Σκοτεινές εποχές

 

-Τι χαρακτηρίζει μια εποχή ως σκοτεινή ;

-Ξεκινάς λάθος, μου ανταπαντά αμέσως μια φωνή. Δεν είσαι σε θέση να κρίνεις αν μια εποχή είναι σκοτεινή ή φωτεινή. Οι κοινωνίες και οι ιστορικοί μπορούν να κρίνουν μια εποχή και μάλιστα όταν έχουν μια απόσταση από αυτή.

-Δηλαδή, δεν μπορεί κάποιος να κρίνει το παρόν του μέσα σε μια κοινωνική στιγμή και να το χαρακτηρίσει από αυτό που βιώνει ο ίδιος και από αυτό που βλέπει να βιώνουν οι άνθρωποι γύρω του; Αυτό θα πρέπει να το κρίνουν μόνο οι ειδικοί και οι κοινωνίες που θα έχουν απομακρυνθεί και θα ζουν σε μια άλλη εποχή;

-Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί στη κρίση μας,ναι .Κρίνοντας μια εποχή υποκειμενικά, αναγκαστικά χάνεις πολλές από τις διαστάσεις που την συνθέτουν. Μπορείς να είσαι μεροληπτικός στη κρίση σου, μπορεί να είσαι ένας απαισιόδοξος άνθρωπος που όλα τα βλέπεις μαύρα και να μην ικανοποιείσαι με τίποτα, άρα γιατί θα πρέπει να ακούσουμε τα όσα έχεις να πεις; Σε τι θα μας ωφελήσουν; Αντιθέτως, θα μας χαλάσεις την διάθεση αν εμείς έχουμε μια πιο αισιόδοξη άποψη για αυτό που ζούμε;

Η γάτα μου αποφάσισε να διακόψει την συγκεκριμένη συζήτηση ανεβαίνοντας επάνω στο πληκτρολόγιο, με κίνδυνο να χάσω όσα έχω γράψει. Την απώθησα ευγενικά και έφυγε εκνευρισμένη. Ίσως και σε αυτή να μην της αρέσουν τέτοιες συζητήσεις, αλλά έχω παρατηρήσει ότι σίγουρα δεν της αρέσουν τα πληκτρολόγια και να να γράφω στο υπολογιστή.

Συνεχίζω ακάθεκτος την κουβέντα μου με την φωνή και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είμαι τρελός που ακούει φωνές.

-Θα δεχτώ ότι μπορεί να μην είμαι απόλυτα αντικειμενικός, αλλά θα πρέπει να παραδεχτείς ότι τουλάχιστον έχω το δικαίωμα να πω κάποιες κρίσεις για την εποχή μου στο βαθμό που είμαι μέρος της. Ζω μέσα της, συμμετέχω στις επιλογές της και δέχομαι τις συνέπειες της. Μπορώ να την αφουγκράζομαι και να την παρατηρώ. Έχω ανάγκη την εποχή μου, αλλά και αυτή με έχει ανάγκη. Δεν μπορείς να μου αφαιρέσεις το δικαίωμα να την κρίνω.

-Εντάξει μπορείς να την κρίνεις, για μην μας κατηγορήσεις ότι σε αγνοούμε, αλλά θα σε κρίνουμε με τη αυστηρότητα που σου πρέπει στα όσα θα πεις.

-Εντάξει. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Η φωνή αποσύρθηκε και μου έδωσε χώρο να θέσω το ερώτημα μου ξανά ;

-Τι χαρακτηρίζει μια εποχή ως σκοτεινή;

Η γενικευμένη ανασφάλεια, θα μπορούσα να πω σαν πρώτο παράγοντα. Όταν όλα τα βασίλεια αυτής της εποχής (φυσικό,ζωικό,ανθρώπινο) αισθάνονται ότι ζουν κάτω από αυξημένο κίνδυνο επιβίωσης. Το καθένα για δικούς του λόγους και όλα μαζί υπό το κράτος μιας απειλής. Είναι ορατή αυτή απειλή; Οι συνέπειες της απειλής είναι, η ψυχή της κρύβεται στο σκοτάδι. Έχει όνομα αυτή η ψυχή; Η λέξη που θα της ταίριαζε είναι η απληστία. Η απληστία απειλεί την ασφάλεια των βασιλείων, μια απληστία στη οποία με κάποιο τρόπο έχουμε μερίδιο όλοι εμείς οι άνθρωποι. Είναι η αιτία που σταδιακά αισθανόμαστε αυτή την ανασφάλεια στις ζωές μας και με τον τρόπο μας την διοχετεύουμε στα υπόλοιπα βασίλεια. Οι άνθρωποι ζουν αυτή την ανασφάλεια ενεργητικά σε αντίθεση με τα υπόλοιπα βασίλεια που την ζουν παθητικά και χωρίς να έχουν τρόπους άμυνας. Εμείς όλοι οι άνθρωποι, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους άμυνας για να αισθανθούμε ασφαλείς,όμως αυτοί οι τρόποι καταλήγουν να είναι εντέλει ατομικοί και πολλές φορές να διασφαλίζουν μόνο εμάς, αλλά να είναι επικίνδυνοι σε όλους τους άλλους.

Όταν η ΕΛΠΙΔΑ, ότι αυτό που ζεις μπορεί να γίνει καλύτερο συρρικνώνεται, αντιθέτως όμως μεγαλώνει η αίσθηση ότι τα πράγματα θα χειροτερεύσουν, τότε γνωρίζεις ότι περπατάς σε σκοτεινό μονοπάτι. Η ελπίδα βέβαια ποτέ δεν χάνεται στο άνθρωπο εντελώς, γιατί κάτι τέτοιο θα τον οδηγούσε σε πλήρη απελπισία και σε απονενοημένες ενέργειες, πράγμα που δεν επιτρέπει εύκολα στο εαυτό του και κοντράρει το ένστικτο επιβίωσης που διαθέτει. Όμως η εποχή τον σπρώχνει συνεχώς στο να χάνει ολοένα τα αποθέματα της ελπίδας του, οδηγώντας τον σε μια αυξανόμενη απογοήτευση και κατάθλιψη, που του στερεί την δυνατότητα να αντλήσει από τις δημιουργικές όψεις του εαυτού του. Οι αναίτιες εξάρσεις βίας ,οι φόνοι, η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής δηλώνουν, ότι μια κοινωνία που που παύει να ελπίζει είναι μια κοινωνία επικίνδυνη για τα μέλη της, άρα μια κοινωνία που πρόκειται να εκραγεί ακόμα και όταν φαίνεται ότι κοιμάται τον ταραγμένο ύπνο της. Αυτή όμως η έκρηξη δεν μεταφέρει κάτι μέσα της ελπιδοφόρο, αλλά κάτι νοσηρό.

Ένας τρίτος παράγοντας είναι η συνεχής απώλεια της ικανότητας να Ορίζει το σύνολο της κοινωνίας τις μεταβολές που διαμορφώνονται εντός της. Παρατηρούμε, ότι συνεχώς αυτή η ικανότητα της κοινωνίας χάνεται. Αντιθέτως οι μεταβολές που υπόκειται, έρχονται συνεχώς σαν μια επιβεβλημένη πραγματικότητα -με τις συνοδευόμενες τις περισσότερες φορές ψευδείς δικαιολογήσεις τους- από μια ελίτ που χρησιμοποιεί την κοινωνία ως ιδιοκτησία της. Το σύνολο της κοινωνίας δεν συμμετάσχει στις αποφάσεις διαμόρφωσης της, αλλά συνήθως ανέχεται παθητικά τις επιπτώσεις τους. Εθισμένοι όλοι σε μια τέτοια ανισότιμη συμπεριφορά ακούν στωικά και υπομένουν τις αποφάσεις μια τάξης αρχόντων που εδώ και πολύ καιρό έχουν χάσει κάθε μέτρο. Η απόσταση ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους συνεχώς διευρύνεται, αφήνοντας μια ενδιάμεση νεκρή περιοχή που δεν μπορεί να την γεμίσει ούτε η ανύπαρκτη δικαιοσύνη, απαραίτητη συνισταμένη μιας πολιτείας που διέπεται από κάποιες αρχές αλλά ούτε και οι ίδιοι οι πολίτες της που παρακολουθούν ότι άσχημο συμβαίνει σαν σε κινηματογραφική ταινία.

Τριγυρνώντας στους δρόμους, μιλώντας με φίλους και γνωστούς, σερφάροντας στα μέσα, δουλεύοντας, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαπιστώσεις ένα πράγμα, υπάρχει μεγάλη Έλλειψη Ικανοποίησης. Μια ύπουλη δυσαρέσκεια έρπει μέσα στη κοινωνία. Ενώ οι δραστηριότητες φαίνεται να αγκαλιάζουν όλες και όλους, η ευχαρίστηση διαρκώς μειώνεται, σαν όλες αυτές οι δραστηριότητες να μην προσφέρουν τίποτα σε όσους τις εξασκούν, αντιθέτως να τους αφήνουν τελικά άδειους. Οι δραστηριότητες αυτές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, γίνονται μάλλον μηχανικά και με σκοπό ένα φτηνό κέρδος. Δεν τους προσδίδει κανένα νόημα. Η προοπτική της κατανάλωσης είναι τόσο λίγη και η ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει τόσο πρόσκαιρη, που δεν ακουμπά την ικανοποίηση, μάλλον την απομακρύνει. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από βαθύτερα βιώματα για να μπορέσει να ικανοποιηθεί. Βιώματα, που μια σκοτεινή εποχή δεν έχει καμιά διάθεση να προσφέρει στους ανθρώπους της.

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι βλέπω την εποχή μου σκοτεινή, γιατί δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας άνθρωπος απαισιόδοξος και όχι εκ φύσεως αισιόδοξος και όπως λέει και η φωνή δεν δικαιούμαι να ομιλώ και δεν είμαι αντικειμενικός για να κρίνω. Σίγουρα δεν είμαι ο πιο αισιόδοξος των ανθρώπων, το παραδέχομαι, όμως δε προτίθεμαι να υπάρχω και ως ένας αισιόδοξος που ονειροβατεί ότι ζει σε μια εποχή που ζωογονεί τους ανθρώπους. Γιατί δεν !!

Όμως ξέρω ότι οι σκοτεινές εποχές κάποτε τελειώνουν και έρχονται κάποιες άλλες που θα είναι πιο φωτεινές και οι κοινωνίες και οι άνθρωποι τους θα είναι πιο ικανοποιημένες έστω για λίγο. Αυτό μου δίνει το κουράγιο να υπομείνω την εποχή μου και να προσπαθώ να την κάνω καλύτερη όσο μπορώ με τις δυνατότητες μου, ακόμα και όταν την κρίνω αυστηρά, δίχως να σταματάω να την σέβομαι και να την αγαπάω !!

Σε αυτή μέσα ζω άλλωστε και ένα μέρος από την σκοτεινιά της είναι και δικό μου κομμάτι ευθύνης.

Φανταστικοί ήρωες και πραγματικοί δράκοι.

 

Σίγουρα ο κόσμος μέσα στο οποίο ζούμε, δεν αρέσει σε πολλούς από τους κατοίκους του. Όποιον και να ρωτήσεις θα σου εκφράσει και κάποιο παράπονο, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό, υγείας, σχέσεων, είτε σε λιγότερες περιπτώσεις υπαρξιακό. Το παράπονο περισσεύει στα χείλη των ανθρώπων και σίγουρα υπάρχουν απίστευτα πολλές ιστορίες, που το επιβεβαιώνουν αυτό. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός, ότι υπάρχουν κάποιοι που περνούν ευχάριστα, ή τουλάχιστον αυτό αφήνουν να φαίνεται προς τα έξω. Όλοι όμως θέλουν να ζήσουν και μάλιστα να ζήσουν καλά. Σε αυτό δεν διαφωνεί κανένας και όσοι το πραγματώνουν δίνουν συμβουλές στους διπλανούς τους στο πως το πέτυχαν. Αυτές οι συμβουλές σπάνια πιάνουν τόπο, όμως οι ικανοποιημένοι αυτού του κόσμου νοιώθουν ότι έχουν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένοι θεωρητικά και πρακτικά. Έχουν βρει το μυστικό να περνάς καλά και τραβάνε το δρόμο τους. Το πρόβλημα βρίσκεται σε όσους ζουν με το παράπονο δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα.

