δύναμης ή έτσι νομίζει. Από την άλλη ένα μικρός λαός που παλεύει για να υπάρξει και προσπαθεί να αντιτάξει ότι μπορεί μήπως και σωθεί από την καταστροφή.

 Από αυτό τον πόλεμο που φαίνεται να είναι μέχρι εσχάτων, το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι θα μετράνε τους νεκρούς τους, αλλά στη ουσία, κανείς δεν  θα κερδίσει. Την επόμενη ημέρα θα έχουν χάσει την ψυχή τους. Το κέρδος τους θα είναι μια καταστροφή, με όποιον τρόπο το βλέπει ο καθένας για τον απέναντι. Πολύ φτωχό κέρδος και για τους δύο. Αλλά και εμείς οι θεατές του δράματος, ενώ δεν πέφτουν οι οβίδες, οι πύραυλοι και βόμβες φωσφόρου στη γειτονιά μας και στα σπίτια μας, νομίζουμε ότι παραμένουμε ίδιοι. Παραμένουμε όμως; Ποιος ξέρει;

Η μνήμη είναι μια περίεργη ιδιότητα του ανθρώπου. Φροντίζει να διαγράφει ή να μετριάζει την φρίκη. Μια φρίκη που εδώ και αρκετά χρόνια βγαίνει όλο και περισσότερο στο προσκήνιο σε πολλά μέρη του κόσμου. Στο Αφγανιστάν στο Ιράκ, στη Συρία στη Υεμένη,στη Ουκρανία στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στη Ροζάβα και τώρα επισκέπτεται την Γάζα. Σκοτεινές δυνάμεις εξυφαίνουν το μαύρο ιστό τους θέλοντας να κάνουν την φρίκη το καθημερινό δείπνο του ανθρώπου.

Είμαστε τόσο ηλίθιοι στο να μην το κατανοούμε και να μην κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να το αποτρέψουμε ; Μάλλον.

Οι “Άριστοι”

 

«Εντός του πραγματικά ανεστραμμένου κόσμου, το αληθινό είναι μόνο μια στιγμή του ψεύδους.»

Γκυ Ντεμπόρ.

Στόχος ανέκαθεν της οποιασδήποτε εξουσίας, είναι να παρουσιάζει το έργο της, με τα πιο δυνατά χρώματα ούτως ώστε να δημιουργεί δέος επάνω σε όσους άρχει. Είναι ο παλιός καλός τρόπος για να μπορεί να διατηρεί τον έλεγχο, αλλά και να δημιουργεί την απαιτούμενη απόσταση από τους υπηκόους της. Ασκούμε εξουσία, διότι είμαστε κάτι το ιδιαίτερο, είναι σαν να λένε οι εξουσιαστές. Είμαστε σώμα από το σώμα σας, όμως είμαστε ξεχωριστοί. Δεν είμαστε πια ελέω Θεού, εκσυγχρονιστήκαμε και είμαστε ελέω λαού. Εσείς μας δίνεται την δυνατότητα να υπάρχουμε, έτσι και ο λαός να αισθάνεται ικανοποιημένος, ότι με κάποιο τρόπο είναι και ο ίδιος μέτοχος σε αυτή την εξουσία. Βέβαια η συνείδηση που έχει η εξουσία για τον εαυτό της, απέχει πάρα πολύ από την συνείδηση που έχει ο λαός για την εξουσία, αλλά και από την συνείδηση που κατέχει ο λαός για τον εαυτόν του. Έτσι αυτή η σχέση που εμφανίζεται σαν μια φυσιολογική και αρμονική συνύπαρξη, να απέχει πολύ από αυτό που συμβαίνει στη πραγματικότητα.

Μάλλον από ότι φαίνεται ο κόσμος κινείται με ευφυή αφηγήματα, που έχουν κατορθώσει να γίνουν πιστευτά, αλλά και να μπορούν να διαμορφώνουν πραγματικότητες, που καθίστανται όλο και πιο δύσκολο να αλλάξουν. Διότι μέσα σε αυτή την διαμορφωμένη πραγματικότητα, η εξουσία δεν θέλει και οι εξουσιαζόμενοι ολοένα και δεν μπορούν. Αυτή η διαδικασία προφανώς και γεννά ένα σύνολο από συνέπειες, που πάντα είναι σε βάρος του ασθενούς συνόλου μιας κοινωνίας. Τα λάθη των “αρίστων” της εξουσίας μπορούν εύκολα να δικαιολογηθούν, υπάρχουν οι τρόποι. Αλλά και από την απέναντι πλευρά, η διαρκώς διευρυνόμενη παθητικότητα του συνόλου μιας κοινωνίας που έχει χαρακτηριστικά ενός παιδιού που αποτείνεται στους “αρίστους” να του λύσουν τα προβλήματα, που έχουν δημιουργήσει αυτοί “οι άριστοι”, έρχεται να περιπλέξει τα πράγματα.

“Πέτρα που δεν κυλάει χορταριάζει” λέει ο θυμόσοφος λαός και αυτή είναι μια παροιμία που οι “άριστοι” θέλουν να αξιοποιήσουν το νόημα της με τον καλύτερο τρόπο. Διότι η εξουσία φροντίζει να ανανεώνει το πρόσωπο της πάντοτε με όποιο τρόπο μπορεί, αν όχι σε ιδιαίτερο βάθος, τουλάχιστον στο καλλωπισμό του. Αντιθέτως, το σύνολο της κοινωνίας βαδίζει σε ένα συνεχόμενο μοτίβο να τρώει τα ψεύδη που παράγει η εξουσία, σαν κάτι το καινούργιο, που τα θεωρεί μάλιστα, λανθασμένα βέβαια, ότι είναι προς το συμφέρον της. Παρόλο που το μέγεθος της κοινωνίας δεν συγκρίνεται με εκείνο της εξουσίας, η ιδέα της εξουσίας είναι σαφώς δυνατότερη και μπορεί να επιβάλλει την ισχύ της.

Γιατί συμβαίνει αυτό, μπορεί να διερωτηθεί κάποιος; Ίσως γιατί ένας ολόκληρος πολιτισμός έχει αναπτυχθεί με θεμέλιο λίθο κατά βάση την δύναμη και η δύναμη μπορεί να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για την επιβολή της, σε αντίθεση με άλλες ποιότητες που δομούν ένα κόσμο.

Στο παρόν, η εξουσία που έχει την δύναμη να επιβάλλει το δικό της, αλλά και όταν δεν της επαρκεί αυτή η δύναμη, δανείζεται και από την ανεκμετάλλευτη δύναμη που υπάρχει στις αραχνιασμένες αποθήκες των υποτακτικών της, που λόγω αδράνειας, αδυνατούν να της θέσουν τουλάχιστον κάποια όρια. Έτσι αυτή φαίνεται να μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο, πράγμα που είναι κακός σύμβουλος εντέλει και για την ίδια, μια που αυτή η αυθάδεια που την διέπει την οδηγεί σε λάθη που δεν μπορούν να συγκαλυφθούν και στη προσπάθεια για να τα συγκαλύψει κάνει περισσότερα.

