Αφύπνιση.

 

Είναι κυρίως η σκέψη της της νεωτερικής εποχής, που βεβαίως ανταποκρινόταν πλήρως στις σύγχρονες ανάγκες ενός συστήματος με αξίες που χαρακτηρίζονταν από την πεζότητα τους, που σταδιακά οδήγησε ολοένα και πιο βαθιά στη απομάγευση του κόσμου. Έτσι βρισκόμαστε στη θέση, να αντιλαμβανόμαστε την χυδαία όψη της πραγματικότητας, σαν την μόνη πραγματικότητα που μας αξίζει να ζήσουμε. Αφού λοιπόν ζούμε, όσο πιο βολικά καθένας και καθεμιά μπορεί, μέσα στο τεχνητό κόσμο, που δημιούργησε ο “κακός “ μάγος του παραμυθιού, δεν είναι περίεργο που έχουμε σταδιακά όλο και λιγότερη ανταπόκριση σε οτιδήποτε συμβαίνει. Ήδη έχουμε χάσει μεγάλο μέρος από την δυνατότητα να κρίνουμε και μαζί με την χαμένη μας κρίση, η συνεχής σύγχυση, μας βυθίζει σε μια ακόρεστη απάθεια. Δεν θέλουμε τίποτα να ταράξει την βολή μας, αυτή την τελματώδη “ησυχία”, που βρίσκει την ανακούφιση της στη “ιερή” μανία της κατανάλωσης . Μπορεί να μην έχουμε με κανένα τρόπο τον έλεγχο της ζωής μας, μπορεί να ζούμε μέσα σε μια ριζική ανασφάλεια, όμως αφού δεν χάνουμε το δικαίωμα να καταναλώνουμε τα κάθε λογής υλικά και πνευματικά εμπορεύματα, η ζωή μας μπορεί ακόμα να πορεύεται αδιατάρακτα.

Μπορεί ο καπιταλισμός να είναι ένα κακό και άδικο σύστημα, όμως δεν παύει να είναι το πλέον ευφυές σύστημα, που κατορθώνει να πουλά ακόμα και την άρνηση του, με την ίδια ευχέρεια και με την ίδια αποδοχή από τους καταναλωτές του, σαν να πουλά την ίδια την γη της επαγγελίας.

Το καλό και το κακό, το ψεύτικο και το αληθινό, αυτό που είναι υγιές και εκείνο που είναι άρρωστο, έχουν χάσει πλέον την διάκριση τους για το τεράστιο μάτι της καταναλωτικής ευφορίας. Είναι πια αντικείμενα με τιμή στο κόσμο της ποσότητας, που τα κοστολογεί όπως αυτή θεωρεί σωστό. Αυτές οι κοστολογημένες ποσότητες, που συνεχώς η αξία τους εκπίπτει σε σχέση με τα πιο σύγχρονα εμπορεύματα, δεν χάνουν μόνο την τιμή τους, αλλά και την ίδια τους την αξιοπρέπεια. Γιατί αυτό το βασίλειο της ποσότητας δεν κάνει καμιά διάκριση ανάμεσα στα άψυχα και τα έμψυχα εμπορεύματα. Τα αντιμετωπίζει με μια δημοκρατική ισότητα και δεν έχει την παραμικρή ενοχή για αυτό. Αντιθέτως, εκεί που ο υπολογισμός και ο καθορισμός της τιμής ενός εκάστου , είναι η κυρίαρχη αξία της κοινωνίας, έχεις την περιορισμένη δυνατότητα να επιλέξεις την τιμή που κοστολογείς τον εαυτό σου, αναλόγως των προσόντων σου και να είσαι ως ένα σχετικό βαθμό ικανοποιημένος.

Η ποσοτικοποίηση της ζωής των ανθρώπων, καθιστά τους αριθμούς σε πλεονεκτικότερη θέση μέσα στο υπάρχον σύστημα από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά κυρίως δημιουργεί ένα καινούργιο τύπο ανθρώπου, που δεν τον δυσαρεστεί να είναι ο ίδιος αριθμός ανάμεσα σε άλλους αριθμούς, παρόλο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την υποβάθμιση του ως κάτι απολύτως φυσιολογικό και χωρίς να τον εμποδίζει να συνεχίζει να λογίζει την ύπαρξη του ως ιδιαίτερη. Ένα πέπλο σκεπάζει την συνείδηση και την καθιστά α-συνειδησία. Στη επικράτεια της ασυνειδησίας, όλοι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, ακόμα και αν απέχουμε πολύ από το να είμαστε. Αρκεί βεβαίως να μην το συνειδητοποιούμε !!

“Αυτός που κοιμάται, πρέπει να αφυπνιστεί” λέει ο Φρανκ Χέρμπερτ στο περίφημο φανταστικό του έπος “DUNE”. Μ΄ αρέσει αυτή λέξη “αφύπνιση”. Κάποιος που κοιμάται, ξυπνά, αλλά ξυπνά εντελώς διαφορετικός. Σαν να ξυπνά και όλη η πραγματικότητα του φωτίζεται με διαφορετικό νόημα. Οι μαθητές του Ζεν χρησιμοποιούν την λέξη “σατόρι” για να δηλώσουν την βαθιά διαλογιστική εμπειρία, που σου αλλάζει ριζικά την αντίληψη για εκείνο που μέχρι την προηγούμενη στιγμή αντιλαμβανόσουν με ελλιπή τρόπο. Στη κινηματογραφική ταινία Matrix, οι άνθρωποι ζουν μια κατασκευασμένη πραγματικότητα από υπερ-εξελιγμένα ρομπότ. Ζουν την ζωή τους και ούτε καν αντιλαμβάνονται εκείνο που συμβαίνει στη πραγματικότητα.

Με κάποιο τρόπο αρκετοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη σταδιακή υποβάθμιση της ζωής και προσπαθούν να προτείνουν τρόπους που θα μεταμορφώσουν τον εσωτερικό και εξωτερικό τοπίο των ανθρώπων. Οι φωνές τους μπορεί να μην έχουν την απήχηση που θα ήθελαν, αλλά δεν πηγαίνουν χαμένες. Προκαλούν μικρές ρωγμές στο συμπαγή τοίχο της χυδαίας πραγματικότητας και περιμένουν υπομονετικά.

Αλλά οι μέρες της χαράς, φαίνεται ότι είναι ακόμα μακριά. Η “παγωμένη” πραγματικότητα ανθίσταται στα κτυπήματα, κτισμένη από ισχυρές φαύλες πεποιθήσεις, που συγκρατούν την δομή της μέσα στο χρόνο. Άλλωστε ο χρόνος των θνητών είναι περιορισμένος και όσοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν κάποιες όψεις του Μεγάλου Παιγνιδιού, είτε βρίσκονται κοντά στη έξοδο, είτε έχουν ελάχιστο χρόνο να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους. Έτσι οι καινούργιοι, είναι πιθανόν, να υποπέσουν στα ίδια λάθη, στις ίδιες αυταπάτες. Ο χρόνος και η εξέλιξη της συνείδησης αναπτύσσεται με αργούς εκνευριστικούς ρυθμούς και χαρίζει τα δώρα της μόνο σε κάποιες ιδιαίτερες εξαιρέσεις. Η συνείδηση δεν έχει την ιδιότητα να μπορεί να μεταφερθεί από γενιά σε γενιά, έτσι μεταφέρεται μόνο η ιδέα της. Οι δυνάμεις συσκότισης που δρουν μέσα στο κόσμο, έχουν μια περίεργη ικανότητα να επιβεβαιώνουν την ισχύ τους διαχρονικά, επειδή στη ουσία δεν απαιτούν ιδιαίτερο κόπο, από όσους ενστερνίζονται το μοντέλο ζωής που προτείνουν. Είναι τελικά πολύ πιο απλό να κινείσαι με το ρεύμα, αντί να προσπαθείς να καταλάβεις που σε οδηγεί. Αν μάλιστα θελήσεις να βγεις στη όχθη, χρειάζεται τεράστια προσπάθεια και σθένος και πολλές φορές να έρθεις σε σύγκρουση με ανθρώπους και καταστάσεις που αγαπάς.

Στη τελική “ η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάει την δική σου μελαγχολία” όπως λέει και ο στίχος. Όμως εκείνοι που κοιμούνται καλύτερα θα ήταν να ξυπνήσουν αφυπνισμένοι και όσοι αφυπνίστηκαν ας κρατήσουν το σθένος τους στα μοναχικά μονοπάτια που περπατούν.

“Αθώες” λέξεις.

 

Οι λέξεις , αυτά τα μεγαλειώδη οχήματα του προφορικού ή γραπτού λόγου, υπάρχουν για να μεταφέρουν αδιάλειπτα και αγόγγυστα τα νοήματα, που άνθρωποι έχουν ανάγκη για να επικοινωνήσουν. Μέσα από αυτές τις μικρές ανιδιοτελείς οντότητες, συμφωνούμε, διαφωνούμε, ξεχωρίζουμε, αλλά και εκφράζουμε ότι πιο μύχιο υπάρχει μέσα στη υπόσταση μας. Τυπικά, οι λέξεις μας διακρίνουν από τα υπόλοιπα βασίλεια αυτού του κόσμου, αφού με αυτές τις λέξεις συγκροτούμε και συμφωνούμε την πραγματικότητα μας .

Ναι ,πρέπει να συμφωνήσουμε, ότι οι λέξεις είναι ικανές να φτιάχνουν τόσες πολλές πραγματικότητες, όσο πολυποίκιλα είναι τα νοήματα τα οποία μεταφέρουν. Στη ακρίβεια τους ή στη λανθασμένη τους χρήση καινούργιοι κόσμοι έρχονται σε υπόσταση και άλλοι χάνονται στη λήθη. Δεν μπορεί να τις κατηγορήσει κανείς ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο, επειδή ο εκάστοτε εμπνευστής των λέξεων, φέρει ακέραια την ευθύνη, για ότι αυτές δημιουργούν. Αυτό που δεν τίθεται ουδέποτε σε αμφισβήτηση, είναι η απόλυτη αναγκαιότητα τους, η σημαντικότητα των λέξεων στις ανθρώπινες υποθέσεις. Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που πίσω από τις λέξεις, υπάρχουν οι προθέσεις των ανθρώπων μαζί με τα περιεχόμενα τους, που τις μεταμορφώνουν διαρκώς σε καλές και κακές λέξεις, σε ύποπτες λέξεις ,σε φαντασμαγορικές λέξεις, σε στοχαστικές λέξεις, σε λέξεις που ενθαρρύνουν, αλλά και σε λέξεις που είναι ικανές να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση.

Οι λέξεις λοιπόν είναι το κατάλληλο όπλο για κάθε χρήση, που θα επιλέξει ο χειριστής τους. Μάλιστα, όσο αυτός ο χειριστής έχει άλλες προθέσεις από αυτές που ισχυρίζεται , η επιλογή των λέξεων του, μπορεί να κρύψει αυτές τις προθέσεις, μέσα σε λέξεις με πολλαπλό περιεχόμενο. Γιατί οι λέξεις με τα χρόνια εναποθηκεύουν μέσα τους όλα τα περιεχόμενα με τα οποία τους έχουν ντύσει οι εμπνευστές τους.

Η σταδιακή εκτροπή κάποιων λέξεων, θα μας απασχολήσει στη συνέχεια, που έχουν διαχυθεί μέσα στο κυρίαρχο λόγο που συνθέτει την πραγματικότητα . Διαλέξαμε λοιπόν 10 τέτοιες λέξεις ενδεικτικές:

1.Αφήγημα :Λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που είναι κοντά στη πραγματικότητα, αλλά δεν περιγράφει την ίδια την πραγματικότητα. Είναι κοντά στη παραμυθία.

2.Ατομική ευθύνη : Ας κάνουμε μια πάσα, για να καλύψουμε ανικανότητες.

3.Ανάπτυξη : Δημιουργώ προσδοκίες που γνωρίζω ότι δεν πρόκειται να γίνουν πραγματικότητα ποτέ. Δευτερεύουσα ερμηνεία : Αναπτύσσω μόνο ότι με συμφέρει !

4.Δικαιώματα : Πιασάρικη λέξη. Παραπέμπει σε περιβάλλον ελευθερίας. Λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα ευχάριστα.

5. Κλιματική αλλαγή : Δεν μπορώ να πω ότι κατέστρεψα τα πάντα στη φύση, ας πω ότι η φύση έχει διαθέσεις αλλαγής από μόνη της.

6. Υγειονομική κρίση : Να η ευκαιρία να μπορέσω να περάσω όλα εκείνα, που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσα να περάσω αναίμακτα.

7.Οικονομική κρίση : Τα άγχη μου είναι καλό να τα κάνω άγχη όλης της κοινωνίας. Αφού θα κερδίσω στο τέλος ακόμα και με αυτά.

8.Τάξη : Όσο δημιουργώ χάος, είναι καλό να επικαλούμαι την Τάξη, αυξάνω τον φόβο.

9. Ανεύθυνοι : Όσοι δεν συμφωνούν μαζί μου.

10. Υπεύθυνοι : Όσοι συμφωνούν μαζί μου.

Μου έρχονται στο μυαλό πολλές λέξεις ακόμα, που και αυτές έχουν μια τάση να δείχνουν αθώες, αλλά μάλλον δεν είναι. Δεν πρόκειται να σας κουράσω. Αρκεί να πούμε, ότι όλες οι προπαγάνδες κάθε απόχρωσης, οι διαφημίσεις, η τηλεόραση, οι υπεύθυνοι του συστήματος, αλλά και εμείς στο μέτρο που μας αναλογεί, συμμετέχουμε σε ένα αδιάκοπο πόλεμο λέξεων . Σε ένα πόλεμο που συνειδητά ή ασυνείδητα διαπλάθει ένα πολύ μεγάλο μέρος της συνείδησης μας και της στάσης μας μέσα στο κόσμο. Αυτές οι λέξεις, οι τόσες πολύτιμες για να εκφράζουμε τον βαθύτερο εαυτό μας, αποκτούν δυσάρεστη διάσταση, όταν αλλοιώνεται το περιεχόμενο τους  και γίνονται το μέσο, για να διαμορφώνεται ένα παγωμένο τοπίο που αγκιστρώνει την ζωή.