Στη αρχή κάθε ιστορίας για κάποιο μυστήριο λόγο, όλα είναι ξεκάθαρα. Οι καλοί δίνουν τον τίμιο αγώνα για να σκοτώσουν τον δράκο και αφού περνάνε από πολλές ταλαιπωρίες και δύσκολες καταστάσεις, τον σκοτώνουν και μετά όλοι συνεχίζουν την ζωή τους ευτυχισμένα. Αυτά βέβαια αφορούν κυρίως τα παραμύθια που διδάσκουν στους ανθρώπους, ότι υπάρχει ένα κακό στο κόσμο, που άμα εξοντωθεί όλα θα κυλίσουν ομαλά στη συνέχεια. Τα παραμύθια επίσης διδάσκουν την επιμονή και την θέληση αυτών των ανθρώπων που θέλουν να σκοτώσουν τον δράκο. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι και σίγουρα δεν είναι ιδιοτελείς. Έχουν πίστη και θέληση και ξέρουν πολύ καλά, ότι αν δεν σκοτώσουν το θηρίο, μπορεί και να πεθάνουν. Αυτό το υπολογίζουν πολύ, αλλά στα παραμύθια το ξεπερνάνε και όσο οι κακουχίες που τους υποβάλλει ο δράκος δυσκολεύουν, τόσο η θέληση τους γίνεται μεγαλύτερη.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν στα παραμύθια, γιατί στη πραγματική ζωή, ούτε δράκοι υπάρχουν, αλλά ούτε και άνθρωποι με τόσο ισχυρή πίστη και θέληση. Εδώ, στη πραγματική ζωή, όλοι θέλουν να περνάνε καλά και να μην έχουν παράπονα. Αυτό μάλλον δεν γίνεται, όπως όλοι οι σώφρονες άνθρωποι ξέρουμε. Επίσης στη πραγματική ζωή οι δράκοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Κάθε φορά με μαγικούς τρόπους μπορούν να αλλάζουν την μορφή τους και άλλοτε να φαίνονται σαν όμορφες βασιλοπούλες, άλλοτε σαν φιλεύσπλαχνοι ηγέτες και άλλοτε να παίρνουν την μορφή αναγκαστικών καταστάσεων, που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει . Στη πραγματική ζωή ο δράκος δεν μέλλεται να σκοτωθεί, αλλά να υπάρξει ως νικητής. Τις περισσότερες φορές μάλιστα είναι εκείνος που εξολοθρεύει τους κυνηγούς του, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του ως τον καλό.

Παρόλα όσα λέμε, η ζωή με το παραμύθι δεν έχει και τόσο μεγάλη απόσταση απλώς στη ζωή συνήθως τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν έχουν παραμυθένιο τέλος. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Προσπαθώ να βρω ένα ευχάριστο τρόπο να μιλήσω για το αν στη πραγματική ζωή βλέπουμε να υπάρχει ένας δράκος που μας απειλεί και που με κάποιον τρόπο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ρεαλιστικά μιλώντας στο σύγχρονο κόσμο, ο δράκος φαίνεται ότι, είτε έχει γίνει πολύ ευφυής και κατορθώνει διαρκώς να θολώνει τα νερά για την παρουσία του, είτε εμείς είμαστε τόσο συγχυσμένοι, που προσπαθούμε να τον εξωραΐσουμε για να μην μπούμε στον κόπο τον αντιμετωπίσουμε. Αυτό με κάποιον τρόπο καθηλώνει τα πράγματα σε ένα σταθερό σημείο, που ενώ η ζωή μας συνεχώς δυσκολεύει, κανείς μας δεν ασχολείται ενεργά γιατί αυτό συμβαίνει. Σε άλλες εποχές αυτό που εμφανώς ήταν εχθρικό στη ανθρώπινη ευημερία είχε σχηματοποιήσει τον δράκο του και πάλευε ενάντια του, ασχέτως αν ο αγώνας αυτός δεν είχε συνεχώς ευνοϊκά αποτελέσματα. Είχε όμως τις επιμέρους επιτυχίες του. Έδειχναν εκείνες οι εποχές μια ευγενή πρόθεση και μια πίστη, ότι η μάχη του ανθρώπου με τον δράκο που απειλούσε την ζωή του, ήταν μια μάχη με αμφίβολα αποτελέσματα. Σήμερα αυτή η μάχη φαίνεται ότι δεν αναλαμβάνεται, φαίνεται να λησμονείται, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερο ολόκληρες περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης να αποδίδονται σε μια ερημοποίηση. Μια ερημοποίηση που ελάχιστες οάσεις δροσίζουν την επιφάνεια της. Στη επικράτεια του δράκου, εκεί που αυτός είναι απόλυτος κυρίαρχος, υπάρχει μόνο χώρος για το παράπονο και η γεύση της ήττας για μια μάχη που ποτέ δεν έχει δοθεί πραγματικά. Μάλιστα υπάρχουν πολλοί, που βλέπουν την έρημο σαν τον σύγχρονο παράδεισο και ρεβανσάρουν απέναντι σε όσους προσπαθούν να ψελλίσουν την αδύναμη ένσταση τους. Ενώ οι νύκτες στη έρημο έχουν μια ιδιάζουσα φωτεινότητα, δεν παύουν να είναι κρύες, πολύ κρύες και ο δράκος μέσα στο πύργο του, περιστοιχισμένος από την αμύθητη περιουσία του και την ισχύ του, κολακευμένος από την επιτυχία του ρίχνει την ματιά του στις τελευταίες οάσεις που καλείται να καταλάβει.

Σε αυτό το κακόγουστο αλλά πραγματικό παραμύθι, οι υποτελείς του δράκου βυθίζονται σε μια ευχάριστη άνοια, όπου φευγαλέες εικόνες αντίστασης έρχονται και χάνονται, δίχως να αφήσουν τίποτα στο διάβα τους. Τίποτα δεν μπορεί να ταράξει αυτή την αμνησία, αυτή την ολοκληρωτική παράδοση στο παραμύθι, που ο δράκος έχει επιβάλλει στο βασίλειο του. Ένα παραμύθι που μαγεύει τον πρόθυμο και τρομάζει όσους ξυπνούν αλαφιασμένοι για να αντικρίσουν την αφόρητη ζέστη της ερήμου. Μάλιστα αρκετές φορές ο δράκος, όταν έχει διάθεση για διασκέδαση, αρέσκεται να εφευρίσκει κακέκτυπα του εαυτού του, άλλους “δράκους” ψεύτικους, βάζοντας τους υποτελείς του να παλεύουν με αυτούς. Είναι μια έξυπνη τακτική αυτή, που αποκρύπτει το συγκεκριμένο, το ουσιώδες και δίνει χώρο σε εκείνο που δεν έχει εντέλει σημασία . Όμως από ότι φαίνεται, πιάνει μια χαρά , όπως και πολλές άλλες πονηριές του δράκου, που στα χρόνια της ύπαρξης του εξασκεί την σκέψη προς μια τέτοια κατεύθυνση. Αντιθέτως, η σκέψη των υποτελών του γίνεται όλο και πιο επιρρεπής στο να “τρώνε” τις μπλόφες του, πολλές φορές με χαρακτηριστική αφέλεια. Είναι φυσιολογικό και αυτό, μια που όλα φαντάζουν φυσιολογικά, όταν η σκέψη σου είναι ίδια με την σκέψη αυτού που σε ορίζει.

Έτσι οι μέρες στη έρημο είναι πολύ ζεστές το πρωί και πολύ κρύες το βράδυ με αποτέλεσμα οι άνθρωποι σε αυτό το βασίλειο να μην ξέρουν πια το τι ρούχο να φορέσουν. Να είναι αναγκασμένοι να αλλάζουν με μια παράλογη ταχύτητα τις γκαρνταρόμπες τους και αυτό τους δημιουργεί ένα εκνευρισμό, που δεν τους αφήνει να ησυχάσουν. Όταν σκέφτονται, μια δραστηριότητα που δεν είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητες τους, φαντασιώνονται συνήθως κάποιους ήρωες, που θα τους σώσουν από αυτό που περνάνε, όμως οι ήρωες φαίνεται ότι έχουν εξαφανιστεί από αυτό το πραγματικό παραμύθι. Όλοι ξέρουμε ότι οι ήρωες είναι μυθικά πρόσωπα και ότι δεν σχετίζονται με την πραγματικότητα, ιδίως όταν μέσα στη πραγματικότητα υπάρχουν δράκοι. Όμως δεν παύουν να ελπίζουν σε μια τέτοια πιθανότητα, παρόλο που και ήρωες να υπήρχαν, μάλλον δεν θα μπορούσαν να τους δουν και να να τους εκτιμήσουν. Έτσι μάλλον οι περισσότεροι, αποδίδουν αυτή την ιδιότητα στο δράκο, ο οποίος αφού έχει τόση αποτελεσματικότητα στο να τους ελέγχει, δεν μπορεί παρά να είναι ένα ηρωικός δράκος.

Τελικά, το μόνο που θα μπορούσε να ειπωθεί και αυτό όχι με απόλυτη βεβαιότητα, τα παραμύθια μέσα στη πραγματικότητα δεν φαίνεται να έχουν τέλος, αλλά μήπως και η ίδια πραγματικότητα δεν είναι ένα ατελείωτο παραμύθι;

Οι διάβολοι.

 

Οι διάβολοι ξύπνησαν φρέσκοι εκείνη την ημέρα. Είχαν ξεκουραστεί την προηγούμενη νύκτα, μετά από μια εξαντλητική εβδομάδα. Τα πράγματα στη κόλαση δεν πήγαιναν άσχημα, παρόλο που κανείς δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένος. Μια σειρά από επιδόματα για την σκληρή εργασία που επιτελούσαν, τους χρύσωνε την αγανάκτηση που κάποιες στιγμές φούντωνε, αλλά ποτέ δεν έφτανε σε σημείο να παίρνει δραματικές διαστάσεις . Είχαν συνηθίσει να ζούνε με αυτή την αγανάκτηση και τις περισσότερες φορές φρόντιζαν να την εξαντλούν σε διαμάχες μεταξύ τους. Ένας άγριος ξυλοδαρμός ανάμεσα σε συμμορίες νεαρών διαβόλων, ένα μαχαίρωμα σε κάποια γωνία ενός σκοτεινού δρόμου, συμπλοκές με τις δυνάμεις που τους επιτηρούσαν. Κάποιες φορές μαζευόντουσαν πολλοί για να κτυπήσουν μια αντίπαλη περιοχή. Πράγματα συνηθισμένα, που στο τέλος καταντούσαν ανιαρά, αλλά είχαν την ικανότητα να εκτονώνουν το ποσοστό βίας που αναλογούσε στο καθένα και κυρίως να αποκαθιστούν στο τέλος την τάξη . Άλλωστε ποτέ κανένας δεν ισχυρίστηκε στη κόλαση, ότι αγαπούσε την ηρεμία και αυτό που στο απάνω κόσμο από την κόλαση ονόμαζαν ειρήνη και αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Αυτές ήταν λέξεις που στη κόλαση είχαν απαγορευτεί με αυστηρό νόμο, που οι ποινές του τρόμαζαν τους διαβόλους και όσοι από αυτούς τις ψιθύριζαν στα μουλωχτά έστω για να κάνουν πλάκα ή για να φανούν ότι ήταν μάγκες και αψηφούσαν τους νόμους, κινδύνευαν να μαχαιρωθούν επί τόπου από κοντινούς τους διαβόλους, που τους ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι όταν άκουγαν τις συγκεκριμένες λέξεις.

Τον ωμό ρεαλισμό των πραγμάτων τον εκτιμούσαν στη κόλαση ως αξία και ως προς αυτό υπήρχε συμφωνία και συναίνεση των διαβόλων. Γιατί αν δεν τηρείς τις αξίες, όποιες και αν είναι αυτές, η κοινωνία των διαβόλων θα διαλυόταν και αυτό δεν το ήθελε κανείς.

Έτσι λοιπόν εκείνη τη μέρα που οι διάβολοι σηκώθηκαν φρέσκοι και χορτασμένοι με ανακτημένη την καλή τους διάθεση για καινούργιες περιπέτειες κανείς δεν περίμενε κάτι το διαφορετικό, απλώς είχαν μια καλή διάθεση. Γρήγορα κατάλαβαν, ότι δεν θα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες. Αρχικά διότι ήταν μια μέρα που ήταν φωτεινή. Στη κόλαση συνήθως οι μέρες δεν ήταν ποτέ φωτεινές. Δεν είχαν ποτέ καταλάβει το γιατί. Δεν τους ενδιέφερε. Όμως εκείνη η μέρα ήταν λαμπερή και αυτό δεν μπορούσε να το αγνοήσει κανείς. Στους δρόμους οι διάβολοι σχολίαζαν με περιέργεια το γεγονός, που τους έκανε μεγάλη εντύπωση. Από που ήρθε αυτό το φως , το έφτιαξαν οι μηχανικοί των επιτελείων τους για να τους ευχαριστήσουν γιατί είχαν κοπιάσει πολύ; Ή μήπως ερχόταν από κάπου αλλού;

Στη αρχή ήταν το φως που τους παραξένευε, έτσι δεν παρατήρησαν κάτι πλάσματα που ενώ ήταν ίδιοι με αυτούς ,όμως είχαν μια καθοριστική διαφορά. Δεν είχαν ουρές και τα μικρά κερατάκια που φύτρωναν στο κεφάλι των διαβόλων, για τα οποία ήταν πολύ περήφανοι.

Επειδή ήταν σχεδόν ίδιοι με αυτούς, οι ξένοι στη αρχή περνούσαν απαρατήρητοι. Άρχισαν να τους παρατηρούν, όταν ξεκίνησαν να σχολιάζουν το φως και μάλιστα με τρόπο που δεν ταίριαζε στη νοοτροπία και στο λεξιλόγιο των διαβόλων. Στη συνέχεια παρατήρησαν τις διαφορές τους και προς στιγμή σκέφτηκαν να τους σκοτώσουν επιτόπου. Κάποιοι από τους διαβόλους φάνηκαν πιο συγκρατημένοι και αναρωτήθηκαν ποιοι ήταν αυτοί οι ξένοι και του πως είχαν έρθει μια μέρα που ήταν τόσο φωτεινή. Αυτοί συγκράτησαν τις απειλητικές διαθέσεις των υπολοίπων και έτσι προσπάθησαν να δώσουν τον λόγο στους ξένους. Τραβήχτηκαν όμως παράμερα και έτσι διαπίστωσαν δύο πράγματα: Πρώτα, ότι οι ξένοι ήταν αρκετοί και δεύτερο ότι ήταν πολύ ήρεμοι. Ειδικά το δεύτερο στοιχείο τους εντυπωσίασε, διότι παρόλο που οι άγνωστοι ήταν σε εχθρικό περιβάλλον χαμογελούσαν και η ηρεμία τους είχε κάτι το καθησυχαστικό.