Αυτό που ενδιαφέρει την εξουσία είναι να δείχνει μια παρουσία που να φαίνεται προοδευτική, ότι δημιουργεί ασφάλεια στο κοινωνικό σύνολο και ότι έρχεται αρωγός όταν αυτό πάσχει. Προσπαθεί να πραγματώσει κάποια εξ αυτών, όχι πάντοτε αποτελεσματικά. Όμως τα πραγματικά της συμφέροντα δεν βρίσκονται εκεί, έτσι σε αντίθεση με εκείνο που αυτή αρέσκεται να φαίνεται ότι είναι, η πραγματικότητα παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία όχι μόνο δεν βελτιώνονται, αλλά πολλαπλασιάζονται. Η ψαλίδα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους ολοένα και μεγαλώνει, οι πόλεμοι μαστίζουν τον πλανήτη, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι ξεκληρίζονται, η φύση καταστρέφεται με όλους τους δυνατούς τρόπους και επινοήσεις όπως η κλιματική αλλαγή δεν δικαιολογούν αυτή την καταστροφή. Η βία έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο, λες και ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια φάση που έχει αποφασίσει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Οι κοινωνικές σχέσεις δεν περνάνε την καλύτερη φάση τους, αφού ένα θηριώδης ατομικισμός ορίζει τις δράσεις των ανθρώπων. Πολλοί θα πουν, ότι η εξουσία καταβάλλει προσπάθειες να λυθούν όλα αυτά και πολλά εξ αυτών δεν είναι δημιούργημα της. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι καταβάλλει προσπάθειες, φαίνεται ότι αυτές οι προσπάθειες δεν έχουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αλλά δημιουργούν μεγαλύτερο χάος από αυτό που προσπαθούν να επιλύσουν. Άρα παρουσιάζει μια ορατή ανικανότητα. Την αναγνωρίζει; Όχι δεν την αναγνωρίζει, αντιθέτως προσπαθεί να την αποδώσει σε εξωγενείς παράγοντες επάνω στους οποίους δεν μπορεί να έχει έλεγχο. Μερικές φορές υπάρχουν τέτοιοι παράγοντες, όχι όμως πάντα. Η εξουσία θέλει να έχει έλεγχο επί των παραγόντων και όταν δεν μπορεί να τον έχει είτε λόγω ανικανότητας είτε γιατί την συμφέρει, απαντάει με μεγαλύτερο έλεγχο σε άλλα πεδία για να ισοφαρίζει την χασούρα της. Ακόμα και όταν το πρόσωπο της στραπατσάρεται από τις αποτυχίες της, έχει βρει τρόπους και χρησιμοποιεί εκείνους που την πιστεύουν για να ελαχιστοποιεί το κόστος που της επιφέρει. Ποτέ δεν επιτρέπει ριζικά πλήγματα στη υπόσταση της. Αυτοανανεώνεται έξυπνα.

Οι άνθρωποι αγαπούν και μισούν την εξουσία σχεδόν ισοδύναμα. Εξαιτίας αυτού μπορούν να την βρίζουν συνεχώς αλλά και να την επιθυμούν με την ίδια ένταση. Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν είναι να την ακυρώσουν,γιατί δεν ξέρουν πως να ζήσουν χωρίς την παρουσία της. Είναι ο τρόπος που έχουν μάθει να υπάρχουν μεταξύ τους. Είναι ο μηχανισμός εκείνος που τους λυτρώνει από το να ασχολούνται με προβλήματα που δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν, να πάρουν αποφάσεις για αυτά, να κάνουν λάθη για αυτά. Δεν είναι άξιο απορίας λοιπόν γιατί οι εξουσιαστές έχουν αυτή την αίγλη μέσα στη κοινωνία. Είναι εκείνοι που θα πάρουν το βάρος της απόφασης και την κατακραυγή της αποτυχίας, διότι είναι οι λυτρωτές και οι δυνάστες της παθητικότητας του συνόλου της κοινωνίας, που χαριστικά έχουν τον τίτλο του πολίτη. Ο καθένας, η καθεμιά, λοιπόν, αρέσκεται στο ρόλο που επιθυμεί να παίξει και που αντέχουν οι δυνάμεις του και η συνείδηση του. Κανένα παράπονο.

Κάθε κοινωνία έχει τους πολίτες και την εξουσία που αξίζει να έχει.

-Καλά αυτά τα ξέρουμε. Κάτι άλλο;

-Ναι, έχει ρίσκο να ζεις σε καιρούς ενδιαφέροντες αλλά μη βολικούς.

Η φύση και ο άνθρωπος.

 

Να μια ακόμα σχέση που δεν βρήκε ποτέ την αρμονία της. Πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού το φυσικό περιβάλλον της ανθρώπινης ζωής προκαλούσε συνεχώς τρόμο σε αυτό το είδος που κατοικούσε μέσα του. Ηφαίστεια, σεισμοί, καταιγίδες, ζώα επικίνδυνα βρέθηκαν μπροστά στη πορεία του ανθρώπου και με κάποιο τρόπο εξακολουθούν να βρίσκονται, μπροστά από αυτά τα ανθρωπάκια που είχαν το θράσος να κατοικήσουν μέσα του και που έπρεπε να επιβιώσουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Αν τα έβλεπες από απόσταση, δίχως να λογαριάζεις τους κινδύνους, όλα φαινόντουσαν ειδυλλιακά. Δεν ήταν όμως . Και εξακολουθούν να μην είναι σε κάποιο μέτρο. Έτσι δίχως κανείς να το καταλάβει ένα περίεργος πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει που δεν σταμάτησε ποτέ. Και αν η φύση επιτελεί ένα έργο που τελικά δεν είναι εξακριβωμένα συνειδητό, για τον άνθρωπο όσο ανέπτυσσε την συνείδηση του αυτός ο πόλεμος ήταν αγώνας επιβίωσης. Κάθε πόλεμος περνά τα στάδια του, έχει υφέσεις έχει εξάρσεις, δεν παύει ποτέ όμως να είναι πόλεμος . Έχει απώλειες βαριές και για τα δύο μέρη σε ανθρώπινες ζωές σε ζώα σε δάση στη ίδια την γη στη ατμόσφαιρα. Ο άνθρωπος με την φύση έχουν αρχίσει ένα πόλεμο που δεν τελειώνει ποτέ.

