Ανθρώπινες προκλήσεις.

Τρεις είναι οι πιο βασικές ανθρώπινες προκλήσεις: αυτές που αφορούν την φύση, αυτές που αφορούν την κοινωνία και αυτές που αφορούν την προσωπική ζωή των ατόμων. Θα μπορούσε να προστεθεί ακόμα μία, πάρα πολύ βασική ίσως η βασικότερη, που όμως το κοινό της είναι περιορισμένο και δύσκολο: αυτή του υπαρξιακού δράματος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος, όντας μέσα σε ένα σκοτάδι αγνωστικισμού για την ριζική φύση της ύπαρξης του. Όμως, οι τρεις πρώτες τον απασχολούν όπως και να το κάνουμε πολύ περισσότερο γιατί αφορούν την καταρχήν επιβίωση του πάνω στο πλανήτη και του τρόπου με το οποίο θα υπάρξει αυτή η επιβίωση. Οι τρεις αυτές προκλήσεις με την σειρά τους δημιούργησαν και τις ανάλογες κατηγορίες ανθρώπων που εστιάστηκαν επάνω τους, με μεγαλύτερη προσήλωση, δίχως να αποκλείουμε κάποιοι να εστιάστηκαν και στις τρεις.

Έτσι η πρόκληση της φύσης γέννησε την επιστήμη και τους επιστήμονες, ο τρόπος ύπαρξης μέσα στο κοινωνικό σύνολο γέννησε τους πολιτικούς, τους μεταρρυθμιστές και τους κοινωνικούς επαναστάτες, και οι προκλήσεις επί του προσωπικού, βάθυναν την συνείδηση ενός εκάστου, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο πλέγμα προσωπικών εμπειριών για την ζωή. Παρόλο που αυτές οι εμπειρίες χαρακτηρίζονται πρωταρχικά ως προσωπικές, κατορθώνουν μέσω της επικοινωνίας των ανθρώπων, να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια του προσωπικού και να αποκτήσουν μια πιο γενική μορφή, που σαν εμπειρία ζωής περνάνε από γενιά σε γενιά και διαμορφώνουν ένα διδακτικό πλαίσιο, συμβουλών,προτροπών και οδηγιών αποτροπής κινδύνων, που τα νεώτερα μέλη μιας κοινωνίας μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Στη περιοχή του υπαρξιακού και στις μυστηριώδεις περιοχές του, ευδοκιμούν οι σαμάνοι, οι μυστικιστές, οι μεγάλοι μύστες των κυρίαρχων θρησκευτικών ρευμάτων, τα δομημένα ιερατεία, που ασχολούνται με εκείνο που ξεφεύγει από την φύση ,την κοινωνική οργάνωση και το προσωπικό και ακουμπά στην αναζήτηση του ανθρώπου για τον Θεό και την αλχημική του μετάλλαξη σε μια ανώτερη μορφή ύπαρξης. Εδώ η αναζήτηση του ανείπωτου βρίσκεται το χώρο ύπαρξης της, αποκομμένη υποθετικά από τον πραγματικό κόσμο και τις στοιχειώδεις πραγματικές προκλήσεις του, ανοιχτή όμως στο άγνωστο και στα βάθη της ψυχής. Οι άνθρωποι που ασκούνται μέσα σε αυτή την περιοχή ξεκινούν την αναζήτηση τους από διαφορετικά ερωτήματα στα οποία προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Ποιος είμαι, γιατί υπάρχω εδώ, γιατί πεθαίνουμε, ποια είναι η φύση του καλού και του κακού, μπορώ να γίνω πνευματικά καλύτερος άνθρωπος; Η ύπαρξη τέτοιων ερωτημάτων, αλλά και των αναζητήσεων που τα συνοδεύουν,επικρίνεται συχνά από εκείνους που η ορατή πραγματικότητα, είναι αποκλειστικά η μόνη πραγματικότητα και γίνονται αφορμή για αντιπαραθέσεις, ήπιες ή ακόμα και σφοδρές, για όσους κάνουν το λάθος να θέλουν να επιβάλλουν την θέληση τους, είτε βρίσκονται από εδώ, είτε απέναντι. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, πιο ωφέλιμο θα ήταν για όλους μας μια πιο συνεργατική συμπεριφορά, που δυστυχώς δεν φαίνεται να προκύπτει.

Αν ξεφύγουμε λίγο από τις διαπιστώσεις, που λίγο ως πολύ είναι γνωστές σε όλους και θέσουμε την ερώτηση, του γιατί ο άνθρωπος θα πρέπει να ταλανίζεται συνεχώς από προκλήσεις διαφορετικές ως προς την ποιότητα τους και την σημασία τους, ίσως η απάντηση που θα μπορούσαμε να δώσουμε, είναι ότι υπάρχει μια βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, συνεχώς να βελτιώνεται επί μέρους ή συνολικά. Κοινωνικά ή προσωπικά. Φαίνεται ότι η στασιμότητα στο άνθρωπο, δεν ανήκει στη φύση του και μάλλον αποτελεί μια θλιβερή παρενέργεια, στη μόνιμη ανάγκη του για σταδιακή εκλέπτυνση της εκάστοτε κατάστασης του. Αυτή δεν είναι μια απρόσκοπτη όσο και οριζόντια διαδικασία, που  εξαρτάται από το πεδίο συνείδησης ενός εκάστου εξ ημών, αλλά και της κοινωνίας εν γένει. Επίσης, μέσα στα λίγα χρόνια ζωής ενός ανθρώπου, αλλά και της εξέλιξης των κοινωνιών, αυτή διαδικασία δεν είναι υποχρεωτικό να βαδίζει σταθερά εξελικτικά, θετικά και να μην έχει τις οπισθοδρομήσεις της . Τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει, η δυσκολία που υπάρχει στο εγχείρημα της , δεν μας επιτρέπει να την κρίνουμε με την αυστηρότητα που πολλές φορές την κρίνουμε. Αν σκεφτούμε πόσες φορές πέσαμε μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, ενώ είμαστε παιδιά, ή τις προσπάθειες που κάναμε για να μπορέσουμε να αρθρώσουμε ένα ευκρινή λόγο, είναι πιθανόν να κατανοήσουμε τις απίστευτες διαδικασίες μέσα από τις οποίες έχουμε περάσει, για να μπορούμε αυτή την στιγμή να σκουντουφλάμε σπανίως και να μην χάνουμε τα λόγια μας. Η ιστορία μας είναι μια συνεχής διαδοχή άτυχων προσπαθειών που με την θέληση για βελτίωση πολλές εξ αυτών είχαν θετική έκβαση. Υποτιμούμε συχνά όλη αυτή την διαδικασία, επειδή είμαστε λάτρεις του αποτελέσματος και επειδή συνεχώς κυνηγάμε το καλύτερο, θέλοντας να παρακάμψουμε τα ενδιάμεσα στάδια που το προϋποθέτουν. Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που κάνουμε περισσότερα λάθη, από όσα μπορούσαμε να αποφύγουμε. Σίγουρα δεν επιτυγχάνουμε πάντα όσα επιδιώκουμε. Όσο και αν αυτό μας προξενεί απογοήτευση και θλίψη, υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό να μην οφείλεται στις δικές προσπάθειες, που ήταν ελλιπείς, αλλά διότι πολλά εξ όσων επιχειρούμε, δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για να υπάρξουν. Έτσι η ίδια η ζωή τα σταματά.

Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να μην συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε από που προκύπτει αυτή η θέληση του ανθρώπου για βελτίωση. Βέβαια το ερώτημα είναι πιθανό να μη αφορά εκείνους όσους αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη παρουσία σε αυτό το πλανήτη σαν ένα συμπτωματικό κοσμικό συμβάν, που δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να βρούμε περαιτέρω εξηγήσεις ,πέραν του ότι υπάρχει και οφείλει να ζήσει την ζωή του με τον οποιοδήποτε τρόπο μπορεί. Τελεία. Όμως όπως και να το κάνουμε, ακόμα και αν ο άνθρωπος κάνει ένα μίζερο κύκλο που τον οδηγεί τελικά στο να καταστραφεί με την απλότητα που καταστρέφονται εκατομμύρια πράγματα, παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη αντοχή στο να θέλει να αποδείξει, ότι ακόμα και αν είναι “περαστικός” από την περιοχή, αισθάνεται ότι για κάπου καλύτερα είναι προορισμός του, κάτι καλύτερο αξίζει. Αυτό το καλύτερο, όταν δεν το κατευθύνει με εμμονή στις επίγειες προσδοκίες, το συναντά και τον αναγκάζει να στοχαστεί διαφορετικά, σε δύο καθοριστικές στιγμές στη ζωή του. Όταν γεννά μια καινούργια ζωή και όταν αντιμετωπίζει τον θάνατο. Το ότι έρχεται από το σκοτάδι και καταλήγει στο σκοτάδι, συνθέτει όλο το υπαρξιακό δράμα του ανθρώπου, αλλά στεγάζει πολύ βαθιά την πεποίθηση του, ότι παρόλο που δεν γνωρίζει, οφείλει να μάθει και για να μάθει οφείλει να βελτιωθεί. Έτσι ωθείται, δίχως πολλές φορές να το κατανοεί συνειδητά, ακόμα και όταν συμπεριφέρεται με αυθάδεια στο δώρο που του έχει δοθεί, να ανεβαίνει το μονοπάτι της ύπαρξης του, αναζητώντας την πνευματική αιτία της δημιουργίας του.

Είναι μια δίψα, μια ακόρεστη δίψα που παίρνει την μορφή της γνώσης , της αγάπης, της υπέρβασης των ορίων του, την σύλληψη ενός βαθύτερου νοήματος, που διαρκώς κυνηγά και διαρκώς του διαφεύγει, ίσως γιατί ο δρόμος που έχει να διανύσει είναι ακόμα πολύ μακρύς και αυτός ακόμα βρίσκεται στη αρχή του. Αυθάδης και εγωιστής, υπερτιμά την δύναμη του τις περισσότερες φορές υποπίπτει σε λάθη που επαναλαμβάνει. Απογοητευμένος και καταστροφικός βυθίζεται σε αχανείς αβύσσους , όμως η δίψα του τον σπρώχνει και εκεί που θεωρείται τελειωμένος, ξαφνικά κάτι αόρατο τον ανασταίνει και συνεχίζει με πείσμα την κοπιώδη πορεία του. Ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο, περνά από τον αυτο-οικτηρμό στη έπαρση με μια χάρη που εκπλήσσει, αλλά συναντά την ταπεινότητα και την πειθαρχία και μαθαίνει να μην είναι ανυπόμονος. Όμως δεν σταματά ποτέ να ανεβαίνει αθόρυβα ή με κρότους την σκάλα της εξέλιξης του, σαν να είναι προορισμένος για την τελειότητα. Ένα θαυμαστό όν, βρώμικο από τα κυλίσματα του μέσα στις λάσπες μιας ζωής που από δώρο, έχει την ικανότητα να την υποβιβάζει σε κατάρα.

Στη τελική, όπως και να ονομάσει κάποιος αυτή την θέληση του ανθρώπου για τον μετασχηματισμό του σε κάτι ανώτερο από αυτό που ήδη είναι, θεϊκή σπίθα, ψυχή, ένστικτο επιβίωσης , ίσως ακόμα -ακόμα και μεγαλομανία, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς με σεβασμό τον αγώνα του για να εξελιχτεί, ακόμα και όταν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις, αλλά και η δική του έπαρση και η έλλειψη ευγνωμοσύνης, είναι ενάντια του.

Ζούμε σε εποχές που η σκοτεινή νύκτα σκεπάζει με τα πέπλα της την ψυχή, συσκοτίζει την κρίση, επιβάλλει την σύγχυση και καταστρέφει την ελπίδα. Όμως το φως δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ το άνθρωπο, ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει ακόμα και πίσω από τα πυκνά σύννεφα…… συνεχίζοντας να ζεσταίνει τις καρδιές μας !!! 

Οι Κρίσεις.

 

Υπάρχουν πολλών ειδών Κρίσεις. Κοινωνικές ,προσωπικές, πολιτικές, οικονομικές, υγειονομικές, υπάρχουν κρίσεις πνευματικές κάπως πιο σπάνιες, αλλά υπάρχουν και αυτές. Υπάρχουν οι νευρολογικές κρίσεις, οι κρίσεις της ηλικίας. Υπάρχουν οι πολεμικές κρίσεις και οι μεταναστευτικές. Πάντα θα υπάρχουν κρίσεις και είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Βασικά, συνεχώς, βρισκόμαστε στο μέσο μιας επικίνδυνης κρίσης, που κάθε φορά εμφανίζεται σαν να είναι χειρότερη από την προηγούμενη και μπορεί και να είναι κιόλας.

Οι κρίσεις διακόπτουν την ευταξία της καθημερινότητας, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι αυτό που φαίνεται αδιατάρακτο μόνο αδιατάρακτο δεν είναι. Η κρίση είναι ο φαρσέρ της καθημερινής μονοτονίας, που σαν διαβολάκος που γελάει χαιρέκακα τα κάνει όλα ανάστατα και αποσύρεται στη γωνία του απολαμβάνοντας το έργο του.

Οι χειρότερες κρίσεις είναι εκείνες που βάζουν και τον θάνατο στο μενού τους. Κάνουν το μεγαλύτερο γκελ μέσα στη πραγματικότητα και συνήθως αφήνουν τα μεγαλύτερα αποτυπώματα για την συνέχεια . Όλοι τις θυμούνται, ενώ στη ουσία θέλουν να τις ξεχάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά δεν το κατορθώνουν. Οι κρίσεις είναι δηλαδή σαν μια βρωμιά σε ένα φρεσκοπλυμένο και σιδερωμένο ρούχο που το προόριζες για μια πολύ ειδική έξοδο και σου χάλασε και την έξοδο και την διάθεση. Αυτός είναι και ο πλέον συνηθισμένος τρόπος να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις. Επειδή είμαστε συνηθισμένοι στη ιδέα, ότι έχουμε τον έλεγχο των πραγμάτων, ότι ξέρουμε με ποιο τρόπο να χειριστούμε τα πράγματα και όταν εμφανίζεται ο παράγοντας που δεν έχουμε υπολογίσει, τις περισσότερες φορές βιώνουμε μια αναπάντεχη αναστάτωση. Αυτή η περιβόητη αναστάτωση της ζωής μας, είναι τελικά επώδυνη και είναι συνεχώς εκτός των υπολογισμών μας. Κάτι μας έχει δημιουργήσει την πεποίθηση ότι μπορούμε να την εξορίσουμε από τις ζωές μας, παρόλο που ολόκληρη η ιστορία μας μας αποδεικνύει συνεχώς το αντίθετο. Ότι το απρόβλεπτο είναι εκείνο που πολύ συχνά μας επισκέπτεται, πιάνοντας μας πάντοτε κοιμωμένους σε μια “ευχάριστη” λήθη.