Κλειστά λόγω αφομοίωσης.

 

Ενώ το κοινωνικό δρώμενο περνάει από μια παρατεταμένη ταραχή, σαν βαρκούλα που παλεύει με τα κύματα μια πραγματικότητας, που δεν θα την έλεγες ευχάριστη, οι “ναυαγοί” τριγυρίζουν θυμωμένοι μέσα στη βάρκα, ως συνήθως, βρίζοντας ο ένας τον άλλον σε ποια πλευρά της βάρκας θα καθίσουν. Συνεχώς ενημερώνονται, μήπως κάποια είδηση της τελευταίας στιγμής, τους βοηθήσει να διαλέξουν την θέση που θα καθίσουν με μεγαλύτερη ασφάλεια, όμως αγνοούν, ότι η βάρκα βάζει νερά και σε λίγο θα παλεύουν με τα κύματα, δίχως βάρκα, δίχως θέση, μόνοι τους και χωρίς καμιά ασφάλεια.

Αυτά όμως συμβαίνουν σε κάποια άλλη παράπλευρη πραγματικότητα, με την οποία δεν έχουμε άμεση σχέση, άρα δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα ουσιαστικό. Δυστυχώς!

Στη δική μας όμως πραγματικότητα, που όλα είναι σαφώς πιο τακτοποιημένα, μπορούμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις για εκείνο που συμβαίνει στη δική μας βάρκα,-ως συνήθως παρατηρήσεις κάνουμε-, που δεν είναι επίσης ευχάριστες. Διότι το ευχάριστο συνήθως έχει μια αυτάρκεια μέσα στο παρόν και το ζεις, ενώ αντιθέτως το δυσάρεστο, επειδή δεν μπορείς να το τακτοποιήσεις εύκολα, έχεις μεγαλύτερη ανάγκη να το συζητήσεις.

Λοιπόν...

Η παραδοσιακή αριστερά έχει εδώ και αρκετό καιρό πετάξει “λευκή πετσέτα” και ακολουθεί βουβή και αποσβολωμένη αυτό που συμβαίνει, εκφράζοντας όταν αποφασίζει να μιλήσει, ένα ανούσιο και δίχως έμπνευση λόγο. Απλώς δεν έχει κάτι να πει και μιλάει απλώς για να δικαιολογήσει την ύπαρξη της. Αυτό δεν είναι απρόσμενο μια που οι ιδεολογικές αυταπάτες κάποια στιγμή τελειώνουν και δεν μπορείς να υψώνεις την φωνή σου σε πράγματα που όταν καλείσαι να τα ανατρέψεις, θα κάνεις ακριβώς τα ίδια με εκείνα που κατηγορούσες.

Ξεκομμένη από τα άκρα της, που δεν μπορεί να υποστηρίξει πλέον, ούτε με μια συμβατική συμπάθεια, αναγκάζεται ακόμα και όταν ελάχιστες φωνές προσπαθούν να την συνετίσουν, να απορρίπτει οτιδήποτε αντιδρά, επειδή πια τις φαίνεται εντελώς ξένο με την πορεία της .

Αλλά και αυτά τα περιβόητα άκρα της δεν διαφέρουν από αυτή. Οι χώροι της άκρας αριστεράς μέχρι τον αναρχικό χώρο , απολαμβάνουν τις πολυποίκιλες διασπάσεις τους και μια φραστική λογοδιάρροια, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτα και κανένα, με μια υπεροψία, που σε τίποτα δεν δικαιολογεί την φτώχεια τους. Δεν αρκεί πλέον να διακηρύσσεις την πρόθεση σου για ένα διαφορετικό κόσμο, στο βαθμό που δεν μπορείς να διαφέρεις σε τίποτα από τον κόσμο που ζεις, ούτε έχεις κάτι το διαφορετικό να παρουσιάσεις. Τα λόγια είναι καλά όταν εκφράζουν κάτι ζωντανό, κάτι φρέσκο, κάτι που να είναι συνολικά διαφορετικό. Το ουσιαστικό πλεονέκτημα της Αριστεράς συνολικά, ήταν η πρόθεση της να αλλάξει τον κόσμο ριζικά και επί της ουσίας. Όχι μόνο υλικά, αλλά και πνευματικά. Η αριστερά δεν έχει πια καμιά πρόθεση για να πράξει κάτι τέτοιο. Αυτό που κάποτε ισχυριζόταν ότι θα κάνει και μιλάμε κυρίως για τα πιο ακραία και ζωντανά κομμάτια της, σήμερα είναι απλά νεκρό γράμμα.

Ενώ λοιπόν τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει, δεν μας δημιουργεί καμιά έκπληξη, ότι συνεχώς βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους ,που μας είχαν συνηθίσει αλλιώς, να αποκτούν καινούργιες συνήθειες και πιστεύω. Κάτι που σταδιακά ξεκίνησε με την οικονομική κρίση και συνεχίζεται εν τω μέσω της υγειονομικής. Επίσης, δεν μας δημιουργεί σοβαρή απορία του, πως μια σειρά από παλιές προτάσεις, που η ιστορία τις έχει απαντήσει, να επανέρχονται στο προσκήνιο, σαν κάτι το νέο και διαφορετικό και να αποκτούν οπαδούς φανατικούς. Καινούργιοι διαχωρισμοί εμφανίζονται στο προσκήνιο, καινούργιοι όροι προσπαθούν να εξηγήσουν εκ νέου, αυτό που πάντοτε γνωρίζαμε με διαφορετικό όνομα .Το αρνητικό, εν ολίγοις, ανακυκλώνει την πραμάτεια του , αλλά όσο και να προσπαθεί να παρουσιαστεί με διαφορετικά φορέματα, αρνητικό παραμένει.

Φαίνεται τώρα, ότι επειδή οι αλλεπάλληλες κρίσεις και αστοχίες ευαισθητοποιούν ακόμα και όσους κοιμόντουσαν για χρόνια και τώρα αποφάσισαν να ξυπνήσουν, οι δεξιές και ακροδεξιές “ρητορείες” προσφέρουν ένα καταφύγιο σε αυτές τις αφυπνισμένες συνειδήσεις, που ονειρεύονται ένα κόσμο, που να έχει μια αυτο-ανακυκλούμενη ευταξία και θα περιθωριοποιήσει, ότι είναι έξω από την αντίληψη και ανοχή του. Λυπηρό σαν έκβαση, αλλά όχι πρωτόγνωρο. Δυστυχώς η ιστορία μας έχει προετοιμάσει και για τέτοια πισωγυρίσματα, που πάντοτε κατέληξαν σε δράματα.

Η κοινωνία μέσα στη οποία ζούμε, έχει αποκτήσει κάποιες σταθερές ιδιομορφίες, που φαίνεται ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό στο πόσο ριζικά καθορίζουν την συνείδηση της κοινωνίας και των ατόμων που την απαρτίζουν.

Μια άκριτη και πολυεπίπεδη τεχνολογική ανάπτυξη, ρυθμίζει πλέον όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Μέσα της έχει ενσωματώσει όλο τον παλιό κόσμο, δημιουργώντας καινούργια δεδομένα μέσα στα οποία ζούμε. Μια καινούργια συνείδηση που συνδέει τον άνθρωπο με την μηχανή και τις περισσότερες φορές εξαρτά τον άνθρωπο από αυτή. Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτόν του ανεξάρτητα από τα μηχανήματα και από τις τεχνολογικές επιτεύξεις . Η τεχνολογία και ο άνθρωπος έχουν αποκτήσει πλέον “οικογενειακές” σχέσεις.

Σε αυτό τον καινούργιο και από πολλές απόψεις “θαυμαστό” κόσμο, κυρίαρχο λόγο έχει ο Ειδικός Τεχνολόγος, που ορίζει σε όλους τους τομείς εκείνο που πρέπει να γίνει, επειδή είναι ο γνώστης. Τα μυστικά και τέχνη του τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να επικοινωνηθούν. Είναι ο σύγχρονος μάγος που τα μαγικά του προκαλούν τον θαυμασμό και την υπακοή των αμύητων. Μόνο που είναι μάγος μόνο κατ΄όνομα. Στη πραγματικότητα είναι ένας έξυπνος nerd, που σκέφτεται με αλγόριθμους και ζει μέσα σε ένα άψυχο σύμπαν.

Το βιοτεχνολογικό περιβάλλον δεν έχει πολλά περιθώρια για κοινωνικές ελευθερίες. Περιορίζεται σε κάποιες στοιχειώδεις που δεν το απειλούν. Η διασκέδαση, το τυχαίο, η αμφισβήτηση, οι σχέσεις, η υγεία, η πολιτική, η επιστήμη και η θρησκεία, θα πρέπει να πρέπει να έχουν την υψηλή εποπτεία του και να κατευθύνονται εκεί που αυτό θέλει.

Το τεχνολογικό “θαύμα” κάνει την παρουσία του αισθητή παντού. Στο δρόμο, στη δουλειά, στο τρόπο που θα αξιοποιήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, τον τρόπο με τον οποίο θα κοιμηθείς, τον τρόπο που θα ξυπνήσεις. Σε εξυπηρετεί με όλους τους τρόπους και ζητά από σένα να του αφιερώνεσαι και να μην το αμφισβητείς.

Μέσα σε αυτό τον κόσμο ο άνθρωπος καταναλώνει τα τεχνολογικά εμπορεύματα με ιδιαίτερο πάθος, περιμένοντας με αγωνία την αναβάθμιση του κινητού τηλεφώνου, για να βγάλει καλύτερες selfi φωτογραφίες

Το τεχνολογικό “θαύμα” υπάρχει σαν κάτι υλικό και άυλο μαζί , σαν σκέψη και πράξη, που μέσα από τις τις πολυποίκιλες εκφάνσεις του, συνεχώς κρύβει ότι ο δρόμος που έχει ακολουθήσει είναι δίχως επιστροφή και όλοι εμείς είμαστε δίχως επιστροφή μέσα σε αυτόν.

Έτσι μέσα σε μια τέτοια συνθήκη, τι θα μπορούσε να πει η Δεξιά και η Αριστερά; Αφού η μεν Δεξιά πάντοτε επιζητούσε κάτι τέτοιο, για να μπορεί μέσα του να κοιμηθεί με ασφάλεια το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας που έχει αφιερώσει την ζωή της. Η δε Αριστερά, πιστή λάτρης, της επιστήμης της τεχνολογικής προόδου και της οικονομικής σκέψης, ως μόνο ουσιαστικό εχθρό της αναγνωρίζει την περιοχή που αμφισβητεί την αιτιοκρατία. Συμφωνούν λοιπόν και οι δύο σε ένα αποστειρωμένο κόσμο, απλώς διαφωνούν στο χρώμα και σε κάποιους παραμέτρους του τρόπου που θα κινηθεί η οικονομία. Η παρούσα υγειονομική κρίση απλώς απέδειξε το πόσο ταχύτατα και οι δύο παραμέρισαν τις οποιεσδήποτε αντιθέσεις τους ενστερνιζόμενες με κοινή συμφωνία το αναπόφευκτο .

Έχει πλάκα να τους βλέπεις να διαφωνούν σε εκείνο που εντέλει και οι δύο αποδέχονται δίχως καμιά αντίρρηση. Εκεί που ο κόσμος καταλαμβάνεται δίχως αντίσταση και παραδίνεται στα χέρια της ρηχής επιστημοσύνης, στο όραμα μιας υποτιθέμενης προόδου, στις δαγκάνες του τεχνολογικού “θαύματος”, σε μια ανούσια καθημερινή ζωή δίχως περιεχόμενο και νόημα , δεν υπάρχει πλέον θέση για αποτυχημένους διαχειριστές. Το βιοτεχνικό επιμελητήριο μπορεί να φέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Το πολιτικό σύστημα με τον τρόπο που γνωρίζαμε έχει πεθάνει, αλλά ακόμα δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Μαζί του πεθαίνουν και οι ετικέτες του μαζί με τις σφραγίδες τους.

Από παλαιότερα, στις αρχές του 20 του αιώνα, αρκετοί προέβλεψαν, ότι αυτός ο άκρατος ρασιοναλιστικός υλισμός, που σταδιακά κατελάμβανε όλη την σκέψη της ανθρωπότητας, δεν θα έφερνε καλά αποτελέσματα. Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να τον ανατρέψει ή έστω να το περιορίσει. Τώρα πλέον ο τρόπος ζωής που έχει δημιουργήσει, φαίνεται τόσο συμπαγής και ολοκληρωτικός, που δύσκολα μπορεί κάποιος να τον κρίνει, έστω και επιφανειακά, δίχως να θεωρηθεί ανόητος. Δεν έχουμε ηττηθεί μόνο στο υλικό πεδίο, δυστυχώς μας έχουν αλώσει την ίδια την σκέψη. Δεν μπορούμε πλέον να σκεφτούμε διαφορετικά και αυτό είναι το πιο δυσάρεστο. Φυσικό λοιπόν είναι, μια επαναλαμβανόμενη μιζέρια στη σκέψη και στη πράξη, να μη μπορεί να αγγίξει την ουσία σε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή και να καθίσταται έρμαιο στις ορέξεις της.

Στη τελική, αυτό θα πάρεις, όταν έχεις πουλήσει τον εαυτό σου πολύ φτηνά για το υλικά πρόσκαιρο και έχεις αποκλείσει την ψυχή σου από την περιπέτεια της ελευθερίας, της αγάπης, του αιώνιου !!! 

Νοήμονες...άνοες.