Όσο ο άνθρωπος ανέπτυσσε την εξυπνάδα του παράλληλα με την απληστία του και ενόσω άρχισε να επιτυγχάνει κάποιες νίκες, άρχισε να αντιλαμβάνεται την φύση σαν μια κατάσταση που εντέλει μπορούσε να χειραγωγήσει με κάποιο τρόπο, αν και πάντοτε η φύση τον έφερνε στα ίσια του, παρουσιάζοντας μια αξιοθαύμαστη ποικιλία κρυμμένων όπλων. Αυτό δεν κατέβαλλε ποτέ την ικανότητα των ανθρώπων να αντιτάσσουν σε αυτές τις εξυπνάδες της φύσης, τις δικές τους εξυπνάδες που με τα χρόνια γινόντουσαν όλο και καλύτερες.

Έτσι όλοι, φύση και άνθρωποι κυλούσαν μέσα στα χρόνια σε αυτή την τυπικά αμοιβαία αντιπαράθεση. Γνωστά πράγματα που συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

Οι φήμες, ότι η φύση καταλάβαινε καλύτερα την φύση του ανθρώπου από ότι ο άνθρωπος την φύση της Φύσης, συνήθως διακινούνταν από ανθρώπους που με τα χρόνια είχαν γίνει φυσιολάτρες και προσπαθούσαν να αποκτήσουν μια ιδιαίτερη επαφή με το φυσικό τους περιβάλλον. Δεν ήταν όμως όλοι έτσι και ούτε είχαν όλοι αυτές τις ιδέες. Πολλοί από τους ανθρώπους δεν χώνευαν καθόλου την φύση και δεν ήθελα να έχουν καμιά σχέση μαζί της. Αντιθέτως, καταλάβαιναν, ότι όσο την περιόριζαν αυτό θα απέβαινε προς όφελος τους. Δηλαδή καταλάβαιναν, ότι είχε έρθει ο καιρός να ρεφάρουν τον τρόμο που κάποτε τους είχε προκαλέσει αυτή και να την κάνουν να φοβηθεί και αυτή.

Τα δάση τα πολύ παλιά χρόνια ήταν εκείνα, από ότι λέγεται, που πλήρωσαν το μεγαλύτερο κόστος στο συγκεκριμένο πόλεμο. Έκρυβαν μέσα τους επικίνδυνα ζώα και ο μόνος τρόπος που βρήκε ο άνθρωπος να τα αντιμετωπίσει ήταν να τα κάψει μαζί με τα ζώα που έκρυβαν μέσα τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια όμως και ο κίνδυνος είχε κάπως μετριαστεί, έγιναν περιοχές που προσέφεραν σκιά, μια κάποια ηρεμία και ευχαριστούσαν τις μύτες των ανθρώπων, που προτιμούσαν την συντροφιά τους. Άλλωστε το δάσος πάντοτε προκαλούσε ένα μυστήριο στο άνθρωπο και του θέριευε την φαντασία. Είχε τον φόβο του, αλλά ήταν ένας φόβος που είχε και τα θετικά του.

Δίπλα στα δάση φτιάχτηκαν μεγάλες πόλεις που ήταν βολικές για τους ανθρώπους αλλά τους δυσκόλευαν την αναπνοή με τις δυσοσμίες τους. Έτσι οι άνθρωποι σκέφτηκαν, ότι είναι καλό να κρατήσουν και τα δάση γιατί τους ανανέωναν την αναπνοή και ότι πάντοτε υπήρχε η δυνατότητα να χαθείς μέσα τους. Το τερπνό με το ωφέλιμο μια πατέντα που ο άνθρωπος αξιοποίησε στο έπακρο.

Πρέπει να λάβουμε υπόψιν, αν θέλουμε βέβαια, ότι για την φύση οι αβαρίες δεν ήταν μόνο από τις επιπτώσεις του απευθείας πολέμου με τον άνθρωπο, αλλά είχε να αντιμετωπίσει και τους συχνούς πολέμους μεταξύ των ανθρώπων που επέφεραν τραγικές καταστροφές στο σώμα της

Όλα αυτά συνέβησαν βέβαια κατά την διάρκεια ατελείωτων αιώνων διαμόρφωσης και φτάσαμε με τούτα και με κείνα στη όμορφη εποχή μας. Τώρα ο άνθρωπος δεν φοβάται πολύ την φύση, αντιθέτως η φύση έχει να φοβηθεί πολλά από τον άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει διότι ο άνθρωπος θεωρεί το φυσικό του περιβάλλον κτήμα του στο οποίο έχει πιστοποιητικά κατοχής. Δεν ξέρω πως έχει διαμορφώσει αυτή την ακραία αντίληψη, αλλά παραταύτα την έχει. Η φύση έχει απομακρυνθεί από κοντά του  και αυτός από αυτή, ο πόλεμος όμως που υπάρχει μεταξύ τους έχει γίνει πιο υπόγειος και με εξελιγμένα τεχνικά μέσα από την πλευρά του ανθρώπου. Η φύση φαίνεται να συνεχίζει το έργο της πιο περιορισμένα και σιωπηλά, αν και η επικράτεια της συνεχώς συρρικνώνεται. Η απληστία του ανθρώπου διευρύνεται και δυστυχώς δεν γίνονται πολλά βήματα  για να υπάρξει μια κατανόηση. Τώρα βέβαια το βάρος αυτής της κατανόησης θα έπρεπε να έγερνε στη πλευρά του ανθρώπου, αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Υπάρχουν σώφρονες φωνές από τους διαδόχους αυτών των αρχαίων φυσιολατρών, που είναι περισσότεροι και πιο συνειδητοποιημένοι, αλλά δεν αποτελούν κρίσιμη μάζα. Σήμερα τα συμφέροντα του ανθρώπου είναι πιο περίπλοκα και αυξημένα για να υπολογίζουν τέτοιες ευαισθησίες, που είναι πολυτελείς και αντιοικονομικές. Σήμερα που η "πρόοδος" είναι μια λέξη στα χείλη όλων, μια συνεννόηση με την φύση καθυστερεί πολύ τα πράγματα και ο άνθρωπος δεν έχει πολύ χρόνο για χάσιμο.

Βέβαια κάποιος μπορεί να πει ότι πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται και ότι η φύση δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Όμως έχουμε πει ότι αυτά είναι και λίγο φιλοσοφίες που κανένας δεν έχει τον χρόνο και την διάθεση να τις ακούσει.

Σήμερα τα δάση έχουν αρκετό κόσμο που περπατά μέσα τους, όμως τώρα ο άνθρωπος μπορεί να τα κάψει γιατί του αρέσει να βλέπει απλώς την φωτιά να τα καίει. Τα καίει βέβαια ακόμα από συμφέρον αλλά τώρα έχει βάλει και το γούστο  στο οπλοστάσιο του.