Το δυσάρεστο σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ότι ενδίδουμε σε μια σειρά από συνέπειες που εντέλει είναι λογικά αναπόφευκτες. Γιατί όταν όλοι οι αμυντικοί σου μηχανισμοί πίνουν το καφεδάκι τους στις παραλίες, οι κρίσεις σε βρίσκουν αντιμέτωπο με μια απειλή, που ούτε να την αξιολογήσεις μπορείς με ηρεμία, αλλά ούτε μπορείς να αντιμετωπίσεις το φόβο που αυτή σου προκαλεί στις πραγματικές του διαστάσεις. Έτσι λοιπόν εξ αρχής η οποιαδήποτε κρίση σου έχει πάρει τον αέρα.

Ο φόβος είναι μια πολύ περίεργη και επικίνδυνη κατάσταση. Μια κατάσταση που πολύ δύσκολα αντιμετωπίζεται με χαπάκια λεκτικής αφοβίας και παραινέσεις που δεν εισχωρούν πολύ βαθιά στον ερπετικό πρωτο-εγκέφαλο του ανθρώπου . Αντίθετα τον θέτουν οδηγό στο άρμα της ύπαρξης και τις περισσότερες φορές τον οδηγούν σε πολύ λάθος αποφάσεις. Ποτέ δεν παίζεις με τον φόβο του άλλου , αν τυχαίνει να είσαι από τους θαρραλέους, ούτε παίζεις με το δικό σου φόβο, που ακόμα και αν τον αντιμετωπίζεις αρχικά, ξέρει τρόπους να κρύβεται σε πιο κρυφά σημεία και να λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά. Ο φόβος στις κρίσεις είναι καθοριστικός παράγοντας.

Μια εξίσου σοβαρή συνέπεια των κρίσεων είναι, ότι ο άνθρωπος ξεχνά ότι την ίδια κρίση βιώνουν και οι άλλοι άνθρωποι γύρω του,που και αυτοί φοβούνται,πιθανώς και να υποφέρουν σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνον και περιχαρακώνεται στο εαυτό του. Σαν να του φαίνεται, ότι το να επιβιώσει από μια κρίση, είναι πιο εύκολο να επιβιώσει σώζοντας τον εαυτό του, περισσότερο από το να σωθεί μαζί με τους άλλους. Θα μου πείτε και θα έχετε κάποιο δίκιο, σαν πολλά δεν μας τα λες ρε φίλε ; Ναι , είπαμε έχετε κάποιο δίκιο, διότι ούτε πάντοτε εφικτό είναι αυτό, αλλά και κάπως δικαιολογημένος είναι κάποιος, που κοιτά να φροντίσει τον εαυτό του, όταν αυτός απειλείται. Όμως πολλές φορές η σωτηρία μας είναι άμεσα σχετισμένη με την σωτηρία του συμπάσχοντος. Σε μια μάχη καλό είναι να μην αφήνεις τη θέση σου, γιατί αυτός που στέκεται δίπλα σου αν το κάνει, το κενό είναι μεγάλο και μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Υπάρχουν “κρίσεις”,που για διάφορους λόγους, προκαλούν την καχυποψία, ότι προσποιούνται τις πραγματικές κρίσεις. Αυτό μάλλον συμβαίνει, γιατί στη πραγματικότητα δεν είναι καθόλου πειστικές στο τρόπο που εκφράζονται, αλλά και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τον λόγο που κάποιοι τις έχουν δημιουργήσει. Αυτές παρόλο που αφήνουν επιπτώσεις, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα το ίδιο δυσάρεστες με τις πραγματικές, δυσκολεύονται να αφήσουν πραγματικό ψυχολογικό αποτύπωμα, παρά μια γεύση ότι έχουμε πιαστεί κορόιδα για μια ακόμα φορά και πάμε και για τις επόμενες. Όμως από όποια πλευρά και να το δει κανείς, οι κρίσεις όλων των ειδών στο βαθμό που δεν κατορθώνουν να σε εξαφανίσουν, μόνο καλό μπορούν να σου προσφέρουν. Γιατί σε οδηγούν αναπόφευκτα στο να συγκεντρωθείς χωρίς περισπάσεις και ανόητες φαντασιώσεις παντός είδους, στο να αντιμετωπίσεις αυτό που είσαι και στο να δεις πως αντιδράς σε δύσκολες περιστάσεις . Εκ των πραγμάτων σου στερείται η δυνατότητα να “σαλιαρίζεις” με τον εαυτό σου και τους άλλους , είτε αναβάλλοντας για το αύριο αυτό που πρέπει να γίνει σήμερα, είτε παίρνοντας αποφάσεις που σου καθορίζουν πολλές φορές ακόμα και την ύπαρξη σου. Οι κρίσεις με αυτή την αντιμετώπιση, δεν αφήνουν περιθώρια για μεν δε και αλλά, μπορούν όμως να μεταμορφωθούν σε μια καθόλα βολική συνθήκη, με ευεργετικές συνέπειες. Διότι το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε εντελώς έκθετοι σε πολλούς παράγοντες ,που ανά πάσα στιγμή μπορούν να μας αλλοιώσουν και αυτό που σκεφτόμαστε αλλά και εκείνο που νομίζουμε ότι είμαστε . Αντιθέτως, η αντίληψη μιας υποτιθέμενης ασφάλειας και εξασφάλισης μέσα από αυτή ,δεν μας προάγει, αλλά μας αποκοιμίζει, αλλοιώνοντας την εικόνα που μετά μανίας προσπαθούμε να διαφυλάξουμε, για τον κόσμο που μας περιβάλλει και για τον εαυτό μας. Ενός κόσμου που το απρόοπτο τον περιβάλλει και κατά συνέπεια περιβάλλει και μας με πάρα πολλές μορφές.

Μια εύλογη αντίρρηση σε όλα αυτά θα ήταν : δηλαδή θα πρέπει να να ζούμε μέσα σε διαρκή φοβία για εκείνο που αναπάντεχα θα μας ξημερώσει ή για εκείνο που κάποιοι επιτήδειοι πιθανόν να μηχανεύονται εν αγνοία μας ; Δεν καταργεί αυτό την στοιχειώδη ανάγκη του ανθρώπου να ζει σε κάποιο ανεκτό πλαίσιο ασφάλειας για να μπορεί να αναπτύξει απρόσκοπτα τις δυνατότητες του ;

Ποιος θα ήταν εκείνος που δεν θα ήταν ευτυχής να ζει σε ένα κόσμο, όπου δεν θα ήταν έρμαιο των δυσάρεστων συνθηκών ; Σε ένα κόσμο που δεν θα κυριαρχούσε ο φόβος αλλά η ανακούφιση που προσφέρει η λελογισμένη ασφάλεια ; Σε ένα κόσμο που η ανθρώπινη ζωή όχι κατ΄όνομα αλλά στη πραγματικότητα να έχει την αξία που της αναλογεί; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ήθελε να ζει σε ένα τέτοιο κόσμο. Κανείς κόσμος δεν είναι τέλειος ,πιθανόν να μην ήταν ούτε αυτός. Όμως ένας καλύτερος κόσμος οφείλει να επιδιώκεται από τους ανθρώπους του και όχι να αφήνεται στη μοίρα του και στα δράματα ή τις κρίσεις που τον ταλανίζουν. Ένας τέτοιος κόσμος για να υπάρξει, πρέπει οι άνθρωποι του να μπορούν να είναι αντάξιοι του για να τον κάνουν πραγματικότητα. Μια γρήγορη ματιά στο παρόν δε μας δίνει πολλές ελπίδες για μια τέτοια ευχάριστη επιλογή, αντιθέτως μας ρίχνει στη δυσάρεστη αγκαλιά των κρίσεων, που έχουν την ευκολία να ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια από το πουθενά, να χάνονται όπως εμφανίζονται και να επανέρχονται με πιο δυσάρεστο πρόσωπο.

Όμως δεν αξίζει να απογοητευόμαστε και έτσι αν είναι τα πράγματα. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Εκείνο που δεν με σκοτώνει με κάνει δυνατότερο έλεγε ο παρεξηγημένος σοφός και αν είχε πει αυτό και μόνο, πάλι θα άξιζε τον τίτλο του.

Οι κρίσεις είναι το εξιλαστήριο θύμα των ανθρώπων για να δικαιολογήσουν εκείνο που ξέχασαν και ήταν σημαντικό !!!

Η Συγκέντρωση.

 

Στο έτος 2048, την εποχή της Άνοιξης, μια μέρα Τετάρτη, οι κάτοικοι του βασιλείου, ξύπνησαν ως συνήθως με διαφορετικές διαθέσεις, για να αντιμετωπίσουν την μέρα τους. Οι αισιόδοξοι ξύπνησαν με χαμόγελο και οι απαισιόδοξοι με τα μούτρα γκρίζα, ενώ κάποιοι εξ αυτών ξύπνησαν κατά το συνήθειο τους κοιμισμένοι. Η ρουτίνα της μέρας θα τους απορροφούσε σταδιακά όλους στις εργασίες που ο καθένας θα έπρεπε να διεκπεραιώσει. Η συνήθεια είχε από καιρό πριν πάρει προβάδισμα στις προτιμήσεις όλων και όπως όλοι γνωρίζουμε η συνήθεια είναι μια πολύ περίεργη κατάσταση ,που δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεφύγει από την γοητεία της.

Στη κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας όμως, σε εμφανές σημείο, υπήρχε τοιχοκολλημένη μια λιτή ανακοίνωση που δημιούργησε μια κάποια αναστάτωση στους πολυάσχολους κατοίκους του βασιλείου :

“Χρειάζεται Προσοχή. Συμβαίνουν Επικίνδυνα πράγματα.”

Μια τέτοια ανακοίνωση υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να τραβήξει την προσοχή όλων και να δώσει αφορμή για κάποιες συζητήσεις . Όμως και πάλι η ποικιλία των ανθρωπίνων αντιδράσεων είναι τέτοια, που κάποιοι αγνόησαν την ανακοίνωση , κάποιοι απλώς γέλασαν και κάποιοι έσμιξαν τα φρύδια μη μπορώντας να κατανοήσουν σε τι αναφέρονταν . Τελικώς όλοι συνέχισαν τις δραστηριότητες τους και απομακρύνθηκαν.

Όμως, όσοι έδωσαν την προσοχή τους σχολίασαν την ανακοίνωση σε γνωστούς και φίλους και αυτοί με την σειρά τους την σχολίασαν επίσης . Ένας αρκετά εκτεταμένος κύκλος ψιθύρων απλώθηκε μέσα στη πόλη, που πάλευε να δώσει μια ερμηνεία στη ανακοίνωση . Υπήρχε μια κάποια απορία του πως μέσα στη πόλη τους συνέβαιναν επικίνδυνα πράγματα και κανείς δεν είχε αντιληφθεί τίποτα . Όταν πετάξεις μέσα στο μυαλό των ανθρώπων ένα τόσο δα βοτσαλάκι μιας φήμης, είναι ευνόητο, ότι η φήμη ταξιδεύει μέσα στη φαντασία και διογκώνεται. Αποκτά διαστάσεις που δεν έχει πραγματικά. Επειδή όμως το ποτάμι της ζωής κυλά ακατάπαυστα και μαζί του κυλάνε ακατάπαυστα και οι δραστηριότητες που συντροφεύουν την ζωή των ανθρώπων, παρουσιάζεται το φαινόμενο “κάθε θαύμα να είναι και τριήμερο” όπως αναφέρει και η παροιμία. Που σημαίνει, ότι πολύ δύσκολα ο άνθρωπος μπορεί να εστιαστεί σε βάθος και για πολύ χρόνο σε κάτι που τον απασχολεί, αντιθέτως, κάτι άλλο του τραβά την προσοχή του, με αποτέλεσμα να ξεχνά πολύ γρήγορα , εκείνο που τον απασχόλησε πριν. Έτσι λοιπόν η ανακοίνωση της πλατείας ξεχάστηκε σε λίγο καιρό, και τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν σε άλλα πιο επίκαιρα ζητήματα.

Ήταν μια Παρασκευή πρωί του ίδιου έτους ,που η Άνοιξη είχε μπει πλέον για τα καλά. Τα λουλούδια άνθιζαν και οι μυρωδιές τους απασχολούσαν ευχάριστα τις μύτες των ανθρώπων. Ο καιρός ήταν γλυκός και σε κάποιες παραλίες εμφανίστηκαν οι πρώτοι τολμηροί κολυμβητές. Γενικώς, η Παρασκευή είναι μια πολύ όμορφη μέρα, επειδή φυσιολογικά έρχεται το Σαββατο-κύριακο, που είναι διήμερο ανάπαυσης, για κάποιους ανθρώπους , μια που κάποιοι άλλοι δεν αναπαύονται ποτέ. Αυτή την Παρασκευή λοιπόν μια δεύτερη ανακοίνωση βρέθηκε τοιχοκολλημένη στη κεντρική πλατεία. Ήταν και αυτή λιτή και απέριττη και έλεγε :

“Όσοι κοιμάστε καλό είναι να ξυπνήσετε.

Όσοι είστε ξύπνιοι καλό είναι να προσέχετε.

Κάτι κινείται αθόρυβα.