Το ζήτημα της φωτεινότητας της ημέρας αναγκαστικά μπήκε σε δεύτερη μοίρα και η περιέργεια των διαβόλων εστιάστηκε στους περίεργους αυτούς ξένους. Φάνηκε σαν ζήτημα που δεν σχετιζόταν με αυτούς, όμως για να είμαστε ειλικρινείς δεν ξέρουμε αν ήταν και ακριβώς έτσι.

Κάποιος από τους διαβόλους αποφάσισε να κάνει τις ερωτήσεις που απασχολούσαν όλους

-Ποιοι είστε ; ρώτησε επιθετικά, όπως ήταν ο σωστός τρόπος να απευθύνεται ένας διάβολος σε κάποιον που θεωρούσε εχθρό του.

Οι ξένοι δεν βιάστηκαν να απαντήσουν, πράγμα που ανέβασε τον εκνευρισμό των διαβόλων. Όταν δέησαν να απαντήσουν, είπαν :

-Αν και υπό διαφορετικές περιστάσεις αυτή η ερώτηση θα είχε απαντηθεί από μόνη της, θα δώσουμε την απάντηση, ότι είμαστε εσείς.

-Τι αηδίες λέτε; Δεν είσαστε σαν και μας, είστε ολοφάνερα διαφορετικοί. Δεν έχετε ουρά, ούτε κερατάκια, είπε ο διάβολος που έκανε τις ερωτήσεις

-Δεν είναι το ουσιαστικό αυτό, είπε κάποιος από τους ξένους. Είμαστε εσείς, έστω χωρίς ουρά και κερατάκια στο κεφάλι.

H απάντηση αυτή έφερε τρομερή αμηχανία στο σινάφι των διαβόλων. Κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με απορία, μπας και κάποιος από όλους να μπορούσε να καταλάβει την απάντηση των ξένων. Όμως κανείς δεν καταλάβαινε και αυτό τους εκνεύριζε. Έτσι σκέφτηκαν ότι δεν υπήρχε λόγος να το πολυσκέφτονται και αποφάσισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να τους σκοτώσουν.

Κινήθηκαν απειλητικά προς τους ξένους, οι οποίοι περίμεναν ατάραχοι. Όσο και αν είσαι διάβολος δεν μπορείς να σκοτώσεις κάποιον εν ψυχρώ και μάλιστα όταν δεν αντιστέκεται καθόλου. Οι ξένοι στέκονταν εκεί και δεν έκαναν την παραμικρή κίνηση να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Παρακολουθούσαν κάπως απαθείς τις επιθετικές χειρονομίες των διαβόλων που με άγριες φωνές και τα στιλέτα στο χέρι τους πλησίασαν σε απόσταση αναπνοής.

Η σκηνή είχε κάτι το πολύ παράξενο. Κάτι έξω από τα ήθη της κόλασης. Δηλαδή αυτή η απάθεια των ξένων.

Όμως όσες παραξενιές είχε εκείνη η φωτεινή μέρα, με αυτή την περίεργη ομάδα των ξένων που είχαν εμφανιστεί από το πουθενά, κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για εκείνο που θα συνέβαινε στη συνέχεια, που έμελλε να συζητιέται με πάθος για πολλά χρόνια στη κόλαση . Όπως ήταν φυσικό και συνέβαινε πάντα στα όλως περίεργα συμβάντα μέσα στο γνωστό και άγνωστο πανόραμα των κόσμων, οι φήμες οργίασαν, οι απόψεις έπαιρναν και έδιναν και όσοι διάβολοι ήταν παρόντες σε όσα διαδραματίστηκαν στη συνέχεια, ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Μόνο οι άρχοντες της κόλασης κράτησαν μια διακριτική απόσταση και παρέμειναν σιωπηλοί, σαν να μην συνέβη τίποτα το σημαντικό. Είχαν τους λόγους τους.

Όμως τι συνέβη;

Όταν τα στιλέτα από τους εξαγριωμένους διαβόλους άρχισαν να κατεβαίνουν για να χτυπήσουν τους περίεργους αυτούς ξένους, εκείνοι σαν ένας άνθρωπος μίλησαν όλοι μαζί με ένα απόλυτο συγχρονισμό :

-Είμαστε εσείς !!

Μόνο αυτό είπαν και μετά χάθηκαν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ, αφήνοντας τους διαβόλους να κοιτούν αποσβολωμένοι τον άδειο αέρα.

Τόσο απλά. Τόσο φυσικά. Τόσο απρόσμενα. Τόσο μαγικά. Άφησαν πίσω τους μόνο εκείνη την καταραμένη φράση, που για τον επόμενο καιρό έπεσε σαν κεραυνός μέσα στα μυαλά των διαβόλων της κόλασης, σαν στοιχειό

-Είμαστε εσείς !!

Η ζωή στη κόλαση συνέχισε την πορεία της ,όπως συνεχίζεται φυσιολογικά σε όλες τις κολάσεις του σύμπαντος. Τα πράγματα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα σε αυτές τις περιοχές.

Όμως ένα βράδυ που μια οικογένεια διαβόλων απολάμβανε το δείπνο της, μετά από μια κουραστική ημέρα, ένα παιδάκι ρώτησε με σοβαρό ύφος τους γονείς του

-Δηλαδή, μπορεί να υπάρχουν διάβολοι χωρίς κέρατα και ουρά και να είμαστε εμείς;

Οι γονείς δεν ξέρουμε τι απάντησαν στο διαβολόπαιδο.

“Πάμε και όπου βγει”.

 

Είναι καιρός τώρα, που έχει γίνει ορατό και αρκετά κοινότοπο να το λες, ότι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε δεν ενδιαφέρεται για κανέναν, παρά μόνο για την συντήρηση του και να εξακολουθεί να υπάρχει με κάθε τρόπο. Αυτό που δεν έχει γίνει ίσως αντιληπτό είναι, ότι παρ όλες τις διακηρύξεις του, είναι άκαρδο. Δεν συγκινείται με οτιδήποτε συμβαίνει, ούτε έχει καμιά πρόθεση να ανακόψει με κανένα τρόπο την πορεία του, γιατί η δράση του ποτέ δεν συμπεριέλαβε τις επιπτώσεις της .Τις θεωρούσε αναπόφευκτες και ποτέ δεν είχε σκοπό να συγκινηθεί από αυτές. Ήταν πάντοτε παράπλευρες αναγκαστικές απώλειες, με τις οποίες δεν είχε καμιά διάθεση να ασχοληθεί. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι άσχημο και ευθύνεται, καμώνεται ότι συμπάσχει, για να φαίνεται ότι δεν είναι μια άψυχη μηχανή, αλλά ένας μηχανισμός με αισθήματα. Κατά βάση κερδίζει πάντα χρόνο μέχρι που η αναποδιά να ξεχαστεί και τα πράγματα να πάρουν ξανά τον δρόμο τους.

Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, τα δράματα που δημιουργεί το σύστημα δεν διαρκούν περισσότερο από “τρεις μέρες”. Αυτές οι μέρες είναι ακριβώς όσες χρειάζεται, μέχρι που η εμπροσθοφυλακή των υποστηρικτών του να θρηνήσουν για να μπορέσουν αμέσως στη συνέχεια να ξεπλύνουν στα γρήγορα όλες τις παραμέτρους μέσα στις οποίες έχει υπάρξει το εκάστοτε δράμα που έχει δημιουργήσει. Αυτή η εμπροσθοφυλακή που απαρτίζεται από εξειδικευμένα στελέχη με εμπειρία σε τέτοιες καταστάσεις, γνωρίζουν επακριβώς εκείνο που έχουν να τονίσουν, του πως θα χειριστούν τα συναισθήματα που δημιουργούνται στο πλήθος των ανθρώπων,το πως να κατευνάσουν τα πάθη, με σκοπό στη συνέχεια να επαναφέρουν τα πράγματα σε μια αδιατάρακτη τάξη. Ξέρουν κάθε φορά, το τι πρέπει να αποκρύψουν και του πως να στρέψουν την προσοχή σε εκείνο που έχει την λιγότερη σημασία, με σκοπό εκείνο που έχει που πραγματική σημασία ποτέ να μην αποκαλύπτεται. Σαφώς και έχουν πολλές επιτυχίες και σε δύσκολες περιστάσεις, που δικαιολογούν τα χρήματα με τα οποία αμείβονται για την εργασία τους. Είναι οι χρήσιμοι αξιωματικοί σε ένα παιχνίδι εξουσίας, που με διαφορετικές μορφές διαρκεί αιώνες. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι και το ξέρουν, παρότι το απεύχονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατηθούν στη θέση τους, γιατί γνωρίζουν, ότι όταν η θητεία τους λήξει, θα ζήσουν με το βάρος εκείνων που έχουν πράξει και με τίποτα άλλο. Γνωρίζουν επίσης, ότι η προσφορά είναι μεγάλη από ανθρώπους που θέλουν να τους αντικαταστήσουν, οι οποίοι ούτε κρύβουν τις προθέσεις τους, αλλά αντίθετα θεωρούν, ότι μπορούν να κάνουν καλύτερα την δουλειά. Ο ανταγωνισμός μέσα στη ζούγκλα που έχει δημιουργηθεί μέσα στο σύστημα ευνοεί τέτοιες συνθήκες.

Όμως η “δουλίτσα” πρέπει να γίνει και μέσα σε ένα σύστημα που ο ηθικός κανόνας είναι διακοσμητικός και ανασύρεται εκεί που συμφέρει και μόνο, αυτά είναι ακριβές πολυτέλειες.

Το σύστημα γνωρίζει, ότι μέσα στη επικράτεια του εκείνο που θέλει να επιβάλλει ως αλήθεια έχει μικρή αντίσταση, πιθανόν και μηδαμινή. Έτσι με όρους ισχύος δεν οφείλει να ανησυχεί ιδιαιτέρως. Θεωρεί ότι μπορεί να χειριστεί τις δυσάρεστες καταστάσεις που του προκύπτουν και το έχει αποδείξει. Θεωρεί επίσης ότι μπορεί να απορροφήσει και την οργή που προκύπτει εξαιτίας αυτών, στα πλαίσια της “ελαττωματικής” προοπτικής που προσφέρει.

Προέκυψε κάτι που είναι άσχημο; Εντάξει μην ανησυχείτε, θα το διορθώσουμε. Συνήθως ποτέ δεν το διορθώνει το κάνει χειρότερο, φροντίζει όμως με επιμέλεια να ξεχαστεί και να επενδύσει στη καλή του πρόθεση. Αν στριμωχτεί πολύ, θυσιάζει κάποιους ανθρώπους από τις τάξεις του, φροντίζοντας να επαινέσει την κίνηση του για την τολμηρότητα της . Έτσι επιτυγχάνει να ευχαριστήσει κάποιους και να φοβίσει κάποιους άλλους να είναι περισσότερο προσεκτικοί. Πάντα όμως εμφανίζεται ως ο καθοριστικός παράγοντας, που θα επιβάλλει με κουβέντα του, αυτό που θα έπρεπε να γίνει. Κανείς άλλος δεν θα πρέπει να έχει λόγο σε αυτό, παρά μόνο εκείνο. Όταν τα μέσα που διαμορφώνουν την πραγματικότητα του εξαντλούνται ή δεν επαρκούν, τότε τα όργανα της τάξης και η δικαιοσύνη του έχουν τον τελευταίο λόγο για να συμμορφώσουν τους απείθαρχους και όσους θέλουν να αρθρώσουν κάποιο διαφορετικό λόγο. Εξηγούν με “πειστικό”τρόπο πια είναι τα όρια της κριτικής τους.

Το κύριο μέλημα του συστήματος είναι να μην κριθεί ποτέ στη ολότητα του και με ριζικό τρόπο. Δεν ενοχλείται όταν κάποιος το κρίνει στα επιμέρους. Αλλά και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κρίνει το σύστημα με τέτοιο τρόπο, γιατί τότε θα πρέπει να κρίνει και τον εαυτό του για τους λόγους που το ανέχεται για τόσο πολύ χρονικό διάστημα. Για πιο λόγο παραβλέπει καθημερινά, όσα είναι αυτά που υπόκειται και για τα οποία δεν αρθρώνει ποτέ λόγο και αντίδραση, που να έχει κάποια ουσιαστική σημασία. Μα και η συνείδηση των ανθρώπων που ζουν μέσα στη επικράτεια του συστήματος, όλων μας δηλαδή, δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, αλλά ακόμα και όταν φαίνεται ότι είναι, τελικώς την πιάνει μια φρίκη με το τέρας που έχει συμβάλλει να δημιουργηθεί συνειδητά ή ασυνείδητα, με αποτέλεσμα να την ακινητοποιεί. Έτσι η κρίση μας αναγκαστικά συμβιβάζεται και η οργή μας, όταν συμβαίνουν τραγικά πράγματα, νοθεύεται και μαζευόμαστε ανήμποροι.

Ένας φαύλος κύκλος, ένας άρρωστος δεσμός ενώνει το σύστημα με τους ανθρώπους του, με μας δηλαδή, που κάποιες στιγμές ασφυκτιά και εκφράζει μια δειλή διάθεση να σπάσει, που όμως πισωγυρίζει, γιατί το διαφορετικό δεν έχει ακόμα φανερωθεί.

