Οι Αναμορφωτές και οι Διαμορφωτές της Αρνητικής Όψης

Όταν ο άνθρωπος περπάτησε με κάποιο μυστήριο τρόπο επάνω στη επιφάνεια του πλανήτη, γεννήθηκε αυτόματα και το σχέδιο της Αναμόρφωσης, του ίδιου αλλά και του πλανήτη. Οι άνθρωποι, μην ξέροντας τον λόγο που βρέθηκαν να υπάρχουν και να ζουν, ξέροντας όμως, ότι τελικά θα πεθάνουν, βάλθηκαν να αλλάξουν τα πάντα στους εαυτούς του και στο γύρω τους φυσικό περιβάλλον, με τρόπο άτακτο και τις περισσότερες φορές να στερείται μιας δομημένης συνείδησης. Ανέκαθεν το μεγάλο μυστήριο για τον άνθρωπο ήταν ο λόγος της ύπαρξης του. Η ατροφία αυτή του ανθρώπου, τον οδήγησε είτε στο να φαντάζεται , είτε στο να εφευρίσκει συνεχώς καινούργια νοήματα, που θα του καλύψουν το αρχικό κενό του. Εν τέλει όμως, την τρύπα που δεν μπορείς να καλύψεις, πάντοτε θα είναι μια τρύπα, που θα παραμένει ανοικτή και δεν θα γεμίζει με τίποτα.

Θα ήταν πιο σοφό ο άνθρωπος να εστιαστεί με περίσκεψη στο πρόβλημα του, παρά να κάνει κινήσεις, που δεν είναι τίποτα περισσότερα από μια απεγνωσμένη προσπάθεια συγκάλυψης του. Η αλήθεια είναι, ότι προσπάθησε να το κάνει αυτό, αλλά βρέθηκε μπροστά του, ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα : το πρόβλημα αν υπάρχει ή όχι Θεός που τον δημιούργησε. Όμως, η ύπαρξη ή μη του Θεού, του έθεσε το ζήτημα ,αν αυτό που φαντάζεται υφίσταται ή αν αυταπατάται. Τελικά, επειδή μπερδεύτηκε και πόνεσε,προτίμησε να δώσει εμπιστοσύνη κυρίως στον εαυτόν του και σε εκείνο που μπορούσε να αποδείξει, μέσα από τις παρατηρήσεις του. Έχει μια γοητεία να αποδεικνύεις χειροπιαστά αυτό που σου συμβαίνει, έτσι ο άνθρωπος ανακάλυψε την επιστήμη και την λογική.

Οι κινήσεις του ανθρώπου, όπως είπαμε, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,ποτέ δεν έκλεισαν το κενό μέσα στη ύπαρξη του. Στο τέλος πάντοτε καραδοκούσε μια πληγή : ότι και να κάνω, ότι και να σκεφτώ, όσο και να απολαύσω, στη τελική με περιμένει ο θάνατος. Επίσης ένα μεγάλο μυστήριο. Έρχομαι από το άγνωστο και στο άγνωστο πηγαίνω.

Ο άνθρωπος όμως είναι μια ύπαρξη, που έχει μάθει να αξιοποιεί τα όπλα , με τα οποία έχει προικιστεί. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του, είναι η απίστευτη δύναμή του να προσαρμόζεται, να μην εγκαταλείπει τον αγώνα του και να εφευρίσκει συνεχώς καινούργιες μορφές και πατέντες για να ανανεώνει την θέληση του. Μια θέληση που ακουμπά σε ένα ανεξιχνίαστο ψυχικό δυναμικό, που αντλεί από την μυστηριώδη καταγωγή του. Το ψυχικό αυτό δυναμικό δεν είναι αμιγές, αλλά ακραία διπολικό. Παλεύει συνεχώς ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. Η μάχη αυτή που διαπερνά ολόκληρο το ανθρώπινο είδος μέσα στη ιστορία του, καθιστά τον άνθρωπο ικανό για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Όμως, μέσα από αυτή την εξαντλητική σύγκρουση, κατορθώνει να εκλεπτύνει τον τρόπο που όλο και πιο σύνθετα αντιλαμβάνεται τον εαυτόν του και τον γύρω του κόσμο. Είναι μια πορεία που έχει πολλά πισω-γυρίσματα, άστοχες επιλογές, αργή εξέλιξη . Πολλές στιγμές τα πράγματα φαίνεται σαν μην κυλάνε καθόλου και κάποιες άλλες, κινούνται με ταχύτητα που ξαφνιάζει. Όμως αν σκεφτούμε από που ξεκινήσαμε ,που είμαστε, τον χρόνο που μας διατέθηκε, ακόμα και αν είμαστε δυσαρεστημένοι με την εξέλιξη μας ,πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι, που εξακολουθούμε να υπάρχουμε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Μιας και η ύπαρξη μας πλέει μέσα στα αχαρτογράφητα κύματα του χρόνου , δίχως πυξίδα, δίχως προδιαγεγραμμένη κατεύθυνση, με μόνο τελικά όπλο την θέληση για να ζήσουμε.

Συνήθως, οι τετριμμένες αυτές παρατηρήσεις, χάνουν την αξία τους μέσα στη ένταση των προβλημάτων της καθημερινής ύπαρξης. Γιατί το πρωταρχικό και εν τέλει το πλέον ουσιώδες κρύβεται ντροπαλά, για να δώσει στη θέση του σε εκείνο που με ανούσιο θόρυβο θέλει να επιβληθεί. Θέλω με πολύ φτωχά λόγια να πω, ότι η ύπαρξη είναι θαύμα, η αναπνοή είναι θαύμα, ο αγώνας για την ζωή είναι θαύμα, η αγάπη είναι θαύμα, εδώ πάνω που περπατάμε είναι θαύμα, ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι θαύμα..... !!! Ακόμα και όταν για όλα αυτά τα θαύματα αντιστοιχεί μια φρίκη πάλι και αυτό ένα θαύμα είναι.

Θα μπορούσαν να ειπωθούν και έχουν ειπωθεί πολλά για τα αρνητικά της ζωής των ανθρώπων. Όσα έχουν ειπωθεί είναι μέσα στη πραγματικότητα. Μέσα στο ατελές, το θετικό και το αρνητικό θα αναπαράγονται διαρκώς. Αρκεί το να διακρίνεις και τα δύο και να αναγνωρίζεις την προσφορά τους. Δίχως το αρνητικό δεν θα υπήρχε καμία εξέλιξη, δεν θα υπήρχε καμία επιλογή. Δίχως το θετικό δεν θα υπήρχε το θαύμα, δεν θα υπήρχε η ομορφιά !!! Η διαμάχη τους, είναι η αιώνια μάχη που δίνει η συνείδηση για να βρεθεί κάποια στιγμή στη επικράτεια της ενότητας.

Εκεί που οι αντιθέσεις είναι παρούσες και διαχρονικά αναπάντητες, είναι αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα να συναντήσεις τους υπερασπιστές τους.

Οι Αναμορφωτές είναι οι άνθρωποι εκείνοι,-σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι και ολόκληρα κινήματα- που παλεύουν για την πρόοδο των πλευρών της ζωής που έχουν “παγώσει”. Έχουν διαφορετικά ονόματα ανάλογα με τον τομέα στο οποίο επιδρούν. Π.χ αν ασχολούνται με την επαφή του ανθρώπου με το Θείο, ονομάζονται Δάσκαλοι της Σοφίας ή Μύστες, αν τους ενδιαφέρει το κοινωνικό πρόβλημα αποκαλούνται Επαναστάτες , αν ανοίγουν ορίζοντες στη επιστήμη τους αποκαλούμε Πρωτοπόρους Ερευνητές, αν πάλι η δραστηριότητα τους επεκτείνεται σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς τους αποκαλούμε Ιδιοφυΐες. Είναι και κάποιοι που η δραστηριότητα τους είναι να κάνουν μόνο ότι είναι καλό. Αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν ιδιαίτερο όνομα και πολλές φορές δεν τους ξέρει και κανένας, μια που δεν αρέσκονται σε δημοσιοποίηση της δραστηριότητας τους .Προφανώς αυτές είναι κάποιες ελάχιστες κατηγορίες από του Αναμορφωτές, μια που οι πλευρές της ζωής είναι πολλές και όλες έχουν τους μικρούς ή μεγάλους Αναμορφωτές τους. Παράλληλα και αντίθετα με αυτούς υπάρχουν και οι Διαμορφωτές της Αρνητικής Όψης, εκείνοι δηλαδή που συνειδητά και με συνέπεια θέλουν να στρέψουν την ζωή και τους ανθρώπους της σε σκοτεινές πλευρές. Συνήθως είναι αόρατοι στα μάτια του απλού κόσμου, όχι επειδή ντρέπονται για τις πράξεις τους, αλλά γιατί οι ίδιοι και οι πράξεις τους οφείλουν να κινούνται στο σκοτάδι, που είναι και ο φυσικός τους χώρος.