 

Στο καθένα έχει δοθεί η ικανότητα να κρίνει τον κόσμο που τον περιβάλλει, όμως θα ήταν συνετό αυτό να γίνεται, με την προϋπόθεση, ότι συγχρόνως να εξασκεί την ίδια ικανότητα και ως προς τον εαυτόν του, να μπορεί δηλαδή να κρίνει τον εαυτόν του και την στάση του μέσα στο κόσμο με την ίδια αυστηρότητα που κρίνει και το κόσμο γύρω του. Μια στοιχειώδης αντικειμενικότητα σε αυτή την αμφίδρομη κρίση, εντέλει θα ήταν προς όφελος και του ιδίου, αλλά και του κόσμου μέσα στο οποίο ζει. Αντιθέτως, όταν αυτή η κριτική διαδικασία στρέφεται αποκλειστικά προς τα έξω συναντά πολύ γρήγορα την εμπάθεια και γίνεται σύντροφός της, χάνοντας την ποιότητα της και κυρίως δεν μπορεί να πείσει κανένα. Όταν στρέφεται αποκλειστικά εσωτερικά, κινδυνεύει να αποκτήσει μια μαζοχιστική διάθεση αυτο-μαστίγωσης, είτε συμπεριφορές μεγαλομανίας. Η σχέση κοινωνίας- ατόμου είναι άρρηκτα δεμένη, τουλάχιστον για εκείνους που επιλέγουν να συνεχίζουν να ζουν εντός κόσμου. Για όσους αυτή η συνθήκη έχει “σπάσει” είτε λόγω επιλογής, είτε λόγω συνθηκών τα πράγματα διαφοροποιούνται. Όμως δεν είναι αυτοί το θέμα του ενδιαφέροντος μας, τουλάχιστον επί του παρόντος.

Είναι κοινός τόπος, ότι ο κόσμος που ζούμε, πάσχει από πολλά προβλήματα. Είναι αρκετά εύκολο να τα αναφέρουμε και είναι σίγουρο, ότι συνεχώς θα ανακαλύπτουμε ότι η λίστα μας θα παραμένει ανοιχτή και ανολοκλήρωτη . Οι κοινωνίες μας, έχουν την τάση να πολλαπλασιάζουν τα θέματα που τις αρρωσταίνουν με καταπληκτική ταχύτητα και ευκολία. Συνεχώς εφευρίσκουν νέα, όταν δεν μπορούν να λύσουν τα παλαιότερα και επειδή και αυτά με την σειρά τους κάποτε παλιώνουν, εμφανίζονται πάλι καινούργια. Αν είμαστε άνθρωποι με μια στοιχειώδη αίσθηση χιούμορ, πιθανόν να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η διαδικασία πολλαπλασιασμού των προβλημάτων στερείται βάθους και θα μπορούσαμε να γελάμε με την αφέλεια μας . Ίσως μάλιστα να μπορούσαμε να λύσουμε ταχύτατα κάποια εξ αυτών . Όμως ούτε χιούμορ διαθέτουμε , αλλά ούτε και διάθεση, επειδή το να ζούμε με άλυτα προβλήματα εντέλει μας αρέσει, μας προσδίδει μια επιπλέον θεατρική τραγικότητα, σε μια ήδη τραγική ζωή. Είναι βέβαια φυσιολογικό να αντιλαμβανόμαστε έτσι τον εξωτερικό μας κόσμο, σαν μια τεράστια συσσώρευση άλυτων προβλημάτων , αφού και ο εσωτερικός μας κόσμος ακολουθεί μια ανάλογη πορεία. Στο βαθμό βέβαια που αναγνωρίζουμε, ότι υπάρχει κάποιος εσωτερικός κόσμος- αλήθεια υπάρχει τέτοιο πράγμα ;- και δεν έχουμε απορροφηθεί πλήρως από τον προβληματικό εξωτερικό μας κόσμο. Έτσι, μας φαίνεται πολύ λογικό να στρέφουμε αποκλειστικά τα όπλα της κριτικής μας κυρίως σε αυτό που συμβαίνει έξω από μας, αφήνοντας σε “παρθένα” κατάσταση αυτό που συμβαίνει μέσα μας.

Στη πραγματικότητα λοιπόν η κριτική μας εσωτερικά χάνει σταδιακά το νόημα της και εμείς χάνουμε μαζί της τον τρόπο να μπορούμε να δούμε με καθαρότητα του ποιοι είμαστε πραγματικά. Αυτό φαίνεται πιο καθαρά όταν βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση με κάποιο-α απέναντι από μας . Αυτόματα αδυνατούμε να κριθούμε, αλλά μπορούμε μόνο να κρίνουμε . Όλοι οι μηχανισμοί μας επιστρατεύονται για να πάρουμε όλο το δίκιο με το μέρος μας. Για αυτό οι συγκρούσεις μας σπανίως οδηγούνται σε λύση, αλλά γενικεύονται, καταλαμβάνοντας ένα χώρο δυσανάλογο της αιτίας για την οποία έχουν προκληθεί. Δεν έχει σημασία μέσα στη πραγματικότητα μας αν μια αντιπαράθεση θα μπορούσε να επιλυθεί, αποδίδοντας την στοιχειώδη αναγνώριση στη άλλη πλευρά, είτε ζητώντας μια απλή συγγνώμη, είτε και ακόμα υποχωρώντας με μια διάθεση μεγαθυμίας. Πρέπει να νικήσουμε ακόμα και αν το πρόβλημα είναι ευτελές, είτε είναι μια γνώμη διαφορετική που ζητά να υπάρξει. Αυτό που τελικά επιδιώκουμε είναι η δίχως ειλικρίνεια δικαίωση μας. Όλοι έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις στη ζωή μας και πολύ λίγες φορές μας έχουν συνετίσει στο να δούμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά. Δεν είναι περίεργο λοιπόν ότι πυροδοτούμε μικρούς ή μεγάλους πολέμους διαρκώς, που δεν υπάρχει περίπτωση να καταλήξουν σε αίσιο τέλος, αλλά ούτε σε κάποια προοπτική που να διορθώνει συντελεστικά την συμπεριφορά μας. Κατορθώνουμε έτσι να περνάμε άνοες από τις καταστάσεις, δίχως συνείδηση και μνήμη της φθοράς που προκαλούμε.

Ο κόσμος δεν μπορεί να μεταμορφωθεί, ενώ εμείς παραμένουμε αναλλοίωτοι και άκριτα συμπαγείς στο πως είμαστε. Γιατί στο τέλος -τέλος εμείς είμαστε ο κόσμος, εμείς διαμορφώνουμε τις κοινωνίες και αυτές οι κοινωνίες είναι απλά ο καθρέφτης του ποιοι είμαστε. Αν οι κοινωνίες μας πάσχουν από ασχήμια λόγω ελλιπούς συνείδησης, είναι γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε απλά άσχημοι μέσα στη συνείδηση μας . Το κακό δεν βρίσκεται με ένα τρόπο μαγικό έξω από μας, είναι μέσα μας και αυτό αντανακλούμε.

Αν με κάποιο τρόπο αυτό ισχύει, τότε η πρωταρχική εργασία οφείλει να να γίνει κυρίως μέσα μας και στις όψεις εκείνες που το καλλιεργούν και που το αφήνουν αλώβητο . Στις πλευρές εκείνες που δίνουμε τροφή και αποκτούν υπόσταση σιγά-σιγά μέσα στα σκοτάδια της ύπαρξης μας. Ίσως με αυτό τον τρόπο δεν θα δούμε ριζικές μεταβολές στις κοινωνίες που ζούμε άμεσα, αλλά θα δούμε μεταβολές στους ίδιους μας τους εαυτούς, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι η ζωή μπορεί να έχει άλλες όψεις πιο ιαματικές, λιγότερο σκοτεινές και εντέλει λιγότερο προβληματικές. Όπως και νάχει η κριτική μας στο έξω κόσμο δεν θα πάψει να υφίσταται, αλλά θα είναι περισσότερο ισορροπημένη και θα κινείται από τον πλούτο της καρδιάς μας . Θα αναζητά την λύση και όχι την συνεχή ανακύκλωση των αιώνιων άλυτων προβλημάτων, που συντηρούν τον διχασμό και την ατέρμονη διαίρεση . Ένας διχασμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να βρει την ίδια του την ειρήνη, που δεν φροντίζει να μάθει ποιος είναι, είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να αποκαταστήσει ενότητα στο κοινωνικό του περιβάλλον Θα διαιωνίζει τη εσωτερική του αταξία, το εσωτερικό του διχασμό, την προσωπική του άγνοια.

Ο κόσμος που παραλάβαμε δεν είναι όμορφος. Έχει αποκτήσει δομές και θεσμούς που έχουν σαπίσει από την άχαρη ανάγκη του ανθρώπου να κυριαρχεί και να υποδουλώνει το κάθε τι και τον συνάνθρωπο του. Είναι ο κόσμος της διαρκούς επιθυμίας, δεν είναι κόσμος της γνώσης. Έχουμε κάθε δίκιο να του ασκήσουμε την κριτική μας, έχουμε κάθε δίκιο να μας φαίνεται ελαττωματικός. Οι άνθρωποι που τον δημιούργησαν δεν ήταν καλύτεροι, ούτε χειρότεροι από μας. Εμείς είμαστε εκεί πάντα, που το κάναμε αυτό. Εμείς είμαστε και τώρα. Είναι πολύ πιθανόν να είδαν τις καλές προθέσεις τους να ακυρώνονται, τα όνειρα τους να χάνονται . Είναι πιθανό να λυπήθηκαν πολύ για αυτή την κατάληξη, ίσως και αυτοί να κριτίκαραν ανελέητα εκείνο που τους παραδόθηκε και να είχαν την πρόθεση να παραδώσουν κάτι διαφορετικό. Δεν το έκαναν επιτυχημένα. Όμως αυτό μπορούσαν αυτό έκαναν. Αυτοί κάποια στιγμή αναχώρησαν με την ελπίδα ότι οι συνεχιστές τους θα μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο. Το καλύτερο δεν είναι φυσικά να παραδώσουμε αυτό που πήραμε στη ίδια κατάσταση, ούτε και τους εαυτούς μας ίδιους και χειρότερους.

Το στοίχημα παραμένει εκεί, πάνω στο καμβά της ανθρώπινης ύπαρξης: να γίνουμε όσο μπορούμε καλύτεροι σαν άνθρωποι και να παραδώσουμε ένα καλύτερο κόσμο. Αυτή η εργασία δεν τελειώνει ποτέ και δεν είναι μισθωτή. Είναι έργο μεταμόρφωσης του ίδιου του ανθρώπου και κατά συνέπεια της κοινωνίας μέσα στη οποία ζει .Η θετική πορεία αυτού του έργου ορίζει την ευτυχία του ανθρώπου ή αρνητική την καταστροφή του !!!

Ανθρώπινες προκλήσεις.

Τρεις είναι οι πιο βασικές ανθρώπινες προκλήσεις: αυτές που αφορούν την φύση, αυτές που αφορούν την κοινωνία και αυτές που αφορούν την προσωπική ζωή των ατόμων. Θα μπορούσε να προστεθεί ακόμα μία, πάρα πολύ βασική ίσως η βασικότερη, που όμως το κοινό της είναι περιορισμένο και δύσκολο: αυτή του υπαρξιακού δράματος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος, όντας μέσα σε ένα σκοτάδι αγνωστικισμού για την ριζική φύση της ύπαρξης του. Όμως, οι τρεις πρώτες τον απασχολούν όπως και να το κάνουμε πολύ περισσότερο γιατί αφορούν την καταρχήν επιβίωση του πάνω στο πλανήτη και του τρόπου με το οποίο θα υπάρξει αυτή η επιβίωση. Οι τρεις αυτές προκλήσεις με την σειρά τους δημιούργησαν και τις ανάλογες κατηγορίες ανθρώπων που εστιάστηκαν επάνω τους, με μεγαλύτερη προσήλωση, δίχως να αποκλείουμε κάποιοι να εστιάστηκαν και στις τρεις.

Έτσι η πρόκληση της φύσης γέννησε την επιστήμη και τους επιστήμονες, ο τρόπος ύπαρξης μέσα στο κοινωνικό σύνολο γέννησε τους πολιτικούς, τους μεταρρυθμιστές και τους κοινωνικούς επαναστάτες, και οι προκλήσεις επί του προσωπικού, βάθυναν την συνείδηση ενός εκάστου, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο πλέγμα προσωπικών εμπειριών για την ζωή. Παρόλο που αυτές οι εμπειρίες χαρακτηρίζονται πρωταρχικά ως προσωπικές, κατορθώνουν μέσω της επικοινωνίας των ανθρώπων, να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια του προσωπικού και να αποκτήσουν μια πιο γενική μορφή, που σαν εμπειρία ζωής περνάνε από γενιά σε γενιά και διαμορφώνουν ένα διδακτικό πλαίσιο, συμβουλών,προτροπών και οδηγιών αποτροπής κινδύνων, που τα νεώτερα μέλη μιας κοινωνίας μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Στη περιοχή του υπαρξιακού και στις μυστηριώδεις περιοχές του, ευδοκιμούν οι σαμάνοι, οι μυστικιστές, οι μεγάλοι μύστες των κυρίαρχων θρησκευτικών ρευμάτων, τα δομημένα ιερατεία, που ασχολούνται με εκείνο που ξεφεύγει από την φύση ,την κοινωνική οργάνωση και το προσωπικό και ακουμπά στην αναζήτηση του ανθρώπου για τον Θεό και την αλχημική του μετάλλαξη σε μια ανώτερη μορφή ύπαρξης. Εδώ η αναζήτηση του ανείπωτου βρίσκεται το χώρο ύπαρξης της, αποκομμένη υποθετικά από τον πραγματικό κόσμο και τις στοιχειώδεις πραγματικές προκλήσεις του, ανοιχτή όμως στο άγνωστο και στα βάθη της ψυχής. Οι άνθρωποι που ασκούνται μέσα σε αυτή την περιοχή ξεκινούν την αναζήτηση τους από διαφορετικά ερωτήματα στα οποία προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Ποιος είμαι, γιατί υπάρχω εδώ, γιατί πεθαίνουμε, ποια είναι η φύση του καλού και του κακού, μπορώ να γίνω πνευματικά καλύτερος άνθρωπος; Η ύπαρξη τέτοιων ερωτημάτων, αλλά και των αναζητήσεων που τα συνοδεύουν,επικρίνεται συχνά από εκείνους που η ορατή πραγματικότητα, είναι αποκλειστικά η μόνη πραγματικότητα και γίνονται αφορμή για αντιπαραθέσεις, ήπιες ή ακόμα και σφοδρές, για όσους κάνουν το λάθος να θέλουν να επιβάλλουν την θέληση τους, είτε βρίσκονται από εδώ, είτε απέναντι. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, πιο ωφέλιμο θα ήταν για όλους μας μια πιο συνεργατική συμπεριφορά, που δυστυχώς δεν φαίνεται να προκύπτει.