Στη σύγκρουση των αμαξοστοιχιών στη κοιλάδα των Τεμπών, χάθηκαν άδικα πολλές ψυχές ανθρώπων, πόσοι και ποιοι ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ. Γονείς, συγγενείς και φίλοι θρηνούν τους δικούς τους ανθρώπους. Ποιος μπορεί να νοιώσει την θλίψη και την οργή τους;

Κάποιοι σώθηκαν, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ την φρίκη αυτού που συνέβη.

Κάποιος έκανε το μοιραίο λάθος και βρίσκεται φυλακισμένος παρέα με τις ενοχές του.

Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να κρύψουν τις ευθύνες που έχουν, αφήνοντας τα τρένα να κυκλοφορούν δίχως προστασία.

Κάποιοι ακόμα πιο ψηλά σκέφτονται το πολιτικό κόστος που θα έχουν στις εκλογές και προσπαθούν να το μετριάσουν.

Στο τέλος το συγκεκριμένο δράμα αλλά και όσα έχουν προηγηθεί, ένας μακρύς κατάλογος, καταλήγουν να γίνονται ιδιωτικές υποθέσεις και θρήνοι, ένας ατελείωτος κύκλος αίματος, που το σύστημα θέλει να κριθούν ως επιμέρους θέματα και αν είναι δυνατόν να μην το ακουμπήσουν καθόλου, λες και συνέβησαν κάπου αλλού έξω από την επικράτεια του. Όμως μέσα σε αυτή συνέβησαν και σχεδόν σε όλα αυτά έχει βάλει το χεράκι του. Οι εκάστοτε ατομικές ευθύνες αν υπάρχουν, φωτίζονται με ιδιαίτερο τρόπο για να αθωωθεί ο βασικός υπεύθυνος. Έτσι, όλα μετά από λίγο τα “μασάει” μια νωχελική λήθη. Η κυριαρχία του συστήματος που συνεχίζει να βασιλεύει, συνεχίζει να ορίζει την μοίρα όλων αδιατάρακτα.

Έχουμε όντως ατομική ευθύνη και είναι πολύ σοβαρή. Σας ανεχόμαστε και το πληρώνουμε πολύ ακριβά !!!

Ανάμεσα σε δύο αιώνες.

 

Κυλάμε μέσα στο χρόνο και ο χρόνος κυλάει μέσα μας με τρόπο αδιόρατο. Μια πραγματικότητα που αδυνατούμε να κατανοήσουμε με έλλογο τρόπο. Μια διαδικασία που δεν γίνεται ακριβώς αντιληπτή, που όμως έχει τα σημάδια της σε ημερομηνίες, σε συμβάντα, σε μεταβολές του εαυτού μας και της γύρω μας πραγματικότητας. Στιγμές όμορφες και άσχημες που ζούμε και στη συνέχεια καρφώνονται μέσα στη μνήμη μας και με τον καιρό εξασθενίζουν, σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Την μια στιγμή γεννιέται ένα παιδί που φέρνει χαρά στους γονείς του, την άλλη στιγμή έχουμε μια επιτυχία στη δραστηριότητα μας που μας κάνει να φαινόμαστε σπουδαίοι. Παράλληλα κάπου αλλού, θλιμμένοι άνθρωποι κηδεύουν την αγαπημένη τους ή τον αγαπημένο τους. Αναρίθμητα συμβαίνουν μέσα στο χρόνο και χαράζουν τον καθένα από μας .

Συμβαίνουν μέσα στο χρόνο, που διαπερνά τους αιώνες και τις ιστορίες των ανθρώπων και δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα, αν καταγράφει τίποτα από όλα αυτά ή τα σβήνει, μέσα στη αβυσσαλέα πορεία του. Μέσα στο ίδιο το χρόνο, ενυπάρχουν πολλοί χρόνοι. Υπάρχουν οι προσωπικοί χρόνοι των ανθρώπων που έχουν ζήσει, οι πολιτικοί χρόνοι, οι χρόνοι των κοινωνιών, ο χρόνος του πλανήτη που κατοικούμε, ο χρόνος του σύμπαντος. Ο χρόνος είναι κυρίαρχος παντού και πάντα. Το μέγεθος του δεν μπορεί να προσμετρηθεί, ούτε και οι ποιότητες του. Όσοι προσπάθησαν να κατανοήσουν το μεγαλειώδες έργο του, ξεβράστηκαν σε κάποια παραλία του, μιλώντας μια γλώσσα άγνωστη σε όλους, που μπορεί να είναι και η γλώσσα των εκλεκτών του Θεού.

Κάποιοι σκέπτονται, ότι ο χρόνος στη πραγματικότητα δεν υφίσταται. Ότι είναι μια κατασκευή του πολιτισμού, που προσπαθώντας να ορίσει την ζωή με σημαδούρες, ανακάλυψε ένα μέτρο, που μπορεί να μας ορίσει όλους με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Ποιος ξέρει ; Μπορεί να είναι και έτσι.

Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν μεγάλα πράγματα και μικρά, που η φτωχή μας υπόσταση αδυνατεί ακριβώς να κατανοήσει και να αντιληφθεί τις συνέπειες που έχουν επάνω στη σύντομη ζωή μας. Ζούμε με αυτά και τα έχουμε αποδεχτεί, γιατί η άρνηση τους μπορεί να είναι και ασέβεια.

Είμαι ένας άνθρωπος του παλιού κόσμου, του κόσμου που πέρασε, του προηγούμενου αιώνα και όταν ο αιώνας άλλαξε, βρέθηκα να περπατάω σε μια ελαφρώς καινούργια εποχή. Τα σημάδια της εποχής που μεγάλωσα χάθηκαν και ακόμα και αν τα διατηρώ φρέσκα στη μνήμη μου, δυσκολεύομαι να τα κοινωνήσω. Ανήκουν αλλού, σε ένα άλλο κόσμο,που έβλεπε την ζωή του με διαφορετικά μάτια. Μπορεί να μην αισθανόμουν και εκεί βολικά, αλλά ήταν η δική μου εποχή και σίγουρα δεν ήταν όλα όμορφα τότε, όμως ήταν οικεία. Είναι δύσκολο να απεγκλωβιστείς από αυτό που είναι οικείο για σένα, όμως ο χρόνος έχει αυτό το χάρισμα να σε σπρώχνει συνεχώς μπροστά, θες δεν θες, σε μια ατέρμονη προσαρμογή στο καινούργιο. Συνεργάζεται με την ζωή σε αυτό και να ξαφνικά βρίσκεσαι κάπου που όλα φαίνονται ίδια αλλά συγχρόνως όλα με κάποιο μαγικό τρόπο είναι διαφορετικά. Τα γνωστά σημάδια δεν είναι πια εκεί, οι άνθρωποι έχουν αλλάξει, σε κοιτάνε με κάποια περιέργεια , ακούς μουσικές που είναι ντεμοντέ και όταν μιλάς για αυτό που έχεις ζήσει, όσο διακριτικός και αν είσαι, νοιώθεις ότι κουράζεις . Είναι δύσκολο να κάνεις πια καινούργιες φιλίες και αρκείσαι σε εκείνες τις παλιές, που δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες και διευκρινήσεις για να καταλάβουν τα όσα λες. Έχεις δίχως να το καταλάβεις γίνει ένας άνθρωπος που έρχεται από ένα άλλο κόσμο που οι περισσότεροι δεν τον έχουν γνωρίσει καν.

Προσαρμόσου λες στον εαυτό σου, πάρε και εσύ ένα κινητό τηλέφωνο, μάθε υπολογιστή, επικοινώνησε στις πλατφόρμες, χαμογέλα όταν βλέπεις γελοιότητες να παίζονται μπροστά σου. Ωραία να τα κάνω όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, αλλά πρέπει να κάθομαι σε ένα τραπέζι και να μην μιλάω και να στέλνω μηνύματα από το κινητό σε αυτόν ή σε εκείνη που κάθεται δίπλα μου; Λίγο δύσκολο να το κάνω αυτό, αλλά είναι κάπως δυσάρεστο να βλέπω να το κάνουν όλοι δίπλα μου. Μεγάλωσα σε γειτονιά, έπαιζα πετροπόλεμο και άραζα σε παραλίες με τεράστιες φωτιές, όπου άνθρωποι από άλλα μέρη της γης, είχαν έρθει και αντάλλασαν κουβέντες και χάδια όλη νύκτα . Δεν είχα κινητό τηλέφωνο, δεν το είχα ανάγκη και τώρα αν φύγω από το σπίτι δίχως νάχω το ρημάδι μαζί μου, νοιώθω σαν να μου λείπει κάτι βασικό.

Μην γκρινιάζεις, λες στο εαυτό σου, όλοι και πάντοτε, ανακάλυπταν το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είχαν ζήσει κάποτε και σε αυτό που ζουν στο παρόν τους. Θα ήθελες να ζεις σε ένα κόσμο που δεν αλλάζει τίποτα και τα πάντα συνέχιζαν παγωμένα; Όχι δεν θα ήθελες. Θα γκρίνιαζες και τότε . Ο χρόνος δεν επιλέγει τι θα κρατήσει και θα πετάξει ανάλογα με την προτίμηση σου, ούτε η ζωή το κάνει αυτό. Κάνουν τις επιλογές τους με τον δικό τους μυστηριώδη τρόπο και σέρνουν το όχημα της ανθρώπινης εξέλιξης στο άγνωστο μέλλον του. Βλέπουν τους ανθρώπους να περνούν, βαδίζοντας ανάμεσα στις εποχές, δίχως να κατανοούν αν οι αλλαγές που συμβαίνουν στις ζωές τους έπρεπε ή όχι να συμβούν. Ούτως ή άλλως οι άνθρωποι περαστικοί είναι από την ζωή και στο σύντομο διάστημα που την γεύονται, δεν προλαβαίνουν να καταλάβουν το μυστήριο της. Απλώς την ερωτεύονται και προσπαθούν να απολαύσουν αυτόν τον έρωτα. Μερικές φορές ούτε καν αυτό δεν κατορθώνουν να κάνουν. Με τον χρόνο δεν ασχολούνται. Δεν τον καταλαβαίνουν καν. Ίσως συνειδητοποιούν λίγο, πόσο τους καθορίζει, όταν γερνούν αλλά τότε είναι αργά .

Οι αλλαγές των αιώνων πάντοτε ήταν σημαδιακοί για τους ανθρώπους. Τους γιόρταζαν με μια ανείπωτη χαρά και ένα κρυφό φόβο. Ήξεραν, έστω και ασυνείδητα, ότι η προσδοκία για το καλύτερο πήγαινε χέρι-χέρι με την πιθανότητα μιας γενικευμένης κατάρρευσης σε αυτό που ήδη είχαν γνωρίσει. Οι άνθρωποι που βάδισαν ανάμεσα σε δύο αιώνες κουβαλάνε στις πλάτες τους το παλιό και το καινούργιο και γέρνουν ανάλογα με την προτίμηση τους ανάμεσα στη μελαγχολία αυτών που χάνονται και σε εκείνα τα καινούργια που θαμπώνουν την ματιά τους. Όλα καλά.

Ο χρόνος και η ζωή σε ένα τραπέζι παίζουν ζάρια !

Το μαγικό κουτί.

 

...Όταν τελείωναν οι ασχολίες της ημέρας, ασχολίες που δεν ευχαριστούσαν κανένα, αλλά όλοι τις έκαναν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, τα βράδια έπρεπε να ενημερωθούν για όλα όσα συνέβαιναν στο κόσμο. Ήταν σαν μια τελετουργία, όπου ο τελετάρχης ήταν το μαγικό κουτί, που είχε την ικανότητα να μεταφέρει εικόνες και ειδήσεις από όλο τον κόσμο. Όλες αυτές οι ειδήσεις, που συνοδευόταν από ρηχούς σχολιασμούς, που ποτέ δεν αποκτούσαν κάποιο βάρος, απλώς πλαισίωναν τις ειδήσεις, προσπαθούσαν να πείσουν για το ενδιαφέρον που είχαν όσοι τις μετέδιδαν για τον υπόλοιπο πληθυσμό. Ένα ενδιαφέρον, που παρόλο δεν έπειθε κανένα φαινομενικά, κατόρθωνε εντέλει να πείθει τους πάντες. Είχε φτιαχτεί μια εξάρτηση ανάμεσα στο μαγικό κουτί και σε όλους τους άλλους, με αποτέλεσμα ακόμα και όσα ήταν εμφανώς ψέματα, να μην μπορούν να αποδειχτούν. Το μαγικό κουτί μιλούσε συνεχώς και όσο μιλούσε τόσο περισσότερο έφτιαχνε μια πραγματικότητα τόσο συμπαγή, που τίποτα δεν μπορούσε να την γκρεμίσει.