Ένας αόρατος πόλεμος αιώνιος και ανηλεής υπάρχει ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές . Ένας πόλεμος που τις περισσότερες φορές αρνείται να υποπέσει στη αντίληψη των απλών ανθρώπων. Όμως οι νίκες και οι ήττες αυτής της διαμάχης, είναι αυτές που καθορίζουν ριζικά τις συνθήκες που η ανθρωπότητα άλλοτε βυθίζεται στη στάση και άλλοτε παίρνει βαθιές ανάσες ελευθερίας και συνείδησης. Η διαμάχη αυτή υπήρχε, υπάρχει και από ότι φαίνεται θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι το τέλος της ιστορίας. Η επίσημη ιστορική έρευνα αρνείται να εξηγήσει το αντικείμενο της με βάση αυτή την σύγκρουση. Προτιμά να εξετάζει τα εντελώς επιφανειακά στοιχεία, ίσως και από φόβο για εκείνο που θα αποκαλυφτεί. Ίσως όμως και διότι, μερικές φορές, η άγνοια μπορεί να είναι και σωτήρια για όλους .

Όπως και να έχει, οι πλευρές αυτές των Αναμορφωτών και των Διαμορφωτών της Αρνητικής Όψης, ανήκουν στη πρωτοπορία του κόσμου μας. Οι δύο αυτές ομάδες φαίνεται να μην θέλουν να ξεχάσουν το βασικό ερώτημα του ανθρώπου: Γιατί είμαι εδώ. Από που έρχομαι . Που πάω !!!

Οι θεοί τους, τα πιστεύω του, οι πράξεις τους,διαφέρουν ολοσχερώς. Σπρώχνουν την συνείδηση τους στα απώτατα άκρα του κύκλου. Οι κινήσεις τους, σαν το βότσαλο που πέφτει στη ήρεμη λίμνη και δημιουργεί κύματα αναταράξεων, δημιουργούν θετικές και αρνητικές δονήσεις μέσα στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή η συνεχής μεταβολή ανάμεσα στη στάση και την κίνηση, στη ανθρωπιά και την αποκτήνωση, στη αδικία και το δίκιο, στη ανάπτυξη όλο και πιο διευρυμένων δυνατοτήτων και στη καθήλωση στα τετριμμένα, στο παλιό και στο καινούργιο, κάνει την ζωή να προχωρά , με τρόπους όχι πάντοτε αρεστούς, αλλά τουλάχιστον δεν της επιτρέπει να ακινητοποιηθεί. Αφού λοιπόν η ζωή δεν παραμένει σε μόνιμη στάση και τα ανθρώπινα όντα που ζωογονεί κινούνται και αυτά. Έτσι, η ύπαρξη συνεχώς ανακτά το ενδιαφέρον της, ακόμα και στις στιγμές που φαίνεται να το έχει χάσει ολοσχερώς.

Αν ο Θεός υπάρχει,τότε ο άνθρωπος είναι από τα μεγαλύτερα μικρά του θαύματα. Αν πάλι δεν υπάρχει,πράγμα δύσκολο, και ο άνθρωπος έχει προκύψει από μια ιδιοτροπία  του φυσικού κόσμου, τότε παίζοντας με “σημαδεμένα χαρτιά” κατόρθωσε να επιβάλλει τον εαυτόν του ως θαύμα. Υπό αυτή την έννοια, ας του δικαιολογήσουμε κάπως την έπαρση και τον ναρκισσισμό του !!!!

“Ευχαριστήρια” γράμματα.....

Το μακρινό 2015 έστειλα ένα Ευχαριστήριο γράμμα στους αφέντες αυτού του κόσμου

Δεν ξέρω αν το έλαβαν ποτέ, ούτε και αν αισθάνθηκαν ευφορία, που ένας πιστός υπηρέτης τους εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του, για το θεάρεστο έργο τους. Δεν παρεξηγώ αν δεν το διάβασαν, μια που αναγνωρίζω ότι καθημερινά έχουν απίστευτο φόρτο εργασίας, για να βρουν τρόπους , να με κρατάνε ικανοποιημένο. Γιατί πάντοτε παραμένω ανικανοποίητος και δυσαρεστημένος.

Η δυσαρέσκεια είναι η μοίρα αυτών που υπηρετούν, αυτό είναι μια σοφή αλήθεια. Κάτι που τα θεϊκά όντα που μας κυβερνούν, δύσκολα αντιλαμβάνονται. Νομίζουν ότι κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, για να μας κρατάνε ευχαριστημένους και μερικές φορές, πραγματικά πληγώνονται από την στάση μας. Την θεωρούν σαφώς αδικαιολόγητη και υποτιμητική για τις προσπάθειες που καταβάλλουν για την ικανοποίηση μας. Αυτή η σχέση αφέντη και υπηρέτη, πολλοί ματαιόδοξοι συγγραφείς παρεξήγησαν στο παρελθόν και προσπάθησαν να την στηλιτεύσουν. Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι αυτή η σχέση στηρίζει διαχρονικά αυτό τον υπέροχο πολιτισμό μας και το βασικότερο μέλημα όλων μας θα έπρεπε να είναι η διατήρηση της αιωνίως !!!

Συχνά όμως, μια μερίδα υπηρετών αγανακτεί με την αδιατάρακτη μακροβιότητα αυτής της σχέσης και εξεγείρεται βιαίως. Αυτό βεβαίως είναι μια καταδικασμένη και σαφώς καταδικαστέα πράξη , απέναντι σε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που κυβερνούν αυτό τον κόσμο. Προσπαθεί να μειώσει την αξία της συνεισφοράς τους μέσα στο κοινωνικό σύνολο και να αμαυρώσει την εικόνα τους. Βεβαίως δεν το κατορθώνει, αντιθέτως, αμαυρώνονται οι ίδιοι που τελούν αυτές τις επαίσχυντες πράξεις. Δικαιολογημένα ο περισσότερος κόσμος αγανακτεί με την στάση τους, επειδή κυρίως του χαλάει αυτή την απύθμενη ευτυχία μέσα στη οποία διάγει τον βίο του. Αυτή η αδικαιολόγητη δυσαρέσκεια μιας μερίδας υπηρετών, εκνευρίζει μοιραίως και τους έκπληκτους άρχοντες, οι οποίοι αισθάνονται τόσο βαθιά προσβεβλημένοι από την αχαριστία των υπηκόων τους, που ενώ λυπούνται για την πράξη τους, δίνουν, είναι αλήθεια, εντολές σε κάποιους άλλους ανθρώπους που διαφυλάσσουν την τάξη της κοινωνίας, να σταματήσουν τις αντιδράσεις. Αυτοί τώρα αισθάνονται διπλά προσβεβλημένοι. Από την μια γιατί θίγονται αδικαιολόγητα οι άρχοντες και από την άλλη γιατί δεν κατανοούν την αυθάδεια εκείνων που αντιδρούν. Έτσι, γίνονται κάπως καταπιεστικοί και ομολογουμένως βίαιοι. Όμως δεν έχουν και τα δίκια τους ; Άμα το δούμε και από μια άλλη πλευρά, έτσι βγάζουν το μεροκάματο τους. Είναι κάπως δυσάρεστες αυτές οι καταστάσεις.

Από το 2015 και μετά λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Κρίση είχαμε, κρίση έχουμε. Φτώχεια είχαμε, φτώχεια εξακολουθούμε να έχουμε. Κατά τα φαινόμενα αυτό με την κρίση και την φτώχεια δεν πρόκειται να αλλάξει. Όμως αντί να το δούμε με θετικό μάτι, μερικές φορές το μάτι μας τυφλώνεται. Γιατί η φτώχεια και η κρίση μας δίνει την δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Μας εξαγνίζει με κάποιο τρόπο. Τώρα τελευταία μάλιστα εμφανίστηκε και μια επιδημία , έτσι το επίπεδο της δυσκολίας ανέβηκε σε μεγαλύτερο επίπεδο και μας δίνει την δυνατότητα να πραγματώσουμε την ρήση ενός περίεργου φιλοσόφου, που λέει ότι : “εκείνο που δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό”.