Η κάθε εποχή έχει τις ιδιοτροπίες της για τις οποίες δεν χρειάζεται να δίνει και λογαριασμό. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ! Ο άνθρωπος έχει πολλά γούστα, αλλά σίγουρα έχει ξεχάσει την εποχή που τρομοκρατημένος αντιμετώπιζε το περιβάλλον του με φρίκη. Δεν είναι υποχρεωτικό να νικήσει σε αυτό τον πόλεμο που ανακατεύτηκε.

Σκοτεινές εποχές

 

-Τι χαρακτηρίζει μια εποχή ως σκοτεινή ;

-Ξεκινάς λάθος, μου ανταπαντά αμέσως μια φωνή. Δεν είσαι σε θέση να κρίνεις αν μια εποχή είναι σκοτεινή ή φωτεινή. Οι κοινωνίες και οι ιστορικοί μπορούν να κρίνουν μια εποχή και μάλιστα όταν έχουν μια απόσταση από αυτή.

-Δηλαδή, δεν μπορεί κάποιος να κρίνει το παρόν του μέσα σε μια κοινωνική στιγμή και να το χαρακτηρίσει από αυτό που βιώνει ο ίδιος και από αυτό που βλέπει να βιώνουν οι άνθρωποι γύρω του; Αυτό θα πρέπει να το κρίνουν μόνο οι ειδικοί και οι κοινωνίες που θα έχουν απομακρυνθεί και θα ζουν σε μια άλλη εποχή;

-Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί στη κρίση μας,ναι .Κρίνοντας μια εποχή υποκειμενικά, αναγκαστικά χάνεις πολλές από τις διαστάσεις που την συνθέτουν. Μπορείς να είσαι μεροληπτικός στη κρίση σου, μπορεί να είσαι ένας απαισιόδοξος άνθρωπος που όλα τα βλέπεις μαύρα και να μην ικανοποιείσαι με τίποτα, άρα γιατί θα πρέπει να ακούσουμε τα όσα έχεις να πεις; Σε τι θα μας ωφελήσουν; Αντιθέτως, θα μας χαλάσεις την διάθεση αν εμείς έχουμε μια πιο αισιόδοξη άποψη για αυτό που ζούμε;

Η γάτα μου αποφάσισε να διακόψει την συγκεκριμένη συζήτηση ανεβαίνοντας επάνω στο πληκτρολόγιο, με κίνδυνο να χάσω όσα έχω γράψει. Την απώθησα ευγενικά και έφυγε εκνευρισμένη. Ίσως και σε αυτή να μην της αρέσουν τέτοιες συζητήσεις, αλλά έχω παρατηρήσει ότι σίγουρα δεν της αρέσουν τα πληκτρολόγια και να να γράφω στο υπολογιστή.

Συνεχίζω ακάθεκτος την κουβέντα μου με την φωνή και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είμαι τρελός που ακούει φωνές.

-Θα δεχτώ ότι μπορεί να μην είμαι απόλυτα αντικειμενικός, αλλά θα πρέπει να παραδεχτείς ότι τουλάχιστον έχω το δικαίωμα να πω κάποιες κρίσεις για την εποχή μου στο βαθμό που είμαι μέρος της. Ζω μέσα της, συμμετέχω στις επιλογές της και δέχομαι τις συνέπειες της. Μπορώ να την αφουγκράζομαι και να την παρατηρώ. Έχω ανάγκη την εποχή μου, αλλά και αυτή με έχει ανάγκη. Δεν μπορείς να μου αφαιρέσεις το δικαίωμα να την κρίνω.

-Εντάξει μπορείς να την κρίνεις, για μην μας κατηγορήσεις ότι σε αγνοούμε, αλλά θα σε κρίνουμε με τη αυστηρότητα που σου πρέπει στα όσα θα πεις.

-Εντάξει. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Η φωνή αποσύρθηκε και μου έδωσε χώρο να θέσω το ερώτημα μου ξανά ;

-Τι χαρακτηρίζει μια εποχή ως σκοτεινή;

Η γενικευμένη ανασφάλεια, θα μπορούσα να πω σαν πρώτο παράγοντα. Όταν όλα τα βασίλεια αυτής της εποχής (φυσικό,ζωικό,ανθρώπινο) αισθάνονται ότι ζουν κάτω από αυξημένο κίνδυνο επιβίωσης. Το καθένα για δικούς του λόγους και όλα μαζί υπό το κράτος μιας απειλής. Είναι ορατή αυτή απειλή; Οι συνέπειες της απειλής είναι, η ψυχή της κρύβεται στο σκοτάδι. Έχει όνομα αυτή η ψυχή; Η λέξη που θα της ταίριαζε είναι η απληστία. Η απληστία απειλεί την ασφάλεια των βασιλείων, μια απληστία στη οποία με κάποιο τρόπο έχουμε μερίδιο όλοι εμείς οι άνθρωποι. Είναι η αιτία που σταδιακά αισθανόμαστε αυτή την ανασφάλεια στις ζωές μας και με τον τρόπο μας την διοχετεύουμε στα υπόλοιπα βασίλεια. Οι άνθρωποι ζουν αυτή την ανασφάλεια ενεργητικά σε αντίθεση με τα υπόλοιπα βασίλεια που την ζουν παθητικά και χωρίς να έχουν τρόπους άμυνας. Εμείς όλοι οι άνθρωποι, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους άμυνας για να αισθανθούμε ασφαλείς,όμως αυτοί οι τρόποι καταλήγουν να είναι εντέλει ατομικοί και πολλές φορές να διασφαλίζουν μόνο εμάς, αλλά να είναι επικίνδυνοι σε όλους τους άλλους.

Όταν η ΕΛΠΙΔΑ, ότι αυτό που ζεις μπορεί να γίνει καλύτερο συρρικνώνεται, αντιθέτως όμως μεγαλώνει η αίσθηση ότι τα πράγματα θα χειροτερεύσουν, τότε γνωρίζεις ότι περπατάς σε σκοτεινό μονοπάτι. Η ελπίδα βέβαια ποτέ δεν χάνεται στο άνθρωπο εντελώς, γιατί κάτι τέτοιο θα τον οδηγούσε σε πλήρη απελπισία και σε απονενοημένες ενέργειες, πράγμα που δεν επιτρέπει εύκολα στο εαυτό του και κοντράρει το ένστικτο επιβίωσης που διαθέτει. Όμως η εποχή τον σπρώχνει συνεχώς στο να χάνει ολοένα τα αποθέματα της ελπίδας του, οδηγώντας τον σε μια αυξανόμενη απογοήτευση και κατάθλιψη, που του στερεί την δυνατότητα να αντλήσει από τις δημιουργικές όψεις του εαυτού του. Οι αναίτιες εξάρσεις βίας ,οι φόνοι, η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής δηλώνουν, ότι μια κοινωνία που που παύει να ελπίζει είναι μια κοινωνία επικίνδυνη για τα μέλη της, άρα μια κοινωνία που πρόκειται να εκραγεί ακόμα και όταν φαίνεται ότι κοιμάται τον ταραγμένο ύπνο της. Αυτή όμως η έκρηξη δεν μεταφέρει κάτι μέσα της ελπιδοφόρο, αλλά κάτι νοσηρό.