Κάποιοι κατάλαβαν πολύ σύντομα την παγίδα και προσπάθησαν να φτιάξουν άλλα μαγικά κουτιά,που θα μπορούσαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο για όσα συνέβαιναν. Όμως όσο και αν προσπαθούσαν ποτέ δεν μπόρεσαν να αγγίξουν σε αξία και απήχηση το πρωταρχικό μαγικό κουτί, απλώς ήταν μαγικά κουτάκια για ένα περιορισμένο κοινό, που η φωνούλα τους δεν μπορούσε να συναγωνιστεί την στεντόρεια φωνή του μεγάλου κουτιού. Κάποια έπεσαν σύντομα σε ανυποληψία, γιατί αυτός ο άνισος ανταγωνισμός τους ανάγκασε, είτε σε υπερβολές, είτε στο να διαστρεβλώνουν τα όσα συνέβαιναν, με αποτέλεσμα να δημιουργούν σύγχυση. Έτσι δίχως να το θέλουν έστρεψαν πολλούς ανθρώπους στη παλιά καλή λύση, στο πρώτο μαγικό κουτί που με τα χρόνια αύξανε την αξιοπιστία και κοιτούσε χλευαστικά, όσους προσπαθούσαν να το μιμηθούν.

-Αφήστε τα “καφενεία” να προσπαθούν, λένε, όσοι έχουν κατοχυρώσει την περίοπτη θέση τους μέσα στο μαγικό κουτί, να λένε οτιδήποτε θέλουν. Δεν πείθουν κανένα. Μόνο η φωνή μας έχει αξία. Εντέλει, εμείς συνομιλούμε με τους άρχοντες, σε μας δίνουν την γνώμη τους, εμείς έχουμε τις σοβαρές πληροφορίες από τα βασικά κέντρα που κατασκευάζονται οι ειδήσεις. Οι άλλοι εικάζουν, φαντάζονται και ακόμα και αν εικάζουν και να φαντάζονται σωστά, ποιος θα τους πιστέψει; Όπως και να το κάνουμε η δική μας άποψη στο τέλος να υπερισχύσει. Χωρίς εμάς οι άλλοι δεν υπάρχουν.

Βέβαια όλα αυτά δεν τα αποκάλυπταν φανερά. Τα ψιθύριζαν μεταξύ τους και μετά από λίγο,δεν υπήρχε η ανάγκη ούτε καν να τα συζητήσουν. Δρούσαν σαν να ήταν η δεύτερη φύση τους και με αυτό τον τρόπο έχτιζαν την βαβέλ τους.

Είναι βέβαια αλήθεια, ότι πολλές φορές η πραγματικότητα, που αρέσκεται στο να κάνει χοντρές πλάκες, έρχονταν να τους διαψεύσει. Όμως ακόμα και τότε υπήρχαν τρόποι να μην παραδεχτούν απολύτως τίποτα, μια που τότε “έπεφταν από τα σύννεφα”, σαν να προδόθηκαν από κάποιο αόρατο εχθρό, ενώ αυτοί ανήξεροι και αθώοι προσπαθούσαν να κάνουν απλώς την δουλειά τους, όσο καλύτερα μπορούσαν. Έτσι, αφού κανείς δεν υπήρχε περίπτωση να τους εγκαλέσει για όσα έλεγαν, τα πράγματα παίρνουν τον φυσιολογικό τους δρόμο και αφού συνεχώς οι περιγραφές και τα αφηγήματα είναι ανεξάντλητα, όπως τα καλά παραμύθια, όλα ξεχνιούνται εύκολα.

Η κοινωνία συνεχώς ξερνά πολύ “καλές” και πιασάρικες ειδήσεις ,που αρέσουν σε όλους. Γιατί σε όλους αρέσει να παρακολουθούν την ζωή των άλλων και μάλιστα, όταν αυτή η ζωή είναι πικάντικη, ασελγής,παραβατική, και δεν χρειάζεται και να πολυ-σκοτιστούμε ενόσω την παρακολουθούμε, είμαστε ικανοί να χαζεύουμε για ώρες, από την ανώτερη θέση του κριτή και εφόσον δεν είμαστε εμείς ο στόχος. Άλλωστε το μαγικό κουτί έχει αποφασίσει ότι μόνο οι ειδήσεις που μυρίζουν σπέρμα και αίμα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, ή τέλος πάντων όσες “τυχαίως” είναι αρκούντως δυσάρεστες, επειδή οι καλές, αν υπάρχουν, δεν έχουν ενδιαφέρον και δεν φέρνουν αρκετά πακέτα διαφημίσεων. Όμως κυρίως, διότι δεν ανεβάζουν σε υψηλά επίπεδα το να φοβάσαι το οτιδήποτε

Βέβαια υπάρχουν και σοβαρά συμβάντα, που απασχολούν τους ανθρώπους αυτού του κόσμου. Όμως ακόμα και σε αυτά το μαγικό κουτί οφείλει να δώσει τον τόνο αλλά και τον τρόπο που θα πρέπει να τα δεις και να τα επεξεργαστείς. Διότι όλοι οι τρόποι δεν του είναι αρεστοί. Κάποιοι μπορούν να συζητηθούν και κάποιοι δεν πρέπει να συζητιούνται καθόλου. Το καλύτερο είναι να μπορείς να τα συζητάς με τον τρόπο που σου προτείνει, που είναι “αντικειμενικά” ο πλέον φερέγγυος. Ακόμα και αν αυτή η φερεγγυότητα είναι συζητήσιμη σε πολύ μεγάλο ποσοστό, δεν θα πρέπει να είναι ριζικά αμφισβητήσιμη, διότι ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις ένα μέσο που επιτελεί το κοινωνικό έργο της πληροφόρησης με το αζημίωτο; Εντέλει, όλοι πρέπει να ζήσουμε με κάποιο τρόπο.

Στη πραγματικότητα, όποιος έχει την δύναμη να οργανώνει ένα κυρίαρχο αφήγημα, το οποίο θέλει να το κάνει πιστευτό καθολικά, ακόμα και αν αυτό είναι αμφιβόλου αξίας, χρειάζεται ένα μαγικό κουτί που θα το κελαηδήσει στα πέρατα του κόσμου. Χρειάζεται επίσης και τους κατάλληλους ανθρώπους που θα αναλάβουν την συγκεκριμένη δουλειά με ευχαρίστηση, είτε γιατί πιστεύουν στο αφήγημα, είτε γιατί πληρώνονται καλά για να το κάνουν. Συνήθως, αυτό που όλοι γνωρίζουν μέσα από την εμπειρία τους, δεν έχει ανάγκη από κάποιο μαγικό κουτί για να διαδοθεί. Επιβάλλεται με τρόπο φυσικό και άμεσο σαν ομολογούμενη διαπίστωση .Τα σημαντικά νέα κυκλοφορούσαν πάντοτε, έστω και με μια σχετική καθυστέρηση και τις περισσότερες φορές τα διέκρινε μια μεγαλύτερη ποιότητα. Αυτή η ανάγκη για άμεση πληροφορία, που να αγγίζει ακόμα και αυστηρά προσωπικές περιοχές, είναι σημάδι περισσότερο μιας ανίας, που μέσα από το πληροφοριακό καλειδοσκόπιο,προσπαθεί να βρει κάποιο νόημα σε μια φτωχή ζωή. Ένα γενικευμένο φτηνό κουτσομπολιό σε όλα τα επίπεδα της ζωής, που στο τέλος τίποτα δεν έχει πραγματική αξία και όλα καταλήγουν αδιάφορα.

Τέλος, θα πρέπει σοβαρά να σκεφτούμε μήπως όλη αυτή η στρεβλή ανοησία, θέλει να αποκρύψει εκείνα που πραγματικά είναι ενδιαφέροντα και σημαντικά. Μήπως αυτός είναι ο απώτερος σκοπός του μαγικού κουτιού και είναι πολύ κοντά στο να το πετύχει. Γιατί όσο και αν είσαι πονηρός και αντιλαμβάνεσαι τις μπλόφες, κάποιος μπορεί να είναι πολύ πονηρότερος και οι μπλόφες του είναι καλύτερα στημένες !!

Όλα καλά;

 

“Μες στη ζωή δρόμοι ανοίγονται σωρό κι όποιον γουστάρεις τον τραβάς κι όπου σε βγάλει μα είναι κι ένα μονοπάτι πονηρό που πάει ντουγρού στην κατηφόρα τη μεγάλη “

“Το μονοπάτι” είναι ένα πολύ όμορφο λαϊκό τραγούδι. Δεν ξέρω πως μου έσκασε μέσα στη σκέψη μου ξαφνικά, όμως τίποτα στο κόσμο δεν μπορεί να μην συνδέεται με όλα τριγύρω του και έτσι δεν το ψάχνω. Κάποια συνάφεια θα έχει.

Αυτή η ψυχογεωγραφική αντιμετώπιση της ζωής, όπου πολλοί δρόμοι ανοίγονται, αλλά υπάρχουν και μονοπάτια πονηρά που βγάζουν σε μια μεγάλη κατηφόρα, μου αρέσει πολύ. Φαντασθείτε τον εαυτόν σας σε ένα σταυροδρόμι και να ανοίγονται πολλοί δρόμοι και να μην ξέρεις που θα καταλήξουν, όμως κάποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσεις και εσύ ακίνητος και για κάποιες στιγμές σκεπτικός, πρέπει να επιλέξεις δίχως εκ των προτέρων να γνωρίζεις τις συνέπειες της επιλογής σου. Ελεύθερη βούληση μεν,ταξίδι στο άγνωστο δε. Με κάποιο τρόπο όλοι μας έχουμε βρεθεί σε αυτή την κατάσταση κάποια στιγμή στη ζωή μας και τώρα το έχουμε ξεχάσει, γιατί μας έχει απορροφήσει πια ο δρόμος που πήραμε και η αφετηρία είναι μια μακρινή εικόνα που δεν έχει πια καμιά σημασία. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι ο δρόμος που βαδίζουμε και οι ευκολίες και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε μέσα του. Τα οφέλη του και η χασούρα, η χαρά και η λύπη. Μερικές φορές κάποιοι από μας μπορεί να αναπολούν την στιγμή εκείνη στο μεγάλο σταυροδρόμι της ζωής και να ήθελαν να ξαναγυρίσουν εκεί και να έπαιρναν ένα άλλο δρόμο,όμως τώρα πια βρίσκονται σε καινούργια σταυροδρόμια και σε καινούργιες επιλογές και όπως λένε το ποτάμι δεν γυρίζει ποτέ πίσω και εκείνη η αρχική επιλογή φαίνεται ότι δεν μπορεί να αναιρεθεί. Η ζωή μας πήρε τον δρόμο της.

Με το ίδιο τρόπο, κάπως πιο σύνθετο ίσως, επιλέγουν τον δρόμο τους κάποια στιγμή και οι κοινωνίες. Μπορεί να είναι πολύ μεγάλες σε όγκο και εξαιτίας αυτού να είναι πιο αργές στη απόφαση τους στα σταυροδρόμια του χρόνου, όμως και αυτές καλούνται να διαλέξουν το μονοπάτι τους και οι αποφάσεις τους, τις δεσμεύουν, για πολύ μεγαλύτερο χρόνο και με μεγαλύτερες συνέπειες. Όπως και να το κάνουμε όμως, η κατεύθυνση που δίνει η κοινωνία επιλέγοντας ένα δρόμο, επηρεάζει σε κάποιο μέτρο και τους δρόμους που επιλέγει κάποιος ατομικά. Αυτός ο αλληλο-επηρεασμός στις επιλογές δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρος, με αποτέλεσμα συνήθως οι ατομικές επιλογές να μην διαφέρουν σε τίποτα από τις επιλογές της κοινωνίας, που δεν είναι και πάντοτε οι ορθές. Όμως, η δυνατότητα μιας ξεχωριστής επιλογής παρόλο που συνεχώς φαίνεται να εξασθενεί, δεν παύει και να υφίσταται εντελώς. Στη πραγματικότητα παρουσιάζεται το φαινόμενο οι άνθρωποι που επιλέγουν κάτι το όλως διαφορετικό να φαίνονται όλο και περισσότερο σαν απόβλητοι από το κοινωνικό ρεύμα, εξ αρχής στο δρόμο που επιλέγουν και να βρίσκονται σε μια άτυπη σύγκρουση με το ευρύτερο κοινωνικό στρώμα. Αυτό πάντοτε συνέβαινε σε μικρή ή μεγάλη έκταση, όμως πλέον το να αποφασίσεις κάτι διαφορετικό από την κοινωνική νόρμα, φαντάζει κάπως σαν να είσαι ο “τρελός του χωριού” και τα εμπόδια που υψώνονται στο δρόμο σου φαντάζουν ανυπέρβλητα. Η επικοινωνία ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους και στη κοινωνία γίνεται όλως προβληματική και για την κοινωνία που απαιτεί συναίνεση στις επιλογές της και στα άτομα που προασπίζουν τον δρόμο που έχουν επιλέξει. Μην μας πιέζετε, λένε αυτοί οι πρώτοι, διότι θα σκάσουμε, μας έχετε ζαλίσει με την ιδιαιτερότητα σας απαντά αυστηρά η κοινωνία.

Η σύγκρουση αυτή που έχει ένα χαρακτήρα αιώνιου παιχνιδιού, ανάμεσα στη ιδιαιτερότητα και την παγωμένη μορφή, που αρνείται πεισματικά να αλλάξει, πολλές φορές παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις. Στη πραγματικότητα όλα τα πράγματα αλλάζουν συνεχώς, απλώς είναι δύσκολο να παρακολουθήσουμε την αλλαγή τους. Κάποια πιο αργά, κάποια γρήγορα. Επειδή ο χρόνος μας ατομικά είναι περιορισμένος, απαιτούμε οι αλλαγές να γίνονται με γρήγορους ρυθμούς για να μπορέσουμε να τις παρακολουθήσουμε . Αυτό δεν γίνεται πάντοτε εφικτό.