Την όμορφη αυτή ατμόσφαιρα συμπλήρωσε ο θάνατος ενός μαύρου άνδρα σε μια μακρινή χώρα, που για κάποιους λόγους δικούς της, δεν της αρέσει το μαύρο χρώμα. Σε αυτή την χώρα οι μαύροι άνθρωποι, ενώ οι υπέροχοι ηγέτες της τους αγαπούν, οι φύλακες της κοινωνικής τάξης τους μισούν. Αυτό δεν αλλάζει και παρόλο που συνεχώς λένε καλά λόγια για τους μαύρους ανθρώπους , αυτοί οι φύλακες μάλλον δεν τα ακούνε και σκοτώνουν μαύρους ανθρώπους που κάνουν, όπως λένε, πολλές αταξίες. Αφού έγινε αυτό , αυτή η μερίδα των αιωνίως δυσαρεστημένων βγήκε στους δρόμους με άγριες διαθέσεις απαιτώντας δικαιοσύνη. Μου φαίνεται παράλογο να απαιτείται δικαιοσύνη σε ένα τόσο δίκαιο κόσμο. Εντάξει, μερικές φορές γίνονται και λάθη, αλλά να προβάλλεις αίτημα δικαιοσύνης, μου φαίνεται γελοίο. Όλα είναι δίκαια στο κόσμο μας,δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό ;

Ας αφήσουμε πίσω μας αυτό το μεμονωμένο θλιβερό επεισόδιο,που πραγματικά εύχομαι από καρδιάς να λυθεί από τους πεφωτισμένους άρχοντες μας τάχιστα, για να μην έχουν άλλα προβλήματα οι άνθρωποι,που θα τους κάνουν να χάσουν την πολύτιμη διάθεση τους.

Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν είναι αρκετά τα λόγια για να ευχαριστούμε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που μας διοικούν, με βασικό άξονα την φροντίδα τους και την αγάπη τους για μας. Αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι αφιλοκερδώς σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο τους προς χάριν μας και πολλές φορές δεν λαμβάνουν την ευγνωμοσύνη που τους αξίζει. Όσοι αδίκως τους κριτικάρουν θα πρέπει να ντρέπονται. Όλοι οι υπόλοιποι, λοιπόν, θα πρέπει να υψώσουμε σθεναρά την φωνή μας σε ένα απλό αλλά ουσιαστικό “ευχαριστώ”.

Ακόμα και αν δεν ακούτε τα φτωχά μου λόγια, θεϊκοί μου άρχοντες, ξέρω βαθιά μέσα μου, ότι πάντοτε περπατάτε στο πλάι μου, ακόμα και όταν δεν καταλαβαίνω την παρουσία σας.

Σας ευχαριστώ και πάλι, ο παντοτινός δούλος σας !!!!

Αιτίες των συνωμοσιολογικών θεωριών.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων, σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, όσοι χλευάζουν και σιχαίνονται τις συνωμοσιολογικές θεωρίες και εκείνοι που τις αγαπούν. Είναι καθαρό, ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα συμβαίνοντα στο κόσμο και οι μεν και οι δε, διαφέρει ριζικά και ως προς την ουσία και ως προς την ερμηνεία. Πολιτικά, αν θα μπορούσε να τους εντάξει κάποιος, οι αντίθετοι με τις συνωμοσιολογικές θεωρίες ανήκουν σε αυτό που αποκαλούμε το αριστερό φάσμα της πολιτικής σκηνής. Στους ακραιφνείς υπερασπιστές της διαφωτιστικής σκέψης. Η ερμηνεία του κόσμου αυτής της πλευράς γίνεται με αυστηρούς κοινωνικό-οικονομικούς όρους. Οι εραστές των θεωριών συνωμοσίας, αντίθετα, ανήκουν στο δεξιό φάσμα της πολιτικής σκηνής. Η σκέψη τους είναι αντι-διαφωτιστική και παραδοσιοκρατική. Κάποιες φορές τα πολιτικά όρια ανάμεσα στις δύο πλευρές, δεν είναι τόσο στεγανά. Κυρίως όμως αυτό που συμβαίνει είναι, ότι οι δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται και να χλευάζονται μεταξύ τους, παραμένοντας σταθερά στις θέσεις τους.

Οι θεωρίες συνωμοσίες τα τελευταία 100 χρόνια γνωρίζουν την πλήρη άνθιση τους. Ειδικά με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την χρήση των υπολογιστών και του διαδικτύου, αξιοποίησαν την δυνατότητα της τεχνικής επικοινωνίας, για να γίνουν ευρύτερα γνωστές. Βάθυναν το εύρος των θεμάτων τους σε πάρα πολλούς τομείς και έκαναν γνωστούς τους ερευνητές των θεμάτων τους, σε σημείο που αρκετοί από αυτούς να το κάνουν επάγγελμα. Τα θέματα με τα οποία ασχολείται η συνωμοσιολογία καλύπτουν ένα ευρύτερο φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Από το διάστημα και τους εξωγήινους, μέχρι τα υπόγεια της γης και τις φυλές που κατοικούν στα βάθη της. Όμως και η κοινωνικο-πολιτική δεν διαφεύγει από τα ενδιαφέροντα της. Οι μυστικές εταιρίες και η δράση τους, τα σχέδια της ελίτ αυτού του κόσμου, αποτελούν από τα πιο αγαπημένα θέματα της συνωμοσιολογίας.

Η συνωμοσιολογική σκέψη και των εκφραστών της, που από πολλούς χαρακτηρίζεται τουλάχιστον απλοϊκή, βασίζεται κατά κύριο λόγο στη αρχέγονη διαμάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Υπάρχει το στρατόπεδο του καλού και το στρατόπεδο του κακού. Φαίνεται να μην υπάρχουν ενδιάμεσες γκρίζες ζώνες, αλλά ούτε και διαλεκτικές σχέσεις αναμεταξύ τους . Ο κόσμος ελέγχεται κυρίως από τους κακούς, που στη προσπάθεια τους να διατηρήσουν την εξουσία τους εφευρίσκουν τεχνικές και μεθόδους για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους . Ο κόσμος κατά βάση είναι υπόδουλος και εξαπατημένος. Η ευθύνη του για την κατάσταση του ελαχιστοποιείται ή μηδενίζεται. Ξεφεύγει από την συγκεκριμένη κατάσταση, όταν αντιλαμβάνεται την συνολική εξαπάτηση που παίζεται στη πλάτη του και χρίζεται σε υπερασπιστή του καλού. Η σκέψη αυτή έχει ένα έντονο στοιχείο ρομαντισμού. Απλοποιεί το κόσμο σε μεγάλο βαθμό, αλλά συγχρόνως του αποδίδει και ένα βαθύτερο νόημα και σκοπό. Το καλό δεν οφείλει μόνο να δηλώνει την παρουσία του, αλλά πρέπει και να νικήσει στη μάχη του με το κακό.

Κομμάτια και αποσπάσματα των συνωμοσιολογικών θεωριών συγκεκαλυμμένα ή μη, έχουν κρυφτεί μέσα σε βιβλία ,σε τραγούδια , ακόμα και στη κοινή συνείδηση, όταν κοιτά με καχυποψία αυτά που συμβαίνουν. Ικανότατοι συγγραφείς έχουν προσπαθήσει να ερμηνεύσουν του πως αναπτύχτηκε αλλά και πως σιγά-σιγά εξαπλώθηκε αυτό το φαινόμενο, που στη εποχή μας παλεύει ανάμεσα στη χλεύη και την άκρατη αποδοχή.

Τρεις παράγοντες έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο στη ανάπτυξη των συνωμοσιολογικών θεωριών στη κλίμακα που το αντιμετωπίζουμε σήμερα. Παράγοντες που το διαφωτιστικό πνεύμα ισχυρίστηκε ότι θα αντιμετωπίσει και απέτυχε, κατά την γνώμη μου, παταγωδώς.

Η απουσία ενός πραγματικού νοήματος μέσα στο κόσμο.

Η ολοένα και πιο δυσδιάκριτη διαφορά της αλήθειας από το ψέμα.

Η ολοένα και σε μεγαλύτερο βαθμό αυξανόμενη διαχειριστική ανισοτιμία αυτού του κόσμου.