Αυτή η δεύτερη ανακοίνωση , είναι αλήθεια, ότι προκάλεσε μεγαλύτερη ανησυχία στους ανθρώπους του βασιλείου. Ενείχε μια υπόκωφη απειλή που δεν ήταν εύκολο να περάσει απαρατήρητη. Οι μηχανισμοί αυτοσυντήρησης των ανθρώπων μπήκαν σε λειτουργία. Κάποια παγωμένα γρανάζια σκέψης άρχισαν να βγάζουν σπίθες . Οι συζητήσεις και οι σχολιασμοί, οι εικασίες φούντωσαν . Η καθημερινότητα έχασε την αδιατάρακτη ησυχία της,τα βλέμματα σοβάρεψαν. Δεν έλειψαν βέβαια και εκείνοι που άρχισαν να χλευάζουν, όσους είχαν ανησυχήσει και συζητούσαν τις ανακοινώσεις. Φάρσα έλεγαν, μια κακόγουστη φάρσα είναι όλο αυτό, από ανεύθυνους τύπους ,που επειδή μάλλον είναι αργόσχολοι ψάχνουν να βρουν διέξοδο στη ανία τους . Δεν αξίζει να δίνουμε σημασία είπαν και σοβαροί όπως πάντα ήταν, συνέχισαν να ασχολούνται με τις δραστηριότητες τους. Οι δραστηριότητες με κάποιο τρόπο, διαχρονικά, είχαν αποκτήσει τρομερά μεγάλη σημασία, για τους ανθρώπους του βασιλείου. Αυτό βέβαια είχε και την εξήγηση του, μια που σε αυτό που οι άνθρωποι έδιναν την προσοχή τους , τους έδινε την δυνατότητα να βγάζουν τα προς το ζην. Φυσιολογικά λοιπόν όλα τα υπόλοιπα περνούσαν σε δεύτερη μοίρα και κυρίως αφορούσαν κάποιους περίεργους και περίεργες, που ήταν ξεκάθαρο ότι ονειροβατούσαν μέσα στο εργοστάσιο της πραγματικότητας. Μέσα στις κοινωνίες ανθούν πολλά λουλούδια, οπότε αναγκαστικά όσο και αν δεν πολυάρεσε στους ανθρώπους, έδειχναν μια κάποια επιείκεια στο διαφορετικό.

Ενώ όμως αυτό ήταν το κλίμα στα βασικά στρώματα της κοινωνίας , στη κορυφή της πυραμίδας , οι ανακοινώσεις είχαν κτυπήσει τα κόκκινα φωτάκια. Ό,τι ξεφεύγει από την εποπτεία των λαϊκών, δεν σημαίνει ότι αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τον άρχοντα. Οι εντολές λοιπόν ήταν σαφείς σε όλες τις υπηρεσίες του βασιλείου : “Βρείτε ποιοι είναι αυτοί που κάνουν τις ανακοινώσεις. Τώρα !!!” είπαν οι άρχοντες και όλοι που ήταν στη υπηρεσία τους άρχισαν να τρέχουν πέρα -δώθε να ανακαλύψουν τι συμβαίνει.

Οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν όμως, γιατί το ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα δεν είναι και το καλύτερο που έχεις να κάνεις. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Οι λέξεις όσο πιο αφηρημένες είναι , τόσο πιο δύσκολο είναι να εντοπίσεις αυτούς που τις ξεστομίζουν, πολύ περισσότερο όταν δεν τις υπογράφει και κανείς. Έτσι δικαιολογημένα και αναγκαστικά οι φιλότιμες προσπάθειες των υπηρεσιών του βασιλείου κατέληξαν σε ένα μεγαλοπρεπές κενό. Το δυσάρεστο ήταν, όταν αυτό το κενό, έπρεπε με βαριά καρδιά να το ανακοινώσουν στους προϊσταμένους τους. Αυτοί πάλι συνηθισμένοι καθώς ήταν, να μην είναι ικανοποιημένοι όταν τα γούστα τους δεν είχαν το αποτέλεσμα που ήθελαν, εκνευρίστηκαν και άρχισαν να κατηγορούν τους υπαλλήλους τους για ανικανότητα. Όμως επειδή η εξουσία δεν καταθέτει ποτέ τα όπλα της αμαχητί, αποφάσισαν ότι θα έπρεπε κάποιοι άνθρωποι σε βάρδιες να παρακολουθούν την πλατεία, με σκοπό να βρουν το ποιος έκανε τις ανακοινώσεις. Όπως και να το κάνουμε αυτή ήταν η ποιο λογική απόφαση, που είχε τις περισσότερες πιθανότητες να λύσει το αίνιγμα. Η πλατεία λοιπόν γέμισε από παρατηρητές που βλαστημώντας από μέσα τους, ανέλαβαν το δύσκολο αυτό έργο.

Οι μέρες συνέχισαν να διαγράφουν το κύκλο τους, όπως συνήθως κάνουν, αλέθοντας τον μύλο του χρόνου. Οι άνθρωποι βυθίστηκαν ξανά στις δραστηριότητες τους και ξέχασαν, οι παρατηρητές στη πλατεία κατανάλωναν τον ένα καφέ πάνω στον άλλον και μερικές φορές έπιαναν κουβεντούλα βρίζοντας την μοίρα τους, καμιά καινούργια ανακοίνωση δεν είχε τοιχοκολληθεί και τα παιδάκια συνέχισαν να παίζουν στις αυλές των σχολείων τους . Όμως όλοι, είτε το ομολογούσαν είτε όχι, τους βασάνιζε μια αδιόρατη προσμονή. Μια προσμονή και ένας φόβος. Εκεί σε μια γωνία της ύπαρξης τους, οι ανακοινώσεις είχαν βρει ένα καλό έδαφος για να τους απασχολούν Σε κάποιους μάλιστα αυτό το έδαφος αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη έκταση με αποτέλεσμα να τους βασανίζει σαν σκέψη μέσα στη μέρα τους. Έβρισκαν αφορμές για να περνάνε συχνότερα από την πλατεία, τάχα ότι οι δουλειές τους ήταν προς τα κει. Κοιτούσαν με λοξό μάτι την κολώνα που είχαν τοιχοκολληθεί οι προηγούμενες ανακοινώσεις, περιμένοντας κάτι καινούργιο. Όταν έβλεπαν ότι δεν υπήρχε τίποτα, έφευγαν απογοητευμένοι. Δεν μπορούσαν όμως να εξηγήσουν αυτή την απογοήτευση, αλλά ούτε και την στάση τους που μερικές φορές την έκρυβαν γιατί τους φαινόταν κάπως γελοία. Μήπως έχουμε καταντήσει σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε, σκέφτονταν από μέσα τους ; Όμως την επόμενη φορά πάλι τα βήματα τους οδηγούσαν στη πλατεία, κοιτώντας την κολώνα με προσμονή.

Ήταν μια Δευτέρα πρωί, του ίδιου έτους, πια πλησίαζε το καλοκαίρι, που μια τρίτη τοιχοκόλληση ήρθε αυτή την φορά να ταράξει έντονα τα νερά της πραγματικότητας .

Μετά από καιρό όσοι σκεφτόντουσαν τα γεγονότα που ακολούθησαν, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η επιλογή της Δευτέρας δεν ήταν καθόλου τυχαίο γεγονός, μια που η Δευτέρα σηματοδοτεί την αρχή της εβδομάδας, αλλά και το “χάσιμο” μέσα στις δραστηριότητες. Μια Δευτέρα οπωσδήποτε έχει άλλη σημασία . Όλοι βέβαια γελούσαν για καιρό με τους παρατηρητές , που όχι μόνο είχαν χάσει ποιος τοιχοκόλλησε την τρίτη ανακοίνωση, αλλά έχασαν και τις δουλειές τους, κάνοντας τα αφεντικά τους έξαλλα. Όμως κάθε επάγγελμα έχει και τις κακές τους στιγμές, που μερικές φορές είναι πραγματικά πολύ κακές δυστυχώς.

Μην ξεφεύγουμε όμως στο μετά, αφού το πριν ,δηλαδή εκείνη η σημαδιακή Δευτέρα ήταν το γεγονός. Τι έλεγε λοιπόν η τρίτη ανακοίνωση που αυτή φορά δεν ήταν και τόσο λιτή :

“Ενώ το καλό και το κακό είναι ορατές πραγματικότητες μέσα στη ζωή μας, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να τις διακρίνουμε με σαφήνεια. Το ίδιο ισχύει για εκείνο, που πραγματικά είναι ωφέλιμο για μας. Κυρίως μέσα μας, αλλά και στη δρώσα ζωή μας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Συνέβαινε πάντα; Όλα φαίνονται να καλύπτονται συνεχώς από ένα πέπλο σύγχυσης. Η εκτίμηση μας είναι, ότι χάσαμε τον δρόμο μας, με αποτέλεσμα να υποβιβάζουμε συνεχώς την ζωή μας σε επίπεδα στοιχειώδους υλικής ικανοποίησης . Με αυτό τον τρόπο φαίνεται, ότι αδυνατούμε να περάσουμε σε κάποιο πιο προηγμένο στάδιο ύπαρξης, αλλά συνεχώς βυθιζόμαστε στο ήδη υπάρχον. Όντας όλοι συμμέτοχοι σε αυτό , εκτιμούμε ότι κάποιοι καταβάλλουν άοκνες προσπάθειες για να μας πείσουν ότι αυτή είναι η μοναδική πραγματικότητα που υπάρχει. Φαίνεται δυστυχώς, ότι μας έχουν πείσει. Αν αυτό ισχύει, οι ανακοινώσεις μας δεν έχουν κανένα νόημα . Αν όχι , το πρόβλημα για να μπορέσει να λυθεί, απαιτεί την συμβολή όλων. Πρέπει να συγκεντρωθούμε. Όσοι κατανοούν ξέρουν το τι θα κάνουν, όσοι διαφωνούν επίσης ξέρουν. Δεν θα υπάρξουν άλλες ανακοινώσεις.

Καλό δρόμο σε όλους!”

Ένα μικρό πλήθος μαζεμένο στη κολώνα διάβαζε βουβό την ανακοίνωση. Κανάλια τηλεοράσεων με δημοσιογράφους αποτύπωναν σε εικόνα το συμβάν. Τα βραδινά δελτία των τηλεοράσεων θα το είχαν πρώτο θέμα και οι σχολιασμοί, άλλοι σαχλοί και άλλοι σοβαροί, θα καθήλωναν τους θεατές μεταφέροντας την είδηση σε κάθε γωνιά του βασιλείου. Όμως πίσω στη πλατεία , το πλήθος ολοένα και μεγάλωνε με ανθρώπους που μιλούσαν μεταξύ τους με ένταση για τις ανακοινώσεις. Όπως είναι φυσιολογικό δεν υπήρχε ομοφωνία. Άλλοι υποστήριζαν με πάθος και άλλοι αγανακτούσαν. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση να φύγει, κανείς δεν είχε την σκέψη στη δραστηριότητα που είχε αφήσει, όλοι, η πλειονότητα άγνωστοι μεταξύ τους γυναίκες και άνδρες, ευκατάστατοι και φτωχοί , μιλούσαν φαινομενικά σαν να μην του χώριζε κάτι, αλλά σαν να προσπαθούσαν να τους ενώσει κάτι.

Οι παρατηρητές των αρχόντων του βασιλείου μιλούσαν και αυτοί στα κινητά τους τηλέφωνα, μεταφέροντας κάπως σαστισμένοι από το κλίμα και την συγκέντρωση των ανθρώπων, με τους προϊσταμένους τους, με σκοπό να πάρουν κάποιες εντολές στο πως να διαχειριστούν την κατάσταση. Οι προϊστάμενοι μιλούσαν με τους μεγαλύτερους στη κλίμακα και εκείνοι με την σειρά τους με τους ηγέτες . Όλοι μιλούσαν συνεχώς και κάπου εκεί έπεσε η ιδέα, κάποιο όργανο της τάξης να πάει και να σχίσει την ανακοίνωση. Κάποιοι είπαν, ότι ίσως αυτό να εξόργιζε το πλήθος και να είχαμε τίποτα θλιβερά επεισόδια. Όμως κάποιοι άλλοι αντέτειναν με κάπως χυδαία γλώσσα, που δεν μας επιτρέπεται να αναφέρουμε, ότι τέλος πάντων σοβαρευτείτε με αυτούς τους χαζούς δημοκρατικισμούς. Βασιλείς είμαστε και κάνουμε αυτό που επιτάσσει η εξουσία μας. Αισθάνθηκαν δηλαδή κάποιο κίνδυνο. Όμως συνηθισμένοι όπως ήταν να ελέγχουν τις καταστάσεις, είχαν την αισιοδοξία ότι το συγκεκριμένο ζήτημα θα μπορούσε να επιλυθεί, όπως είχαν επιλυθεί και τα προηγούμενα.

Στη πραγματικότητα τώρα η εντολή δόθηκε να σχιστεί η ανακοίνωση και ένας από τους παρατηρητές εκμεταλλευόμενος τα πηγαδάκια των συζητήσεων και το ότι φυσιολογικά οι άνθρωποι είχαν στραμμένοι την προσοχή τους αλλού, έσκισε την ανακοίνωση, στα μουλωχτά. Κάποιοι που δεν συζητούσαν τον πήραν είδηση και απειλήθηκε ένα κάποιο επεισόδιο. Ο κακόμοιρος παρατηρητής ζάρωσε στη γωνιά του και από θαύμα γλύτωσε το να φάει ξύλο και να μην κατουρηθεί πάνω του. Κάποιοι που ήταν πιο ψύχραιμοι τον έσωσαν και κατόρθωσε να διαφύγει με το κεφάλι σκυμμένο. Όμως το επεισόδιο έδωσε στα πράγματα μια άλλη διάσταση. Εκνεύρισε πάρα πολύ τους ανθρώπους, που αισθάνθηκαν αυτόματα ότι χάθηκε ένα κομμάτι της ελευθερίας τους.

Είναι αξιοπερίεργο πως μερικές φορές ένα απλό γεγονός, μπορεί να γίνει αφορμή για μια σειρά κινήσεων που είναι απρόβλεπτες. Αυτό που χρόνια παραμένει βουβό, δειλό και καταπιεσμένο μέσα στο σκοτάδι, βγαίνει στο φως και ζητά το δικαίωμα του να αλλάξει την μοίρα του. Οι ιστορικοί όταν εξετάζουν τέτοια συμβάντα μετά από χρόνια δίνουν πολυποίκιλες εξηγήσεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το συμβάν, όμως εντέλει δεν εξηγούν το μυστήριο του .