Τώρα θα πρέπει να πούμε με κάποιο τρόπο, τι μπορεί να συμβεί όταν με κάποιο τρόπο πάρουμε “το μονοπάτι που είναι πονηρό και οδηγεί στη κατηφόρα την μεγάλη”. Είτε ως άτομα, είτε ως κοινωνία.

Αυτό που μπορούμε να πούμε αρχικά για την συγκεκριμένη ατυχή επιλογή, και δίχως να χρειάζεται εκλεπτυσμένη σοφία, είναι ότι “την έχουμε κάτσει την βάρκα” αν έχουμε ακολουθήσει το πονηρό μονοπάτι. Βέβαια αυτό ισχύει στο βαθμό που το κατανοούμε,γιατί υπάρχει και η περίπτωση να μην έχουμε πάρει χαμπάρι τίποτα και όλα να μας φαίνονται ωραία και καλά. Πράγμα που μάλλον είναι και το πλέον σύνηθες. Όταν πλέον θα πέφτουμε στο γκρεμό και σαν κάτι καρτούνς θα τινάζουμε τα πόδια μας στο αέρα νομίζοντας ότι μπορούμε να περπατήσουμε στο αέρα, μάλλον θα είναι αργά . Όμως μέχρι να φτάσουμε στο μη περαιτέρω, υπάρχουν αρκετά στάδια που έχουμε να διανύσουμε, στα οποία ακόμα και να δεν μπορούμε να αλλάξουμε ριζικά τον δρόμο που έχουμε ακολουθήσει, τουλάχιστον θα ήταν καλό να προλάβουμε την πτώση από τον γκρεμό.

Υπάρχει κάτι που μας προειδοποιεί ότι “πήραμε τον στραβό τον δρόμο και την εύκολη ζωή”; Νομίζω πως ναι, αν και εφόσον δεν μας έχει καταλάβει σε τέτοιο βαθμό η “τύφλωση” που πλέον δεν κατανοούμε αυτό που συμβαίνει στο εαυτό μας αλλά και γύρω μας. Τι θα μπορούσε να είναι αυτό ρωτάμε όλοι με κάποια αδημονία ;

Πιθανόν να είναι κάποια από αυτά, που θα ειπωθούν παρακάτω, αν και δεν είναι αναγκαστικό να ισχύουν για όλους, κάποιοι μπορεί να προσθέσουν τα δικά τους.

Το πρώτο θα μπορούσε να είναι ένα συνεχές αίσθημα δυσαρέσκειας και ανικανοποίητου, ακόμα και όταν ο βίος μας ή ο βίος της κοινωνίας, δεν φαίνεται να είναι ολοκληρωτικά αποτυχημένος, ως προς αυτά που επιδιώκουμε, όμως δεν φαίνεται να επιτυγχάνει την ευδαιμονία. Δεν μπορούμε να κατακτήσουμε καμιά πληρότητα μέσα από τις κινήσεις μας. Αντιθέτως, η πληρότητα, η ευτυχία ή όπως μπορεί να το πει κανείς, διαρκώς απομακρύνεται από ή την κοινωνία μας σαν ένα άπιαστο όνειρο. Με το που θα διαπιστώσουμε κάτι τέτοιο θα πρέπει να τεθούμε σε επιφυλακή.

Ένα δεύτερο είναι, όταν τα όσα συμβαίνουν γύρω μας μας γίνονται ολοένα και πιο συχνά αδιάφορα. Είναι φορές που ακόμα και έντονα συμβάντα στη ζωή μας, δεν μας προκαλούν κανένα ενδιαφέρον και τα προσπερνάμε σαν να μην συμβαίνουν, παρακολουθώντας τα σαν να συμβαίνουν σε άλλους. Αυτή η αδιαφορία, που ποτίζει σταδιακά την ίδια μας την ζωή, αλλά και την ζωή γύρω μας, δεν είναι καθόλου καλός σύμβουλος.

Επίσης, ένα τρίτο μπορεί να είναι, όταν αυτή η αδιαφορία μπορεί να μετατρέπεται σταδιακά σε ένα άκρατο κυνισμό,που καταλήγει να επιδεικνύουμε μια σκληρότητα έντονου βαθμού,στο εαυτό μας στους γύρω από μας ακόμα και σε αγαπημένα μας πρόσωπα και η κοινωνία μας ανταμείβει με το ίδιο νόμισμα.

Και ένα τέταρτο και τελευταίο, όταν το να συγχωρούμε και να αγαπάμε, σαν ποιότητες μέσα στη ζωή μας και στη ζωή της κοινωνίας, γίνονται λέξεις άγνωστες, που δεν έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Τότε, αν ένα από τα τέσσερα συμβαίνει, πολύ περισσότερο δε, αν συμβαίνουν όλα μαζί, είναι καιρός να αντιληφθούμε, ότι μάλλον το μονοπάτι που ακολουθήσαμε είναι μάλλον εκείνο το μονοπάτι του τραγουδιού, που είναι το “πονηρό” και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πατήσουμε τα φρένα, όσο πιο δυνατά μπορούμε, ίσως και να πηδήξουμε από το όχημα που οδηγούμε στην ζωή μας όσο είναι καιρός, γιατί πάμε κατευθείαν στο γκρεμό.

Αν παρόλα αυτά επιμένουμε στο δρόμο μας, είτε επειδή δεν κατανοούμε,είτε επειδή αρνούμαστε να αναιρέσουμε τις επιλογές μας, έστω και στο ελάχιστο, τότε δυστυχώς είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Τα σημάδια είναι πάντοτε εκεί στο δρόμο μας και η αξιολόγηση τους πάντοτε περνάει από την διαύγεια μας.

Αν η αξία που έχει η ζωή μας και η ζωή της κοινωνίας δεν είναι σημαντική για μας, μην περιμένουμε να είναι κατ’ουδένα τρόπο σημαντική, για όσους δυστυχώς επεξεργάζονται τρόπους και μεθόδους να την κάνουν θλιβερή. Γιατί δυστυχώς υπάρχουν και τέτοιοι. Αυτοί έχουν πολύ ξεκάθαρα επιλέξει τον δρόμο τους και ατυχώς ο δικός τους περνάει μέσα από την εξαφάνιση όλων των υπόλοιπων δρόμων !!

Relax….. nothing is under control.

 

Ζούμε σε ταραγμένους καιρούς. Δεν είναι η πρώτη φορά και κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να είναι και η τελευταία. Όμως τουλάχιστον έχουμε καλό καιρό και οι καλοκαιρινές μέρες, που ηλιόλουστες φωτίζουν τις ζωές μας σπρώχνουν τον χειμώνα λιγάκι πιο μακρυά. Έτσι,προσωρινά,η φύση έρχεται σαν ευνοϊκός χορηγός να ομορφύνει την διάθεση μας και να μην αφήσει τη σκοτεινιά να εισβάλλει στη ζωή μας. Κάτι είναι και αυτό.

Μια καλή άσκηση είναι, να εκτιμάς αυτό που έχεις και όχι εκείνο που σου λείπει,ή εκείνο που φαντάζεσαι ότι σου λείπει, ή εκείνο που προσπαθούν να σε πείσουν ότι σου λείπει. Είναι αλήθεια, ότι δίνουμε μεγάλη σημασία στη έλλειψη, παρά σε εκείνο που ήδη έχουμε και τις περισσότερες φορές το υποβαθμίζουμε, μέχρι να το χάσουμε και στη συνέχεια να πάρει την θέση του στο στοκ των ελλείψεων.

Σαν άνθρωποι, πολλές φορές στη ζωή μας, νοιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο να σπρώξουμε τα πράγματα στη κατεύθυνση που θέλουμε και πραγματικά αυτό μας ευχαριστεί και μας δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης και του ότι όλα περνάνε από το χέρι μας. Δεν περνάνε όμως και όταν μια γενικευμένη ταραχή έρχεται να ανατρέψει τα σχέδια μας, τότε νοιώθουμε το έδαφος να χάνεται από τα πόδια μας, ο έλεγχος χάνεται και τότε είμαστε εύκολα θύματα της απελπισίας και της οργής.

Όταν η ταραχή εισβάλλει στη ζωή μας απροσδόκητα ή έτσι νομίζουμε, οι βεβαιότητες που είχαμε δημιουργήσει πριν κλονίζονται και προσπαθούμε μάταια να κρατηθούμε από μια σταθερότητα που στη ουσία ποτέ δεν ήταν υπαρκτή και ποτέ δεν εξαρτιόταν αποκλειστικά από την θέληση μας. Είμαστε συνεχώς στο κέντρο μια θύελλας που άλλοτε αντιλαμβανόμαστε και άλλοτε όχι, φτιάχνοντας χειρολαβές επάνω σε κινούμενη άμμο, προσπαθώντας να κρατηθούμε για να μην μας πάρει ο άνεμος. Έχουμε μια παιδική εμπιστοσύνη σε αυτές τις χειρολαβές, επειδή τις έχουμε κτίσει με καλά υλικά, τα οποία αντλήσαμε από τις χρυσές ελπίδες που έχουμε για την ζωή μας.

Είναι βέβαιο ότι μας είναι χρήσιμες, γιατί έτσι έχουμε κατορθώσει να επιβιώσουμε μέσα από ατελείωτες καταστροφές και απογοητεύσεις ως ανθεκτικό είδος, που αρνείται να παραδοθεί άνευ όρων σε οτιδήποτε απειλεί να το εξαφανίσει. Όμως συνεχίζουμε να υπάρχουμε και μάλιστα συνεχίζει να αυξάνεται η πεποίθηση μας, ότι είμαστε άτρωτοι. Ένα ανόητο είδος στη ουσία, που κατορθώνει να μετουσιώνει την ανοησία του σε δύναμη,μια δύναμη που εύκολα την στρέφει στον εαυτό του, λες και επιδιώκει την αυτοκαταστροφή του. Ένας φαύλος κύκλος λανθασμένων επιλογών, που όμως δεν φτάνει σε ένα τέλος οριστικό, αλλά κατορθώνει να ξεφεύγει την τελευταία στιγμή με ευφυείς απατεωνιές και ξεκινώντας ξανά την αδιέξοδη πορεία του.

Δεν ακούμε και πολύ καλά νέα τον τελευταίο καιρό και στο μέτρο που υπάρχουν, κρύβονται και αυτά γιατί δεν θέλουν να αντιπαρατεθούν με την συμπαγή εμφάνιση των κακών, που με περίσσιο θράσος ξεμυτίζουν από παντού, σαν να νοιώθουν ότι είναι η ώρα τους για να κάνουν την μεγάλη έφοδο μέσα στο κόσμο για να τον κυριεύσουν. Όλο και περισσότερο εμφανίζονται από όλες τις περιοχές της ζωής, την πολιτική, την οικονομική, την ηθική, την πολεμική και όλα είναι δυσώδη και συναγωνίζονται ποιο από όλα θα εμφανιστεί πιο αποτρόπαιο και ικανό να διασαλεύσει την έννοια μιας τάξης, που αποτελεί μαγική εικόνα και κατορθώνει να απογοητεύσει ακόμα και τους πιο δύσπιστους από τους “ονειροπόλους” του ανθρώπινου κοπαδιού. Όμως όλοι μας κρατιόμαστε από την χειρολαβή μιας ανέμελης αδιαφορίας, ότι όλα αυτά είναι περαστικά, άλλωστε περαστικοί είμαστε και εμείς από αυτόν τον κόσμο και όσο κατορθώνουμε να την βγάζουμε “καθαρή”, κέρδος έχουμε αδέλφια μου. Έτσι δεν είναι;

Το χρήμα να κυλάει με όποιο τρόπο μπορεί και δεν βαριέσαι, δεν έχουμε και την απαίτηση να αλλάξουμε τον κόσμο, μήπως μπορούμε κιόλας; Τον έχουμε αναθέσει σε άλλους να τον αλλάξουν στη κατεύθυνση που επιθυμούν.

Αυτοί οι “άλλοι” τώρα, φαίνεται ότι έχουν χάσει την μπάλα και επειδή δεν αναφέρονται παρά μόνο στους εαυτούς τους και σε όσους είναι πιο πάνω από αυτούς, μπορεί να λένε και να κάνουν οτιδήποτε θέλουν, επειδή γνωρίζουν, ότι η βασιλεία τους είναι προκαθορισμένη από την επικράτεια μιας δύναμης που βρίσκεται έξω από την κρίση των πληβείων. Δεν μας υπολογίζουν καθόλου και εμείς με τον τρόπο μας το ίδιο αισθανόμαστε. Έτσι ο καθένας με τον τρόπο του γελάει για τον άλλον, αλλά δυστυχώς γελάει καλύτερα όποιος γελά τελευταίος και τελευταίοι γελούν αυτοί και όχι εμείς. Το έχουμε συνηθίσει και αυτό, όπως και πολλά άλλα και έχει πάψει να μας κάνει εντύπωση.

Αυτό το τελευταίο, ότι πλέον δεν μας κάνει τίποτα εντύπωση και μπορούμε να αποδεχτούμε τα πάντα, σαν να μην μας αφορούν, θα πρέπει να το προσέξουμε κάπως, διότι δεν είναι και απολύτως υγιές. Θα έλεγα καθόλου υγιές αλλά για να μην κατηγορηθώ ως δογματικός, αφήνω μια χαραμάδα. Όμως επιμένω, ότι θα πρέπει να το προσέξουμε. Διότι κάποια στιγμή μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να μην μας ενδιαφέρει καν αν θα καεί η Ρώμη και εμείς να παίζουμε την λύρα μας γράφοντας στίχους για την φωτιά. Υπερβολικό αυτό, όμως σαν πιθανότητα παίζει. Γιατί όλα παίζουν πλέον και ενώ κάποια είναι πιο πιθανά από τα υπόλοιπα, ακόμα και ο καιρός ενόσω γράφονται αυτές οι γραμμές, αποφάσισε επιτέλους να συννεφιάσει. Μάλλον αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο να βρέξει, το καλοκαίρι πήρε επιτέλους την απόφαση του να φύγει αναζητώντας την τύχη του αλλού. Υποσχέθηκε όμως ότι θα γυρίσει ξανά.