Αν ξεφύγουμε λίγο από τις διαπιστώσεις, που λίγο ως πολύ είναι γνωστές σε όλους και θέσουμε την ερώτηση, του γιατί ο άνθρωπος θα πρέπει να ταλανίζεται συνεχώς από προκλήσεις διαφορετικές ως προς την ποιότητα τους και την σημασία τους, ίσως η απάντηση που θα μπορούσαμε να δώσουμε, είναι ότι υπάρχει μια βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, συνεχώς να βελτιώνεται επί μέρους ή συνολικά. Κοινωνικά ή προσωπικά. Φαίνεται ότι η στασιμότητα στο άνθρωπο, δεν ανήκει στη φύση του και μάλλον αποτελεί μια θλιβερή παρενέργεια, στη μόνιμη ανάγκη του για σταδιακή εκλέπτυνση της εκάστοτε κατάστασης του. Αυτή δεν είναι μια απρόσκοπτη όσο και οριζόντια διαδικασία, που  εξαρτάται από το πεδίο συνείδησης ενός εκάστου εξ ημών, αλλά και της κοινωνίας εν γένει. Επίσης, μέσα στα λίγα χρόνια ζωής ενός ανθρώπου, αλλά και της εξέλιξης των κοινωνιών, αυτή διαδικασία δεν είναι υποχρεωτικό να βαδίζει σταθερά εξελικτικά, θετικά και να μην έχει τις οπισθοδρομήσεις της . Τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει, η δυσκολία που υπάρχει στο εγχείρημα της , δεν μας επιτρέπει να την κρίνουμε με την αυστηρότητα που πολλές φορές την κρίνουμε. Αν σκεφτούμε πόσες φορές πέσαμε μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, ενώ είμαστε παιδιά, ή τις προσπάθειες που κάναμε για να μπορέσουμε να αρθρώσουμε ένα ευκρινή λόγο, είναι πιθανόν να κατανοήσουμε τις απίστευτες διαδικασίες μέσα από τις οποίες έχουμε περάσει, για να μπορούμε αυτή την στιγμή να σκουντουφλάμε σπανίως και να μην χάνουμε τα λόγια μας. Η ιστορία μας είναι μια συνεχής διαδοχή άτυχων προσπαθειών που με την θέληση για βελτίωση πολλές εξ αυτών είχαν θετική έκβαση. Υποτιμούμε συχνά όλη αυτή την διαδικασία, επειδή είμαστε λάτρεις του αποτελέσματος και επειδή συνεχώς κυνηγάμε το καλύτερο, θέλοντας να παρακάμψουμε τα ενδιάμεσα στάδια που το προϋποθέτουν. Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που κάνουμε περισσότερα λάθη, από όσα μπορούσαμε να αποφύγουμε. Σίγουρα δεν επιτυγχάνουμε πάντα όσα επιδιώκουμε. Όσο και αν αυτό μας προξενεί απογοήτευση και θλίψη, υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό να μην οφείλεται στις δικές προσπάθειες, που ήταν ελλιπείς, αλλά διότι πολλά εξ όσων επιχειρούμε, δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για να υπάρξουν. Έτσι η ίδια η ζωή τα σταματά.

Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να μην συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε από που προκύπτει αυτή η θέληση του ανθρώπου για βελτίωση. Βέβαια το ερώτημα είναι πιθανό να μη αφορά εκείνους όσους αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη παρουσία σε αυτό το πλανήτη σαν ένα συμπτωματικό κοσμικό συμβάν, που δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να βρούμε περαιτέρω εξηγήσεις ,πέραν του ότι υπάρχει και οφείλει να ζήσει την ζωή του με τον οποιοδήποτε τρόπο μπορεί. Τελεία. Όμως όπως και να το κάνουμε, ακόμα και αν ο άνθρωπος κάνει ένα μίζερο κύκλο που τον οδηγεί τελικά στο να καταστραφεί με την απλότητα που καταστρέφονται εκατομμύρια πράγματα, παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη αντοχή στο να θέλει να αποδείξει, ότι ακόμα και αν είναι “περαστικός” από την περιοχή, αισθάνεται ότι για κάπου καλύτερα είναι προορισμός του, κάτι καλύτερο αξίζει. Αυτό το καλύτερο, όταν δεν το κατευθύνει με εμμονή στις επίγειες προσδοκίες, το συναντά και τον αναγκάζει να στοχαστεί διαφορετικά, σε δύο καθοριστικές στιγμές στη ζωή του. Όταν γεννά μια καινούργια ζωή και όταν αντιμετωπίζει τον θάνατο. Το ότι έρχεται από το σκοτάδι και καταλήγει στο σκοτάδι, συνθέτει όλο το υπαρξιακό δράμα του ανθρώπου, αλλά στεγάζει πολύ βαθιά την πεποίθηση του, ότι παρόλο που δεν γνωρίζει, οφείλει να μάθει και για να μάθει οφείλει να βελτιωθεί. Έτσι ωθείται, δίχως πολλές φορές να το κατανοεί συνειδητά, ακόμα και όταν συμπεριφέρεται με αυθάδεια στο δώρο που του έχει δοθεί, να ανεβαίνει το μονοπάτι της ύπαρξης του, αναζητώντας την πνευματική αιτία της δημιουργίας του.

Είναι μια δίψα, μια ακόρεστη δίψα που παίρνει την μορφή της γνώσης , της αγάπης, της υπέρβασης των ορίων του, την σύλληψη ενός βαθύτερου νοήματος, που διαρκώς κυνηγά και διαρκώς του διαφεύγει, ίσως γιατί ο δρόμος που έχει να διανύσει είναι ακόμα πολύ μακρύς και αυτός ακόμα βρίσκεται στη αρχή του. Αυθάδης και εγωιστής, υπερτιμά την δύναμη του τις περισσότερες φορές υποπίπτει σε λάθη που επαναλαμβάνει. Απογοητευμένος και καταστροφικός βυθίζεται σε αχανείς αβύσσους , όμως η δίψα του τον σπρώχνει και εκεί που θεωρείται τελειωμένος, ξαφνικά κάτι αόρατο τον ανασταίνει και συνεχίζει με πείσμα την κοπιώδη πορεία του. Ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο, περνά από τον αυτο-οικτηρμό στη έπαρση με μια χάρη που εκπλήσσει, αλλά συναντά την ταπεινότητα και την πειθαρχία και μαθαίνει να μην είναι ανυπόμονος. Όμως δεν σταματά ποτέ να ανεβαίνει αθόρυβα ή με κρότους την σκάλα της εξέλιξης του, σαν να είναι προορισμένος για την τελειότητα. Ένα θαυμαστό όν, βρώμικο από τα κυλίσματα του μέσα στις λάσπες μιας ζωής που από δώρο, έχει την ικανότητα να την υποβιβάζει σε κατάρα.

Στη τελική, όπως και να ονομάσει κάποιος αυτή την θέληση του ανθρώπου για τον μετασχηματισμό του σε κάτι ανώτερο από αυτό που ήδη είναι, θεϊκή σπίθα, ψυχή, ένστικτο επιβίωσης , ίσως ακόμα -ακόμα και μεγαλομανία, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς με σεβασμό τον αγώνα του για να εξελιχτεί, ακόμα και όταν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις, αλλά και η δική του έπαρση και η έλλειψη ευγνωμοσύνης, είναι ενάντια του.

Ζούμε σε εποχές που η σκοτεινή νύκτα σκεπάζει με τα πέπλα της την ψυχή, συσκοτίζει την κρίση, επιβάλλει την σύγχυση και καταστρέφει την ελπίδα. Όμως το φως δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ το άνθρωπο, ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει ακόμα και πίσω από τα πυκνά σύννεφα…… συνεχίζοντας να ζεσταίνει τις καρδιές μας !!! 

Οι Κρίσεις.

 

Υπάρχουν πολλών ειδών Κρίσεις. Κοινωνικές ,προσωπικές, πολιτικές, οικονομικές, υγειονομικές, υπάρχουν κρίσεις πνευματικές κάπως πιο σπάνιες, αλλά υπάρχουν και αυτές. Υπάρχουν οι νευρολογικές κρίσεις, οι κρίσεις της ηλικίας. Υπάρχουν οι πολεμικές κρίσεις και οι μεταναστευτικές. Πάντα θα υπάρχουν κρίσεις και είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Βασικά, συνεχώς, βρισκόμαστε στο μέσο μιας επικίνδυνης κρίσης, που κάθε φορά εμφανίζεται σαν να είναι χειρότερη από την προηγούμενη και μπορεί και να είναι κιόλας.

Οι κρίσεις διακόπτουν την ευταξία της καθημερινότητας, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι αυτό που φαίνεται αδιατάρακτο μόνο αδιατάρακτο δεν είναι. Η κρίση είναι ο φαρσέρ της καθημερινής μονοτονίας, που σαν διαβολάκος που γελάει χαιρέκακα τα κάνει όλα ανάστατα και αποσύρεται στη γωνία του απολαμβάνοντας το έργο του.

Οι χειρότερες κρίσεις είναι εκείνες που βάζουν και τον θάνατο στο μενού τους. Κάνουν το μεγαλύτερο γκελ μέσα στη πραγματικότητα και συνήθως αφήνουν τα μεγαλύτερα αποτυπώματα για την συνέχεια . Όλοι τις θυμούνται, ενώ στη ουσία θέλουν να τις ξεχάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά δεν το κατορθώνουν. Οι κρίσεις είναι δηλαδή σαν μια βρωμιά σε ένα φρεσκοπλυμένο και σιδερωμένο ρούχο που το προόριζες για μια πολύ ειδική έξοδο και σου χάλασε και την έξοδο και την διάθεση. Αυτός είναι και ο πλέον συνηθισμένος τρόπος να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις. Επειδή είμαστε συνηθισμένοι στη ιδέα, ότι έχουμε τον έλεγχο των πραγμάτων, ότι ξέρουμε με ποιο τρόπο να χειριστούμε τα πράγματα και όταν εμφανίζεται ο παράγοντας που δεν έχουμε υπολογίσει, τις περισσότερες φορές βιώνουμε μια αναπάντεχη αναστάτωση. Αυτή η περιβόητη αναστάτωση της ζωής μας, είναι τελικά επώδυνη και είναι συνεχώς εκτός των υπολογισμών μας. Κάτι μας έχει δημιουργήσει την πεποίθηση ότι μπορούμε να την εξορίσουμε από τις ζωές μας, παρόλο που ολόκληρη η ιστορία μας μας αποδεικνύει συνεχώς το αντίθετο. Ότι το απρόβλεπτο είναι εκείνο που πολύ συχνά μας επισκέπτεται, πιάνοντας μας πάντοτε κοιμωμένους σε μια “ευχάριστη” λήθη.

Το δυσάρεστο σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ότι ενδίδουμε σε μια σειρά από συνέπειες που εντέλει είναι λογικά αναπόφευκτες. Γιατί όταν όλοι οι αμυντικοί σου μηχανισμοί πίνουν το καφεδάκι τους στις παραλίες, οι κρίσεις σε βρίσκουν αντιμέτωπο με μια απειλή, που ούτε να την αξιολογήσεις μπορείς με ηρεμία, αλλά ούτε μπορείς να αντιμετωπίσεις το φόβο που αυτή σου προκαλεί στις πραγματικές του διαστάσεις. Έτσι λοιπόν εξ αρχής η οποιαδήποτε κρίση σου έχει πάρει τον αέρα.

Ο φόβος είναι μια πολύ περίεργη και επικίνδυνη κατάσταση. Μια κατάσταση που πολύ δύσκολα αντιμετωπίζεται με χαπάκια λεκτικής αφοβίας και παραινέσεις που δεν εισχωρούν πολύ βαθιά στον ερπετικό πρωτο-εγκέφαλο του ανθρώπου . Αντίθετα τον θέτουν οδηγό στο άρμα της ύπαρξης και τις περισσότερες φορές τον οδηγούν σε πολύ λάθος αποφάσεις. Ποτέ δεν παίζεις με τον φόβο του άλλου , αν τυχαίνει να είσαι από τους θαρραλέους, ούτε παίζεις με το δικό σου φόβο, που ακόμα και αν τον αντιμετωπίζεις αρχικά, ξέρει τρόπους να κρύβεται σε πιο κρυφά σημεία και να λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά. Ο φόβος στις κρίσεις είναι καθοριστικός παράγοντας.