Με αυτό τον τρόπο και στη δική μας ιστορία, πυροδότησε μια γενικευμένη αναταραχή στο μικρό μας βασίλειο. Αυτό που μέχρι χτες φαινόταν φυσιολογικό, την ίδια στιγμή έχασε την εγκυρότητα του. Το πρώτο πράγμα που έγινε τις επόμενες μέρες ήταν το να σταματήσουν εντελώς οι δραστηριότητες των ανθρώπων . Πλήθη ανθρώπων μαζεύτηκαν στη πλατεία και συζητούσαν για τον τρόπο της ζωής τους . Ακούστηκαν οι πιο σοφές, οι πιο περίεργες και οι πιο παλαβές σκέψεις. Τα μάτια των ανθρώπων έχασαν την θαμπάδα τους και απέκτησαν φωτεινότητα, αυτή την φωτεινότητα που έχουν τα μάτια των παιδιών, που κοιτάζουν τον κόσμο με την φρεσκάδα της ζωντάνιας της ζωής ,που ξεχειλίζει από πάθος. Μετά από χρόνια οι άνθρωποι άρχισαν να συζητούν για την ζωή τους και να αμφισβητούν το πως είχαν οργανώσει την ζωή τους κάποιοι άλλοι και όχι οι ίδιοι . Τι είναι καλό , τι είναι κακό, τι είναι ωφέλιμο ; Πως ήθελαν να ζήσουν την ζωή τους ; Όλοι είχαν κάτι να πουν, κάτι να προτείνουν .

Από μια άποψη όλο αυτό ήταν μια οχλαγωγία. Ένας θόρυβος, μια φασαρία. Άπειροι καθώς ήταν στο να οργανώσουν την ζωή τους και την σκέψη τους, απολάμβαναν το να μιλούν, σαν να ζούσαν την στιγμή τους, που προσδοκούσαν να λύσει όλα τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν στη συνέχεια. Δεν ήθελαν να σκέφτονται το αύριο, μόνο το σήμερα το τώρα είχε αξία.

Στα ψηλά σαλόνια της οργάνωσης του χτεσινού κόσμου, επικρατούσε μια παρόμοια αταξία. Που όμως δεν είχε καμιά απόλαυση. Μια που οι άρχοντες έβλεπαν τον κόσμο τους να καταρρέει. Έβλεπαν την σκέψη τους για τον κόσμο να καταρρέει. Έβλεπαν την οικονομία τους να καταρρέει. Έβλεπαν τον κόσμο που είχαν οργανώσει σαν καλοδουλεμένη μηχανή, να βγαίνει από την πρίζα. Είναι αλήθεια ότι δεν είχαν και πολύ φιλικά αισθήματα για όλη αυτή την κατάσταση. Αντιθέτως. Αυτοί που μέχρι χτες άκουγαν τις εντολές τους, σήμερα δεν ήταν υπάκουοι σε καμία. Τι και αν οι τηλεοράσεις καθημερινά έκαναν εκκλήσεις στη σύνεση και την λογική, τι και αν οι δυνάμεις της τάξης προσπαθούσαν να συνετίσουν το κόσμο ασκώντας την αρχή ότι “το ξύλο προέρχεται από τον παράδεισο”. Τίποτα δεν χαμπάριαζαν αυτοί οι αγνώμονες, αυτοί που ακούν πια την δική τους φωνή και όχι την φωνή της τάξης και της λογικής .

Τα γεγονότα ακολούθησαν την ίδια πορεία για το επόμενο τρίμηνο . Πια βαδίζαμε στο Φθινόπωρο. Οι δρόμοι δεν ήταν πια πεδίο συζήτησης , αλλά πεδίο μάχης. Τα ξένα βασίλεια παρακολουθούσαν με τρόμο τις εξελίξεις στο δικό μας βασίλειο. Είχαν αρχίσει να παρουσιάζονται και σε αυτά ανάλογα φαινόμενα . Η τάξη μετρούσε τα ρήγματα της παντού και ανησυχούσε σε βαθμό που να ανάβει κεράκια στις εκκλησίες για να φωτίσει ο θεός τους ανθρώπους . Όμως ο θεός παρακολουθούσε σιωπηλός τα συμβάντα και δεν φανέρωνε την γνώμη του. Μετέπειτα κάποιοι ισχυρίστηκαν, ότι κανείς πατέρας ή μητέρα-αναλόγως του πως ο καθένας αντιλαμβάνεται τον θεό- δεν θέλει να βλέπει τα παιδιά του να σκοτώνονται . Όμως από την στιγμή που ο Ουριήλ ο άγγελος σφράγισε την πόρτα του Παραδείσου, τα πράγματα είχαν πάρει την δική τους τροπή. Ο άνθρωπος χτίζει τον δρόμο του κατά βάση μόνος του, ισχυρίστηκαν, παρέα με τις αντιφάσεις και τους ναρκισσισμούς του, βαδίζοντας σε κάποιο άγνωστο μέλλον, που μπορεί να είναι η μεγάλη επιστροφή ή η μεγάλη καταστροφή. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, που θα κλείνει αυτή η μεγάλη μάχη του ανθρώπου. Αυτοί οι λίγοι που έλεγαν τέτοια πράγματα, δεν είχαν μεγάλη απήχηση στα διαδραματιζόμενα στο μικρό βασίλειο.

Τους αφήνουμε στις σκέψεις τους και ξαναγυρίζουμε στα γεγονότα. Τότε λοιπόν το Φθινόπωρο ήρθε και η τελευταία ανακοίνωση που ήταν λιτή και έλεγε :

“Το πρόβλημα τέθηκε. Η καταστροφή δεν είναι το μέλλον. Τώρα πρέπει να κτίσουμε με τα καινούργια δεδομένα.”

…………………………………………………………………………………………..

Πλανήτης Άρης. Αποικία γήινου πληθυσμού.

Μινέρβα: ιστορικός αρχείων.

Καταγραφή ημερολογίου.

Ημέρα Τρίτη 9:30 Πρωινή ώρα. Ζούμε στο Θόλο.

Δυστυχώς η παραπάνω αφήγηση δεν ολοκληρώνεται. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου αρχείου εγγράφων που διασώθηκαν . Αυτά τα λίγα έγγραφα είναι όλη μας η κληρονομιά. Η Γη είναι πια ακατοίκητος πλανήτης. Οι πρώτοι άποικοι, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στο να μάθουμε κάτι περισσότερο για την καταστροφή , είναι πια νεκροί. Ενόσω ζούσαν, δεν μιλούσαν για εκείνες τις φρικτές ημέρες. Είναι σαν μην έχουμε παρελθόν. Αυτό μπορεί να έχει και μια θετική όψη, μια που είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάμε μόνο μπροστά, αφού πίσω μας υπάρχει μόνο καταστροφή. Ή έτσι απλά θέλουμε να πιστεύουμε….

Η μαθητεία της συνύπαρξης μέσα σε περιβάλλον ετερότητας.

 

Μια κρυφή παραδοχή διατρέχει τις σχέσεις των ανθρώπων, τουλάχιστον από την στιγμή που καταλαβαίνουν τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους, η ανάγκη να συνυπάρξουν μέσα σε μια κοινωνία με ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από αυτούς. Η διαφορετικότητα και η ποικιλία των ανθρώπινων συμπεριφορών προκαλεί μια ιδιαίτερη και μοναχική ενόχληση, αλλά και απορία, επειδή δεν αντιμετωπίζεις ένα διαφορετικό είδος από σένα, αλλά κάτι που είναι ίδιο με σένα, αλλά με πολύ διαφορετική συμπεριφορά. Η διαπίστωση αυτής της ετερότητας απέναντι σε κάτι που σου μοιάζει ,αλλά δεν είναι ίδιο, δημιουργεί με την σειρά της μια σειρά διαφορετικών αντιδράσεων.

Σε κάποιους ανθρώπους αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, τους εξάπτει συνεχώς την περιέργεια και τον θαυμασμό, τους δημιουργεί ένα θετικό κίνητρο να γίνουν αναζητητές της ανθρώπινης ετερότητας και τους δίνουν μια αίσθηση σχεσιακού παιχνιδιού, που ανανεώνεται διαρκώς. Κάποιους άλλους τους οδηγεί στο να αναζητήσουν εκείνους τους ανθρώπους που είναι κοντινοί με τη δική τους ιδιοσυγκρασία και έτσι να είναι ευτυχισμένοι, όταν είναι τυχεροί και ευοδώνεται η αναζήτηση τους και δυστυχισμένοι, όταν συναντούν συνεχώς το διαφορετικό από αυτούς. Σε κάποιους άλλους αυτή η ετερότητα είναι πηγή σφοδρής δυσαρέσκειας, που είναι πιθανόν να φτάσει να ακουμπήσει την νεύρωση και την κακία προς το είδος, μια που ανακαλύπτουν την διαφορά προκαταβολικά, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει.

Οι κοινωνίες των ανθρώπων πάντοτε βρέθηκαν μπροστά στη πρόκληση να λύσουν αυτό τον γρίφο της ετερότητας και με τον τρόπο τους έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα προβλήματα που προέκυπταν εξ αυτού του προβλήματος. Γιατί ανεξάρτητα από μια προσωπική αντιμετώπιση, που μπορεί να δίνει ο καθένας ή η καθεμιά από τους ανθρώπους, οι διαφορές των ανθρώπων εισχωρούν σε όλες τις βαθμίδες της ανθρώπινης ζωής και όταν εντέλει συναντούν την διαχείριση της κοινωνίας, το ζήτημα της ετερότητας αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψιν τον παράγοντα της αύξησης του πληθυσμού, άρα και την αύξηση της ποικιλίας των συμπεριφορών μαζί με τις διαστροφές που πολλές φορές αυτές οι συμπεριφορές τείνουν να δημιουργήσουν, αποκτούμε μια αρκετά πιο περίπλοκη εικόνα αυτού που συμβαίνει και της προσπάθειας που χρειάζεται για να λυθεί ο γρίφος.

Δεν είναι λοιπόν πολύ περίεργο αν και δυσάρεστο, που οι άνθρωποι καταφεύγουν διαχρονικά, στο να επιλέγουν για να λύσουν τις αντιθέσεις τους μέσα από πολέμους, που προέκυψαν μέσα από ανεπίλυτες διαφορές και ιδιαιτερότητες , ούτε που κατέφυγαν για τους ίδιους λόγους στο φόνο, εκείνων που απειλούσαν την ιδιαιτερότητα τους και τα συμφέροντα που προέκυπταν εξ αυτής. Η διαφορετικότητα πάντοτε βρισκόταν και βρίσκεται σε ακραία αντίθεση με την ιδιαιτερότητα. Ο μύθος της πρώτης δολοφονίας που διέπραξε ο Κάιν απέναντι στο αδελφό του , στοίχειωσε το ανθρώπινο υποσυνείδητο και έδωσε την πρώτη απάντηση στο γρίφο της ετερότητας. Παρόλο που στη συνέχεια υπήρξαν αντίθετα παραδείγματα, που ήταν περισσότερο ελπιδοφόρα και οδηγούσαν σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους, όπως η αγάπη , ακόμα και σε εκείνο που όχι μόνο δεν θα συμφωνούσε , αλλά θα ήταν και εχθρικό στη συνύπαρξη, ο Κάιν έγινε ο αποδεκτός κακός αντι-ήρωας , που όπλισε την ιδιαιτερότητα απέναντι στη διαφορετικότητα. Τουλάχιστον για εκείνους που ήταν αποφασισμένοι να τραβήξουν το ζήτημα στα άκρα του και πάντοτε προς το δικός τους συμφέρον. Μέσα στη ιστορία ούτε λίγοι ήταν αυτοί και πολλοί εξ αυτών χαρακτηρίστηκαν μεγάλοι, αδίκως βέβαια, αλλά φαίνεται ότι και η δικαιοσύνη αλληθωρίζει όταν έχει να αντιμετωπίσει μια ιδιαιτερότητα που συνδυάζει τα προσόντα της με μια εξαιρετική δυναμική.

Αντιθέτως, η ίδια τιμή δεν επιφυλάχτηκε σε όσους διάλεξαν ένα διαφορετικό μονοπάτι. Σε αυτούς η δικαιοσύνη το έπαιζε εντελώς τυφλή.

Το θέμα ανεξάρτητα με τις επιλεκτικές διαθέσεις όρασης της κοινωνικής και ιστορικής δικαιοσύνης, πήρε τον δρόμο του, αφήνοντας το ζήτημα αναπάντητο, μετέωρο και παρακαταθήκη σε ανθρώπους και κοινωνίες .

Στη σημερινή εποχή με την ανάδειξη της ατομικότητας σε βασική συνισταμένη του ανθρώπινου όντος, βάθυνε το ρήγμα της διαφοράς ανάμεσα στο εαυτό και στους άλλους . Όσο η ατομικότητα ισχυροποιεί την θέση της , η διαφορά με τον απέναντι αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις . Η διαφορετικότητα του άλλου, οι απόψεις του, ο τρόπος που εκφράζει τα συναισθήματα του ή την αδιαφορία του, είναι μια ιδιαίτερη απειλή, που ενισχύεται από το ακραία ανταγωνιστικό πεδίο της ζωής .Ένα ιδιότυπο πλέγμα αντιθέσεων προκύπτει, όπου η επιβίωση του ενός προϋποθέτει την μερική ή ολική ισοπέδωση του απέναντι, με σκοπό την πλήρη επιβεβαίωση της ατομικότητας. Αν εξαιρέσουμε τους “μοναχικούς λύκους” που έχουν αποφασίσει να κάνουν πράξη την απόσταση που καλλιεργούν με τους άλλους, οι περισσότεροι αναζητούν να εντάξουν την ιδιαιτερότητα τους σε περίεργες συμμαχίες έστω και πρόσκαιρες, που αποσκοπούν σε μια προσωρινή επιβεβαίωση, στερημένη από ένα πραγματικό βάθος, που να αποκαθιστά μια ουσιαστική σχέση και κατανόηση που θα ενώσει πραγματικά. Αυτό γίνεται αντιληπτό ακόμα και στις πιο διαπροσωπικές σχέσεις, όπου η παραμικρή διαφωνία απειλεί να καταργήσει την σχέση ριζικά. Η μοναχικότητα και η μοναξιά συνοδεύουν τον σύγχρονο άνθρωπο, που αδυνατεί ακόμα και να αναγνωρίσει στη πλειονότητα του την αιτία του προβλήματος του, αναζητώντας εξιλαστήρια θύματα. Φταίει πάντα αυτός ή εκείνη ή το άλλο, ποτέ όμως η αδυναμία του υποκειμένου να κατανοήσει, να θαυμάσει, να αγαπήσει , να συγχωρέσει την ετερότητα του συνανθρώπου του. Μια τέτοια διαδικασία δεν θα έλυνε προφανώς την διαφορά που υφίσταται. Θα την τοποθετούσε όμως σε μια εντελώς διαφορετική φάση προσέγγισης και ίσως να την οδηγούσε σε διαφορετικούς δρόμους, που θα περιόριζαν την εντύπωση μιας κοινωνίας εχθρικών αποξενωμένων ανθρώπων. Αυτό ίσως θα ήταν μια αρχή καλύτερου επικοινωνιακού διαλόγου, σε κοινωνίες που φλερτάρουν επικίνδυνα με την μοναξιά και την ενδεχόμενη έκρηξη.