Για αυτό, αδέλφια μου, χαλαρώστε όσο μπορείτε, είναι σίγουρο ότι κανείς δεν έχει τον έλεγχο, όλοι νομίζουν ότι τον έχουν αλλά απατώνται. Μην ανησυχείτε και πολύ, οι πιθανότητες είτε να βυθιστούμε, είτε να αρμενίζουμε ανεξέλεγκτα δεν απασχολούν κανένα στη πραγματικότητα. Ίσως μόνο εκείνους που είναι από την φύση τους “αγχωτικοί”. Δεν πιστεύω να είστε τέτοιοι ;

Ο αδελφός Λούσιους το φετινό καλοκαίρι έκανε διακοπές στη Ελλάδα.

 

Η αλήθεια είναι ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, ήμουνα βαριά “φορτωμένος” με υποχρεώσεις. Όποιος πιστεύει, ότι το να ασχολείσαι σε υψηλό επίπεδο με τις υποθέσεις αυτού του πλανήτη και τους τρόπους που μπορεί να διακυβερνηθεί είναι ασχολία βασικά για αργόσχολους,που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να συζητάνε μέσα στις λέσχες τους και να εξυφαίνουν συνωμοσίες, κάνει τεράστιο λάθος. Απλώς δεν καταλαβαίνει το μέγεθος της ευθύνης, που έχουμε  αναλάβει. Άνθρωποι είμαστε και μεις και όσο και αν η πλέμπα μας θεωρεί κακούς και κατά βάση αναίσθητους, δεν πρόκειται να απολογηθούμε και στους υποτακτικούς μας. Το φορτίο μας είναι μεγάλο. Αυτοί κατανοούν μόνο τις ταπεινές ανάγκες τους και το μόνο που κάνουν είναι να βαρυγκωμούν, γκρινιάζοντας συνεχώς για το ένα ή το άλλο. Δεν μπορείς να περιμένεις κάτι καλύτερο από αυτούς. Ανθρωπάκια !!

Το κυριότερο πρόβλημα των δικών μας ανθρώπων, αυτών που αξίζουν να αναφέρεσαι, είναι όταν τα σχέδια μας στραβώνουν. Ειδικά αν είσαι από εκείνους που κάνουν αυτά τα σχέδια και τα θέτεις με την ατσάλινη θέληση σου σε εφαρμογή και στη συνέχεια βλέπεις κάποια από αυτά να μην έχουν την κατάληξη που επιδίωκες, τότε το κόστος είναι μεγάλο. Βασικά χάνεις “πρόσωπο”, χάνεις δύναμη, χάνεις αξιοπιστία και αυτό δεν είναι εύκολο να το καλύψεις στους κύκλους μας . Γιατί οι κύκλοι μας δεν συγχωρούν εύκολα τα λάθη. Αντιθέτως και η υπόληψη σου μειώνεται και την ζωή σου μπορείς να χάσεις, αν το λάθος σου είναι μεγάλο. Αυτό όμως είναι εξ αρχής αξιολογημένο κόστος που παίρνεις όταν παίρνεις μέρος στα μεγάλα παιχνίδια. Δεν μπορείς να παραπονείσαι στη συνέχεια.

Τα τελευταία χρόνια καταβάλλαμε μεγάλη προσπάθεια από μέρους μας να συμμαζέψουμε τις συνέπειες από την αποτυχία του σχεδίου μας για μια ενιαία και συγκεντρωτική διεύθυνση του πλανήτη κάτω από μια μονο- πολική σύμπραξη Ήταν ένα πολύ ωραίο σχέδιο, που το δουλεύαμε χρόνια και μέχρι σε κάποιο σημείο θεωρούσαμε ότι επιτέλους θα είχε θετική κατάληξη. Δυστυχώς όμως δεν πήγε όπως το περιμέναμε . Αναγκαστήκαμε να υποστούμε μια ήττα, που τις συνέπειες της τις πληρώνουμε στο παρόν με μια γενικευμένη αστάθεια. Ευτυχώς δεν χάσαμε όσα μπορούσαμε να χάσουμε, αλλά χάσαμε αρκετά. Είμαστε αναγκασμένοι να συνομιλήσουμε εξ ανάγκης με παίκτες, που δεν είχαμε σε υπόληψη, αλλά που δυστυχώς είχαν μεγαλώσει την δύναμη τους . Δε θα επεκταθώ γιατί δεν μου είναι και ευχάριστο.

Όπως και να έχει μετά από χρόνια, ένοιωσα την ανάγκη για διακοπές, ήμουνα κουρασμένος και είχα ανάγκη να αδειάσει το κεφάλι μου από τα καινούργια σχέδια που είχαν τεθεί σε εφαρμογή. Σκέφτηκα λοιπόν να πάω κάπου, που και ευχάριστα να είναι και κυρίως να μην έρθω σε επαφή με τους συντρόφους μου και μπλεχτούμε και στις διακοπές μου σε συζήτηση των καινούργιων μηχανορραφιών που εξυφαίνονται. Ήθελα να κρατήσω απόσταση. Επέλεξα την Ελλάδα.

Η Ελλάδα είναι μια πολύ ωραία χώρα και όλοι εμείς οι καλλιεργημένοι άνθρωποι την εκτιμούμε για την ιστορία της. Είναι σαφώς μια χώρα παρακμασμένη πολιτικά και κοινωνικά δυστυχώς. Το πολιτικό της προσωπικό ακολουθεί μια παράδοση υποτέλειας εδώ και 200 χρόνια περίπου, σαν κληρονομιά που της έχει μείνει από την τουρκική κατοχή. Έχει βολευτεί σε αυτό και για να είμαστε ειλικρινείς βολεύει και τα διεθνή πράγματα, μια που η Ελλάδα κατέχει μια ιδιαίτερη γεωπολιτική θέση .Ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα με την Ελλάδα. Ποτέ δεν καταβάλλαμε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια για να τους πείσουμε και αυτοί ποτέ δεν προσπάθησαν να μας πείσουν. Πάντοτε είχαμε ιδιαίτερη προτίμηση σε αυτή την χώρα, κυρίως για τις διακοπές μας, διότι οι φυσικές της καλλονές, είναι αντικειμενικά ιδιαίτερες. 

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα έρθει στη Ελλάδα. Ήθελα να περπατήσω στη Αθήνα, προτού φύγω για τα νησιά με το γιοτ μου. Να δω την Ακρόπολη, την Αγορά, την Πνύκα ,τα υπόλοιπα μνημεία. Όπως και να το κάνουμε κάτι μέσα από την αρχαία Αθήνα, με τους φιλοσόφους να περιφέρονται, ο δήμος που συνεδριάζει με τους πολίτες να έχουν λόγο, οι ρήτορες, υπάρχει μέσα στη καρδιά του καθενός από μας που ασχολούμαστε με την σοβαρή πολιτική. Χάζευα πέρα δώθε και γέλασα πάρα πολύ όταν κάτω από την Ακρόπολη, είδα κάτι τύπους ντυμένους, αρχαίους νεοέλληνες πολεμιστές, να περιφέρονται με κράνη, ασπίδες, κοντάρια και χλαμύδες και να αποδεικνύουν περίτρανα το τι μηχανεύεται ένας φτωχός άνθρωπος για να γελοιοποιήσει την ίδια του την ιστορία, με σκοπό πιθανόν να βγάλει ένα μεροκάματο. Η Αθήνα δεν έχει ενδιαφέρον σαν πόλη αν εξαιρέσεις τα μνημεία. Μάλλον δεν είναι καν πόλη. Ένα πολύ μεγάλο χωριό είναι, κτισμένο δίχως γούστο. "Εκπολιτισμένοι" άνθρωποι περπατούν στους δρόμους της, κυνηγώντας να ξεφύγουν από την φτώχεια που τους καταδιώκει. Μάλλον θα τους προλάβει όμως, δυστυχώς για αυτούς. Η ιστορική τους μνήμη δεν ανήκει πια σε αυτούς. Φαίνεται αυτό με μια πρώτη ματιά. Δεν υπάρχει Δήμος. Δεν υπάρχει Δημοκρατία. Δεν υπάρχει φιλοσοφία. Ένα έμπειρο μάτι τα βλέπει αυτά Είναι σαφές ότι το πνεύμα έχει μετακομίσει από την Ελλάδα εδώ και καιρό και ταξιδεύει κάπου μακρυά.

Δεν κάθισα πολύ καιρό στη Αθήνα, απογοητεύτηκα είναι αλήθεια και λυπήθηκα, αν και δεν επιτρέπω τέτοια συναισθήματα στο εαυτό μου. Τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα στη Ολυμπία και στους Δελφούς, όπου οι ιέρειες δεν καπνίζουν πια την ιερή δάφνη για να βγάλουν τους χρησμούς τους. Εκεί μέσα στα αρχαία χαλάσματα, που ο χρόνος αποδεικνύει ότι δεν φείδεται σε τίποτα , ξαπλωμένος στη αρχαία γη, ονειρεύτηκα τον εαυτό μου ικέτη να κάνει προσφορές στο θεό Απόλλωνα. Ξύπνησα γρήγορα και αλαφιασμένος πρόσταξα τον οδηγό μου να κατευθυνθούμε εκεί που είχε αράξει το γιοτ μου. Αυτός ο τόπος παρόλο που σε σήψη βρίσκεται , έχει κάτι που σε αιχμαλωτίζει, που σε κάνει να ονειρεύεσαι, αλλά  ξυπνάς και καταλαβαίνεις, ότι θα ζήσεις τον σύγχρονο εφιάλτη της πραγματικότητας.

Έτσι ήταν καλύτερο να πάω προς το γαλάζιο πέλαγος, να αναπνεύσω καθαρό αέρα, μια που σχεδόν η μισή Ελλάδα πάλι αυτό το καλοκαίρι καιγόταν για πολλοστή φορά, από ότι έμαθα. Κρίμα για αυτή την όμορφη φύση.

Νάμαι λοιπόν κάτω από τον περιβόητο καταγάλανο ουρανό στο κατάστρωμα του γιώτ,πίνοντας τα ποτά μου και διαβάζοντας το ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΜΟΥ του Κλαούσεβιτς. Διδακτικό βιβλίο. Είμαστε σε ένα διαρκή πόλεμο, πως να το κάνουμε. Ποτέ δεν έχουμε σταματήσει να πολεμάμε, μέχρι που να επικρατήσει κάποιος. Όταν επικρατεί, αυτό διαρκεί για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα . Ποτέ η νίκη δεν είναι οριστική και ενώ το ξέρουμε ποτέ δεν σταματάμε να πολεμάμε. Η επικράτηση, η κυριαρχία, το να γευτείς ότι είσαι ο απόλυτος νικητής. Αυτό το βλέμμα θαυμασμού στα μάτια των γυναικών, ότι είσαι ο απόλυτος άρχοντας στο θανατηφόρο παιχνίδι. Ο απόλυτος παίκτης.

Ποτέ δεν ξεφεύγω από αυτές τις σκέψεις . Κάποτε ένα ψυχαναλυτής προσπάθησε αρκετά να με πείσει, ότι έχω χάσει την ζωή μου μέσα σε αυτές. Τον κοιτούσα και έβλεπα μέσα στα μάτια του να κυλά η αδυναμία , η έλλειψη της θέλησης . Τον απέλυσα με μια αρκετά τσουχτερή επιταγή. Φεύγοντας το μόνο που μου είπε ήταν “Λυπάμαι”. Αμ εγώ δεν λυπήθηκα που έχασα τον χρόνο και το χρήμα μου για να ακούω ανοησίες.

Κοιμήθηκα με μια ξανθιά καλλονή το βράδυ στη πορεία μας για την Ιθάκη. Δεν ένοιωσα τίποτα. Είναι καιρός τώρα που δεν νοιώθω τίποτα και όταν το επιχειρώ, το πρωί αναρωτιέμαι τον λόγο που χαραμίζω τις νύκτες μου σε άσκοπες ρυθμικές κινήσεις με άδοξο αποτέλεσμα. Ίσως ποτέ δεν έχω νοιώσει αυτό που λένε “έρωτα” για μια γυναίκα. Το μόνο που με συγκινεί κάπως είναι ο τρόπος που παραδίνονται στο ισχυρό. Αλλά αυτό διαρκεί λίγο. Πολύ λίγο. Δεν συγκρίνεται βέβαια με το να έχεις στα πόδια σου τον ηττημένο εχθρό σου. Αλλά και αυτό δεν διαρκεί πολύ μια που κάποιος άλλος εμφανίζεται στη πολιτική αρένα.