Μια εξίσου σοβαρή συνέπεια των κρίσεων είναι, ότι ο άνθρωπος ξεχνά ότι την ίδια κρίση βιώνουν και οι άλλοι άνθρωποι γύρω του,που και αυτοί φοβούνται,πιθανώς και να υποφέρουν σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνον και περιχαρακώνεται στο εαυτό του. Σαν να του φαίνεται, ότι το να επιβιώσει από μια κρίση, είναι πιο εύκολο να επιβιώσει σώζοντας τον εαυτό του, περισσότερο από το να σωθεί μαζί με τους άλλους. Θα μου πείτε και θα έχετε κάποιο δίκιο, σαν πολλά δεν μας τα λες ρε φίλε ; Ναι , είπαμε έχετε κάποιο δίκιο, διότι ούτε πάντοτε εφικτό είναι αυτό, αλλά και κάπως δικαιολογημένος είναι κάποιος, που κοιτά να φροντίσει τον εαυτό του, όταν αυτός απειλείται. Όμως πολλές φορές η σωτηρία μας είναι άμεσα σχετισμένη με την σωτηρία του συμπάσχοντος. Σε μια μάχη καλό είναι να μην αφήνεις τη θέση σου, γιατί αυτός που στέκεται δίπλα σου αν το κάνει, το κενό είναι μεγάλο και μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Υπάρχουν “κρίσεις”,που για διάφορους λόγους, προκαλούν την καχυποψία, ότι προσποιούνται τις πραγματικές κρίσεις. Αυτό μάλλον συμβαίνει, γιατί στη πραγματικότητα δεν είναι καθόλου πειστικές στο τρόπο που εκφράζονται, αλλά και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τον λόγο που κάποιοι τις έχουν δημιουργήσει. Αυτές παρόλο που αφήνουν επιπτώσεις, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα το ίδιο δυσάρεστες με τις πραγματικές, δυσκολεύονται να αφήσουν πραγματικό ψυχολογικό αποτύπωμα, παρά μια γεύση ότι έχουμε πιαστεί κορόιδα για μια ακόμα φορά και πάμε και για τις επόμενες. Όμως από όποια πλευρά και να το δει κανείς, οι κρίσεις όλων των ειδών στο βαθμό που δεν κατορθώνουν να σε εξαφανίσουν, μόνο καλό μπορούν να σου προσφέρουν. Γιατί σε οδηγούν αναπόφευκτα στο να συγκεντρωθείς χωρίς περισπάσεις και ανόητες φαντασιώσεις παντός είδους, στο να αντιμετωπίσεις αυτό που είσαι και στο να δεις πως αντιδράς σε δύσκολες περιστάσεις . Εκ των πραγμάτων σου στερείται η δυνατότητα να “σαλιαρίζεις” με τον εαυτό σου και τους άλλους , είτε αναβάλλοντας για το αύριο αυτό που πρέπει να γίνει σήμερα, είτε παίρνοντας αποφάσεις που σου καθορίζουν πολλές φορές ακόμα και την ύπαρξη σου. Οι κρίσεις με αυτή την αντιμετώπιση, δεν αφήνουν περιθώρια για μεν δε και αλλά, μπορούν όμως να μεταμορφωθούν σε μια καθόλα βολική συνθήκη, με ευεργετικές συνέπειες. Διότι το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε εντελώς έκθετοι σε πολλούς παράγοντες ,που ανά πάσα στιγμή μπορούν να μας αλλοιώσουν και αυτό που σκεφτόμαστε αλλά και εκείνο που νομίζουμε ότι είμαστε . Αντιθέτως, η αντίληψη μιας υποτιθέμενης ασφάλειας και εξασφάλισης μέσα από αυτή ,δεν μας προάγει, αλλά μας αποκοιμίζει, αλλοιώνοντας την εικόνα που μετά μανίας προσπαθούμε να διαφυλάξουμε, για τον κόσμο που μας περιβάλλει και για τον εαυτό μας. Ενός κόσμου που το απρόοπτο τον περιβάλλει και κατά συνέπεια περιβάλλει και μας με πάρα πολλές μορφές.

Μια εύλογη αντίρρηση σε όλα αυτά θα ήταν : δηλαδή θα πρέπει να να ζούμε μέσα σε διαρκή φοβία για εκείνο που αναπάντεχα θα μας ξημερώσει ή για εκείνο που κάποιοι επιτήδειοι πιθανόν να μηχανεύονται εν αγνοία μας ; Δεν καταργεί αυτό την στοιχειώδη ανάγκη του ανθρώπου να ζει σε κάποιο ανεκτό πλαίσιο ασφάλειας για να μπορεί να αναπτύξει απρόσκοπτα τις δυνατότητες του ;

Ποιος θα ήταν εκείνος που δεν θα ήταν ευτυχής να ζει σε ένα κόσμο, όπου δεν θα ήταν έρμαιο των δυσάρεστων συνθηκών ; Σε ένα κόσμο που δεν θα κυριαρχούσε ο φόβος αλλά η ανακούφιση που προσφέρει η λελογισμένη ασφάλεια ; Σε ένα κόσμο που η ανθρώπινη ζωή όχι κατ΄όνομα αλλά στη πραγματικότητα να έχει την αξία που της αναλογεί; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ήθελε να ζει σε ένα τέτοιο κόσμο. Κανείς κόσμος δεν είναι τέλειος ,πιθανόν να μην ήταν ούτε αυτός. Όμως ένας καλύτερος κόσμος οφείλει να επιδιώκεται από τους ανθρώπους του και όχι να αφήνεται στη μοίρα του και στα δράματα ή τις κρίσεις που τον ταλανίζουν. Ένας τέτοιος κόσμος για να υπάρξει, πρέπει οι άνθρωποι του να μπορούν να είναι αντάξιοι του για να τον κάνουν πραγματικότητα. Μια γρήγορη ματιά στο παρόν δε μας δίνει πολλές ελπίδες για μια τέτοια ευχάριστη επιλογή, αντιθέτως μας ρίχνει στη δυσάρεστη αγκαλιά των κρίσεων, που έχουν την ευκολία να ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια από το πουθενά, να χάνονται όπως εμφανίζονται και να επανέρχονται με πιο δυσάρεστο πρόσωπο.

Όμως δεν αξίζει να απογοητευόμαστε και έτσι αν είναι τα πράγματα. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Εκείνο που δεν με σκοτώνει με κάνει δυνατότερο έλεγε ο παρεξηγημένος σοφός και αν είχε πει αυτό και μόνο, πάλι θα άξιζε τον τίτλο του.

Οι κρίσεις είναι το εξιλαστήριο θύμα των ανθρώπων για να δικαιολογήσουν εκείνο που ξέχασαν και ήταν σημαντικό !!!

Η Συγκέντρωση.

 

Στο έτος 2048, την εποχή της Άνοιξης, μια μέρα Τετάρτη, οι κάτοικοι του βασιλείου, ξύπνησαν ως συνήθως με διαφορετικές διαθέσεις, για να αντιμετωπίσουν την μέρα τους. Οι αισιόδοξοι ξύπνησαν με χαμόγελο και οι απαισιόδοξοι με τα μούτρα γκρίζα, ενώ κάποιοι εξ αυτών ξύπνησαν κατά το συνήθειο τους κοιμισμένοι. Η ρουτίνα της μέρας θα τους απορροφούσε σταδιακά όλους στις εργασίες που ο καθένας θα έπρεπε να διεκπεραιώσει. Η συνήθεια είχε από καιρό πριν πάρει προβάδισμα στις προτιμήσεις όλων και όπως όλοι γνωρίζουμε η συνήθεια είναι μια πολύ περίεργη κατάσταση ,που δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεφύγει από την γοητεία της.

Στη κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας όμως, σε εμφανές σημείο, υπήρχε τοιχοκολλημένη μια λιτή ανακοίνωση που δημιούργησε μια κάποια αναστάτωση στους πολυάσχολους κατοίκους του βασιλείου :

“Χρειάζεται Προσοχή. Συμβαίνουν Επικίνδυνα πράγματα.”

Μια τέτοια ανακοίνωση υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να τραβήξει την προσοχή όλων και να δώσει αφορμή για κάποιες συζητήσεις . Όμως και πάλι η ποικιλία των ανθρωπίνων αντιδράσεων είναι τέτοια, που κάποιοι αγνόησαν την ανακοίνωση , κάποιοι απλώς γέλασαν και κάποιοι έσμιξαν τα φρύδια μη μπορώντας να κατανοήσουν σε τι αναφέρονταν . Τελικώς όλοι συνέχισαν τις δραστηριότητες τους και απομακρύνθηκαν.

Όμως, όσοι έδωσαν την προσοχή τους σχολίασαν την ανακοίνωση σε γνωστούς και φίλους και αυτοί με την σειρά τους την σχολίασαν επίσης . Ένας αρκετά εκτεταμένος κύκλος ψιθύρων απλώθηκε μέσα στη πόλη, που πάλευε να δώσει μια ερμηνεία στη ανακοίνωση . Υπήρχε μια κάποια απορία του πως μέσα στη πόλη τους συνέβαιναν επικίνδυνα πράγματα και κανείς δεν είχε αντιληφθεί τίποτα . Όταν πετάξεις μέσα στο μυαλό των ανθρώπων ένα τόσο δα βοτσαλάκι μιας φήμης, είναι ευνόητο, ότι η φήμη ταξιδεύει μέσα στη φαντασία και διογκώνεται. Αποκτά διαστάσεις που δεν έχει πραγματικά. Επειδή όμως το ποτάμι της ζωής κυλά ακατάπαυστα και μαζί του κυλάνε ακατάπαυστα και οι δραστηριότητες που συντροφεύουν την ζωή των ανθρώπων, παρουσιάζεται το φαινόμενο “κάθε θαύμα να είναι και τριήμερο” όπως αναφέρει και η παροιμία. Που σημαίνει, ότι πολύ δύσκολα ο άνθρωπος μπορεί να εστιαστεί σε βάθος και για πολύ χρόνο σε κάτι που τον απασχολεί, αντιθέτως, κάτι άλλο του τραβά την προσοχή του, με αποτέλεσμα να ξεχνά πολύ γρήγορα , εκείνο που τον απασχόλησε πριν. Έτσι λοιπόν η ανακοίνωση της πλατείας ξεχάστηκε σε λίγο καιρό, και τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν σε άλλα πιο επίκαιρα ζητήματα.

Ήταν μια Παρασκευή πρωί του ίδιου έτους ,που η Άνοιξη είχε μπει πλέον για τα καλά. Τα λουλούδια άνθιζαν και οι μυρωδιές τους απασχολούσαν ευχάριστα τις μύτες των ανθρώπων. Ο καιρός ήταν γλυκός και σε κάποιες παραλίες εμφανίστηκαν οι πρώτοι τολμηροί κολυμβητές. Γενικώς, η Παρασκευή είναι μια πολύ όμορφη μέρα, επειδή φυσιολογικά έρχεται το Σαββατο-κύριακο, που είναι διήμερο ανάπαυσης, για κάποιους ανθρώπους , μια που κάποιοι άλλοι δεν αναπαύονται ποτέ. Αυτή την Παρασκευή λοιπόν μια δεύτερη ανακοίνωση βρέθηκε τοιχοκολλημένη στη κεντρική πλατεία. Ήταν και αυτή λιτή και απέριττη και έλεγε :

“Όσοι κοιμάστε καλό είναι να ξυπνήσετε.

Όσοι είστε ξύπνιοι καλό είναι να προσέχετε.

Κάτι κινείται αθόρυβα.

Αυτή η δεύτερη ανακοίνωση , είναι αλήθεια, ότι προκάλεσε μεγαλύτερη ανησυχία στους ανθρώπους του βασιλείου. Ενείχε μια υπόκωφη απειλή που δεν ήταν εύκολο να περάσει απαρατήρητη. Οι μηχανισμοί αυτοσυντήρησης των ανθρώπων μπήκαν σε λειτουργία. Κάποια παγωμένα γρανάζια σκέψης άρχισαν να βγάζουν σπίθες . Οι συζητήσεις και οι σχολιασμοί, οι εικασίες φούντωσαν . Η καθημερινότητα έχασε την αδιατάρακτη ησυχία της,τα βλέμματα σοβάρεψαν. Δεν έλειψαν βέβαια και εκείνοι που άρχισαν να χλευάζουν, όσους είχαν ανησυχήσει και συζητούσαν τις ανακοινώσεις. Φάρσα έλεγαν, μια κακόγουστη φάρσα είναι όλο αυτό, από ανεύθυνους τύπους ,που επειδή μάλλον είναι αργόσχολοι ψάχνουν να βρουν διέξοδο στη ανία τους . Δεν αξίζει να δίνουμε σημασία είπαν και σοβαροί όπως πάντα ήταν, συνέχισαν να ασχολούνται με τις δραστηριότητες τους. Οι δραστηριότητες με κάποιο τρόπο, διαχρονικά, είχαν αποκτήσει τρομερά μεγάλη σημασία, για τους ανθρώπους του βασιλείου. Αυτό βέβαια είχε και την εξήγηση του, μια που σε αυτό που οι άνθρωποι έδιναν την προσοχή τους , τους έδινε την δυνατότητα να βγάζουν τα προς το ζην. Φυσιολογικά λοιπόν όλα τα υπόλοιπα περνούσαν σε δεύτερη μοίρα και κυρίως αφορούσαν κάποιους περίεργους και περίεργες, που ήταν ξεκάθαρο ότι ονειροβατούσαν μέσα στο εργοστάσιο της πραγματικότητας. Μέσα στις κοινωνίες ανθούν πολλά λουλούδια, οπότε αναγκαστικά όσο και αν δεν πολυάρεσε στους ανθρώπους, έδειχναν μια κάποια επιείκεια στο διαφορετικό.

Ενώ όμως αυτό ήταν το κλίμα στα βασικά στρώματα της κοινωνίας , στη κορυφή της πυραμίδας , οι ανακοινώσεις είχαν κτυπήσει τα κόκκινα φωτάκια. Ό,τι ξεφεύγει από την εποπτεία των λαϊκών, δεν σημαίνει ότι αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τον άρχοντα. Οι εντολές λοιπόν ήταν σαφείς σε όλες τις υπηρεσίες του βασιλείου : “Βρείτε ποιοι είναι αυτοί που κάνουν τις ανακοινώσεις. Τώρα !!!” είπαν οι άρχοντες και όλοι που ήταν στη υπηρεσία τους άρχισαν να τρέχουν πέρα -δώθε να ανακαλύψουν τι συμβαίνει.

Οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν όμως, γιατί το ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα δεν είναι και το καλύτερο που έχεις να κάνεις. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Οι λέξεις όσο πιο αφηρημένες είναι , τόσο πιο δύσκολο είναι να εντοπίσεις αυτούς που τις ξεστομίζουν, πολύ περισσότερο όταν δεν τις υπογράφει και κανείς. Έτσι δικαιολογημένα και αναγκαστικά οι φιλότιμες προσπάθειες των υπηρεσιών του βασιλείου κατέληξαν σε ένα μεγαλοπρεπές κενό. Το δυσάρεστο ήταν, όταν αυτό το κενό, έπρεπε με βαριά καρδιά να το ανακοινώσουν στους προϊσταμένους τους. Αυτοί πάλι συνηθισμένοι καθώς ήταν, να μην είναι ικανοποιημένοι όταν τα γούστα τους δεν είχαν το αποτέλεσμα που ήθελαν, εκνευρίστηκαν και άρχισαν να κατηγορούν τους υπαλλήλους τους για ανικανότητα. Όμως επειδή η εξουσία δεν καταθέτει ποτέ τα όπλα της αμαχητί, αποφάσισαν ότι θα έπρεπε κάποιοι άνθρωποι σε βάρδιες να παρακολουθούν την πλατεία, με σκοπό να βρουν το ποιος έκανε τις ανακοινώσεις. Όπως και να το κάνουμε αυτή ήταν η ποιο λογική απόφαση, που είχε τις περισσότερες πιθανότητες να λύσει το αίνιγμα. Η πλατεία λοιπόν γέμισε από παρατηρητές που βλαστημώντας από μέσα τους, ανέλαβαν το δύσκολο αυτό έργο.

Οι μέρες συνέχισαν να διαγράφουν το κύκλο τους, όπως συνήθως κάνουν, αλέθοντας τον μύλο του χρόνου. Οι άνθρωποι βυθίστηκαν ξανά στις δραστηριότητες τους και ξέχασαν, οι παρατηρητές στη πλατεία κατανάλωναν τον ένα καφέ πάνω στον άλλον και μερικές φορές έπιαναν κουβεντούλα βρίζοντας την μοίρα τους, καμιά καινούργια ανακοίνωση δεν είχε τοιχοκολληθεί και τα παιδάκια συνέχισαν να παίζουν στις αυλές των σχολείων τους . Όμως όλοι, είτε το ομολογούσαν είτε όχι, τους βασάνιζε μια αδιόρατη προσμονή. Μια προσμονή και ένας φόβος. Εκεί σε μια γωνία της ύπαρξης τους, οι ανακοινώσεις είχαν βρει ένα καλό έδαφος για να τους απασχολούν Σε κάποιους μάλιστα αυτό το έδαφος αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη έκταση με αποτέλεσμα να τους βασανίζει σαν σκέψη μέσα στη μέρα τους. Έβρισκαν αφορμές για να περνάνε συχνότερα από την πλατεία, τάχα ότι οι δουλειές τους ήταν προς τα κει. Κοιτούσαν με λοξό μάτι την κολώνα που είχαν τοιχοκολληθεί οι προηγούμενες ανακοινώσεις, περιμένοντας κάτι καινούργιο. Όταν έβλεπαν ότι δεν υπήρχε τίποτα, έφευγαν απογοητευμένοι. Δεν μπορούσαν όμως να εξηγήσουν αυτή την απογοήτευση, αλλά ούτε και την στάση τους που μερικές φορές την έκρυβαν γιατί τους φαινόταν κάπως γελοία. Μήπως έχουμε καταντήσει σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε, σκέφτονταν από μέσα τους ; Όμως την επόμενη φορά πάλι τα βήματα τους οδηγούσαν στη πλατεία, κοιτώντας την κολώνα με προσμονή.

Ήταν μια Δευτέρα πρωί, του ίδιου έτους, πια πλησίαζε το καλοκαίρι, που μια τρίτη τοιχοκόλληση ήρθε αυτή την φορά να ταράξει έντονα τα νερά της πραγματικότητας .

Μετά από καιρό όσοι σκεφτόντουσαν τα γεγονότα που ακολούθησαν, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η επιλογή της Δευτέρας δεν ήταν καθόλου τυχαίο γεγονός, μια που η Δευτέρα σηματοδοτεί την αρχή της εβδομάδας, αλλά και το “χάσιμο” μέσα στις δραστηριότητες. Μια Δευτέρα οπωσδήποτε έχει άλλη σημασία . Όλοι βέβαια γελούσαν για καιρό με τους παρατηρητές , που όχι μόνο είχαν χάσει ποιος τοιχοκόλλησε την τρίτη ανακοίνωση, αλλά έχασαν και τις δουλειές τους, κάνοντας τα αφεντικά τους έξαλλα. Όμως κάθε επάγγελμα έχει και τις κακές τους στιγμές, που μερικές φορές είναι πραγματικά πολύ κακές δυστυχώς.

Μην ξεφεύγουμε όμως στο μετά, αφού το πριν ,δηλαδή εκείνη η σημαδιακή Δευτέρα ήταν το γεγονός. Τι έλεγε λοιπόν η τρίτη ανακοίνωση που αυτή φορά δεν ήταν και τόσο λιτή :

“Ενώ το καλό και το κακό είναι ορατές πραγματικότητες μέσα στη ζωή μας, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να τις διακρίνουμε με σαφήνεια. Το ίδιο ισχύει για εκείνο, που πραγματικά είναι ωφέλιμο για μας. Κυρίως μέσα μας, αλλά και στη δρώσα ζωή μας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Συνέβαινε πάντα; Όλα φαίνονται να καλύπτονται συνεχώς από ένα πέπλο σύγχυσης. Η εκτίμηση μας είναι, ότι χάσαμε τον δρόμο μας, με αποτέλεσμα να υποβιβάζουμε συνεχώς την ζωή μας σε επίπεδα στοιχειώδους υλικής ικανοποίησης . Με αυτό τον τρόπο φαίνεται, ότι αδυνατούμε να περάσουμε σε κάποιο πιο προηγμένο στάδιο ύπαρξης, αλλά συνεχώς βυθιζόμαστε στο ήδη υπάρχον. Όντας όλοι συμμέτοχοι σε αυτό , εκτιμούμε ότι κάποιοι καταβάλλουν άοκνες προσπάθειες για να μας πείσουν ότι αυτή είναι η μοναδική πραγματικότητα που υπάρχει. Φαίνεται δυστυχώς, ότι μας έχουν πείσει. Αν αυτό ισχύει, οι ανακοινώσεις μας δεν έχουν κανένα νόημα . Αν όχι , το πρόβλημα για να μπορέσει να λυθεί, απαιτεί την συμβολή όλων. Πρέπει να συγκεντρωθούμε. Όσοι κατανοούν ξέρουν το τι θα κάνουν, όσοι διαφωνούν επίσης ξέρουν. Δεν θα υπάρξουν άλλες ανακοινώσεις.

Καλό δρόμο σε όλους!”

Ένα μικρό πλήθος μαζεμένο στη κολώνα διάβαζε βουβό την ανακοίνωση. Κανάλια τηλεοράσεων με δημοσιογράφους αποτύπωναν σε εικόνα το συμβάν. Τα βραδινά δελτία των τηλεοράσεων θα το είχαν πρώτο θέμα και οι σχολιασμοί, άλλοι σαχλοί και άλλοι σοβαροί, θα καθήλωναν τους θεατές μεταφέροντας την είδηση σε κάθε γωνιά του βασιλείου. Όμως πίσω στη πλατεία , το πλήθος ολοένα και μεγάλωνε με ανθρώπους που μιλούσαν μεταξύ τους με ένταση για τις ανακοινώσεις. Όπως είναι φυσιολογικό δεν υπήρχε ομοφωνία. Άλλοι υποστήριζαν με πάθος και άλλοι αγανακτούσαν. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση να φύγει, κανείς δεν είχε την σκέψη στη δραστηριότητα που είχε αφήσει, όλοι, η πλειονότητα άγνωστοι μεταξύ τους γυναίκες και άνδρες, ευκατάστατοι και φτωχοί , μιλούσαν φαινομενικά σαν να μην του χώριζε κάτι, αλλά σαν να προσπαθούσαν να τους ενώσει κάτι.

Οι παρατηρητές των αρχόντων του βασιλείου μιλούσαν και αυτοί στα κινητά τους τηλέφωνα, μεταφέροντας κάπως σαστισμένοι από το κλίμα και την συγκέντρωση των ανθρώπων, με τους προϊσταμένους τους, με σκοπό να πάρουν κάποιες εντολές στο πως να διαχειριστούν την κατάσταση. Οι προϊστάμενοι μιλούσαν με τους μεγαλύτερους στη κλίμακα και εκείνοι με την σειρά τους με τους ηγέτες . Όλοι μιλούσαν συνεχώς και κάπου εκεί έπεσε η ιδέα, κάποιο όργανο της τάξης να πάει και να σχίσει την ανακοίνωση. Κάποιοι είπαν, ότι ίσως αυτό να εξόργιζε το πλήθος και να είχαμε τίποτα θλιβερά επεισόδια. Όμως κάποιοι άλλοι αντέτειναν με κάπως χυδαία γλώσσα, που δεν μας επιτρέπεται να αναφέρουμε, ότι τέλος πάντων σοβαρευτείτε με αυτούς τους χαζούς δημοκρατικισμούς. Βασιλείς είμαστε και κάνουμε αυτό που επιτάσσει η εξουσία μας. Αισθάνθηκαν δηλαδή κάποιο κίνδυνο. Όμως συνηθισμένοι όπως ήταν να ελέγχουν τις καταστάσεις, είχαν την αισιοδοξία ότι το συγκεκριμένο ζήτημα θα μπορούσε να επιλυθεί, όπως είχαν επιλυθεί και τα προηγούμενα.

Στη πραγματικότητα τώρα η εντολή δόθηκε να σχιστεί η ανακοίνωση και ένας από τους παρατηρητές εκμεταλλευόμενος τα πηγαδάκια των συζητήσεων και το ότι φυσιολογικά οι άνθρωποι είχαν στραμμένοι την προσοχή τους αλλού, έσκισε την ανακοίνωση, στα μουλωχτά. Κάποιοι που δεν συζητούσαν τον πήραν είδηση και απειλήθηκε ένα κάποιο επεισόδιο. Ο κακόμοιρος παρατηρητής ζάρωσε στη γωνιά του και από θαύμα γλύτωσε το να φάει ξύλο και να μην κατουρηθεί πάνω του. Κάποιοι που ήταν πιο ψύχραιμοι τον έσωσαν και κατόρθωσε να διαφύγει με το κεφάλι σκυμμένο. Όμως το επεισόδιο έδωσε στα πράγματα μια άλλη διάσταση. Εκνεύρισε πάρα πολύ τους ανθρώπους, που αισθάνθηκαν αυτόματα ότι χάθηκε ένα κομμάτι της ελευθερίας τους.

Είναι αξιοπερίεργο πως μερικές φορές ένα απλό γεγονός, μπορεί να γίνει αφορμή για μια σειρά κινήσεων που είναι απρόβλεπτες. Αυτό που χρόνια παραμένει βουβό, δειλό και καταπιεσμένο μέσα στο σκοτάδι, βγαίνει στο φως και ζητά το δικαίωμα του να αλλάξει την μοίρα του. Οι ιστορικοί όταν εξετάζουν τέτοια συμβάντα μετά από χρόνια δίνουν πολυποίκιλες εξηγήσεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το συμβάν, όμως εντέλει δεν εξηγούν το μυστήριο του .

Με αυτό τον τρόπο και στη δική μας ιστορία, πυροδότησε μια γενικευμένη αναταραχή στο μικρό μας βασίλειο. Αυτό που μέχρι χτες φαινόταν φυσιολογικό, την ίδια στιγμή έχασε την εγκυρότητα του. Το πρώτο πράγμα που έγινε τις επόμενες μέρες ήταν το να σταματήσουν εντελώς οι δραστηριότητες των ανθρώπων . Πλήθη ανθρώπων μαζεύτηκαν στη πλατεία και συζητούσαν για τον τρόπο της ζωής τους . Ακούστηκαν οι πιο σοφές, οι πιο περίεργες και οι πιο παλαβές σκέψεις. Τα μάτια των ανθρώπων έχασαν την θαμπάδα τους και απέκτησαν φωτεινότητα, αυτή την φωτεινότητα που έχουν τα μάτια των παιδιών, που κοιτάζουν τον κόσμο με την φρεσκάδα της ζωντάνιας της ζωής ,που ξεχειλίζει από πάθος. Μετά από χρόνια οι άνθρωποι άρχισαν να συζητούν για την ζωή τους και να αμφισβητούν το πως είχαν οργανώσει την ζωή τους κάποιοι άλλοι και όχι οι ίδιοι . Τι είναι καλό , τι είναι κακό, τι είναι ωφέλιμο ; Πως ήθελαν να ζήσουν την ζωή τους ; Όλοι είχαν κάτι να πουν, κάτι να προτείνουν .

Από μια άποψη όλο αυτό ήταν μια οχλαγωγία. Ένας θόρυβος, μια φασαρία. Άπειροι καθώς ήταν στο να οργανώσουν την ζωή τους και την σκέψη τους, απολάμβαναν το να μιλούν, σαν να ζούσαν την στιγμή τους, που προσδοκούσαν να λύσει όλα τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν στη συνέχεια. Δεν ήθελαν να σκέφτονται το αύριο, μόνο το σήμερα το τώρα είχε αξία.

Στα ψηλά σαλόνια της οργάνωσης του χτεσινού κόσμου, επικρατούσε μια παρόμοια αταξία. Που όμως δεν είχε καμιά απόλαυση. Μια που οι άρχοντες έβλεπαν τον κόσμο τους να καταρρέει. Έβλεπαν την σκέψη τους για τον κόσμο να καταρρέει. Έβλεπαν την οικονομία τους να καταρρέει. Έβλεπαν τον κόσμο που είχαν οργανώσει σαν καλοδουλεμένη μηχανή, να βγαίνει από την πρίζα. Είναι αλήθεια ότι δεν είχαν και πολύ φιλικά αισθήματα για όλη αυτή την κατάσταση. Αντιθέτως. Αυτοί που μέχρι χτες άκουγαν τις εντολές τους, σήμερα δεν ήταν υπάκουοι σε καμία. Τι και αν οι τηλεοράσεις καθημερινά έκαναν εκκλήσεις στη σύνεση και την λογική, τι και αν οι δυνάμεις της τάξης προσπαθούσαν να συνετίσουν το κόσμο ασκώντας την αρχή ότι “το ξύλο προέρχεται από τον παράδεισο”. Τίποτα δεν χαμπάριαζαν αυτοί οι αγνώμονες, αυτοί που ακούν πια την δική τους φωνή και όχι την φωνή της τάξης και της λογικής .