Ένας τρίτος παράγοντας είναι η συνεχής απώλεια της ικανότητας να Ορίζει το σύνολο της κοινωνίας τις μεταβολές που διαμορφώνονται εντός της. Παρατηρούμε, ότι συνεχώς αυτή η ικανότητα της κοινωνίας χάνεται. Αντιθέτως οι μεταβολές που υπόκειται, έρχονται συνεχώς σαν μια επιβεβλημένη πραγματικότητα -με τις συνοδευόμενες τις περισσότερες φορές ψευδείς δικαιολογήσεις τους- από μια ελίτ που χρησιμοποιεί την κοινωνία ως ιδιοκτησία της. Το σύνολο της κοινωνίας δεν συμμετάσχει στις αποφάσεις διαμόρφωσης της, αλλά συνήθως ανέχεται παθητικά τις επιπτώσεις τους. Εθισμένοι όλοι σε μια τέτοια ανισότιμη συμπεριφορά ακούν στωικά και υπομένουν τις αποφάσεις μια τάξης αρχόντων που εδώ και πολύ καιρό έχουν χάσει κάθε μέτρο. Η απόσταση ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους συνεχώς διευρύνεται, αφήνοντας μια ενδιάμεση νεκρή περιοχή που δεν μπορεί να την γεμίσει ούτε η ανύπαρκτη δικαιοσύνη, απαραίτητη συνισταμένη μιας πολιτείας που διέπεται από κάποιες αρχές αλλά ούτε και οι ίδιοι οι πολίτες της που παρακολουθούν ότι άσχημο συμβαίνει σαν σε κινηματογραφική ταινία.

Τριγυρνώντας στους δρόμους, μιλώντας με φίλους και γνωστούς, σερφάροντας στα μέσα, δουλεύοντας, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαπιστώσεις ένα πράγμα, υπάρχει μεγάλη Έλλειψη Ικανοποίησης. Μια ύπουλη δυσαρέσκεια έρπει μέσα στη κοινωνία. Ενώ οι δραστηριότητες φαίνεται να αγκαλιάζουν όλες και όλους, η ευχαρίστηση διαρκώς μειώνεται, σαν όλες αυτές οι δραστηριότητες να μην προσφέρουν τίποτα σε όσους τις εξασκούν, αντιθέτως να τους αφήνουν τελικά άδειους. Οι δραστηριότητες αυτές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, γίνονται μάλλον μηχανικά και με σκοπό ένα φτηνό κέρδος. Δεν τους προσδίδει κανένα νόημα. Η προοπτική της κατανάλωσης είναι τόσο λίγη και η ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει τόσο πρόσκαιρη, που δεν ακουμπά την ικανοποίηση, μάλλον την απομακρύνει. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από βαθύτερα βιώματα για να μπορέσει να ικανοποιηθεί. Βιώματα, που μια σκοτεινή εποχή δεν έχει καμιά διάθεση να προσφέρει στους ανθρώπους της.

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι βλέπω την εποχή μου σκοτεινή, γιατί δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας άνθρωπος απαισιόδοξος και όχι εκ φύσεως αισιόδοξος και όπως λέει και η φωνή δεν δικαιούμαι να ομιλώ και δεν είμαι αντικειμενικός για να κρίνω. Σίγουρα δεν είμαι ο πιο αισιόδοξος των ανθρώπων, το παραδέχομαι, όμως δε προτίθεμαι να υπάρχω και ως ένας αισιόδοξος που ονειροβατεί ότι ζει σε μια εποχή που ζωογονεί τους ανθρώπους. Γιατί δεν !!

Όμως ξέρω ότι οι σκοτεινές εποχές κάποτε τελειώνουν και έρχονται κάποιες άλλες που θα είναι πιο φωτεινές και οι κοινωνίες και οι άνθρωποι τους θα είναι πιο ικανοποιημένες έστω για λίγο. Αυτό μου δίνει το κουράγιο να υπομείνω την εποχή μου και να προσπαθώ να την κάνω καλύτερη όσο μπορώ με τις δυνατότητες μου, ακόμα και όταν την κρίνω αυστηρά, δίχως να σταματάω να την σέβομαι και να την αγαπάω !!

Σε αυτή μέσα ζω άλλωστε και ένα μέρος από την σκοτεινιά της είναι και δικό μου κομμάτι ευθύνης.

Φανταστικοί ήρωες και πραγματικοί δράκοι.

 

Σίγουρα ο κόσμος μέσα στο οποίο ζούμε, δεν αρέσει σε πολλούς από τους κατοίκους του. Όποιον και να ρωτήσεις θα σου εκφράσει και κάποιο παράπονο, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό, υγείας, σχέσεων, είτε σε λιγότερες περιπτώσεις υπαρξιακό. Το παράπονο περισσεύει στα χείλη των ανθρώπων και σίγουρα υπάρχουν απίστευτα πολλές ιστορίες, που το επιβεβαιώνουν αυτό. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός, ότι υπάρχουν κάποιοι που περνούν ευχάριστα, ή τουλάχιστον αυτό αφήνουν να φαίνεται προς τα έξω. Όλοι όμως θέλουν να ζήσουν και μάλιστα να ζήσουν καλά. Σε αυτό δεν διαφωνεί κανένας και όσοι το πραγματώνουν δίνουν συμβουλές στους διπλανούς τους στο πως το πέτυχαν. Αυτές οι συμβουλές σπάνια πιάνουν τόπο, όμως οι ικανοποιημένοι αυτού του κόσμου νοιώθουν ότι έχουν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένοι θεωρητικά και πρακτικά. Έχουν βρει το μυστικό να περνάς καλά και τραβάνε το δρόμο τους. Το πρόβλημα βρίσκεται σε όσους ζουν με το παράπονο δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα.