Υπάρχει μια βαθιά ανασφάλεια η οποία μας κατατρέχει, ότι παραχωρώντας πόντους στη ιδιαιτερότητα του απέναντι, χάνουμε το στέρεο έδαφος της δικής μας ιδιαιτερότητας. Αυτό κυρίως συμβαίνει γιατί ούτε καλά-καλά κατανοούμε την δική μας ιδιαιτερότητα και την αξία της και καταφεύγουμε εύκολα σε λύσεις υπεράσπισης της θολής εικόνας, που χτίζουμε σαν άμυνα στο εξωτερικό κόσμο. Κάτι που εντέλει ούτε νόημα πραγματικά έχει, ούτε επί της ουσίας μας προστατεύει από τους κινδύνους της συναναστροφής. Αντιθέτως, θρέφει το πρόβλημα και εντείνει την απόσταση. Γιατί με όσα λέγονται εδώ, δεν παραγνωρίζεται το γεγονός, ότι δεν ζούμε ανάμεσα σε αγγέλους, αλλά ούτε στο παράδεισο. Όσο όμως δυσάρεστες είναι οι συνθήκες της ζωής που ο καθένας ζει και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, τίποτα δεν μας εμποδίζει να την κάνουμε ολοένα χειρότερη, αποκόβοντας από άγνοια ή προχειρότητα, πνεύμονες της ζωής που θα την κάνουν καλύτερη. Πάντα υπάρχουν καλύτερες και πιο ωφέλιμες λύσεις προσωπικά, κοινωνικά, πολιτικά, που καταργούν το λάθος και δίνουν ένα διαφορετικό δικαίωμα και προοπτική.

Είναι μάλλον σωστό να ειπωθεί, ότι ενώ το ζήτημα ξεκινά περισσότερο από επιλογές που έχουν να κάνουν σε ατομικό επίπεδο, όταν αυτό επεκτείνεται στο κοινωνικό ιστό, επιστρέφει στο άτομο πολλαπλάσια αυξημένο, με αποτέλεσμα να μετασχηματίζεται και σε θέμα αντίθεσης με την κοινωνία. Στο βαθμό που τα κοινωνικά συστήματα ευνοούν αυτό τον συνεχή ανταγωνισμό ανάμεσα στους ανθρώπους, το άτομο βρίσκει ένα πολύ καλό άλλοθι να μην τροποποιήσει την κατανόηση του για το ζήτημα. Έτσι όλοι μας παραμένουμε τελικά σε μια διαχρονική στάση , που φτωχαίνει διαρκώς τον τρόπο που επικοινωνούμε.

Για να μην ξεπέσουμε σε μια άδοξη αρνητικότητα, πρέπει να ειπωθεί, ότι αποπειρώνται κάποιες δειλές προσπάθειες το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί. Δεν έχουν φανεί μέχρις στιγμής πολύ ορατά αποτελέσματα. Η μαθητεία του να συνυπάρχουμε με διαφορετική ποιότητα έχει δρόμο μπροστά της να διανύσει και απαιτεί την προσπάθεια όλων μας

Τα μεγάλα “ανθρωπάκια”.

Η ιστορία από τα παλιά χρόνια δεν έχει αλλάξει και ούτε προβλέπεται να αλλάξει. Η καταστολή χρησιμοποιείται κάθε φορά που η εξουσία των ολίγων, νοιώθει να απειλείται από το αίσθημα δυσαρέσκειας των πολλών. Η συγκέντρωση πολιτών στους δρόμους, δημιουργούσε ένα φόβο πάντοτε στη τάξη που άρχει. Γενικώς τα πρόσωπα, αν και παίζουν κάποιο ρόλο, δεν έχουν και μεγάλη σημασία, μια που το μοτίβο της καταστολής είναι ίδιο και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, οι δυνάμεις που πραγματώνουν την καταστολή, έχουν πάντα το ίδιο αποκρουστικό ταμπεραμέντο στο έργο τους.

Χρειάζεται μια μαεστρία στο να μπορείς να στρατολογείς σε διαφορετικές εποχές ανθρώπους, που να είναι διατεθειμένοι να δέρνουν και να βασανίζουν συχνά πυκνά άλλους ανθρώπους, ως επάγγελμα. Βέβαια αυτό δεν αρκεί, μια που οι άνθρωποι αυτοί για να κάνουν το συγκεκριμένο επάγγελμα, απαιτείται να διαθέτουν και το αίσθημα της ευχαρίστησης, όταν το κάνουν. Μα θα μου πείτε αυτές είναι οι προϋποθέσεις για να αναλάβουν την συγκεκριμένη δουλειά, παίρνουν τις ανάλογες διαταγές και είναι υπόλογοι, όταν δεν εκτελούν την υπηρεσία για την οποία ετάχθησαν. Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι αμείβονται λίγο για το “έργο” τους. Εκτελούν “κοινωνικό” έργο, προστατεύουν τους πολίτες και την κοινωνία από τους “κακούς” πολίτες και αυτό δεν μπορεί να γίνει πάντοτε με ήπια μέσα.

Ναι, ναι τις ξέρω αυτές τις σκέψεις και τις δικαιολογίες. Είναι οι ίδιες σκέψεις και δικαιολογίες που έχουν όλοι όσοι θέλουν να τραβήξουν την ουρά τους από αυτό που κάνουν, χωρίς ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των όσων κάνουν. Λες και όταν βαράς με μανία και με οπλισμό στρατιώτη κάποιον στο δρόμο ή σε κάποια εκδήλωση διαμαρτυρίας δεν καταλαβαίνεις ότι κάνεις κάτι που είναι άσχημο. Δεν καταλαβαίνεις ότι εξασκείς μια τρομερή βία σε αδύναμο. Δεν καταλαβαίνεις ότι κινητοποιείς τα πιο ερπετικά ένστικτα του ανθρώπου. Εντέλει δεν καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή αυτή η βία θα γυρίσει και επάνω σου και ότι αυτή την στιγμή είναι που φοβάσαι και θέλεις να αποφύγεις, καταφεύγοντας στο να γίνεσαι ολοένα και χειρότερος την επόμενη φορά. Και στο βαθμό που είσαι τόσο ηλίθιος που να μην τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, δεν μπορεί να σου δίνεται η εξουσία να τα πραγματώνεις ανεξέλεγκτα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα τέτοιο επάγγελμα, που το βαρύ του κάρμα διαχρονικά δεν το ξεπλένει ούτε ο ποταμός Ευφράτης.

Ας είναι, δυστυχώς γνωρίζουμε την κοινωνία μέσα στη οποία ζούμε και γνωρίζουμε ότι παντού επικρατεί μια ίδια συνθήκη, που η καταγγελία της δεν την αλλάζει, δεν την συνετίζει, αντιθέτως, είναι πιθανόν να την εκλαμβάνει σαν τίτλο τιμής και ευκαιρία για κάποιο δωράκι από τα αφεντικά της.

Πιο πάνω, στα γραφεία των εντολέων, η ευθύνη είναι όχι μόνο μεγαλύτερη αλλά αποκτά και την βαρύτητα που της αναλογεί. Διότι όσοι μηχανεύονται την καταστολή και βρίσκουν και τα ανάλογα χέρια που κινούν τα γκλομπς, δυστυχώς κινούνται σε μια ευρύτερη σφαίρα σκοτεινιάς, που δεν δικαιολογεί τις οποιεσδήποτε σαχλές δικαιολογίες των οργάνων τους.

Βυθισμένοι μέσα στη απέραντη υποτίμηση για τους πολίτες που διοικούν, θεωρούν τα όσα συμβαίνουν αναγκαία και χρήσιμα για την διατήρηση της θέσης τους. Το δηλώνει αυτό περίτρανα η παντελής αδιαφορία που επιδεικνύουν στο να περιορίσουν την αυθαιρεσία των υποτακτικών τους, αλλά κυρίως ότι μονίμως και με απίστευτη επιμονή θέλουν και μπορούν να διαστρέφουν την οποιαδήποτε αλήθεια των γεγονότων που συμβαίνουν . Εμφανίζονται δηλαδή σαν θύματα, που προσπαθούν να διορθώσουν τα όσα συμβαίνουν, αλλά οι απείθαρχοι πολίτες τους δεν θέλουν να συμμορφωθούν. Σε αυτό βέβαια αξιοποιούν ένα εξ ίσου σημαντικό βραχίονα της εξουσίας τους, που είναι ένα σημαντικό κομμάτι δημοσιογράφων και “πνευματικών” ανθρώπων, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους έχουν επιλέξει να υποστηρίζουν ένα σύστημα που από πολύ καιρό πριν έχει χάσει παντελώς την αξιοπιστία του.

Διότι πως είναι δυνατόν να απαιτείς την οποιαδήποτε κοινωνική συναίνεση μέσα σε μια πολιτεία που θέλει ή διατείνεται ότι θέλει να βαδίζει σε κάποιες αρχές, αν στο παραμικρό που υπάρχει μια στοιχειώδης κριτική και αντίδραση, η μόνιμη σου απάντηση είναι να την καταστείλεις ; Και μήπως άραγε αυτό δεν σημαίνει πραγματικά, ότι έχεις προαποφασίσει την στάση σου ή ότι δεν έχεις την ικανότητα να προτάξεις πιο έξυπνες εναλλακτικές λύσεις; Εκτός αν επιδιώκεις την ανωμαλία, γιατί έχεις κάτι πιο σημαντικό να αποκρύψεις ! Αν λάβουμε υπόψιν μάλιστα, ότι δεν έχεις απέναντι σου τίποτα λυσσασμένους για αλλαγή πολίτες, που σε αμφισβητούν καθολικά, αλλά κατορθώνουν να υψώνουν δειλά την φωνή τους στα αυτονόητα, τότε η καχυποψία για όσα συμβαίνουν φαίνεται αρκετά δικαιολογημένη και μάλιστα η αντίδραση θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Ζούμε με ελλείμματα κοινωνικής ελευθερίας με το πρόσχημα της πανδημίας, ελλείμματα οικονομικά, κυρίως όμως ζούμε με ελλείμματα μιας στοιχειώδους ανθρωπιάς. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί έστω και υποτυπωδώς να λειτουργήσει κάτω από τέτοιους όρους. Την πιάνει ασφυξία, μια ασφυξία που ολοένα μεγαλώνει και απειλεί να καταλήξει στο αναπόφευκτο.

Όταν μια κυβέρνηση εκλέγεται, αυτό δεν σημαίνει ότι της δίνεται η δικαιοδοσία ούτε να απειλεί, ούτε να κτυπά ανεξέλεγκτα, ούτε να ρεμβανσάρει στον οποιοδήποτε την αμφισβητεί. Κυρίως όμως δεν δικαιούται να διαστρέφει την αλήθεια με την απόλυτη συναίνεση των δελτίων ειδήσεων. Τα χτεσινά γεγονότα στη πλατεία της Νέας Σμύρνης με τα μυθεύματα για 30 αναρχικούς που επιτέθηκαν στη αστυνομία τα οποία διαψεύστηκαν περίτρανα από τις εικόνες των βίντεο που κυκλοφορούν,δεν είναι τα μοναδικά και δεν θα είναι ούτε και τα τελευταία από ότι φαίνεται. Προηγήθηκαν τα Πετράλωνα, η λαϊκή αγορά στο Χαλάνδρι, οι διαδηλώσεις για τον απεργό πείνας. Μια εκστρατεία καταστολής πλανιέται, δίνοντας το μήνυμα, ότι αυτός που δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και καλό θα ήταν να μάθει να εξοικειώνεται με το ότι θα τον δέρνουμε ανηλεώς. Αν τα πριγκιπόπουλα της κυβέρνησης θεωρούν ότι η πασιφανής αποτυχία σε όλα τα επίπεδα, μπορεί να λυθεί με αυτού του τύπου απροκάλυπτη καταστολή, μάλλον έχουν ξυπνήσει σε διαφορετικό όνειρο και κυρίως έχουν χάσει την επαφή με αυτό συμβαίνει πραγματικά.

Κοντά σε όλα αυτά εμφανίζεται από δίπλα και η γύμνια της δικαιοσύνης. Αυτό είναι θέμα από μόνο του και αποδεικνύει την τραγική υποβάθμιση όλων εκείνων των πλευρών που συνθέτουν και στηρίζουν το κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν είμαστε τόσο ανόητοι για να μην καταλαβαίνουμε τα δείγματα ενός νέου τύπου συμβολαίου που έχουν την πρόθεση να επιβάλλουν, όπου οι όροι θα είναι κομμένοι και ραμμένοι στη πλευρά, που θεωρεί ότι αυτός ο κόσμος της ανήκει δικαιωματικά, όχι πια ελέω θεού, αλλά ελέω αυτοαναφορικής υπεροχής απέναντι στους αδύναμους. Δεν είναι καινούργια η σκέψη, δεν είναι πρωτόγνωρες οι συνθήκες των συμφερόντων τους, δεν είναι καινούργια τα μέσα που χρησιμοποιούν για να επιβληθούν. Αν κάτι μπορεί να ειπωθεί ότι είναι καινούργιο, είναι η δυνατότητα αξιοποίησης της πανδημίας με όρους σαφώς πιο τεχνολογικά ανεπτυγμένους, όπου μπορεί να οδηγήσει τον κοινωνικό έλεγχο σε μια μεγαλύτερη πίστα με δικαιολογία, όπως επίσης ότι οι αντιστροφές της πραγματικότητας αποκτούν μια αδιάντροπη μονιμότητα για την οποία κανείς δεν νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί. Λες και η κοινωνική ευθύνη και το λάθος είναι αποκλειστική ασχολία των αδυνάτων. Η εξουσία βλέπει τον εαυτόν της αλάνθαστο και μη ένοχο κυριολεκτικά στα πάντα και χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για να την παρουσιάσει σαν την άσπιλη κόρη που παλεύει μόνο για το καλό της κοινωνίας.