Τα γεγονότα ακολούθησαν την ίδια πορεία για το επόμενο τρίμηνο . Πια βαδίζαμε στο Φθινόπωρο. Οι δρόμοι δεν ήταν πια πεδίο συζήτησης , αλλά πεδίο μάχης. Τα ξένα βασίλεια παρακολουθούσαν με τρόμο τις εξελίξεις στο δικό μας βασίλειο. Είχαν αρχίσει να παρουσιάζονται και σε αυτά ανάλογα φαινόμενα . Η τάξη μετρούσε τα ρήγματα της παντού και ανησυχούσε σε βαθμό που να ανάβει κεράκια στις εκκλησίες για να φωτίσει ο θεός τους ανθρώπους . Όμως ο θεός παρακολουθούσε σιωπηλός τα συμβάντα και δεν φανέρωνε την γνώμη του. Μετέπειτα κάποιοι ισχυρίστηκαν, ότι κανείς πατέρας ή μητέρα-αναλόγως του πως ο καθένας αντιλαμβάνεται τον θεό- δεν θέλει να βλέπει τα παιδιά του να σκοτώνονται . Όμως από την στιγμή που ο Ουριήλ ο άγγελος σφράγισε την πόρτα του Παραδείσου, τα πράγματα είχαν πάρει την δική τους τροπή. Ο άνθρωπος χτίζει τον δρόμο του κατά βάση μόνος του, ισχυρίστηκαν, παρέα με τις αντιφάσεις και τους ναρκισσισμούς του, βαδίζοντας σε κάποιο άγνωστο μέλλον, που μπορεί να είναι η μεγάλη επιστροφή ή η μεγάλη καταστροφή. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, που θα κλείνει αυτή η μεγάλη μάχη του ανθρώπου. Αυτοί οι λίγοι που έλεγαν τέτοια πράγματα, δεν είχαν μεγάλη απήχηση στα διαδραματιζόμενα στο μικρό βασίλειο.

Τους αφήνουμε στις σκέψεις τους και ξαναγυρίζουμε στα γεγονότα. Τότε λοιπόν το Φθινόπωρο ήρθε και η τελευταία ανακοίνωση που ήταν λιτή και έλεγε :

“Το πρόβλημα τέθηκε. Η καταστροφή δεν είναι το μέλλον. Τώρα πρέπει να κτίσουμε με τα καινούργια δεδομένα.”

…………………………………………………………………………………………..

Πλανήτης Άρης. Αποικία γήινου πληθυσμού.

Μινέρβα: ιστορικός αρχείων.

Καταγραφή ημερολογίου.

Ημέρα Τρίτη 9:30 Πρωινή ώρα. Ζούμε στο Θόλο.

Δυστυχώς η παραπάνω αφήγηση δεν ολοκληρώνεται. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου αρχείου εγγράφων που διασώθηκαν . Αυτά τα λίγα έγγραφα είναι όλη μας η κληρονομιά. Η Γη είναι πια ακατοίκητος πλανήτης. Οι πρώτοι άποικοι, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στο να μάθουμε κάτι περισσότερο για την καταστροφή , είναι πια νεκροί. Ενόσω ζούσαν, δεν μιλούσαν για εκείνες τις φρικτές ημέρες. Είναι σαν μην έχουμε παρελθόν. Αυτό μπορεί να έχει και μια θετική όψη, μια που είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάμε μόνο μπροστά, αφού πίσω μας υπάρχει μόνο καταστροφή. Ή έτσι απλά θέλουμε να πιστεύουμε….

Η μαθητεία της συνύπαρξης μέσα σε περιβάλλον ετερότητας.

 

Μια κρυφή παραδοχή διατρέχει τις σχέσεις των ανθρώπων, τουλάχιστον από την στιγμή που καταλαβαίνουν τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους, η ανάγκη να συνυπάρξουν μέσα σε μια κοινωνία με ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από αυτούς. Η διαφορετικότητα και η ποικιλία των ανθρώπινων συμπεριφορών προκαλεί μια ιδιαίτερη και μοναχική ενόχληση, αλλά και απορία, επειδή δεν αντιμετωπίζεις ένα διαφορετικό είδος από σένα, αλλά κάτι που είναι ίδιο με σένα, αλλά με πολύ διαφορετική συμπεριφορά. Η διαπίστωση αυτής της ετερότητας απέναντι σε κάτι που σου μοιάζει ,αλλά δεν είναι ίδιο, δημιουργεί με την σειρά της μια σειρά διαφορετικών αντιδράσεων.

Σε κάποιους ανθρώπους αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, τους εξάπτει συνεχώς την περιέργεια και τον θαυμασμό, τους δημιουργεί ένα θετικό κίνητρο να γίνουν αναζητητές της ανθρώπινης ετερότητας και τους δίνουν μια αίσθηση σχεσιακού παιχνιδιού, που ανανεώνεται διαρκώς. Κάποιους άλλους τους οδηγεί στο να αναζητήσουν εκείνους τους ανθρώπους που είναι κοντινοί με τη δική τους ιδιοσυγκρασία και έτσι να είναι ευτυχισμένοι, όταν είναι τυχεροί και ευοδώνεται η αναζήτηση τους και δυστυχισμένοι, όταν συναντούν συνεχώς το διαφορετικό από αυτούς. Σε κάποιους άλλους αυτή η ετερότητα είναι πηγή σφοδρής δυσαρέσκειας, που είναι πιθανόν να φτάσει να ακουμπήσει την νεύρωση και την κακία προς το είδος, μια που ανακαλύπτουν την διαφορά προκαταβολικά, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει.

Οι κοινωνίες των ανθρώπων πάντοτε βρέθηκαν μπροστά στη πρόκληση να λύσουν αυτό τον γρίφο της ετερότητας και με τον τρόπο τους έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα προβλήματα που προέκυπταν εξ αυτού του προβλήματος. Γιατί ανεξάρτητα από μια προσωπική αντιμετώπιση, που μπορεί να δίνει ο καθένας ή η καθεμιά από τους ανθρώπους, οι διαφορές των ανθρώπων εισχωρούν σε όλες τις βαθμίδες της ανθρώπινης ζωής και όταν εντέλει συναντούν την διαχείριση της κοινωνίας, το ζήτημα της ετερότητας αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψιν τον παράγοντα της αύξησης του πληθυσμού, άρα και την αύξηση της ποικιλίας των συμπεριφορών μαζί με τις διαστροφές που πολλές φορές αυτές οι συμπεριφορές τείνουν να δημιουργήσουν, αποκτούμε μια αρκετά πιο περίπλοκη εικόνα αυτού που συμβαίνει και της προσπάθειας που χρειάζεται για να λυθεί ο γρίφος.

Δεν είναι λοιπόν πολύ περίεργο αν και δυσάρεστο, που οι άνθρωποι καταφεύγουν διαχρονικά, στο να επιλέγουν για να λύσουν τις αντιθέσεις τους μέσα από πολέμους, που προέκυψαν μέσα από ανεπίλυτες διαφορές και ιδιαιτερότητες , ούτε που κατέφυγαν για τους ίδιους λόγους στο φόνο, εκείνων που απειλούσαν την ιδιαιτερότητα τους και τα συμφέροντα που προέκυπταν εξ αυτής. Η διαφορετικότητα πάντοτε βρισκόταν και βρίσκεται σε ακραία αντίθεση με την ιδιαιτερότητα. Ο μύθος της πρώτης δολοφονίας που διέπραξε ο Κάιν απέναντι στο αδελφό του , στοίχειωσε το ανθρώπινο υποσυνείδητο και έδωσε την πρώτη απάντηση στο γρίφο της ετερότητας. Παρόλο που στη συνέχεια υπήρξαν αντίθετα παραδείγματα, που ήταν περισσότερο ελπιδοφόρα και οδηγούσαν σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους, όπως η αγάπη , ακόμα και σε εκείνο που όχι μόνο δεν θα συμφωνούσε , αλλά θα ήταν και εχθρικό στη συνύπαρξη, ο Κάιν έγινε ο αποδεκτός κακός αντι-ήρωας , που όπλισε την ιδιαιτερότητα απέναντι στη διαφορετικότητα. Τουλάχιστον για εκείνους που ήταν αποφασισμένοι να τραβήξουν το ζήτημα στα άκρα του και πάντοτε προς το δικός τους συμφέρον. Μέσα στη ιστορία ούτε λίγοι ήταν αυτοί και πολλοί εξ αυτών χαρακτηρίστηκαν μεγάλοι, αδίκως βέβαια, αλλά φαίνεται ότι και η δικαιοσύνη αλληθωρίζει όταν έχει να αντιμετωπίσει μια ιδιαιτερότητα που συνδυάζει τα προσόντα της με μια εξαιρετική δυναμική.

Αντιθέτως, η ίδια τιμή δεν επιφυλάχτηκε σε όσους διάλεξαν ένα διαφορετικό μονοπάτι. Σε αυτούς η δικαιοσύνη το έπαιζε εντελώς τυφλή.

Το θέμα ανεξάρτητα με τις επιλεκτικές διαθέσεις όρασης της κοινωνικής και ιστορικής δικαιοσύνης, πήρε τον δρόμο του, αφήνοντας το ζήτημα αναπάντητο, μετέωρο και παρακαταθήκη σε ανθρώπους και κοινωνίες .

Στη σημερινή εποχή με την ανάδειξη της ατομικότητας σε βασική συνισταμένη του ανθρώπινου όντος, βάθυνε το ρήγμα της διαφοράς ανάμεσα στο εαυτό και στους άλλους . Όσο η ατομικότητα ισχυροποιεί την θέση της , η διαφορά με τον απέναντι αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις . Η διαφορετικότητα του άλλου, οι απόψεις του, ο τρόπος που εκφράζει τα συναισθήματα του ή την αδιαφορία του, είναι μια ιδιαίτερη απειλή, που ενισχύεται από το ακραία ανταγωνιστικό πεδίο της ζωής .Ένα ιδιότυπο πλέγμα αντιθέσεων προκύπτει, όπου η επιβίωση του ενός προϋποθέτει την μερική ή ολική ισοπέδωση του απέναντι, με σκοπό την πλήρη επιβεβαίωση της ατομικότητας. Αν εξαιρέσουμε τους “μοναχικούς λύκους” που έχουν αποφασίσει να κάνουν πράξη την απόσταση που καλλιεργούν με τους άλλους, οι περισσότεροι αναζητούν να εντάξουν την ιδιαιτερότητα τους σε περίεργες συμμαχίες έστω και πρόσκαιρες, που αποσκοπούν σε μια προσωρινή επιβεβαίωση, στερημένη από ένα πραγματικό βάθος, που να αποκαθιστά μια ουσιαστική σχέση και κατανόηση που θα ενώσει πραγματικά. Αυτό γίνεται αντιληπτό ακόμα και στις πιο διαπροσωπικές σχέσεις, όπου η παραμικρή διαφωνία απειλεί να καταργήσει την σχέση ριζικά. Η μοναχικότητα και η μοναξιά συνοδεύουν τον σύγχρονο άνθρωπο, που αδυνατεί ακόμα και να αναγνωρίσει στη πλειονότητα του την αιτία του προβλήματος του, αναζητώντας εξιλαστήρια θύματα. Φταίει πάντα αυτός ή εκείνη ή το άλλο, ποτέ όμως η αδυναμία του υποκειμένου να κατανοήσει, να θαυμάσει, να αγαπήσει , να συγχωρέσει την ετερότητα του συνανθρώπου του. Μια τέτοια διαδικασία δεν θα έλυνε προφανώς την διαφορά που υφίσταται. Θα την τοποθετούσε όμως σε μια εντελώς διαφορετική φάση προσέγγισης και ίσως να την οδηγούσε σε διαφορετικούς δρόμους, που θα περιόριζαν την εντύπωση μιας κοινωνίας εχθρικών αποξενωμένων ανθρώπων. Αυτό ίσως θα ήταν μια αρχή καλύτερου επικοινωνιακού διαλόγου, σε κοινωνίες που φλερτάρουν επικίνδυνα με την μοναξιά και την ενδεχόμενη έκρηξη.

Υπάρχει μια βαθιά ανασφάλεια η οποία μας κατατρέχει, ότι παραχωρώντας πόντους στη ιδιαιτερότητα του απέναντι, χάνουμε το στέρεο έδαφος της δικής μας ιδιαιτερότητας. Αυτό κυρίως συμβαίνει γιατί ούτε καλά-καλά κατανοούμε την δική μας ιδιαιτερότητα και την αξία της και καταφεύγουμε εύκολα σε λύσεις υπεράσπισης της θολής εικόνας, που χτίζουμε σαν άμυνα στο εξωτερικό κόσμο. Κάτι που εντέλει ούτε νόημα πραγματικά έχει, ούτε επί της ουσίας μας προστατεύει από τους κινδύνους της συναναστροφής. Αντιθέτως, θρέφει το πρόβλημα και εντείνει την απόσταση. Γιατί με όσα λέγονται εδώ, δεν παραγνωρίζεται το γεγονός, ότι δεν ζούμε ανάμεσα σε αγγέλους, αλλά ούτε στο παράδεισο. Όσο όμως δυσάρεστες είναι οι συνθήκες της ζωής που ο καθένας ζει και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, τίποτα δεν μας εμποδίζει να την κάνουμε ολοένα χειρότερη, αποκόβοντας από άγνοια ή προχειρότητα, πνεύμονες της ζωής που θα την κάνουν καλύτερη. Πάντα υπάρχουν καλύτερες και πιο ωφέλιμες λύσεις προσωπικά, κοινωνικά, πολιτικά, που καταργούν το λάθος και δίνουν ένα διαφορετικό δικαίωμα και προοπτική.