Στη αρχή κάθε ιστορίας για κάποιο μυστήριο λόγο, όλα είναι ξεκάθαρα. Οι καλοί δίνουν τον τίμιο αγώνα για να σκοτώσουν τον δράκο και αφού περνάνε από πολλές ταλαιπωρίες και δύσκολες καταστάσεις, τον σκοτώνουν και μετά όλοι συνεχίζουν την ζωή τους ευτυχισμένα. Αυτά βέβαια αφορούν κυρίως τα παραμύθια που διδάσκουν στους ανθρώπους, ότι υπάρχει ένα κακό στο κόσμο, που άμα εξοντωθεί όλα θα κυλίσουν ομαλά στη συνέχεια. Τα παραμύθια επίσης διδάσκουν την επιμονή και την θέληση αυτών των ανθρώπων που θέλουν να σκοτώσουν τον δράκο. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι και σίγουρα δεν είναι ιδιοτελείς. Έχουν πίστη και θέληση και ξέρουν πολύ καλά, ότι αν δεν σκοτώσουν το θηρίο, μπορεί και να πεθάνουν. Αυτό το υπολογίζουν πολύ, αλλά στα παραμύθια το ξεπερνάνε και όσο οι κακουχίες που τους υποβάλλει ο δράκος δυσκολεύουν, τόσο η θέληση τους γίνεται μεγαλύτερη.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν στα παραμύθια, γιατί στη πραγματική ζωή, ούτε δράκοι υπάρχουν, αλλά ούτε και άνθρωποι με τόσο ισχυρή πίστη και θέληση. Εδώ, στη πραγματική ζωή, όλοι θέλουν να περνάνε καλά και να μην έχουν παράπονα. Αυτό μάλλον δεν γίνεται, όπως όλοι οι σώφρονες άνθρωποι ξέρουμε. Επίσης στη πραγματική ζωή οι δράκοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Κάθε φορά με μαγικούς τρόπους μπορούν να αλλάζουν την μορφή τους και άλλοτε να φαίνονται σαν όμορφες βασιλοπούλες, άλλοτε σαν φιλεύσπλαχνοι ηγέτες και άλλοτε να παίρνουν την μορφή αναγκαστικών καταστάσεων, που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει . Στη πραγματική ζωή ο δράκος δεν μέλλεται να σκοτωθεί, αλλά να υπάρξει ως νικητής. Τις περισσότερες φορές μάλιστα είναι εκείνος που εξολοθρεύει τους κυνηγούς του, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του ως τον καλό.

Παρόλα όσα λέμε, η ζωή με το παραμύθι δεν έχει και τόσο μεγάλη απόσταση απλώς στη ζωή συνήθως τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν έχουν παραμυθένιο τέλος. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Προσπαθώ να βρω ένα ευχάριστο τρόπο να μιλήσω για το αν στη πραγματική ζωή βλέπουμε να υπάρχει ένας δράκος που μας απειλεί και που με κάποιον τρόπο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ρεαλιστικά μιλώντας στο σύγχρονο κόσμο, ο δράκος φαίνεται ότι, είτε έχει γίνει πολύ ευφυής και κατορθώνει διαρκώς να θολώνει τα νερά για την παρουσία του, είτε εμείς είμαστε τόσο συγχυσμένοι, που προσπαθούμε να τον εξωραΐσουμε για να μην μπούμε στον κόπο τον αντιμετωπίσουμε. Αυτό με κάποιον τρόπο καθηλώνει τα πράγματα σε ένα σταθερό σημείο, που ενώ η ζωή μας συνεχώς δυσκολεύει, κανείς μας δεν ασχολείται ενεργά γιατί αυτό συμβαίνει. Σε άλλες εποχές αυτό που εμφανώς ήταν εχθρικό στη ανθρώπινη ευημερία είχε σχηματοποιήσει τον δράκο του και πάλευε ενάντια του, ασχέτως αν ο αγώνας αυτός δεν είχε συνεχώς ευνοϊκά αποτελέσματα. Είχε όμως τις επιμέρους επιτυχίες του. Έδειχναν εκείνες οι εποχές μια ευγενή πρόθεση και μια πίστη, ότι η μάχη του ανθρώπου με τον δράκο που απειλούσε την ζωή του, ήταν μια μάχη με αμφίβολα αποτελέσματα. Σήμερα αυτή η μάχη φαίνεται ότι δεν αναλαμβάνεται, φαίνεται να λησμονείται, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερο ολόκληρες περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης να αποδίδονται σε μια ερημοποίηση. Μια ερημοποίηση που ελάχιστες οάσεις δροσίζουν την επιφάνεια της. Στη επικράτεια του δράκου, εκεί που αυτός είναι απόλυτος κυρίαρχος, υπάρχει μόνο χώρος για το παράπονο και η γεύση της ήττας για μια μάχη που ποτέ δεν έχει δοθεί πραγματικά. Μάλιστα υπάρχουν πολλοί, που βλέπουν την έρημο σαν τον σύγχρονο παράδεισο και ρεβανσάρουν απέναντι σε όσους προσπαθούν να ψελλίσουν την αδύναμη ένσταση τους. Ενώ οι νύκτες στη έρημο έχουν μια ιδιάζουσα φωτεινότητα, δεν παύουν να είναι κρύες, πολύ κρύες και ο δράκος μέσα στο πύργο του, περιστοιχισμένος από την αμύθητη περιουσία του και την ισχύ του, κολακευμένος από την επιτυχία του ρίχνει την ματιά του στις τελευταίες οάσεις που καλείται να καταλάβει.

Σε αυτό το κακόγουστο αλλά πραγματικό παραμύθι, οι υποτελείς του δράκου βυθίζονται σε μια ευχάριστη άνοια, όπου φευγαλέες εικόνες αντίστασης έρχονται και χάνονται, δίχως να αφήσουν τίποτα στο διάβα τους. Τίποτα δεν μπορεί να ταράξει αυτή την αμνησία, αυτή την ολοκληρωτική παράδοση στο παραμύθι, που ο δράκος έχει επιβάλλει στο βασίλειο του. Ένα παραμύθι που μαγεύει τον πρόθυμο και τρομάζει όσους ξυπνούν αλαφιασμένοι για να αντικρίσουν την αφόρητη ζέστη της ερήμου. Μάλιστα αρκετές φορές ο δράκος, όταν έχει διάθεση για διασκέδαση, αρέσκεται να εφευρίσκει κακέκτυπα του εαυτού του, άλλους “δράκους” ψεύτικους, βάζοντας τους υποτελείς του να παλεύουν με αυτούς. Είναι μια έξυπνη τακτική αυτή, που αποκρύπτει το συγκεκριμένο, το ουσιώδες και δίνει χώρο σε εκείνο που δεν έχει εντέλει σημασία . Όμως από ότι φαίνεται, πιάνει μια χαρά , όπως και πολλές άλλες πονηριές του δράκου, που στα χρόνια της ύπαρξης του εξασκεί την σκέψη προς μια τέτοια κατεύθυνση. Αντιθέτως, η σκέψη των υποτελών του γίνεται όλο και πιο επιρρεπής στο να “τρώνε” τις μπλόφες του, πολλές φορές με χαρακτηριστική αφέλεια. Είναι φυσιολογικό και αυτό, μια που όλα φαντάζουν φυσιολογικά, όταν η σκέψη σου είναι ίδια με την σκέψη αυτού που σε ορίζει.