Εν ολίγοις, αυτό που μέχρι χτες βλέπαμε και ποτέ δεν μας άρεσε, σήμερα μας φέρνει αηδία με την οποία δεν προτιμούμε να περάσουμε την ζωή μας, αποδεχόμενοι να ζήσουμε μέσα σε αυτή την συνθήκη. Αυτό μας καθιστά μάλλον υπόλογους στα μάτια μιας εξουσίας που εφόσον δεν σέβεται τον εαυτόν της, δεν υπάρχει περίπτωση να σεβαστεί και κανένα άλλον στη επικράτεια της. Δεν χρειάζεται να απολογηθούμε λοιπόν για τα όσα μας καταλογίζουν κατά καιρούς παραποιώντας την ιστορία των ανθρώπων και όταν το κάνουμε το κάνουμε για αποκλειστικό δικό μας όφελος . Δεν απολογούμαστε ούτε σε καταπιεστές , ούτε σε βασανιστές . Δεν απολογούμαστε σε ψυχικά διαταραγμένους που κατέχουν αξιώματα. Δεν έχουν το δικαίωμα να ζητάνε κάτι τέτοιο από μας , εκείνοι που δεν απολογούνται ποτέ και για τίποτα.

Γίνεται καθημερινά όλο και πιο φανερό, ότι ο δρόμος που επιλέγεται από τους άρχοντες των ρημαγμένων κοινωνιών και αδιέξοδος είναι, αλλά πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε ένα κατήφορο χωρίς επιστροφή.

Μήπως θα ήταν φρόνιμο να ανακαλέσουμε την σύνεση από την εξορία της ; Λέμε τώρα μια ιδέα ….

Ανισόρροπες πολιτείες.

Οι πολιτείες, ακόμα και στις πρωταρχικές τους μορφές, ήταν μια διογκούμενη συσσώρευση ετερόκλητων ατόμων, με πολυποίκιλα κίνητρα σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Αν δεχτούμε ότι βασικό και πρωταρχικό κίνητρο ενός ανθρώπου είναι να μπορεί να εξασφαλίσει την ύπαρξη του, οι πολιτείες δημιουργούσαν την προσδοκία μεγαλύτερων ευκαιριών ύπαρξης σε διαφορετικά επίπεδα. Δεν μπορούσαν να το εξασφαλίσουν για το σύνολο του πληθυσμού τους, αλλά τουλάχιστον η προοπτική ήταν, ότι εδώ θα είχες μεγαλύτερες πιθανότητες να ζήσεις την ζωή σου καλύτερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια. Μια πολιτεία μικρή, δεν είναι ίδια με μια μεγαλούπολη εκατομμυρίων ανθρώπων. Όμως ανεξάρτητα με τον όγκο μια πολιτείας, το βασικό πρόβλημα ήταν και παρέμεινε ο τρόπος διοίκησης της. Συσσωρευμένα πλήθη ανθρώπων μέσα σε περιορισμένους χώρους , αναγκαστικά θα πρέπει να βρουν με ποιο τρόπο θα συνυπάρξουν. Με βάση ποιους κανόνες θα δομήσουν την ζωή τους . Από ένα απλό σπίτι μιας οικογένειας μέχρι την μεγαλούπολη οι κανόνες συνύπαρξης εμφανίζονται σαν ο αναγκαίος παράγοντας συνεύρεσης. Από τις απολυταρχικές μορφές μέχρι την την δημοκρατία και από την θεοκρατία μέχρι την βασιλεία , η μαγική λέξη που κάνει τα πράγματα πολύπλοκα είναι ο τρόπος της συνύπαρξης ετερόκλητων ανθρώπων, με διαφορετικά κίνητρα και προθέσεις, με τα ελαττώματα και τα προτερήματα τους, με τις κακίες και τις υπερβάσεις τους, με στόχο να μπορούν να ζήσουν μαζί.

Η συνάθροιση ενός πλήθους σε κάποιο χώρο δεν συνιστά πολιτεία. Μια πολιτεία δημιουργείται, όταν αρχίζουν να κατασκευάζονται οι κανόνες της συνύπαρξης και όταν αυτό παίρνει θεσμοθετημένο χαρακτήρα. Αυτή η διαδικασία είναι ένα πολύπλοκο και πάντα αιματηρό πάζλ αντικρουόμενων διεκδικήσεων, που κάποια στιγμή αποκρυσταλλώνονται σε μια ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στους νικητές και τους ηττημένους. Οι συμφωνίες που αποκαθίστανται προσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα υπάρξει μια πολιτεία και στο που θα στοχεύσει. Ιστορικά δίνεται μεγάλη έμφαση στη σύγκρουση των αντικρουόμενων δυνάμεων, αλλά το σημαντικό μέρος είναι η στιγμή της αποκατάστασης της τάξης. Αν δηλαδή η τάξη αποκαθίσταται με την ισοπέδωση του ηττημένου και την πλήρη εξαφάνιση του ή αν αυτή η τάξη με κάποιο τρόπο θα τον συμπεριλάβει. Σε παλιότερες εποχές η εξαφάνιση του ηττημένου μετά από μια ενδο-πολιτειακή διαμάχη, ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση της συνέχισης μια πολιτείας. Στη πορεία του εκπολιτισμού του ο άνθρωπος φάνηκε να διαπιστώνει ότι αυτό δεν έλυνε τα προβλήματα του και έγειρε προς την κατεύθυνση της ενσωμάτωσης του ηττημένου με τους αναγκαίους κατασταλτικούς περιορισμούς.

Έτσι το κυρίαρχο πολίτευμα των πολιτειών τα σύγχρονα χρόνια προσανατολίστηκε προς τηη δημοκρατία, ένας τρόπος συνύπαρξης, που τυπικά προτίθεται να εξασφαλίζει μεγαλύτερη ισονομία στα μέλη της πολιτείας και ένα σεβασμό σε όσους έχουν διαφορετική γνώμη από την αυτή που κυριαρχεί. Αυτό θεωρήθηκε μια τεράστια κατάκτηση των πολιτειών και των ανθρώπων που τις απαρτίζουν και στη ουσία ήταν ένα τεράστιο βήμα του ανθρώπου στο να περάσει από την βάρβαρη μεταχείριση σε πιο εκπολιτισμένους τρόπους μεταχείρισης και διοίκησης μιας πολιτείας.

Έτσι στα σύγχρονα χρόνια, θεωρώντας ότι έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα πολιτειακής εξέλιξης , όλοι έμειναν ικανοποιημένοι και η ζωή συνεχίστηκε όμορφα. Αμ δε !!!

Όταν οι μικρές πολιτείες σταδιακά έδωσαν τις θέσεις τους σε μεγαλουπόλεις -τέρατα άρχισε να διαπιστώνεται με κάποια έκπληξη, η έκπληξη είναι πάντοτε παρούσα στα πολιτειακά δρώμενα, ότι τίποτα δεν είχε επί της ουσίας λυθεί και όλα τα “καλά” προβλήματα της συνύπαρξης, είναι παρόντα και μάλιστα σαφώς επαυξημένα. Ένα από τα πιο κεντρικά προβλήματα που αρχίσαμε να κατανοούμε ήταν ότι ενώ τυπικά όλοι είμαστε ίσοι, κάποιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους πιο ίσους από του υπόλοιπους. Αυτή η αντίληψη έχει να κάνει κυρίως με κάποιους παράγοντες που επικεντρώνονται στη ποσότητα χρήματος που κάποιος κατέχει, όπως και με την θέση που κάποιος κατέχει στη ιεραρχία της πόλης, που πάλι όμως έχει να κάνει με την ποσότητα του χρήματος που κατέχει, μια που παραδόξως το βάρος που κατέχει θα έπρεπε σύμφωνα με τους νόμους της βαρύτητας να τον καταβιβάζει, τον βοηθούσε εν τέλει να ανέρχεται και να αποκτά μια ιδιαίτερη αξία. Όσων το βάρος στις τσέπες είναι κάπως ελαφρύ, δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή την κατάσταση, μια που σταδιακά βλέπουν την ζωή τους να συρρικνώνεται και μάλιστα σε φτωχές περιοχές της πολιτείας. Έχουν δηλαδή πρόβλημα. Περιέργως αυτή η αντίθεση, σαν το βότσαλο που πέφτει στη λίμνη και δημιουργεί κυματάκια, εμφανίστηκε και σε μια περιοχή που είναι ένα μεγάλο προπύργιο της πολιτείας, στη περιοχή του νόμου. Αλλιώς στέκονται απέναντι στο νόμο οι μεν και αλλιώς οι δε. Υπάρχει δηλαδή μια εντύπωση διάχυτη μέσα στη πολιτεία, ότι η ισονομία γέρνει επικίνδυνα και επιλεκτικά. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτά δεν ισχύουν και είναι φήμες που διασπείρουν κακόβουλοι, που επιβουλεύονται την ευταξία μέσα στη πολιτεία . Κάποιους πείθουν, αλλά φαίνεται ότι δεν πείθουν τους περισσότερους. Το ίδιο πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει και στη αντιμετώπιση των σωμάτων ασφαλείας, απέναντι σε όσους είναι δυσαρεστημένοι. Έχει παρατηρηθεί ότι τα σώματα ασφαλείας, που έχουν δημιουργηθεί για την υπεράσπιση των πολιτών από τυχόν κινδύνους που υπάρχουν μέσα στη πολιτεία, εξαντλούν την εξουσία τους με ιδιαίτερη ένταση στους ασθενέστερους, μια που μάλλον τους βρίσκουν περισσότερο βολικούς και αντιδραστικούς.

Γενικώς η ζωή στις πολιτείες φαίνεται να έχει προβλήματα και να μην ανταποκρίνεται στις προθέσεις με τις οποίες που κατασκευάστηκαν. Αν το σκεφτούμε όμως λίγο καλύτερα δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Ένας κλειστός χώρος με οριζόντια δόμηση δημιουργεί κάποια συμπτώματα , όσο και αν αυτά δεν γίνονται εμφανή εξ αρχής, στη ψυχολογία των ανθρώπων. Η ορατότητα περιορίζεται σε λίγα μέτρα, η ακοή υποφέρει από του συνεχείς θορύβους, η συναναστροφή γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, τα γνωστά πρόσωπα γίνονται όλο και πιο σπάνια και ο απέναντι αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν μια απειλητική φιγούρα, που προσπαθείς να αποφύγεις, παρά να έλθεις σε επικοινωνία μαζί του. Ο άνθρωπος αναγκαστικά μαζεύεται στον εαυτόν του ,μεγεθύνοντας τις ποιότητες και τα ελαττώματα του. Ο ανταγωνισμός του με τους άλλους ανθρώπους, που δεν τον συνδέει τίποτα, παρά μόνο μια φτωχή επιβιωσιακή συνθήκη και εντέλει το συμφέρον , δεν τον βοηθά αλλά τον επιβαρύνει. Δεν φαίνεται λοιπόν να αποτελεί έκπληξη, ότι οι ψυχικές παθήσεις και οι διαστροφές, οι φόνοι και γενικά μια αυξανόμενη βία χωρίς ορατή αιτία, να καταλαμβάνει το χώρο της πολιτείας και την ψυχή των ανθρώπων. Στοιχειώδεις ποιότητες γίνονται ολοένα και πιο δύσκολο να γίνουν αντιληπτές και όταν υπάρχουν προκαλούν έκπληξη.

Βυθισμένη η πολιτεία μέσα στις ανισότητες, τα πάθη, την κοινωνική της λήθη, δεν είναι περίεργο ότι συνεχώς κάνει λάθος επιλογές στους ανθρώπους που εμπιστεύεται την τύχη της. Κυρίως ανθρώπους ανίκανους, που εγκλωβισμένοι σε μια ηλίθια ματαιοδοξία να εξουσιάσουν την γενικότερη δυστυχία, καταντούν τελικώς να φλερτάρουν αδιάλειπτα με την γελοιότητα και να παρέρχονται από τα αξιώματα της πόλης παραδίδοντας τους εαυτούς τους στη χλεύη όλων. Η ευθύνη βαραίνει όλους, αλλά κανείς δεν την θέλει στη συντροφιά του. Έτσι η πελαγωμένη πολιτεία ανακυκλώνει την μιζέρια της, που δεν έχει ορατό τέρμα.

Εν ολίγοις, η πολιτεία όλο και περισσότερο χάνει όποια ισορροπία είχε ή ήθελε να έχει και εγκυμονεί την έκρηξη. Μια έκρηξη που δεν οραματίζεται όμως τίποτα το καλύτερο, αλλά απλά την καταστροφή της.

Όταν η νύκτα πέφτει και η πολιτεία ξαπλώνει στο κρεββάτι της, ονειρεύεται τον εαυτόν της σαν αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει και όσα θα ήθελε να αλλάξει στον εαυτόν της . Φαντάζεται την ενδεχόμενη ευτυχία της και μερικές φορές κλαίει !!!

Το κλειδί.