Είναι μάλλον σωστό να ειπωθεί, ότι ενώ το ζήτημα ξεκινά περισσότερο από επιλογές που έχουν να κάνουν σε ατομικό επίπεδο, όταν αυτό επεκτείνεται στο κοινωνικό ιστό, επιστρέφει στο άτομο πολλαπλάσια αυξημένο, με αποτέλεσμα να μετασχηματίζεται και σε θέμα αντίθεσης με την κοινωνία. Στο βαθμό που τα κοινωνικά συστήματα ευνοούν αυτό τον συνεχή ανταγωνισμό ανάμεσα στους ανθρώπους, το άτομο βρίσκει ένα πολύ καλό άλλοθι να μην τροποποιήσει την κατανόηση του για το ζήτημα. Έτσι όλοι μας παραμένουμε τελικά σε μια διαχρονική στάση , που φτωχαίνει διαρκώς τον τρόπο που επικοινωνούμε.

Για να μην ξεπέσουμε σε μια άδοξη αρνητικότητα, πρέπει να ειπωθεί, ότι αποπειρώνται κάποιες δειλές προσπάθειες το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί. Δεν έχουν φανεί μέχρις στιγμής πολύ ορατά αποτελέσματα. Η μαθητεία του να συνυπάρχουμε με διαφορετική ποιότητα έχει δρόμο μπροστά της να διανύσει και απαιτεί την προσπάθεια όλων μας

Τα μεγάλα “ανθρωπάκια”.

Η ιστορία από τα παλιά χρόνια δεν έχει αλλάξει και ούτε προβλέπεται να αλλάξει. Η καταστολή χρησιμοποιείται κάθε φορά που η εξουσία των ολίγων, νοιώθει να απειλείται από το αίσθημα δυσαρέσκειας των πολλών. Η συγκέντρωση πολιτών στους δρόμους, δημιουργούσε ένα φόβο πάντοτε στη τάξη που άρχει. Γενικώς τα πρόσωπα, αν και παίζουν κάποιο ρόλο, δεν έχουν και μεγάλη σημασία, μια που το μοτίβο της καταστολής είναι ίδιο και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, οι δυνάμεις που πραγματώνουν την καταστολή, έχουν πάντα το ίδιο αποκρουστικό ταμπεραμέντο στο έργο τους.

Χρειάζεται μια μαεστρία στο να μπορείς να στρατολογείς σε διαφορετικές εποχές ανθρώπους, που να είναι διατεθειμένοι να δέρνουν και να βασανίζουν συχνά πυκνά άλλους ανθρώπους, ως επάγγελμα. Βέβαια αυτό δεν αρκεί, μια που οι άνθρωποι αυτοί για να κάνουν το συγκεκριμένο επάγγελμα, απαιτείται να διαθέτουν και το αίσθημα της ευχαρίστησης, όταν το κάνουν. Μα θα μου πείτε αυτές είναι οι προϋποθέσεις για να αναλάβουν την συγκεκριμένη δουλειά, παίρνουν τις ανάλογες διαταγές και είναι υπόλογοι, όταν δεν εκτελούν την υπηρεσία για την οποία ετάχθησαν. Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι αμείβονται λίγο για το “έργο” τους. Εκτελούν “κοινωνικό” έργο, προστατεύουν τους πολίτες και την κοινωνία από τους “κακούς” πολίτες και αυτό δεν μπορεί να γίνει πάντοτε με ήπια μέσα.

Ναι, ναι τις ξέρω αυτές τις σκέψεις και τις δικαιολογίες. Είναι οι ίδιες σκέψεις και δικαιολογίες που έχουν όλοι όσοι θέλουν να τραβήξουν την ουρά τους από αυτό που κάνουν, χωρίς ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των όσων κάνουν. Λες και όταν βαράς με μανία και με οπλισμό στρατιώτη κάποιον στο δρόμο ή σε κάποια εκδήλωση διαμαρτυρίας δεν καταλαβαίνεις ότι κάνεις κάτι που είναι άσχημο. Δεν καταλαβαίνεις ότι εξασκείς μια τρομερή βία σε αδύναμο. Δεν καταλαβαίνεις ότι κινητοποιείς τα πιο ερπετικά ένστικτα του ανθρώπου. Εντέλει δεν καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή αυτή η βία θα γυρίσει και επάνω σου και ότι αυτή την στιγμή είναι που φοβάσαι και θέλεις να αποφύγεις, καταφεύγοντας στο να γίνεσαι ολοένα και χειρότερος την επόμενη φορά. Και στο βαθμό που είσαι τόσο ηλίθιος που να μην τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, δεν μπορεί να σου δίνεται η εξουσία να τα πραγματώνεις ανεξέλεγκτα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα τέτοιο επάγγελμα, που το βαρύ του κάρμα διαχρονικά δεν το ξεπλένει ούτε ο ποταμός Ευφράτης.

Ας είναι, δυστυχώς γνωρίζουμε την κοινωνία μέσα στη οποία ζούμε και γνωρίζουμε ότι παντού επικρατεί μια ίδια συνθήκη, που η καταγγελία της δεν την αλλάζει, δεν την συνετίζει, αντιθέτως, είναι πιθανόν να την εκλαμβάνει σαν τίτλο τιμής και ευκαιρία για κάποιο δωράκι από τα αφεντικά της.

Πιο πάνω, στα γραφεία των εντολέων, η ευθύνη είναι όχι μόνο μεγαλύτερη αλλά αποκτά και την βαρύτητα που της αναλογεί. Διότι όσοι μηχανεύονται την καταστολή και βρίσκουν και τα ανάλογα χέρια που κινούν τα γκλομπς, δυστυχώς κινούνται σε μια ευρύτερη σφαίρα σκοτεινιάς, που δεν δικαιολογεί τις οποιεσδήποτε σαχλές δικαιολογίες των οργάνων τους.

Βυθισμένοι μέσα στη απέραντη υποτίμηση για τους πολίτες που διοικούν, θεωρούν τα όσα συμβαίνουν αναγκαία και χρήσιμα για την διατήρηση της θέσης τους. Το δηλώνει αυτό περίτρανα η παντελής αδιαφορία που επιδεικνύουν στο να περιορίσουν την αυθαιρεσία των υποτακτικών τους, αλλά κυρίως ότι μονίμως και με απίστευτη επιμονή θέλουν και μπορούν να διαστρέφουν την οποιαδήποτε αλήθεια των γεγονότων που συμβαίνουν . Εμφανίζονται δηλαδή σαν θύματα, που προσπαθούν να διορθώσουν τα όσα συμβαίνουν, αλλά οι απείθαρχοι πολίτες τους δεν θέλουν να συμμορφωθούν. Σε αυτό βέβαια αξιοποιούν ένα εξ ίσου σημαντικό βραχίονα της εξουσίας τους, που είναι ένα σημαντικό κομμάτι δημοσιογράφων και “πνευματικών” ανθρώπων, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους έχουν επιλέξει να υποστηρίζουν ένα σύστημα που από πολύ καιρό πριν έχει χάσει παντελώς την αξιοπιστία του.

Διότι πως είναι δυνατόν να απαιτείς την οποιαδήποτε κοινωνική συναίνεση μέσα σε μια πολιτεία που θέλει ή διατείνεται ότι θέλει να βαδίζει σε κάποιες αρχές, αν στο παραμικρό που υπάρχει μια στοιχειώδης κριτική και αντίδραση, η μόνιμη σου απάντηση είναι να την καταστείλεις ; Και μήπως άραγε αυτό δεν σημαίνει πραγματικά, ότι έχεις προαποφασίσει την στάση σου ή ότι δεν έχεις την ικανότητα να προτάξεις πιο έξυπνες εναλλακτικές λύσεις; Εκτός αν επιδιώκεις την ανωμαλία, γιατί έχεις κάτι πιο σημαντικό να αποκρύψεις ! Αν λάβουμε υπόψιν μάλιστα, ότι δεν έχεις απέναντι σου τίποτα λυσσασμένους για αλλαγή πολίτες, που σε αμφισβητούν καθολικά, αλλά κατορθώνουν να υψώνουν δειλά την φωνή τους στα αυτονόητα, τότε η καχυποψία για όσα συμβαίνουν φαίνεται αρκετά δικαιολογημένη και μάλιστα η αντίδραση θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Ζούμε με ελλείμματα κοινωνικής ελευθερίας με το πρόσχημα της πανδημίας, ελλείμματα οικονομικά, κυρίως όμως ζούμε με ελλείμματα μιας στοιχειώδους ανθρωπιάς. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί έστω και υποτυπωδώς να λειτουργήσει κάτω από τέτοιους όρους. Την πιάνει ασφυξία, μια ασφυξία που ολοένα μεγαλώνει και απειλεί να καταλήξει στο αναπόφευκτο.

Όταν μια κυβέρνηση εκλέγεται, αυτό δεν σημαίνει ότι της δίνεται η δικαιοδοσία ούτε να απειλεί, ούτε να κτυπά ανεξέλεγκτα, ούτε να ρεμβανσάρει στον οποιοδήποτε την αμφισβητεί. Κυρίως όμως δεν δικαιούται να διαστρέφει την αλήθεια με την απόλυτη συναίνεση των δελτίων ειδήσεων. Τα χτεσινά γεγονότα στη πλατεία της Νέας Σμύρνης με τα μυθεύματα για 30 αναρχικούς που επιτέθηκαν στη αστυνομία τα οποία διαψεύστηκαν περίτρανα από τις εικόνες των βίντεο που κυκλοφορούν,δεν είναι τα μοναδικά και δεν θα είναι ούτε και τα τελευταία από ότι φαίνεται. Προηγήθηκαν τα Πετράλωνα, η λαϊκή αγορά στο Χαλάνδρι, οι διαδηλώσεις για τον απεργό πείνας. Μια εκστρατεία καταστολής πλανιέται, δίνοντας το μήνυμα, ότι αυτός που δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και καλό θα ήταν να μάθει να εξοικειώνεται με το ότι θα τον δέρνουμε ανηλεώς. Αν τα πριγκιπόπουλα της κυβέρνησης θεωρούν ότι η πασιφανής αποτυχία σε όλα τα επίπεδα, μπορεί να λυθεί με αυτού του τύπου απροκάλυπτη καταστολή, μάλλον έχουν ξυπνήσει σε διαφορετικό όνειρο και κυρίως έχουν χάσει την επαφή με αυτό συμβαίνει πραγματικά.

Κοντά σε όλα αυτά εμφανίζεται από δίπλα και η γύμνια της δικαιοσύνης. Αυτό είναι θέμα από μόνο του και αποδεικνύει την τραγική υποβάθμιση όλων εκείνων των πλευρών που συνθέτουν και στηρίζουν το κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν είμαστε τόσο ανόητοι για να μην καταλαβαίνουμε τα δείγματα ενός νέου τύπου συμβολαίου που έχουν την πρόθεση να επιβάλλουν, όπου οι όροι θα είναι κομμένοι και ραμμένοι στη πλευρά, που θεωρεί ότι αυτός ο κόσμος της ανήκει δικαιωματικά, όχι πια ελέω θεού, αλλά ελέω αυτοαναφορικής υπεροχής απέναντι στους αδύναμους. Δεν είναι καινούργια η σκέψη, δεν είναι πρωτόγνωρες οι συνθήκες των συμφερόντων τους, δεν είναι καινούργια τα μέσα που χρησιμοποιούν για να επιβληθούν. Αν κάτι μπορεί να ειπωθεί ότι είναι καινούργιο, είναι η δυνατότητα αξιοποίησης της πανδημίας με όρους σαφώς πιο τεχνολογικά ανεπτυγμένους, όπου μπορεί να οδηγήσει τον κοινωνικό έλεγχο σε μια μεγαλύτερη πίστα με δικαιολογία, όπως επίσης ότι οι αντιστροφές της πραγματικότητας αποκτούν μια αδιάντροπη μονιμότητα για την οποία κανείς δεν νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί. Λες και η κοινωνική ευθύνη και το λάθος είναι αποκλειστική ασχολία των αδυνάτων. Η εξουσία βλέπει τον εαυτόν της αλάνθαστο και μη ένοχο κυριολεκτικά στα πάντα και χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για να την παρουσιάσει σαν την άσπιλη κόρη που παλεύει μόνο για το καλό της κοινωνίας.

Εν ολίγοις, αυτό που μέχρι χτες βλέπαμε και ποτέ δεν μας άρεσε, σήμερα μας φέρνει αηδία με την οποία δεν προτιμούμε να περάσουμε την ζωή μας, αποδεχόμενοι να ζήσουμε μέσα σε αυτή την συνθήκη. Αυτό μας καθιστά μάλλον υπόλογους στα μάτια μιας εξουσίας που εφόσον δεν σέβεται τον εαυτόν της, δεν υπάρχει περίπτωση να σεβαστεί και κανένα άλλον στη επικράτεια της. Δεν χρειάζεται να απολογηθούμε λοιπόν για τα όσα μας καταλογίζουν κατά καιρούς παραποιώντας την ιστορία των ανθρώπων και όταν το κάνουμε το κάνουμε για αποκλειστικό δικό μας όφελος . Δεν απολογούμαστε ούτε σε καταπιεστές , ούτε σε βασανιστές . Δεν απολογούμαστε σε ψυχικά διαταραγμένους που κατέχουν αξιώματα. Δεν έχουν το δικαίωμα να ζητάνε κάτι τέτοιο από μας , εκείνοι που δεν απολογούνται ποτέ και για τίποτα.

Γίνεται καθημερινά όλο και πιο φανερό, ότι ο δρόμος που επιλέγεται από τους άρχοντες των ρημαγμένων κοινωνιών και αδιέξοδος είναι, αλλά πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε ένα κατήφορο χωρίς επιστροφή.

Μήπως θα ήταν φρόνιμο να ανακαλέσουμε την σύνεση από την εξορία της ; Λέμε τώρα μια ιδέα ….