Έτσι οι μέρες στη έρημο είναι πολύ ζεστές το πρωί και πολύ κρύες το βράδυ με αποτέλεσμα οι άνθρωποι σε αυτό το βασίλειο να μην ξέρουν πια το τι ρούχο να φορέσουν. Να είναι αναγκασμένοι να αλλάζουν με μια παράλογη ταχύτητα τις γκαρνταρόμπες τους και αυτό τους δημιουργεί ένα εκνευρισμό, που δεν τους αφήνει να ησυχάσουν. Όταν σκέφτονται, μια δραστηριότητα που δεν είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητες τους, φαντασιώνονται συνήθως κάποιους ήρωες, που θα τους σώσουν από αυτό που περνάνε, όμως οι ήρωες φαίνεται ότι έχουν εξαφανιστεί από αυτό το πραγματικό παραμύθι. Όλοι ξέρουμε ότι οι ήρωες είναι μυθικά πρόσωπα και ότι δεν σχετίζονται με την πραγματικότητα, ιδίως όταν μέσα στη πραγματικότητα υπάρχουν δράκοι. Όμως δεν παύουν να ελπίζουν σε μια τέτοια πιθανότητα, παρόλο που και ήρωες να υπήρχαν, μάλλον δεν θα μπορούσαν να τους δουν και να να τους εκτιμήσουν. Έτσι μάλλον οι περισσότεροι, αποδίδουν αυτή την ιδιότητα στο δράκο, ο οποίος αφού έχει τόση αποτελεσματικότητα στο να τους ελέγχει, δεν μπορεί παρά να είναι ένα ηρωικός δράκος.

Τελικά, το μόνο που θα μπορούσε να ειπωθεί και αυτό όχι με απόλυτη βεβαιότητα, τα παραμύθια μέσα στη πραγματικότητα δεν φαίνεται να έχουν τέλος, αλλά μήπως και η ίδια πραγματικότητα δεν είναι ένα ατελείωτο παραμύθι;

Οι διάβολοι.

 

Οι διάβολοι ξύπνησαν φρέσκοι εκείνη την ημέρα. Είχαν ξεκουραστεί την προηγούμενη νύκτα, μετά από μια εξαντλητική εβδομάδα. Τα πράγματα στη κόλαση δεν πήγαιναν άσχημα, παρόλο που κανείς δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένος. Μια σειρά από επιδόματα για την σκληρή εργασία που επιτελούσαν, τους χρύσωνε την αγανάκτηση που κάποιες στιγμές φούντωνε, αλλά ποτέ δεν έφτανε σε σημείο να παίρνει δραματικές διαστάσεις . Είχαν συνηθίσει να ζούνε με αυτή την αγανάκτηση και τις περισσότερες φορές φρόντιζαν να την εξαντλούν σε διαμάχες μεταξύ τους. Ένας άγριος ξυλοδαρμός ανάμεσα σε συμμορίες νεαρών διαβόλων, ένα μαχαίρωμα σε κάποια γωνία ενός σκοτεινού δρόμου, συμπλοκές με τις δυνάμεις που τους επιτηρούσαν. Κάποιες φορές μαζευόντουσαν πολλοί για να κτυπήσουν μια αντίπαλη περιοχή. Πράγματα συνηθισμένα, που στο τέλος καταντούσαν ανιαρά, αλλά είχαν την ικανότητα να εκτονώνουν το ποσοστό βίας που αναλογούσε στο καθένα και κυρίως να αποκαθιστούν στο τέλος την τάξη . Άλλωστε ποτέ κανένας δεν ισχυρίστηκε στη κόλαση, ότι αγαπούσε την ηρεμία και αυτό που στο απάνω κόσμο από την κόλαση ονόμαζαν ειρήνη και αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Αυτές ήταν λέξεις που στη κόλαση είχαν απαγορευτεί με αυστηρό νόμο, που οι ποινές του τρόμαζαν τους διαβόλους και όσοι από αυτούς τις ψιθύριζαν στα μουλωχτά έστω για να κάνουν πλάκα ή για να φανούν ότι ήταν μάγκες και αψηφούσαν τους νόμους, κινδύνευαν να μαχαιρωθούν επί τόπου από κοντινούς τους διαβόλους, που τους ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι όταν άκουγαν τις συγκεκριμένες λέξεις.

Τον ωμό ρεαλισμό των πραγμάτων τον εκτιμούσαν στη κόλαση ως αξία και ως προς αυτό υπήρχε συμφωνία και συναίνεση των διαβόλων. Γιατί αν δεν τηρείς τις αξίες, όποιες και αν είναι αυτές, η κοινωνία των διαβόλων θα διαλυόταν και αυτό δεν το ήθελε κανείς.

Έτσι λοιπόν εκείνη τη μέρα που οι διάβολοι σηκώθηκαν φρέσκοι και χορτασμένοι με ανακτημένη την καλή τους διάθεση για καινούργιες περιπέτειες κανείς δεν περίμενε κάτι το διαφορετικό, απλώς είχαν μια καλή διάθεση. Γρήγορα κατάλαβαν, ότι δεν θα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες. Αρχικά διότι ήταν μια μέρα που ήταν φωτεινή. Στη κόλαση συνήθως οι μέρες δεν ήταν ποτέ φωτεινές. Δεν είχαν ποτέ καταλάβει το γιατί. Δεν τους ενδιέφερε. Όμως εκείνη η μέρα ήταν λαμπερή και αυτό δεν μπορούσε να το αγνοήσει κανείς. Στους δρόμους οι διάβολοι σχολίαζαν με περιέργεια το γεγονός, που τους έκανε μεγάλη εντύπωση. Από που ήρθε αυτό το φως , το έφτιαξαν οι μηχανικοί των επιτελείων τους για να τους ευχαριστήσουν γιατί είχαν κοπιάσει πολύ; Ή μήπως ερχόταν από κάπου αλλού;

Στη αρχή ήταν το φως που τους παραξένευε, έτσι δεν παρατήρησαν κάτι πλάσματα που ενώ ήταν ίδιοι με αυτούς ,όμως είχαν μια καθοριστική διαφορά. Δεν είχαν ουρές και τα μικρά κερατάκια που φύτρωναν στο κεφάλι των διαβόλων, για τα οποία ήταν πολύ περήφανοι.