Ζούμε σε ένα κόσμο που το κοινωνικό του νόημα καθίσταται ολοένα και πιο ζητούμενο, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει καν. Ο καθένας βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να εφεύρει, ζώντας μέσα στη κοινωνία , ένα αποκλειστικά προσωπικό νόημα, για να μπορέσει να δώσει περιεχόμενο στη ζωή του. Αυτή η στάση είναι βαθιά προβληματική, μια που το άτομο μοιάζει να έχει χάσει την επαφή του με τον κοινωνικό ιστό και δρα σαν κινείται σε ένα ιδιωτικό κόσμο, σε διαρκή σύγκρουση με το περιβάλλον του. Το τέλος των κυρίαρχων ιδεολογιών του προηγούμενου αιώνα , η κατάπτωση των θρησκειών, αλλά και ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που ενδίδει μετά μανίας στη κατανάλωση ακόμα και του ίδιου του εαυτού του, έκανε το νόημα να χάσει το νόημα του. Οι σχέσεις και η επικοινωνία ρυθμίζονται από το άμεσο όφελος, το συμφέρον. Με κάποιο τρόπο είναι σαν όλοι να ιδιωτεύουμε, με την κακή έννοια.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον που το ψέμα είναι καθολικά κυρίαρχο, η αναζήτηση ψηγμάτων της αλήθειας αποκτά όλο και περισσότερο στοιχεία εμμονής. Πίσω από το κάθε τι φαίνεται να κρύβεται κάτι που αποκρύπτεται. Η τάση αυτή μπορεί να οδηγεί αρκετές φορές στη φαντασιοπληξία ,αλλά δεν μπορεί κάποιος να την απορρίψει εντελώς. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος έχει έντονο παρασκήνιο και όσο η πρόσβαση σε αυτό που συμβαίνει γίνεται απροσπέλαστη, τόσο οι θεωρίες συνωμοσίας παίρνουν σάρκα και οστά. Όσο η εξουσία γίνεται ανορθολογική στα πεπραγμένα της, τόσο θα αναπτύσσονται από την άλλη πλευρά ανορθολογικά μέσα για την προσπελάσουν. Σε αυτές τις συγκρούσεις είναι αρκετά εύκολο να χαθείς αλλά συγχρόνως και να αντιλαμβάνεσαι πράγματα που αδυνατείς να αποδείξεις.

Οι δυνάμεις της εξουσίας έχουν συνεχώς και πάντοτε την ανάγκη για υποταγμένους ανθρώπους. Κατέχοντας την διάθεση και τα μέσα διευρύνουν συνεχώς την απόσταση ανάμεσα στους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους. Την διαχείριση του κόσμου την αντιλαμβάνονται, χοντρικά, σαν εκ γενετής προνόμιο απέναντι στη πλέμπα των ηλιθίων και αδυνάτων που διοικούν. Και οφείλουν να την διατηρήσουν αδιατάρακτη. Πρωταρχικά, στη επιβολή του προσωπικού τους νοήματος για τον κόσμο, που συμβατικά το αποκαλούμε νόημα, μια που ο κόσμος που δημιουργούν και ονειρεύονται να κατασκευάσουν είναι ένας νεκρός κόσμος. Έτσι, μη μπορώντας να εκδηλώσουν σαφώς την πρόθεση τους, μηχανορραφούν αδιάλειπτα οικειοποιώντας οτιδήποτε εχθρικό προς αυτούς, με το να καθιστούν καρικατούρα του πραγματικού. Έτσι, ακόμα και κάποιες από τις θεωρίες συνωμοσίας μπορεί  να είναι η συνωμοσία της εξουσίας, για να αποκρύψει εκείνο που πραγματικά δεν πρέπει να αποκαλυφτεί.

Αν, πιθανόν, ρίξαμε κάποιο φως στα αίτια των συνωμοσιολογικών θεωριών, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να φανταστούμε τι ρόλο πρόκειται να παίξουν στη συνέχεια μέσα στο κόσμο μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ανάλογα με ποια πλευρά το αντιμετωπίζει κανείς, οι συνωμοσιολογικές θεωρίες θα αυξάνονται και θα αποτελέσουν και προμετωπίδα σε κάποιο βαθμό της ενόχλησης στο κυρίαρχο σύστημα . Η ρομαντική υπόσταση των θεωριών αυτών βρίσκει μια καλή θέση στη καρδιά των ταπεινωμένων. Το μυστήριο και η εξερεύνηση του, ακόμα και στις πιο ταπεινές του εκδοχές, δίνει ένα νόημα στους ερασιτέχνες και επαγγελματίες ανορθολογικούς ερευνητές της αναζήτησης της αλήθειας που κρύβεται πίσω από τα βουνά των ψεμάτων.

Όμως το ερώτημα πάντοτε παραμένει : Είμαστε ικανοί πραγματικά να βρούμε την αλήθεια, ή αυτό που κάθε φορά νομίζουμε ότι έχουμε βρει δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που είχαμε πάντοτε στη σκέψη μας και που ψάχνει την επιβεβαίωση του μέσα στο υπαρκτό κόσμο ; Σε αυτό το ερώτημα συνωμοσιολόγοι και μη, αν είμαστε τίμιοι στις προθέσεις μας θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή και απάντηση.

Το πλανητικό χωριό νοσεί !!!!

Όταν ένας  άνθρωπος παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα ασθένειας στη αρχή υπάρχει μια σχετική έκπληξη. Η διατάραξη της ομαλότητας πάντα προκαλεί έκπληξη. Είναι σαν να διερωτάται ο άνθρωπος, γιατί να του συμβαίνει αυτό. Πως μπορεί να του συμβαίνει αυτό. Την έκπληξη διαδέχεται το πρώτο κύμα φόβου. Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει κάποια στιγμή το φάσμα του θανάτου του. Το ξέρει, ότι αυτό θα συμβεί, αλλά στο βαθμό που όλα πηγαίνουν πρίμα, φροντίζει με κάποιο τρόπο να το ξεχνά. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει την διαρκή συνείδηση αυτής της αναπόφευκτης κατάληξης. Στο βαθμό που τα συμπτώματα της ασθένειας γίνονται όλο και μεγαλύτερα, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο φόβος που τον καταλαμβάνει. Συμβαίνει όμως και κάτι που είναι περίεργο. Παρόλο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πλέον ότι νοσεί και παρόλο που το νόσημα του μπορεί να καταλήξει σε κάτι όλως δυσάρεστο, το μόνο που επιδιώκει είναι να επιστρέψει στη προηγούμενη ομαλότητα του. Σχεδόν ποτέ δεν σκέφτεται, ότι είναι ακριβώς η προηγούμενη φαινομενική του ομαλότητα που τον οδήγησε στη θέση που βρίσκεται τώρα.

Γιατί μάλλον, θα ήταν σωστό να ειπωθεί, ότι αν αυτή η ομαλότητα ήταν πραγματικά ομαλή και όχι φαινομενική, δεν θα τον είχε οδηγήσει σε αυτό το σημείο.

Ένα από τα πλέον δύσκολα πράγματα, ίσως το δυσκολότερο, είναι να ζεις την ζωή σου συνειδητά. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, θέληση, διαύγεια και προπάντων να πιστεύεις, ότι η γνώση του ποιος είσαι και του πόσο συνειδητά ζεις, έχει πραγματική αξία για σένα και τους γύρω σου. Η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ επαινείται θεωρητικώς, πρακτικώς τα αποτελέσματα της μάλλον χωλαίνουν. Το προβληματικό σε αυτή την ιστορία με το να ζεις συνειδητά, βρίσκεται στη πεποίθηση, ότι όλοι νομίζουμε, ότι κατέχουμε την αρετή αυτή και ότι ήδη την εξασκούμε. Πράγμα που μάλλον δεν συμβαίνει, διότι αν συνέβαινε, τότε τα αποτελέσματα είτε ατομικά αλλά και σαν πλανητική κοινωνία, θα ήταν κάπως καλύτερα. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για το το σημαίνει να ζεις την ζωή σου συνειδητά, πράγμα που όμως θα έστρεφε την συζήτηση σε διαφορετική κατεύθυνση.

Ζω μέσα σε κοινωνία σημαίνει, ότι αναγκαστικά ή μη, οφείλω να συσχετίζω τις πράξεις μου με την υπόλοιπη κοινωνία. Ό,τι κάνω και ό,τι κάνουν οι υπόλοιποι έχει διαρκώς επιπτώσεις στη ζωή μου και στη ζωή των άλλων. Έτσι διαρκώς πρέπει να είμαι σε μια σταθερή επαγρύπνηση για το πιθανό αποτέλεσμα των κινήσεων μου. Οι κινήσεις μου έχουν ιδιάζουσα αξία και για μένα και για τους άλλους . Όσο αγνοώ ή παραμελώ ή πηγαίνω ενάντια σε αυτό τον κανόνα δρώντας με αποκλειστικό γνώμονα εκείνου του πράγματος που με βολεύει ή με συμφέρει, τόσο δημιουργώ ενδεχόμενες δυσλειτουργίες. Στο βαθμό που αυτές οι δυσλειτουργίες συσσωρεύονται, από όλες τις πλευρές, τότε η κορύφωση τους, κάποια στιγμή, θα προκαλέσει την έκρηξη τους. Τότε οι πιθανότητες αντίδρασης θα είναι αναγκαστικά περιορισμένες, μια που ο “πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”, όπως αναφέρει και η σοφή παροιμία. Όσο μια κίνηση έχει μπει σε λειτουργία, υπάρχουν περιθώρια να την τροποποιήσεις , αν ενδεχομένως δεν μπορούσες να την αποφύγεις. Όταν φτάνει ένα βήμα από την κορύφωση της , τότε τα περιθώρια ανατροπής της είναι σαφώς ελάχιστα.