 

Μήπως όταν ξυπνάτε το πρωί βαριέστε να σηκωθείτε από το κρεββάτι σας και αναρωτιέστε αν έχει κάποιο νόημα να ξεκινήσετε την μέρα σας ;

Μήπως κοιτάτε τον άνθρωπο που κοιμάται στο πλάι σας και σας φαίνεται σαν να είναι ξένος;

Μήπως ο καφές σας ή το τσάι σας φαίνεται να έχει μια γεύση πιο άνοστη ;

Μήπως κοιτάτε τους ανθρώπους γύρω σας και σας φαίνονται όλο και πιο αδιάφοροι;

Μήπως νοιώθετε ότι στη ζωή σας δεν συμβαίνουν εδώ και καιρό πράγματα περίεργα, παιχνιδιάρικα, ενδιαφέροντα ;

Μήπως το να περπατάτε στους δρόμους των πόλεων σας φέρνει μια αδιευκρίνιστη ανακατωσούρα ;

Μήπως κάποιες φορές αντί να πηγαίνετε στη εργασία σας, θα προτιμούσατε να πάτε βόλτα στη θάλασσα ή να πίνατε το καφέ σας κάτω από το πλατάνι στο καφενείο του χωριού σας ;

Μήπως όταν σας προσκαλεί κάποιος να πάτε βόλτα στη πλουμιστή αγορά, βρίσκετε μια τυχαία δικαιολογία για να μην πάτε ;

Μήπως όταν βλέπετε τηλεόραση, νοιώθετε ότι σας κοροϊδεύουν ;

Μήπως όταν ακούτε πολιτικούς να μιλάνε, γελάτε τρανταχτά, αλλά με μια δόση υστερίας ;

Μήπως όταν σας μιλούν για χρήματα, σας πιάνουν τα κλάματα;

Μήπως όταν ερωτευτήκατε για τελευταία φορά με πάθος, σαν να άνοιγαν οι πόρτες ενός παραδείσου, που τον αναπολείτε, σας πιάνει μελαγχολία ;

Μήπως εκνευριστήκατε με τα όσα σας λέω και έχετε μια διάθεση να με στείλετε στο διάβολο ; Δεν σας παρεξηγώ και εγώ το ίδιο θα αισθανόμουν. Όμως θα πρέπει να σκεφτείτε, ότι αν έχω κάποιο δίκιο, τότε μας συνδέει μια περίεργη συγγένεια στο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Ή ότι η πραγματικότητα που ζούμε, έχει τα προβληματάκια της, για να δημιουργεί κοινές αντιδράσεις.

Όσοι σκέφτονται παρόμοια πράγματα, η επιστήμη των ψυχολόγων εύκολα θα τους έβαζε την ταμπέλα του απροσάρμοστου με μια έντονη δόση κατάθλιψης. Και που να πούμε και τα υπόλοιπα που σκεφτόμαστε!!!

Όμως είμαι σίγουρος, ακόμα και όταν σας προκύπτουν τέτοια ερωτήματα, έρχεστε γρήγορα, αν και λίγο κατηφείς, στα συγκαλά σας και λέτε ότι η ζωή είναι όμορφη και αξίζει να την ζει κάποιος, ακόμα και αν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε. Ένας περίεργος μηχανισμός προσαρμογής σταματά την ονειροπόληση των ανθρώπων, δίνοντας το μέτρο μιας μέτριας και ανέμπνευστης επιβίωσης. Ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί να αντιμετωπίσει την μετριότητα του. Μια μετριότητα που τον κυριεύει με ένα τρόπο αρκετά ύπουλο και του μιλάει συνεχώς στο αυτί του, ψαλιδίζοντας τα όνειρα του και τον καθηλώνει σε αυτό που είναι κοινά αποδεκτό. Δυστυχώς, ο άνθρωπος πάντα βρίσκει δικαιολογίες κυρίως εξωτερικές, για να αντέξει την μετριότητα του, ενώ αυτή κατοικεί μέσα του. Θα μου πείτε και δικαιολογημένα ότι ο καθένας φτάνει μέχρι εκεί που μπορεί και αν δεν είμαστε μέτριοι, πως θα ξεχώριζαν οι εξαιρετικοί. Ή για να το πω καλύτερα, δεν μπορούμε όλοι να είμαστε ριζοσπάστες. Δεν μπορούμε όλοι να αξιοποιούμε το δυναμικό μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ούτε είμαστε ικανοί όλοι για κινήσεις που να μας αλλάξουν την ζωή . Αν και έχετε κάποιο δίκιο, θα διαφωνήσω, όχι επειδή είμαι πνεύμα αντιλογίας, αλλά γιατί η αποδοχή αυτού του κοινωνικού δαρβινισμού, μου φαίνεται αρκετά ευνουχιστική. Προτιμώ να αντιλαμβάνομαι τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, γυναίκα ή άνδρα σαν ένα μικρό θαύμα. Ακόμα και όταν τα περιεχόμενα αυτού του θαύματος δεν είναι ευχάριστα, που όντως πολλές φορές δεν είναι, ο αγώνας της ανθρώπινης ύπαρξης είναι γεμάτος από μικρές ή μεγάλες εκπλήξεις. Το κλειδί της απελευθέρωσης αυτών των εκπλήξεων βρίσκεται μέσα μας, ακόμα και όταν αγνοούμε την ύπαρξη του ή για κάποιους λόγους, το καταλαβαίνουμε αλλά δεν το αξιοποιούμε.

Όσοι προβάλλετε την ένσταση, ότι πως γίνεται να έχουμε την δυνατότητα της αλλαγής της ζωής μας και να μην την αξιοποιούμε, θα σας απαντούσα πολύ απλά ότι έχουμε χάσει την διάθεση να ψάξουμε και εν τέλει μένουμε ικανοποιημένοι με το ελάχιστο. Επίσης, διότι περιμένουμε αυτή η αλλαγή να γίνει έξω από μας. Κάποιος άλλος να την κάνει για μας και όχι εμείς για τους εαυτούς μας. Όποιος περιμένει την αλλαγή της κοινωνίας για να δει άσπρη μέρα, σίγουρα θα περιμένει πολύ. Ακόμα περισσότερο θα περιμένουν όσοι περιμένουν τον μασκοφόρο εκδικητή να τους λυτρώσει. Η μεταμόρφωση της ζωής περνάει πρώτα από τα χέρια των ανθρώπων που μεταμορφώνουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, αξιοποιώντας την ίδια τους την ζωή. Στη συνέχεια όλη αυτή η ελπιδοφόρα ενέργεια που παράγεται, διατρέχει τον κοινωνικό ιστό, επιζητώντας την κοινωνική αναμόρφωση.

Το να συνειδητοποιήσεις την στατικότητα της ζωής σου, απαιτεί αρχικά μια γενναία παραδοχή, ότι έχεις κάνει το μοιραίο λάθος να αποδεχτείς ότι είσαι μέτριος και ότι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει να φαντάζεσαι ανύπαρκτες ικανότητες. Κάτι τέτοιο σε οδηγεί επίσης να μην κατανοείς αυτό που πραγματικά είσαι. Ακόμα και ως “υποτιθέμενη” μετριότητα οφείλεις να μάθεις τον πλούτο της ορίων της. Γιατί ακόμα και αν δεν έχεις εξαιρετικές ικανότητες ή δυνατότητες, τις ήδη υπάρχουσες δεν τις αξιοποιούμε όσο πρέπει. Όσοι κατανοούν αυτή την διαδικασία σαν μια επεκτατική διαδικασία αναγνώρισης μέσα στη κοινωνία και σε συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι σε ασθενέστερους χάνουν το νόημα της. Κυρίως είναι ένας τρόπος να εμπλουτίζεις σταδιακά και με σύνεση την δημιουργικότητα σου και τις στιγμές βαθιάς ικανοποίησης μιας ύπαρξης, που δεν αρκείται να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σε μόνιμη καταστολή , αλλά σε διαρκή εγρήγορση. Κάποιος που θα μπει σε μια τέτοια διαρκή διαδικασία μεταμόρφωσης των ορίων του, θα πρέπει επίσης να συγκρουστεί με το πλέγμα των συνηθειών του στατικού εαυτού του που το κρατούν δέσμιο στη προηγούμενη κατάσταση του. Αυτό απαιτεί θέληση και την απόφαση ότι θέλεις να αλλάξεις Η απόπειρα δηλαδή δεν είναι και άκοπη, αλλά αντιθέτως, ενσωματώνει τον κόπο σαν μέρος της διαδικασίας . Άλλωστε ακριβώς σε αυτό τον παράγοντα οφείλεται και η δυσκολία και η άρνηση των ανθρώπων να ζήσουν την ζωή τους διαφορετικά.

Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα των κοινωνιών δεν ευνοεί τους ανθρώπους να ανθίσουν. Και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού το σύστημα απαιτεί από τους ανθρώπους συγκεκριμένα πράγματα και προς το δικό του συμφέρον. Κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους όχι σε σχέσει με αυτό που πραγματικά μπορούν, αλλά με όσα εκείνο έχει ανάγκη να μπορούν και να θέλουν. Αυτό όμως μπορεί να είναι το μόνιμο δικαιολογητικό για το ποιοι είμαστε εμείς και το τι μπορούμε να κάνουμε αξιοποιώντας τους εαυτούς μας ; Άλλωστε τι πραγματικά είναι ένα σύστημα ; Η συμπύκνωση της μετριότητας που θέλει να παραμείνει αιώνια μέτρια, δοξάζοντας το μέτριο στο βασίλειο της. Τι τρομερά μέτριο επίτευγμα !!!

Μήπως μερικές φορές φαντάζεσαι ότι η ζωή είναι πολύ όμορφη, αλλά αν την ζούσες και όμορφα θα ήταν ακόμα καλύτερα ;

Τότε δεν χρειάζεται να το φαντάζεσαι μόνο και να μελαγχολείς, έχουμε την δύναμη να το κάνουμε !!!

Οι παραισθήσεις της ευταξίας καλλιεργούν μια τάξη χάους.

 

“Κατόπιν, μιλήσαμε καμιά ωρίτσα περί Θεού και πολιτικής. Γιατί όταν οι άνθρωποι μιλούν με αγνώστους, συζητούν πάντα τα πιο σπουδαία και μεγάλα θέματα. Και αυτό επειδή στο πρόσωπο του αγνώστου αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο αυτόν καθεαυτόν.”

“Λέσχη αλλόκοτων επαγγελμάτων”

G.K. Chesterton

Εκδόσεις ΑΓΡΑ.

Είναι αλήθεια ότι επί πολλά χρόνια είμαστε όλοι βολεμένοι μέσα σε μια ψευδή κανονικότητα. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να μιλάμε για σπουδαία πράγματα και αρκούμαστε να εφησυχάζουμε μέσα στα ευτελή. Μαγεμένοι από ένα χυδαίο υλισμό σε όλες τις πλευρές της ζωής, ζούμε τις ζωές μας δίχως να μας ενδιαφέρει η ποιότητα των πραγμάτων, αλλά το βάρος της ποσότητας τους. Ερχόμενοι σε επαφή μονομερώς, με μια διαρκώς αυξανόμενη τεχνολογική ανάπτυξη, που ποτέ δεν συμβάδιζε έστω και κατά προσέγγιση με την ανάπτυξη της συνείδησης, η εξωτερική πραγματικότητα με όλες τις μόνιμες παθογένειες που την συνοδεύουν, κατέκτησε χωρίς ιδιαίτερο κόπο, όλο τον χώρο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι φωνές μιας καλοπροαίρετης νουθεσίας για μια περισυλλογή του τι κάνουμε και ποιοι πραγματικά είμαστε, όλο και περισσότερο έγιναν σπάνιες, αλλά και όταν υπάρχουν προσκρούουν σε μια μόνιμη αδυναμία ακοής. Γιατί δυστυχώς και η ακοή εξασθενεί πλέον στο ανθρώπινο είδος. Από τις αισθήσεις μόνο η όραση πλέον επικρατεί σε βάρος των υπολοίπων.

Κυρίως όμως υπάρχει μια μεγαλύτερη συνέπεια της στάσης μας. Η άρνηση του να αντιληφθούμε την διαρκώς αυξανόμενη δυστοπία και δυστροπία της ανθρώπινης ζωής . Μια χαζοχαρούμενη ελπίδα, που δεν έχει καμία υπαρκτή βάση, μας συντροφεύει ακόμα και στις πλέον δύσκολες στιγμές και μας υπαγορεύει να ανατρέχουμε συνεχώς σε πρότερες πιθανόν καλύτερες κανονικότητες της ζωής, με την πεποίθηση ότι αυτές αργά ή γρήγορα θα επανέλθουν και θα μας λυτρώσουν από ό,τι άσχημο περνάμε στο παρόν. Όσο και δικαιολογημένη να είναι αυτή η στάση, δεν παύει να δηλώνει ότι η μάχη στο παρόν έχει χαθεί. Με κάποιο τρόπο, που πολλές φορές είναι αόρατος, στη παντοδύναμη όραση μας, χάνουμε συνεχώς τα εναπομείναντα υπολείμματα του ελέγχου της ζωής μας. Η ζωή μας περνά σε ξένα χέρια. Αυτό που μέχρι χτες φαινόταν να κατέχουμε σαν κεκτημένο δικαίωμα, σήμερα αφαιρείται με ένα τρόπο τρομακτικά φυσικό μέσα στον παραλογισμό του. Τίποτα από το χτες δεν πρόκειται να επανέλθει και δυστυχώς το χτες πάντοτε θα φαντάζει καλύτερο από το σήμερα και το αύριο. Ίσως πάντοτε με κάποιο τρόπο να ήταν έτσι. Το ερώτημα είναι αν θα μπορούσε να ήταν κάτι διαφορετικό σε μια πιο ευμενή κατεύθυνση.

Για να μπορέσεις να αλλάξεις τις συνθήκες , θα πρέπει να έχεις την αταλάντευτη πρόθεση να τις αντιμετωπίσεις με διαύγεια και την διάθεση να αγωνιστείς για την μετατροπή τους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, όταν έχεις χάσει τον αγώνα από τα αποδυτήρια ή όταν δεν έχεις πρόθεση να αγωνιστείς έστω και στοιχειωδώς. Μπορεί όλοι οι αγώνες να μην είναι δίκαιοι, χαμένοι ή νικηφόροι, αλλά δεν υπάρχουν αγώνες σε άδειο γήπεδο. Ακόμα και όταν ο φόβος αυτών που αγωνίζονται για τον αντίπαλο, φωλιάζει στις καρδιές τους, η απλή παρουσία , έχει την σημασία της. Αυτό που δεν έχει σημασία , είναι οι θεατές όχι μόνο να μην αγωνίζονται, αλλά να κοιτάνε αδιάφορα σε άσχετες οθόνες. Δεν σε κάνει πεσιμιστή το να μην παραδέχεσαι αυτό που βρίσκεται μπροστά σου. πεσιμιστή σε κάνει, επειδή δεν θέλεις να το αντικρίσεις, όταν παριστάνεις ότι δεν υπάρχει. Κανείς δεν έχασε όταν αντιμετώπισε τις δυσκολίες που τον κέρασε η ζωή του. Μπορεί να βλαστήμησε για αυτές, να τον κούρασαν, να τον λύγισαν, ή να τις έφερε βόλτα με κάποιο τρόπο, αλλά όταν τις αγνόησε, τις βρήκε μπροστά του πάντοτε μεγεθυμένες.