Ένα πανέμορφο φως στόλιζε το νησί, όταν πλησιάσαμε στο λιμάνι της Ιθάκης. Ο Οδυσσέας είχε δίκιο που ήθελε να γυρίσει στο νησί του. Στη αγκαλιά της Πηνελόπης. Εγώ άραγε έχω κάποιο νησί που θέλω να επιστρέψω ; Κάποια Πηνελόπη; Καλά Πηνελόπη ούτε να το συζητάμε, αλλά ούτε και νησί. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου τέτοιες σκέψεις. Αυτές είναι σκέψεις για αδύναμους. Όμως γιατί τις κάνω ;

Κάτοικοι και τουρίστες χάζευαν το γιοτ με θαυμασμό. Δεν καθίσαμε στο νησί . Πολυκοσμία . Πήραμε την τροφοδοσία μας και ξανα βγήκαμε στο πέλαγος.

Κτύπησε το τηλέφωνο, για μέρες το είχα κλειστό. Μόλις κτύπησε, ήξερα, ότι η ησυχία μου πήρε τέλος.

Μια κρίσιμη συνάντηση στη Ρώμη. Το απόγευμα. Έκτακτη. Πέρασα τις τελευταίες μου ώρες ελευθερίας, κοιτώντας το πέλαγος.

Από το ημερολόγιο του Αδελφού Λούσιους. “Ταξίδι στη Ελλάδα”

Ανατροπές.

 

Όταν κάτι εκδηλώνεται, παίρνει ορατή μορφή μέσα στη πραγματικότητα, έχει σχεδόν πάντα μια κρυφή ιστορία, που τις περισσότερες φορές μας διαφεύγει. Εκτός αν είμαστε εμείς οι ίδιοι που δρούμε, άρα γνωρίζουμε σε ένα ικανοποιητικό βαθμό, με ποιους τρόπους, από ποιες διαδρομές προέκυψε αυτή η εκδήλωση. Οι εκδηλώσεις μέσα στη ζωή συνήθως έχουν αυτό το μειονέκτημα, να μην φανερώνουν εκείνο που τις γέννησε. Οι σκέψεις, η θέληση, οι αποφάσεις, που έκριναν, ότι η ιδέα που είχα μπορώ να την κάνω και πράξη και όχι μόνο μπορώ, αλλά την πραγμάτωσα κιόλας, όλα αυτά έχουν μια μακρά διαδρομή, που τις περισσότερες φορές κρατάει τα μυστικά της με ευλάβεια. Όσοι γράφουν μυθιστορήματα ξέρουν πολύ καλά αυτή τη διαδικασία και το πόσο επίπονη είναι. Αυτό που γράφεται αυτή την στιγμή, σε αυτό εδώ το μπλόγκ, δεν γνωρίζετε από που εμπνεύστηκε, αν ήταν προϊόν άλλων συζητήσεων, ποιες ήταν αυτές οι συζητήσεις, αν αποσκοπεί κάπου, ή οφείλεται σε μια σαχλή ματαιοδοξία του γράφοντος να επικοινωνεί τις σκέψεις του. Είναι όμως κάτι, όχι σπουδαίο στη προκειμένη περίπτωση, που έρχεται στο φως και κανείς δεν γνωρίζει αυτό που το προκάλεσε και τι μπορεί να προκαλέσει στη συνέχεια . Όμως ξαφνικά υφίσταται και αυτό είναι κάτι που στη κλίμακα του θα ληφθεί υπόψιν. Ελπίζω να έγινε κατανοητό από το παράδειγμα το τι θέλω να πω.

Φαντασθείτε λοιπόν τώρα τι κύματα δημιουργούν συμβάντα μεγαλο-κλίμακας, όπως εκείνα που ξαφνικά εμφανίζονται μέσα στη κοινωνία, αφορούν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο όλους, επηρεάζουν την ζωή τους, και επιπροσθέτως ούτε ευχάριστα είναι, οδηγώντας τον κόσμο τις περισσότερες φορές σε μια μεγάλη ταλαιπωρία. Διότι αν τουλάχιστον ένα συμβάν είναι θετικό, είναι καλό, η διάθεση που δημιουργεί είναι εντελώς διαφορετική.

Δυστυχώς, τα πρώτα είναι πολύ πιο συχνά από τα δεύτερα, είναι εκείνα που δίνουν το χρώμα τους στη ζωή των ανθρώπων, τους βγάζουν από την φυσιολογική τους κίνηση και έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις. Όπως είπαμε συνήθως προκύπτουν ανεξήγητα και αδιευκρίνιστα και εκ των υστέρων δημιουργούν την πρόθεση να εξηγηθούν, αλλά ποτέ δεν εξηγούνται επαρκώς. Πολλές εικασίες γίνονται για αυτά, που άλλες προσεγγίζουν την αλήθεια τους και άλλες απέχουν από αυτή. Συνήθως αυτό που μένει είναι οι επιπτώσεις τους , με τις οποίες ασχολούνται όλοι φυσιολογικά , διότι κανείς δεν έχει την διάθεση να ασχολείται με θέματα που κρύβονται στο σκοτάδι και ίσως να είναι και επικίνδυνα για την αντίληψη που έχει ο καθένας για την πραγματικότητα. Όλα αυτά τα συμβάντα τα αποκαλούμαι ανατροπές και δικαίως τα αποκαλούμε έτσι γιατί μας ανατρέπουν την ζωή μας δίχως την θέληση μας. Κανονικά οι ανατροπές σε ένα κόσμο που υποστηρίζει μετά μανίας την τάξη, αλλά βρίσκεται σε μόνιμη αταξία, θα έπρεπε να μην προκαλούν και ιδιαίτερη εντύπωση. Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια για τον σημερινό κόσμο, ο οποίος όταν υπάρχει μια τέτοια ανατροπή στη αρχή εκπλήσσεται, πολλές φορές αγριεύει κιόλας, γκρινιάζει, στη συνέχεια όμως την αντιμετωπίζει σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν μιλά για αυτή, δεν ασχολείται με αυτή, δεν ψάχνει πως έχει συμβεί, απλώς την εντάσσει στη καθημερινότητα και συνεχίζει την ζωή του. Κάποιοι άλλοι θα ασχοληθούν με αυτή, πάντοτε υπάρχουν κάποιοι περίεργοι που χώνουν παντού την μύτη τους και λένε στη συνέχεια αυτό που μύρισαν. Θα έχουμε χρόνο να τους βρίζουμε μετά, λέει το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας, για τα συμπεράσματα τους, κρίνοντας αφ’υψηλού και με την καρδιά απούσα. Άλλωστε ο ίδιος ο διάλογος με αυτούς τους ανθρώπους σε όλες τις ανατροπές, σε όλες τις περίεργες καταστάσεις, συνήθως μας φέρνει μπροστά σε καινούργιες πιθανές ανατροπές, σαν να μην μας φτάνουν όσες ήδη έχουμε. Έτσι άστο καλύτερα, μην μπλέκουμε περισσότερο.

Η ανάπτυξη της ιδιωτείας στις σημερινές κοινωνίες, παίρνει πολύ καλό βαθμό, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι δημιουργεί ένα καινούργιο δεδομένο. Την πεποίθηση ότι να ασχολείσαι με τον εαυτόν σου και μόνο, είναι μια ποιότητα που θα πρέπει να επιβληθεί, ως ωφέλιμη και συμφέρουσα για όλους. Διότι γιατί να ασχολείσαι με αυτό που συμβαίνει μέσα στη κοινωνία, σε τι σε ωφελεί πραγματικά ;Τι είναι αυτό που λέγεται κοινωνία; Υπάρχει πραγματικά ; Ή είναι μια εφεύρεση, μια κατασκευή, μια ιδέα ανόητων που ανακατεύονται εκεί που δεν τους σπέρνουν; Η συγχωρεμένη σιδηρά κυρία της Αγγλίας, η κυρία Θάτσερ είχε μιλήσει για αυτό το ζήτημα και μια που η γνώμη της είχε σημαίνουσα αξία αναφέρουμε όσα είχε πει και μάλιστα επί λέξει :“Οι άνθρωποι ρίχνουν τα προβλήματά τους στην κοινωνία. Και, ξέρετε, δεν υπάρχει αυτό που λέγεται κοινωνία. Υπάρχουν τα άτομα – άνδρες και γυναίκες – και υπάρχουν οι οικογένειες”. Επίσης η συγκεκριμένη κυρία είχε πει, ότι μπορούσε να υπάρξει πολύ υπομονετική, αρκεί στο τέλος να περάσει το δικό της . Μιλάμε για πολύ σοφές κουβέντες που συνεισέφεραν πάρα πολύ στο δημόσιο διάλογο με την κοινωνία της. Το πόσο το εκτίμησαν οι υπήκοοι της, δεν χρειάζεται να το αναφέρουμε. Πίνουν μέχρι τώρα νερό στο όνομα της.

Κλείνοντας αυτή την μικρή παρένθεση, έχοντας στη σκέψη μας τις παραινέσεις της συγχωρεμένης πρωθυπουργού, θα πρέπει να πούμε ότι στο παρόν έχουμε πήξει από τις ανατροπές. Η πανδημία, ο πόλεμος, η ενεργειακή κρίση, η κλιματική κρίση, η έλλειψη εισοδημάτων, η απίστευτη ακρίβεια, αλλά και η πεποίθηση, ότι όλα αυτά καλά είναι ως συμβάντα, αλλά ένα πλήθος άλλων ανατροπών, είναι καθ’ οδόν σαν συνέπεια όλων των προηγουμένων, θα έπρεπε ίσως να δημιουργήσει κάποια ανησυχία μέσα στο σύνολο των αντρών, των γυναικών, άντε και των οικογενειών. Όμως, δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, όμως τέτοια ανησυχία δεν φαίνεται πουθενά, ίσως επειδή είναι κλεισμένη μέσα στο σπίτι και δεν έχει διάθεση να πάρει τους δρόμους. Αντιθέτως, αυτοί που τους έχει πιάσει μεγάλη ανησυχία, είναι κάποιοι άνδρες, κάποιες γυναίκες, ίσως και κάποιες συγκεκριμένες οικογένειες, που πιθανόν να τα έχουν δημιουργήσει όλα αυτά και θα κληθούν να τα αντιμετωπίσουν . Μόνο αυτοί φαίνεται να ανησυχούν. Λογικό και αυτό. Όμως δεν είναι κάπως παράλογο, όσοι άμεσα θα τα υποστούν σε όλο το εύρος των συνεπειών που αυτά επιφέρουν, να μην τους ενδιαφέρει ή να κάνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει; Είναι λίγο περίεργα τα πράγματα , αλλά ας μην το ψάχνουμε και πολύ , γιατί και η ζέστη δεν βοηθά πολύ στη σκέψη.

Αν ξεφύγουμε λίγο από τις αρνητικές συνέπειες των ανατροπών, μπορούμε να δούμε την ίδια την ανατροπή ως μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία επανεξέτασης των πραγμάτων εκείνων, που μέχρι χτες διατηρούσαμε την πεποίθηση, ότι είναι σταθερά, μόνιμα και συμπαγή. Ότι, επί παραδείγματι, δεν θα γίνει ξανά πόλεμος στη Ευρώπη. Θα κάνουμε πολέμους μόνο στο εξωτερικό. Άλλο πράγμα : θα έχουμε πάντα ρεύμα για να κάνουμε ζεστό μπάνιο. Δεν θα κρυώνουμε γιατί έχουμε φράγκα να πληρώνουμε την θέρμανση. Τώρα ούτε φράγκα έχουμε,και πιθανώς ούτε θέρμανση θα έχουμε σε λίγο. Χτες: Παίρνω το αμάξι να πεταχτώ για τσιγάρα. Σήμερα: πάω με τα πόδια στη δουλειά γιατί δεν έχω φράγκο να βάλω για βενζίνη και η βενζίνη απαιτεί σχεδόν το μισθό μου. Λίγο πιο σοβαρά πράγματα τώρα γιατί τα προηγούμενα παίζονται. Θα πηγαίνω εγώ μπροστά και από πίσω θα τρέχουν 5-6 ιοί που το έχουν σκάσει από τα εργαστήρια ; Πόσες δόσεις εμβολίου θα κάνω τελικά ; Θα έχουμε και φέτος καραντίνα ;

Όλο αυτό το πλήθος των καταστάσεων που έχουν μπει ξαφνικά στη ζωή μας, έχουν εγκατασταθεί με τρόπο βίαιο, όμως έχουν μετασχηματισθεί σε κάτι που δεν είναι και απαραίτητο να συζητήσουμε για αυτό. Μια περίεργη σιωπή έχει πέσει για όλες αυτές τις ανατροπές. Σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στο κόσμο να ανατρέπεται η ζωή σου σε δομικό επίπεδο.

Αυτό που συμβαίνει, δείχνει, ότι ο κόσμος πρόκειται να αλλάξει. Θα μιλάμε για αυτόν με άλλους όρους, όρους που στο παρελθόν αν τους αναφέραμε ,θα μας κατηγορούσαν οι πολλοί, ότι η φαντασία μας είναι αχαλίνωτη, όμως τώρα η ίδια η ζωή φαίνεται, ότι γίνεται αχαλίνωτη, τουλάχιστον όχι χαριτωμένα και ερωτικά παιχνιδιάρικη. Αντιθέτως, στενεύει και μαζεύεται, γίνεται γκρι και με το κεφάλι σκυμμένο, σαν να στραγγίζει η ουσία της από μια άγνωστη δύναμη.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να κάνουμε πολλά για να την επαναφέρουμε στα συγκαλά της, όμως δεν θα την αφήσουμε να μαραζώσει, σε πείσμα όσων έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι είμαστε απλώς ηλίθιοι, που δεν αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν και κυρίως ότι δεν έχουμε λόγο για αυτά.