Η ανθρώπινη κοινότητα από την στιγμή που βρέθηκε πάνω στο όμορφο αυτό πλανήτη, εκτέθηκε σε άπειρους κινδύνους. Το ότι εξακολουθεί να υφίσταται είναι ένα μικρό θαύμα. Το πρώτο μέλημα της ήταν να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που προερχόταν από το φυσικό περιβάλλον και το ζωικό βασίλειο . Τα κατάφερε καλά, ως προς αυτό, σώζοντας τον εαυτόν της, αλλά καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον και το ζωικό βασίλειο σε ένα μεγάλο βαθμό. Σε όλους μας είναι γνωστό αυτό οδοιπορικό της ανθρώπινης κοινότητας. Επίσης, κανείς δεν ήταν αμέτοχος σε κάποιο βαθμό και μέτρο σε αυτή την κίνηση της ανθρωπότητας μέσα στη πορεία των αιώνων. Ο άνθρωπος  καθώς αναδείχτηκε σε "κυρίαρχο ον"ανέδειξε μαζί με αυτόν την αξία της”δύναμης” σε κυρίαρχη επιδίωξη των ανθρώπινων κοινωνιών. 

Ξεκινώντας μάλιστα από την θέση του αδύναμου, όταν αναδεικνύεσαι νικητής και δυνατός, είναι μια εμπειρία που σε χαράζει για πάντα. Όταν η "δύναμη" αναδεικνύεται σαν η κυρίαρχη αξία της κοινωνίας των ανθρώπων, τότε το βήμα για την εξασκήσεις και στη ίδια την κοινωνία και σε όσους είναι αδύναμοι δεν είναι πολύ μεγάλο. Τα ονόματα που η "δύναμη" διάλεξε κατά καιρούς για να κρύψει τον εαυτό της , έχουν αλλά και δεν έχουν πολύ σημασία. Στο βάθος πάντοτε υπήρχε αυτή.

Κάπως έτσι χοντρικά φτάσαμε μέχρι εδώ. Κανείς δεν μπορεί να κρίνει όλη την ιστορία και τους ανθρώπους της. Χιλιάδες δικαιολογίες μπορούν να υπάρξουν σε υπεράσπιση της ανθρωπότητας . Εκατομμύρια αναγκαιότητες μπορούν να βγουν από το ντουλάπι της ιστορίας, για να εξηγήσουν εκείνα που δεν μπορούν να εξηγηθούν φυσιολογικά. Έφταιγε εκείνος και ο άλλος . Πάντα πρέπει να υπάρχει εξιλαστήριο θύμα, για να κρυφτεί η αλήθεια που βαραίνει όλους. Όμως κάθε φορά που φτάναμε στο συμβάν της έκρηξης , πάντοτε η συνείδηση κρυβόταν και άφηνε την ελπίδα να προσπαθεί να ονειρευτεί την εποχή που δεν θα διακατέχεται από το στίγμα. Αυτή η εποχή δεν ήρθε ποτέ μέχρι σήμερα και αμφιβάλλω πολύ κατά πόσο θα έρθει κάποτε. Γιατί η εποχή της ελπίδας απαιτεί μια εργασία, που δυστυχώς σχεδόν κανείς, αλλά και η ανθρώπινη κοινωνία σαν σύνολο αρνείται να αναλάβει.

Από την ιστορία, ας περάσουμε με ελαφρά πηδηματάκια στο εργαστήρι που παράγεται η ιστορία, στο παρόν. Εδώ λοιπόν στο σήμερα η εποχή της ελπίδας, ακόμα βρίσκεται στη σφαίρα της ελπίδας . Αντιθέτως, φαίνεται να αναδύεται μια εποχή που είναι δυστοπική. Τώρα η δύναμη φορά τα φορέματα της οικονομίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Έχει μεγαλώσει πια και ένα φόρεμα δεν είναι αρκετό. Με αυτά βγαίνει την βόλτα της. Σχεδιάζει άλλα κόλπα, πιο εκλεπτυσμένα. Μπορεί να σκεφτεί την εαυτόν της με όρους παγκοσμιότητας. Η παγκοσμιότητα, όπως το κάθε τι, έχει δύο όψεις και εξαρτάται κυρίως από την πρόθεση εκείνου που την πραγματώνει. Σε κάποιο ιδανικό σενάριο, το να σκέφτεσαι τον πλανήτη ως ολότητα, ως ένα αρμονικό σύνολο οντοτήτων που συνεργάζονται για την γενική ευημερία και ευτυχία, σε αρμονία με την φύση και τα ζώα αυτού του πλανήτη, είναι μια πολύ όμορφη προοπτική. Όπως είπαμε όμως αυτή η προοπτική ως όμορφο όνειρο μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι κακό να ονειρεύεται κανείς, το κακό είναι να ξυπνάει και να πρέπει να ζήσει στη αντίθετη πλευρά, στη πλευρά της δυστοπίας. Γιατί, δυστυχώς αυτή η πλευρά είναι και ολοσχερώς πραγματική.

Ας παρακολουθήσουμε λίγο αυτή την δυστοπική πραγματικότητα. Εδώ, το ψέμα διαστρέφει την αλήθεια με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο ονομάζεται αναγκαιότητα για να ζήσουμε. Οι άνθρωποι αξιολογούνται με βάση του πόσο ικανοί είναι να θέσουν στη κατοχή τους άλλους ανθρώπους. Η αδυναμία είναι ελάττωμα και η φτώχεια είναι πραγματικότητα των αδυνάτων. Μια ελίτ ανθρώπων αποφασίζει για την μοίρα ενός ολόκληρου πλανήτη. Αν θα φάει, αν θα ζήσει, του πως θα ζήσει, πάντα με γνώμονα το να μην θιγεί το θεϊκό συμφέρον της ελίτ. Η φύση, οι άνθρωποι και τα ζώα υποφέρουν καθημερινά, με απόβλητα, με βιομηχανικούς ρύπους, με μόλυνση όλων των μορφών. Οι ασθένειες οργιάζουν, εξολοθρεύοντας εκατομμύρια ανθρώπους , ενώ στα εργαστήρια τους οι επιστήμονες ονειρεύονται την αθανασία και την τεχνητή νοημοσύνη. Πέπλα ηλεκτρομαγνητικής μόλυνσης καλύπτουν τον πλανήτη και το χώρο πάνω από τον πλανήτη χιλιάδες δορυφόροι κάνουν βόλτες κοιτώντας τους κατοίκους του. Όμως οι “ασύλληπτες” αυτές διάνοιες που διοικούν οραματίζονται περαιτέρω ανάπτυξη, που στη ουσία είναι απλώς η επαυξημένη δυσλειτουργία των προαναφερθέντων. Τουλάχιστον να περνάγαμε καλά μέσα σε όλα αυτά ; Όχι δεν περνάμε καλά και για να την βγάλουμε καθαρή, ας είναι καλά τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά. Α!! ξέχασα, μέσα σε όλη αυτή την πανδαισία που μας περιβάλλει και που πολλοί την αποκαλούν πολιτισμό, ξέχασα λοιπόν, τους πολέμους, τις σφαγές πληθυσμών , τις φυλακίσεις, την κρατική βία, τους μετανάστες, τους......... όλο και κάτι θα ξεχνάω.

Εκεί λοιπόν που περνούσαμε "ωραία και όλα κυλούσαν κατ΄ευχή"  πλάκωσε και ο κορωνοιός . Πανδημία. Ο θάνατος κυκλοφορεί στους δρόμους αόρατος. Οπότε ευκαιρίας δοθείσης, έπεσε και καραντίνα ολική στο πλανήτη. Για πρώτη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας, το μεγαλύτερο μέρος της, μένει εγκλεισμένο στο σπίτι. Να μια “ομορφιά” που δεν την είχαμε ζήσει ποτέ. Ούτε ως αφήγηση από τους παλιότερους. Ένα ολοκαίνουργιο εκθαμβωτικό συμβάν. Αν θα έλεγα ότι αυτή η κατάσταση είναι βούτυρο στο ψωμί, των αρχόντων, μάλλον κάποιοι θα με κατηγορούσαν σαν κακοπροαίρετο. Ποια άλλη εξουσία κατόρθωσε να μαντρώσει τον πλανήτη σπίτι του και να τον αναγκάσει να βγαίνει με δελτίο στους δρόμους ; Καμία !! Βέβαια είχε και την βοήθεια του ιατρικού κατεστημένου, που τις τελευταίες μέρες συναγωνίζεται την οικονομία, για την πρωτοκαθεδρία στις προτιμήσεις των πολιτών και της εξουσίας. Μια κουβέντα για την ιατρική πρέπει να ειπωθεί. Η ιατρική είναι μια ιερή επιστήμη, πολύτιμη και αναγκαία ακόμα και σήμερα, που ο τρόπος που ασκείται σηκώνει πολύ κουβέντα. Αχρείαστη να είναι για όλους, αλλά η αξία της είναι διαχρονική και αξίζει τον σεβασμό όλων. Για αυτό ακριβώς τον λόγο,θα ήταν καλό νομίζω με όλο το θάρρος, να τιμήσει το όνομα της και την βοήθεια που έχει προσφέρει στη ανθρωπότητα και να μην γίνει το άλλοθι και το στήριγμα της εξουσίας, για να επιβάλλει στη ανθρωπότητα ένα καθεστώς, που όμοιο του δεν έχει υπάρξει ποτέ !!!!