Φαίνεται ότι σταδιακά ξεχνάμε να υπάρχουμε σαν ζωντανοί άνθρωποι, με ζωντανές σχέσεις και ζωντανή επικοινωνία και μετασχηματιζόμαστε σε εικονικές παρουσίες, που έχουμε ανάγκη όλο και περισσότερο την μεσολάβηση της μηχανής, για να κατανοήσουμε την ύπαρξη μας. Βυθιζόμαστε σε μια αποχαυνωτική νοσηρότητα από τα “δώρα”, που οι σύγχρονοι βιο-τεχνικοί μάγοι, εντοιχίζουν μέσα στη φάτνη μας. Οι Δούρειοι Ίπποι της σύγχρονης ζωής!

Είναι σαφές ότι η τάξη του κόσμου έχει ανεπίστρεπτα διασαλευθεί. Όσες προσπάθειες και αν γίνονται από τους τεχνικούς της εξουσίας αυτή η απλή αλήθεια να γίνει αόρατη, σε πείσμα τους, γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Δεν υπάρχουν ικανά αποθέματα δύναμης για να κλείσουν τα ρήγματα του οργανωμένου ψέματος. Ρήγματα που δεν προκαλούνται δυστυχώς από τις κοινωνίες που όλο και πιο πολύ δυσανασχετούν, αλλά από το ίδιο το ψέμα που αδυνατεί να συγκρατήσει την εικόνα του, που μέχρι χτες με ευχέρεια πουλούσε και μάλιστα σε ακριβές τιμές. Υπάρχουν ψέματα που μπορείς να τα διαχειριστείς κάπως εύκολα, όπως και αλήθειες που δύσκολα μπορείς να τις επιβάλλεις. Όσο επεκτείνεις τα σχέδια σου όμως μέχρι τα άκρα τους , οι συνισταμένες των προβλημάτων πολλαπλασιάζονται και αυτές, καθιστώντας την επιβολή των σχεδίων σου ανέφικτη τις περισσότερες φορές. Δεν μπορείς διαρκώς να συντηρείς μυθικά την δύναμη σου, ενώ διαρκώς απογυμνώνεσαι από τα υπολείμματα των φορεμάτων που την ντύνουν.

Η ιδέα που είχε το σύστημα για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας με την χρήση των όπλων, εξανεμίσθηκε σε ατελέσφορους πολέμους, χωρίς πραγματικό νικητή και το μόνο που δημιούργησε ήταν στρατιές μεταναστών, δίχως πραγματικό ορίζοντα ένταξης και εργασίας. Ένας ορίζοντας και μια δυνατότητα που έχει ήδη χαθεί για τους παραδείσους, που αυτοί οι μετανάστες εναποθέτουν τις ελπίδες τους. Η πλούσια Δύση, δεν μπορεί να θρέψει ούτε τα δικά της στόματα,πως να ασχοληθεί με τα ξένα; Επίσης,η Αμερική δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο ρόλο ενός παγκόσμιου ρυθμιστή, όπως σαφώς υποδηλώνουν τα πρόσφατα γεγονότα στη μητρόπολη του διχασμένου κόσμου. Έτσι απλά και όμορφα τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης έλαβαν άδοξο τέλος. Μια δυνατότητα αναδίπλωσης του συστήματος και η προοπτική για κάτι καινούργιο, ήρθε να βρει αποκούμπι στη αγκαλιά του κορωνοιού, λες και πάνω σε μια έστω και υπερτονισμένη συμφορά, μπορείς να χτίσεις κάτι το θαυματουργά καινούργιο. Ο πνιγμένος άλλωστε από τα μαλλιά του πιάνεται για να σωθεί.

Σίγουρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια εποχή έντονων εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα. Η καινούργια κανονικότητα που τείνει να ξετυλιχτεί δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανένα, αντίθετα, μοιάζει με σενάριο δυστοπικών μυθιστορημάτων. Ένα μεγάλο μέρος των ανθρωπίνων ελευθεριών περιορίζεται με συνοπτικές διαδικασίες και υπάρχει μεγάλο ερωτηματικό αν θα επανέλθει και σε ποια μορφή. Κάποιοι ελπίζουν ότι αυτό είναι πρόσκαιρο και κάποιοι άλλοι ονειρεύονται την προηγούμενη κανονικότητα, που για να είμαστε ειλικρινείς δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Όλοι όμως πιστεύουν ότι δεν έχουν κανένα λόγο σε αυτό που γίνεται και σε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Σαν η εξέλιξη της ζωής να μην είναι και δικό τους θέμα, αλλά θέμα μόνο των διοικούντων αυτού του κόσμου. Αυτό είναι το πιο δυσάρεστο, γιατί δείχνει το μέγεθος της παραίτησης από την ουσιαστική συμμετοχή στη δρώσα πραγματικότητα.

Συνήθως οι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές καταφεύγουν να ζητούν την βοήθεια του Θεού. Αυτό δεν είναι κακό,παρόλο που κάποιοι το κατακρίνουν, λες και είναι τόσο ικανοί και δυνατοί στα δύσκολα, που είναι υποτιμητικό να ζητά κάποιος βοήθεια από αόρατες δυνάμεις. Είμαστε ένα είδος που συνήθως κάνουμε τα πράγματα τόσο λάθος, αν και πάντοτε βέβαια έχουμε την δυνατότητα για ένα ακόμα μεγαλύτερο, που μακάρι να υπάρχουν αυτές οι καλές δυνάμεις και να θελήσουν κάποτε να μας φωτίσουν !!!

Στο βασίλειο της πραγματικότητας.

Στη πραγματικότητα δεν ζούμε παρά μερικές ώρες της ζωής μας.

Αλμπέρ Καμύ.

Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στη πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

Χαλίλ Γκιμπράν.

Ότι βλέπουμε δεν παρά ένα όνειρο σε ένα όνειρο.

Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Τι είναι η Πραγματικότητα ; Όλα όσα υπάρχουν θα μπορούσε να πει κάποιος και κυρίως όσα έχουμε με κάποιο τρόπο έχουμε συμφωνήσει ότι υπάρχουν. Υπάρχουν άλλες πραγματικότητες; Μια πολύ πιο σπάνια ερώτηση που αφορά κυρίως τους “ονειροπαρμένους”. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρχουν και εμείς να μην το ξέρουμε, γιατί ποτέ δεν συμφωνήσαμε ότι υπάρχουν. Το σίγουρο είναι, ότι όλοι μας μπορεί να βλέπουμε την πραγματικότητα με τον δικό μας ιδιαίτερο τρόπο, όπως και το ότι φτιάχνουμε με αυτό τον τρόπο τις ιδιαίτερες προσωπικές μας πραγματικότητες, που πολύ συχνά βρίσκονται σε σύγκρουση η μια με την άλλη. Ζούμε μέσα στο βασίλειο τη πραγματικότητας ή καλύτερα στα βασίλεια που αυτή έχει διασπαστεί. Όλα αυτά τα επιμέρους βασίλεια όμως αναγκάζονται να σχετίζονται ενεργά με το κυρίαρχο βασίλειο της πραγματικότητας και να του δίνουν την δυνατότητα και το δικαίωμα να ορίζει κάθε φορά εκείνο που είναι το πιο πραγματικό. Από την πλευρά του το βασίλειο της πραγματικότητας αναγκάζεται να λάβει υπόψιν του τις ιδιαίτερες πραγματικότητες και να μην τις αγνοεί . Σε κάποιο μέτρο βέβαια.

Μέσα σε αυτό τον δαίδαλο των ιδιαίτερων πραγματικοτήτων και της κεντρικής πραγματικότητας επικρατεί μια σύγχυση, που πολλές φορές κορυφώνεται σε μια συνολική αμφισβήτηση του τι είναι πραγματικό και τι όχι και αν έχει κάποιος το ελάχιστο δικαίωμα να το ορίσει ή να το επιβάλλει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναστάτωση μέσα στις κοινωνίες από την στιγμή που διασαλεύεται το τι είναι πραγματικότητα και τι όχι. Βολεμένοι όλοι σε μια

συν- ενοχική διατύπωση του πραγματικού, καλούμαστε να συμφωνήσουμε ξανά από την αρχή, στη πραγματικότητα που θέλουμε να ζήσουμε και στο εμπλουτισμό ή μη της ερμηνείας της. Είναι αυτή η στιγμή, που οι ιδιαίτερες προσωπικές πραγματικότητες ακούνε την φωνή τους και απαιτούν να εισακουστούν. Σε αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει χώρος για επίπλαστες συναινέσεις, δεν υπάρχει χώρος για ναι -μεν -αλλά. Υπάρχει μόνο χώρος για να επιστρατεύσουν όλοι ότι αποθέματα διαύγειας διαθέτουν και να τα καταθέσουν προς το κοινό όφελος.

Είναι αυτές οι στιγμές που μπορούν να προκαλέσουν ρήγματα στο υπάρχον βασίλειο της πραγματικότητας και των ιδιαίτερων προσωπικών πραγματικοτήτων και να προσκαλέσουν στο πεδίο δράσης καινούργιες πραγματικότητες, χειρότερες ή καλύτερες.

Όμως τι είναι τελικά η πραγματικότητα; Μια υπερ-ευφυής κοινωνική κατασκευή που αποκτά την μονιμότητα της διαμέσου των ατελών αισθήσεων και της επανάληψης, με αποτέλεσμα να γίνεται συνήθεια ; Μια συνήθεια που έχει όλα τα καλά και τα κακά της συνθήκης της; Αν είναι κάπως έτσι, ζούμε υπό την σκέπη ενός σαθρού βασιλείου,που μας έχει επιβληθεί με τρόπους που όλοι μας έχουμε για κάποιο λόγο ξεχάσει. Αν πάλι, όπως λέει ο φίλτατος Πόε, όσα βλέπουμε είναι ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο, τότε σημαίνει ότι είμαστε φαντάσματα στο βασίλειο του ύπνου. Αυτή η υπερ-αισθητική σκέψη αν και τραβηγμένη στα άκρα της, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την συμπαγή υλικότητα της πραγματικότητας. Την καταργεί μόνο μέσα στο λόγο και η πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται, ούτε απειλείται από τέτοιες επιθέσεις. Αντιθέτως, έχει την δυνατότητα να εξορίζει όσους την αντιμάχονται με τέτοιους τρόπους , είτε στα μοναστήρια, είτε στα σκοτάδια των ποικίλων ουσιών, είτε σε ουτοπικούς παραδείσους. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις τους εγκολπώνεται σαν ριζοσπάστες της πολιτικής , είτε της τέχνης, δίνοντας τους την δυνατότητα να την ανανεώσουν.

Είναι νομίζω σαφές, ότι ο γιόγκι στις όχθες του Γάγγη, ο μοναχός, οι μύστες της μαγείας, οι επαναστάτες, οι καλλιτέχνες, οι ουτοπιστές, συμβατικά ανήκουν σε αυτό που θεωρούμε τον κόσμο του πραγματικού, σε ένα κόσμο που τους δημιουργεί μια καθημερινή ασφυξία. Σε ένα κόσμο στον οποίο σκαρφίζονται χιλιάδες τρόπους για να τον αποφύγουν πετυχημένα ή όχι. Η πραγματικότητα μπορεί να φαίνεται αρκετά σίγουρη και να μην χρειάζεται να επιβεβαιώνει συνεχώς την ισχύ της, όμως έχει αξιομνημόνευτες διαρροές, μέσα στη μακραίωνη ιστορία της. Μπορεί αυτοί που την λατρεύουν να είναι περισσότεροι και αυτό να την εφησυχάζει, όμως πολλά παιδιά της σαλπάρουν για την εξερεύνηση άλλων πραγματικοτήτων φανταστικών ή μη. Δεν μαθαίνουμε πολλά νέα για αυτές τις διαφορετικές πραγματικότητες. Ίσως γιατί ακόμα και όταν ο αέρας μεταφέρει ψιθύρους για αυτές, εμείς έχουμε στραμμένη αλλού την προσοχή μας, ίσως κιόλας γιατί δεν μας ενδιαφέρουν καν άλλες πραγματικότητες, αλλά μόνο η δική μας.

Ότι και να συμβαίνει τα σημάδια επιβεβαιώνουν σε κάποιο μέτρο την ύπαρξη τους. Ακόμα και όταν σχηματίζονται όχι μέσα στη φαντασία, αλλά υπαρκτά, οι δημιουργοί τους λίγα πράγματα προτίθενται να κοινωνήσουν για τα περιεχόμενα τους. Όποιος θέλει να τις γνωρίσει θα πρέπει να τις πλησιάσει με προσοχή και κυρίως να είναι διατεθειμένος να ξεχάσει τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζει. Έτσι σταδιακά και με αυξημένη την προσοχή του, συνειδητοποιεί μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Είναι πολλοί που εγκλωβίζονται μεταξύ αυτών των πραγματικοτήτων, αδυνατώντας να δεχτούν τη καινούργια ή να απορρίψουν το παλιά πραγματικότητα, γιατί το να μετασχηματίσεις τα όσα γνωρίζεις κάθε άλλο παρά εύκολο είναι σαν διαδικασία. Είναι πάλι άλλοι που εισχωρούν τόσο βαθιά στο καινούργιο κόσμο που τους ανοίγεται, που ο κόσμος που έζησαν για κάποια χρόνια είναι απλώς μια μάλλον θλιβερή ανάμνηση.

“Δηλαδή ακόμα και το βασίλειο της πραγματικότητας κάποια στιγμή μπορεί και να πεθάνει ; Να πεθάνει οριστικά ;” ρώτησε το εγγονάκι την γιαγιά του. Ο παππούς άκουσε την ερώτηση καπνίζοντας την πίπα του μπροστά από το τζάκι και μειδίασε με μια δόση πίκρας. Ποτέ στη ζωή του δεν είδε το βασίλειο της πραγματικότητας να κινδυνεύει να πεθάνει. Παρέμεινε σιωπηλός και περίμενε την απάντηση της γιαγιάς.

Η γιαγιά κοίταξε τον εγγονό της και τα μάτια της έλαμψαν. Κοίταξε την “σκούπα” της στη γωνιά του δωματίου και είπε :“Όταν πέθανε η Πραγματικότητα, ήμουν ακόμα μικρό κορίτσι…..” και άρχισε την ιστορία της !!!