Επειδή ήταν σχεδόν ίδιοι με αυτούς, οι ξένοι στη αρχή περνούσαν απαρατήρητοι. Άρχισαν να τους παρατηρούν, όταν ξεκίνησαν να σχολιάζουν το φως και μάλιστα με τρόπο που δεν ταίριαζε στη νοοτροπία και στο λεξιλόγιο των διαβόλων. Στη συνέχεια παρατήρησαν τις διαφορές τους και προς στιγμή σκέφτηκαν να τους σκοτώσουν επιτόπου. Κάποιοι από τους διαβόλους φάνηκαν πιο συγκρατημένοι και αναρωτήθηκαν ποιοι ήταν αυτοί οι ξένοι και του πως είχαν έρθει μια μέρα που ήταν τόσο φωτεινή. Αυτοί συγκράτησαν τις απειλητικές διαθέσεις των υπολοίπων και έτσι προσπάθησαν να δώσουν τον λόγο στους ξένους. Τραβήχτηκαν όμως παράμερα και έτσι διαπίστωσαν δύο πράγματα: Πρώτα, ότι οι ξένοι ήταν αρκετοί και δεύτερο ότι ήταν πολύ ήρεμοι. Ειδικά το δεύτερο στοιχείο τους εντυπωσίασε, διότι παρόλο που οι άγνωστοι ήταν σε εχθρικό περιβάλλον χαμογελούσαν και η ηρεμία τους είχε κάτι το καθησυχαστικό.

Το ζήτημα της φωτεινότητας της ημέρας αναγκαστικά μπήκε σε δεύτερη μοίρα και η περιέργεια των διαβόλων εστιάστηκε στους περίεργους αυτούς ξένους. Φάνηκε σαν ζήτημα που δεν σχετιζόταν με αυτούς, όμως για να είμαστε ειλικρινείς δεν ξέρουμε αν ήταν και ακριβώς έτσι.

Κάποιος από τους διαβόλους αποφάσισε να κάνει τις ερωτήσεις που απασχολούσαν όλους

-Ποιοι είστε ; ρώτησε επιθετικά, όπως ήταν ο σωστός τρόπος να απευθύνεται ένας διάβολος σε κάποιον που θεωρούσε εχθρό του.

Οι ξένοι δεν βιάστηκαν να απαντήσουν, πράγμα που ανέβασε τον εκνευρισμό των διαβόλων. Όταν δέησαν να απαντήσουν, είπαν :

-Αν και υπό διαφορετικές περιστάσεις αυτή η ερώτηση θα είχε απαντηθεί από μόνη της, θα δώσουμε την απάντηση, ότι είμαστε εσείς.

-Τι αηδίες λέτε; Δεν είσαστε σαν και μας, είστε ολοφάνερα διαφορετικοί. Δεν έχετε ουρά, ούτε κερατάκια, είπε ο διάβολος που έκανε τις ερωτήσεις

-Δεν είναι το ουσιαστικό αυτό, είπε κάποιος από τους ξένους. Είμαστε εσείς, έστω χωρίς ουρά και κερατάκια στο κεφάλι.

H απάντηση αυτή έφερε τρομερή αμηχανία στο σινάφι των διαβόλων. Κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με απορία, μπας και κάποιος από όλους να μπορούσε να καταλάβει την απάντηση των ξένων. Όμως κανείς δεν καταλάβαινε και αυτό τους εκνεύριζε. Έτσι σκέφτηκαν ότι δεν υπήρχε λόγος να το πολυσκέφτονται και αποφάσισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να τους σκοτώσουν.

Κινήθηκαν απειλητικά προς τους ξένους, οι οποίοι περίμεναν ατάραχοι. Όσο και αν είσαι διάβολος δεν μπορείς να σκοτώσεις κάποιον εν ψυχρώ και μάλιστα όταν δεν αντιστέκεται καθόλου. Οι ξένοι στέκονταν εκεί και δεν έκαναν την παραμικρή κίνηση να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Παρακολουθούσαν κάπως απαθείς τις επιθετικές χειρονομίες των διαβόλων που με άγριες φωνές και τα στιλέτα στο χέρι τους πλησίασαν σε απόσταση αναπνοής.

Η σκηνή είχε κάτι το πολύ παράξενο. Κάτι έξω από τα ήθη της κόλασης. Δηλαδή αυτή η απάθεια των ξένων.

Όμως όσες παραξενιές είχε εκείνη η φωτεινή μέρα, με αυτή την περίεργη ομάδα των ξένων που είχαν εμφανιστεί από το πουθενά, κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για εκείνο που θα συνέβαινε στη συνέχεια, που έμελλε να συζητιέται με πάθος για πολλά χρόνια στη κόλαση . Όπως ήταν φυσικό και συνέβαινε πάντα στα όλως περίεργα συμβάντα μέσα στο γνωστό και άγνωστο πανόραμα των κόσμων, οι φήμες οργίασαν, οι απόψεις έπαιρναν και έδιναν και όσοι διάβολοι ήταν παρόντες σε όσα διαδραματίστηκαν στη συνέχεια, ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Μόνο οι άρχοντες της κόλασης κράτησαν μια διακριτική απόσταση και παρέμειναν σιωπηλοί, σαν να μην συνέβη τίποτα το σημαντικό. Είχαν τους λόγους τους.

Όμως τι συνέβη;

Όταν τα στιλέτα από τους εξαγριωμένους διαβόλους άρχισαν να κατεβαίνουν για να χτυπήσουν τους περίεργους αυτούς ξένους, εκείνοι σαν ένας άνθρωπος μίλησαν όλοι μαζί με ένα απόλυτο συγχρονισμό :

-Είμαστε εσείς !!

Μόνο αυτό είπαν και μετά χάθηκαν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ, αφήνοντας τους διαβόλους να κοιτούν αποσβολωμένοι τον άδειο αέρα.

Τόσο απλά. Τόσο φυσικά. Τόσο απρόσμενα. Τόσο μαγικά. Άφησαν πίσω τους μόνο εκείνη την καταραμένη φράση, που για τον επόμενο καιρό έπεσε σαν κεραυνός μέσα στα μυαλά των διαβόλων της κόλασης, σαν στοιχειό

-Είμαστε εσείς !!

Η ζωή στη κόλαση συνέχισε την πορεία της ,όπως συνεχίζεται φυσιολογικά σε όλες τις κολάσεις του σύμπαντος. Τα πράγματα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα σε αυτές τις περιοχές.

Όμως ένα βράδυ που μια οικογένεια διαβόλων απολάμβανε το δείπνο της, μετά από μια κουραστική ημέρα, ένα παιδάκι ρώτησε με σοβαρό ύφος τους γονείς του

-Δηλαδή, μπορεί να υπάρχουν διάβολοι χωρίς κέρατα και ουρά και να είμαστε εμείς;

Οι γονείς δεν ξέρουμε τι απάντησαν στο διαβολόπαιδο.