Το πλανητικό χωριό νοσεί και νοσεί σοβαρά. Τα αίτια της νόσου του δεν βρίσκονται στο συγκεκριμένο πανδημικό ιό. Είναι πιο βαθιά και πολύ πιο σοβαρά. Είναι πολύ λίγες λίγες οι πιθανότητες, κάποιοι να ασχοληθούν σοβαρά με αυτά. Ξεχνάμε πολύ εύκολα και κυνηγάμε το καρότο, χωρίς να βλέπουμε το μαστίγιο πίσω από αυτό. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες εγκλεισμού, διαβάζω πολύ συχνά οργισμένα γράμματα και κείμενα ανθρώπων που δημοσιεύονται και μιλούν για την επόμενη μέρα και για την αντίδραση που πρέπει να υπάρξει. Πραγματικά θα ευχόμουν αυτή η οργή να μπορούσε να μετουσιωθεί σε μια βαθιά συνείδηση, που να μπορούσε να επιφέρει μια αλλαγή στις συνθήκες και στους τρόπους που ζούμε. Δυστυχώς, ειλικρινά λυπάμαι που το λέω, δεν διατηρώ πολλές ελπίδες πλέον. Όμως ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει στο αύριο.

Ζούμε σε  μια κομβική εποχή. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν, μπορεί να είναι  δύσκολες. Σε τέτοιες περιόδους τα βασικά είναι τα πλέον αναγκαία. Το ότι ζούμε ακόμα, είναι η βασική προϋπόθεση όλων των άλλων. Χρειάζεται να στραφούμε στα κομμάτια του εαυτού μας και των σχέσεων με τους άλλους, που μας ενδυναμώνουν, για να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει και πιθανόν αυτό που μέλλεται να μας συμβεί. Δεν ζούμε στο παρελθόν, δεν ζούμε στο μέλλον, ζούμε στο τώρα, όμως είναι αναγκαίο να μη χάσουμετην ιστορική μας μνήμη. Μέσα στο εργαστήρι που λέγεται συνείδηση και είναι το ιερό μας, πρέπει να επιλέγουμε συνεχώς το καλό και το ωφέλιμο για μας και τους άλλους, εξερευνώντας τα λάθη μας και σχεδιάζουμε τις κινήσεις εκείνες που δεν θα τα επαναλαμβάνουν. Θέλουν να μας πάρουν τα πάντα, κάνοντας την ζωή μας ένα άσχημο, νεκρό τοπίο. Κανείς όμως δεν μπορεί να σκλαβώσει την ζωή, χωρίς να αντιμετωπίσει αναπόφευκτα την μήνη της !!!!

Ζωή εν οίκω.

Το καλό στοιχείο στις σκοτεινές μέρες που περνά η ανθρωπότητα είναι, ότι εκείνο που θεωρούσαμε ξεχασμένο κάτω από το χαλάκι της συνείδησης, έρχεται ξανά στο φως . Όποιο και αν είναι αυτό. Γιατί δυστυχώς, σπρώχνουμε με όλους τους τρόπους, βασικά θέματα της ύπαρξης μας , σε μια περιοχή που η νύκτα της συνείδησης είναι ο αφέντης. Ζούμε την ζωή μας με την αυταρέσκεια, ότι είμαστε μάλλον αθάνατοι, ενώ στη πραγματικότητα είμαστε δραματικά ευάλωτοι στο παραμικρό. Προσποιούμαστε ότι είμαστε ηρωικά πλάσματα και αφήνουμε το φόβο με την πρώτη ευκαιρία να γίνεται ο μοναδικός μας σύντροφος. Αντιδρούμε συνεχώς για το οτιδήποτε και την ίδια στιγμή καταπίνουμε αμάσητα την πρώτη διαταγή. Με όλα αυτά και πολλά άλλα, νομίζουμε ότι ζούμε, ενώ η επιβίωση είναι το δραματικό καθημερινό μας καθήκον. Ζούμε με ψέματα γιατί η αλήθεια των πραγμάτων έχει πάψει να μας ενδιαφέρει. Δεν ξέρουμε πια να την αναζητάμε.

Είναι αποθαρρυντικό να βρίσκεσαι συνεχώς πίσω από τα γεγονότα, που στη συνέχεια οι επιπτώσεις τους θα σου καθορίσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της επιβίωσης σου. Χτες ήταν η οικονομική κρίση , σήμερα είναι ο κορωνοιός, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Ενδιάμεσα, υπάρχουν τα εκάστοτε μέτρα, που για κάποιο λόγο είναι πάντοτε φρικώδη. Όμως ανεξάρτητα από τα γεγονότα και τα μέτρα που παίρνονται για να εξομαλυνθεί η κατάσταση, που ομολογουμένως ποτέ δεν φτιάχνει, αλλά με κάποιο τρόπο γίνεται όλο και χειρότερη, υπάρχουν κάποιες παρενέργειες που δρούνε παράλληλα και είναι εξίσου σημαντικές. Όπως λόγου χάριν ο φόβος, που αποκτά δραματικές διαστάσεις και διαχέεται σε όλο το κοινωνικό ιστό και ύπουλα σου μιαίνει όλες τις κινήσεις σου. Δεν είναι κακό να φοβάται κάποιος, ούτως ή άλλως όλα γύρω μας σε προδιαθέτουν για να φοβάσαι, κακό είναι να μην μπορείς να δεις τίποτα πέρα από τον φόβο σου. Όπως και νάχει όταν σε κατακλύζει , όλοι το έχουμε νοιώσει αυτό, δεν είναι πολύ καλός σύμβουλος για να σκεφτείς καθαρά. Όμως ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες το να μπορείς να σκεφτείς κάπως καθαρά, είναι πολύ σημαντικό. Γιατί όταν ο φόβος σε κρατάει από τα αρχίδια και δεν μπορείς να σκεφτείς , κάποιοι παραδίπλα οργανώνουν την επόμενη μέρα σου και ποτέ δεν την οργανώνουν με καλό σκοπό ή για την δική σου ευτυχία. Σημαντικά πράγματα αποφασίζονται πάντοτε στις σκοτεινές ώρες, που πάντοτε ενδύονται τον μανδύα του απολύτως αναγκαίου. Ποτέ σε αυτές τις στιγμές κανείς δεν σκέφτεται αν τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχτεί αλλιώς. Τα συμβαίνοντα κατακλύζουν το τοπίο και καταργούν την όποια ιστορία τους, που προδίκαζε την έκβαση τους.

 Υπάρχουν εργαστήρια που επεξεργάζονται ιούς για βιολογικό πόλεμο, αυτοί οι ιοί θα κάθονται αιωνίως φρόνιμοι μέσα στους δοκιμαστικούς σωλήνες, ή κάποια στιγμή θα θελήσουν να βγουν και παραέξω για να πάρουν αέρα ; Ατυχήματα πάντοτε συμβαίνουν !!! Υπάρχει λόγος να υπάρχουν αυτά τα εργαστήρια; Θα απαιτήσει κανείς να καταργηθούν ; Μάλλον όχι. Όπως δεν έγινε και πριν. Το Τσέρνομπιλ και στη Φουκοσίμα μας έφεραν πολύ κοντά στο χάος, αλλά επειδή την γλυτώσαμε, φροντίσαμε να ξεχάσουμε. Αντιθέτως, έχουμε πλημμυρίσει από πυρηνικά εργοστάσια που μας καθησυχάζουν, ότι είναι αρκούντως ασφαλή. Όταν θα γίνει η “στραβή” θα τρέχουμε να πάρουμε μέτρα και θα βγάζουμε δακρύβρεχτους λόγους στη τηλεόραση.

Πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε, ότι πάνω σε αυτό τον πλανήτη υπάρχουν πολύ επικίνδυνα αξεσουάρ και το χειρότερο είναι ότι τα χειρίζονται και επικίνδυνοι άνθρωποι. Όσο τα πράγματα ξεφεύγουν, τόσο ο κίνδυνος μεγαλώνει για “ατυχήματα”, για μέτρα, για ολοκληρωτικό έλεγχο ακόμα και σε περιοχές που μέχρι σήμερα το πρωί θα φάνταζαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ως πότε θα ξυπνάμε έκπληκτοι και φοβισμένοι ;

Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η επιστήμη είναι στο πλευρό μας, θα πρέπει να θυμούνται, ότι πολλά από τα φρικώδη που συμβαίνουν κατά καιρούς, η επιστήμη είναι εκείνη που τα έχει προκαλέσει. Η επιστήμη θέλει να τα αποδίδει σε αναγκαστικές παράπλευρες απώλειες και να καθησυχάζει την συνείδηση της αυτο- ναρκισσευόμενη με τα επιτεύγματα της και τις ελεύθερες ώρες της να διασκεδάζει, κοροϊδεύοντας την ηττημένη θρησκεία. Όμως οι κοροϊδίες δεν απαλύνουν τις ενοχές και τα λάθη και κυρίως δεν μπορούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Η ανθρώπινη λογική επαρκεί μέχρι του σημείου, που θα πρέπει να υποταχτεί στο θαύμα και στο μυστήριο. Όταν αρχίζεις να χλευάζεις το μυστήριο και αποπειράσαι να το αντικαταστήσεις, τότε ανοίγεσαι στη προοπτική της καταστροφής.

Ο άνθρωπος στη ιστορία του έχει υποστεί απίστευτα δράματα. Με κάποιο τρόπο έχει επιβιώσει, θρηνώντας κάθε φορά για τις απώλειες του. Επίσης, έχει μια άκρως ενδιαφέρουσα σειρά εμπειριών στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να χάνει την ελευθερία του. Την όποια ελευθερία του. Δεν είναι ευχάριστες εμπειρίες αυτές για τον άνθρωπο, όμως θα πρέπει να του αναγνωριστεί, ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατορθώνει να βρει το πέρασμα στη επόμενη φάση και να ανανεώσει την ανάγκη του να ζήσει ελεύθερος . Είτε με το χιούμορ, είτε με την αντίσταση, είτε με το κουράγιο του, είτε με ότι βρίσκει πρόχειρο στο δρόμο του, στέλνει συνεχώς το μήνυμα του στη ιστορία και στους καταπιεστές του, ότι είναι αναγκασμένος να ζήσει ελεύθερος και να αναζητά την εκπλήρωση της ύπαρξης του. Τα σχέδια που κατά καιρούς εξυφαίνονται για την καθυπόταξη του σε όλα τα επίπεδα , μπορεί να επιτυγχάνουν να ανακόψουν πρόσκαιρα την πορεία του, αλλά δεν μπορούν να ανακόψουν οριστικά τον δρόμο του. Άλλωστε στο δρόμο για την τελική λύτρωση, είναι πιθανό να χάσεις όλες τις μάχες εκτός από την τελευταία.

Περνάμε μια δύσκολη περίοδο, απομονωμένοι στα σπίτια μας, με τον φόβο πάλι να θέλει να μας κυριεύσει. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του φόβου να θέλει να μας κυριεύσει. Γύρω μας, μας περιτριγυρίζουν ειδήσεις για το παρόν μας και το μέλλον μας που δεν είναι καθόλου ευχάριστες. Τα συμβαίνοντα ανεβάζουν τα επίπεδα της αβεβαιότητας. Αυτά είναι τα αρνητικά, αλλά δεν υπάρχουν μόνο αυτά. Δεν είμαστε μόνο αυτά. Είμαστε και τα γέλια που περνάνε μέσα από τις γραμμές των τηλεφώνων και των πληκτρολογίων, η έκρηξη του χιούμορ, το κουράγιο, η λύπη μας για όσους χάνονται, ο αγώνας όσων βοηθούν μέσα στα νοσοκομεία εκείνους που αρρώστησαν,τα τραγούδια από τα παράθυρα, είμαστε η κοινωνία των ανθρώπων, που για κάποιες στιγμές μπορούμε να σκεφτούμε εκτός από το εγώ είμαι, το εμείς Είμαστε.

Μέσα στη σύγχυση και την ανασφάλεια, θα ήταν καλό αν μπορούσαμε να στρέψουμε την προσοχή μας στο σθένος μας, αυτή την κρυμμένη μας δύναμη, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντέξουμε σε αυτό που συμβαίνει στο σήμερα αλλά και εκείνο που θα ξημερώσει αύριο.

Ζώντας μέσα στη κοινωνία των θεατών.

Κανονικά, σε κάποιες εποχές, πρέπει να πάψεις να μιλάς και να γράφεις. Απλώς δεν έχει νόημα. Επίσης, δεν θα πρέπει να ασκείς καμιά κριτική σε τίποτα, μια που η κριτική στα πράγματα που συμβαίνουν στη εποχή σου, έχει αξία, όταν απευθύνεται σε ανθρώπους με στοιχειώδη κρίση. Η προβληματικότητα που χαρακτηρίζει κάποιες εποχές, δεν σηκώνει κριτικές. Είναι πιθανόν να τα βγάλεις πέρα με το χιούμορ, μια που το χιούμορ είναι μια κριτική, που εντέλει προκαλεί και γέλιο, για όσους βέβαια το κατανοούν.

Αν εντέλει αποφασίσεις να μιλήσεις, μπορείς να το κάνεις για λόγους προσωπικής ψυχοθεραπείας, χωρίς να πληρώνεις τίποτα. Είναι σαν να μιλάς με τον εαυτόν σου δηλαδή, αλλά δίνεις στη διαδικασία και κάποια δημοσιότητα. Αντιφατικό μεν, αλλά μπορεί να έχει κάποια προσωπικά οφέλη.

Με αυτή την εισαγωγή, προσπαθώ να σας βάλω μέσα στα προβλήματα του ανθρώπου που αποφασίζει τελικώς να πει κάτι. Θα μου πείτε, εδώ ο κόσμος χάνεται, δεν υπάρχει χώρος και ανοχή για τέτοια θέματα και αντιφάσεις. Έχετε και σεις τα δίκια σας και εμένα να σας τα πρήζω. Αυτό που κάνει την κατάσταση ευκολότερη είναι ότι δεν υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες, ούτε εσείς τις έχετε από μένα, ούτε και το αντίθετο. Δυστυχώς !!

Στο σύγχρονο σύστημα των κοινωνιών, είμαστε όλοι θεατές σε έργα που αποφασίζουν εκείνοι που μας ορίζουν, φανεροί και κρυφοί. Αυτοί αποφασίζουν το ποιο έργο θα ανέβει στη κάθε σεζόν και σε ποιο θέατρο. Υπάρχουν έργα για πολύ κλειστούς κύκλους και έργα που θα παιχτούν στα μεγάλα θέατρα του κόσμου και το κοινό που θα τα παρακολουθήσει, θα είναι πολύ μεγάλο και με ακριβό εισιτήριο. Όμως ποτέ η σχέση του έργου και των θεατών δεν πρόκειται να διαταραχτεί. Οι σκηνοθέτες στις κουίντες τους και οι θεατές στις καρέκλες τους, να γελάνε ή να κλαίνε παρακολουθώντας. Μερικές φορές το κοινό εξοργίζεται από το έργο και μπορεί να συμπεριφερθεί λιγότερο κόσμια, από ότι περιμένουν οι σκηνοθέτες, όμως και για τέτοιες στιγμές, υπάρχει από την μεριά των σκηνοθετών πρόνοια. Σχεδόν πάντοτε όλα επανέρχονται στη τάξη. Το βασικό είναι να μην διαταράσσονται οι δεδομένοι ρόλοι. Του σκηνοθέτη και του θεατή. Η βιομηχανία της “διασκέδασης” όσο σκληρή και αν είναι, πρέπει να λειτουργεί με όλα τα μέσα.

Όσοι γεννήθηκαν θεατές και δεν μπόρεσαν να γίνουν ποτέ σκηνοθέτες, είναι σαφές, ότι δεν γνωρίζουν τα μυστικά των σκηνοθετών. Αυτό έχει τις συνέπειες του. Δεδομένου ότι οι σκηνοθέτες έχουν πολλά μυστικά και κόλπα που τους δίνει και η ανάπτυξη της τεχνολογίας σε φοβερό βαθμό, οι θεατές είναι πολύ εύκολο να πιαστούν κορόιδα. Σε πολλά επίπεδα, συναισθηματικά αλλά και σε επίπεδο λογικής. Ζώντας ως θεατής, παρακολουθείς το έργο και ασυναίσθητα ταυτίζεσαι με αυτό. Μπαίνεις μέσα στη ροή του, παρακολουθείς την λογική που αυτό θέλει να ακολουθήσεις . Μοιράζεσαι τα αισθήματα των ηθοποιών, πονάς και χαίρεσαι με τις περιπέτειες τους. Σε πολλά έργα καλείσαι να είσαι εσύ ή εγώ ο ηθοποιός. Παίζεις τον ρόλο με την ψυχή σου, γιατί διψάς για αυτή την δημοσιότητα που σου δίνει η παράσταση και το χειροκρότημα. Συχνά μπορείς να ξεχνάς, ότι το αόρατο και σταθερό χέρι του σκηνοθέτη σου, σε έχει οδηγήσει να παίξεις στη συγκεκριμένη παράσταση. Όσο τα χρόνια περνούν ξεχνάς σιγά-σιγά το ποιος είσαι, από που ξεκίνησες και που βρίσκεσαι αυτή την στιγμή. Με κάποιο τρόπο γίνεσαι οι ρόλοι σου και δεν θυμάσαι, ότι πάντοτε ήσουν θεατής σε έργα που άλλοι έξυπνα δημιούργησαν.

Νομίζεις με τον καιρό, ότι το να είσαι θεατής σου δίνει κάποιες μυστικές δυνάμεις, σαν να μπορείς να είσαι μέσα και έξω από το έργο. Όμως ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε θεατές και μόνο θεατές. Δεν γίναμε ποτέ σκηνοθέτες της πραγματικής μας ζωής.

Ένα παράπλευρο πρόβλημα με τους θεατές είναι ότι επειδή στη πραγματικότητα ζούνε σε ένα φανταστικό κόσμο, χάνουν δίχως να το καταλαβαίνουν την ισορροπία τους. Δεν κατανοούν σε ικανοποιητικό βαθμό την διαφορά ανάμεσα σε αυτό που σκέφτονται, σε αυτό που θέλουν να πράξουν και σε αυτό που μπορούν, σε σχέση με τον ρόλο τους ως θεατές. Έτσι πολλές φορές παρουσιάζεται το φαινόμενο να σκέφτονται άλλα , να πράττουν άλλα και να ισχυρίζονται επίσης άλλα. Μοιάζουν να έχουν το στίγμα μιας περίεργης ηλιθιότητας, ενώ οι ίδιοι φαντάζουν στα μάτια τους σαν υπερβολικά έξυπνοι και ικανοί για όλα. Καταλήγουν με περίεργους πονοκεφάλους και ευτυχώς που υπάρχουν οι ασπιρίνες. Ή ένας καλός ύπνος ή μια σύντομη αποχή από τα έργα που παίζονται μπροστά τους και για τα οποία οι γνώμες που εκφέρουν σχεδόν πάντοτε οδηγούν σε παγίδες, που καλοστημένα περιμένουν τον καθένα για να πληρώσει την βλακεία του.

Η κοινωνία των θεαμάτων και των θεατών μπορεί να μην είναι τόσο πολύπλοκη όσο φαίνεται, αλλά πάντως δεν είναι στη ευχέρεια των θεατών να την επιλύσουν, μια που για την λύση της όμως απαιτείται μια ανεκτή ευθυκρισία, που φαίνεται ότι με τα χρόνια όλο και πιο δυσεύρετη γίνεται. Ο Λόγος κυνηγάει την εικόνα και η ψευδής συναισθηματική έξαρση κατακλύζει τον κοινωνικό βίο, παράγοντας τραγικές κωμωδίες, οι οποίες σύντομα γίνονται δράματα, στα οποία όλοι σκηνοθέτες και θεατές σε μεγάλες λεκάνες πλένουν τα χέρια τους, βρίζοντας ο ένας τον άλλον.

Για τους μεν σκηνοθέτες η λύση πάντοτε ήταν απλή. Όσο το έργο τους είχε απήχηση, η μαμά μου έλεγε “όταν τρώμε δεν μιλάμε”. Όταν το φαγητό τελειώσει νάναι καλά τα απομνημονεύματα. Για τους θεατές όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, μια που οι αβαρίες πάντοτε πληρώνονται από εκείνους που έκαναν την ηλιθιότητα τους επιστήμη. Γιατί αβαρίες πάντοτε υπάρχουν και τις περισσότερες φορές είναι και δυσβάσταχτες.

Η ψυχοθεραπεία μου για σήμερα έλαβε τέλος. Δυστυχώς, δεν ξελάφρωσα όσο ανέμενα. Δεν πειράζει όμως, πιθανόν να υπάρχει και συνέχεια σε κάπως πιο ιδιωτική φάση.

Κάποιοι που θα με κατηγορήσουν ότι μιλώ για τους θεατές με αυστηρά λόγια, είναι πιθανόν να μην αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους σε αυτό το ρόλο και δικαίως να εκνευρίζονται. Θα ήθελα όμως να τους διαβεβαιώσω, ότι αυτό που περιέγραψα στα μέτρα της δυνατότητας μου και της κατανόησης μου, συμπεριλαμβάνει και μένα με ελάχιστες εξαιρέσεις . Όλοι με κάποιο τρόπο ζούμε την προσωπική μας “σχιζοφρένεια”. Το σίγουρο είναι ότι ο καπιταλισμός μετατρέπει τους ανθρώπους όλων των αποχρώσεων σταδιακά σε ηλίθιους !!!!!

Απολογισμοί.

“We live as lost children,our adventures incomplete”

“Ζούμε σαν χαμένα παιδιά, τις ανολοκλήρωτες περιπέτειες μας.”

“Ουρλιαχτά προς χάριν του Σάντ” Γκυ Ντεμπόρ.

Σίγουρα δεν είδαμε “ επιθετικά σκάφη να καίγονται πέρα από τον Ωρίωνα” Ούτε “ακτίνες Γ να λάμπουν στο σκοτάδι κοντά στη Πύλη του Tannhauser”, ακόμα και οι πιο φλογερές φαντασιώσεις μας , πάντα είχαν το στίγμα μιας νοσηρής πραγματικότητας, που διάλεξε η εποχή μας για μας. Έτσι, οι περιπέτειες μας, είχαν τον στενό ορίζοντα του καταπιεσμένου, που προσπαθεί να σπάσει μόνο τις αλυσίδες, που του εγκλωβίζουν τα πόδια, αγνοώντας εκείνες που του δεσμεύουν τα χέρια ή που του κλείνουν τα βλέφαρα για να μην βλέπει τα κάγκελα που τον περιτριγυρίζουν.

Μια ιδιότυπη ορμή, που είχε την καταγωγή της, μέσα σε ιδέες για μια πιο πλούσια σε ελευθερία ζωή, που τα όρια της κανείς δεν είχε την διάθεση και την γνώση για να ορίσει, ήταν εκείνη που κινούσε τα βήματα μας. Χαμένοι, μέσα σε ένα κόσμο, που από καιρό είχε χαθεί, ανώνυμοι με δανεικά ονόματα, ψάχναμε μέσα στη νύκτα, εκείνο που φάνταζε σαν ανατολή. Ξεχωρίζαμε μέσα στα πλήθη που μας έπνιγαν, σαν οι ανόητοι μιας “εύφορης κοιλάδας”. Οι κοντινοί μας, ξέροντας ότι θα σπάσουμε πολύ σύντομα τα μούτρα μας, μας κοιτούσαν με περιέργεια και μερικές φορές με κάποια υποσυνείδητη ζήλια. Θα τους “στρώσει ο στρατός” έλεγαν ψιθυριστά μεταξύ τους . Όμως ούτε και αυτός μπόρεσε να κάνει το οτιδήποτε. Περάσαμε και δεν ακουμπήσαμε. Είμαστε τα τρελά παιδιά μιας τρελής εποχής, που ήθελε να ονειρευτεί το αδύνατο.

Ψάχναμε μέσα στα βιβλία την καταγωγή μας, διαβάζοντας όλους εκείνους που είχαν προϋπάρξει και σαν φλόγα μιας μυστικής αδελφότητας έκαιγαν τους αιώνες με τις ιδέες τους, μεταφέροντας το μήνυμα, με διαφορετικούς τρόπους . Γυναίκες και άντρες που για μας είχαν μια ηρωική διάσταση και ψελλίζαμε τα ονόματα τους με σεβασμό. Είχαμε και κάποιους που ήταν σύγχρονοι με μας, όμως πιο ταξιδεμένοι από μας.

Τα στέκια μας, οι πλατείες, τα πάρκα, ο δρόμος, ήταν μέσα στο κόσμο, αλλά ποτέ δεν μάζευαν όσους ήταν άσχετοι. Ίσως τους ξένιζαν οι μουσικές μας, τα ρούχα μας και η εμφάνιση μας. Πάντως, ποτέ δεν ήρθαν κοντά μας . Οι κουβέντες μας, είχαν ένα στοιχείο ακατανόητο για αυτούς. Μας θεωρούσαν ιδιότροπους, με εμμονές . Εξω-κοσμικούς.

Όταν έπεφτε η νύκτα, βγαίναμε στη γύρα. Αν το δούμε αντικειμενικά δεν κάναμε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ο έρωτας δεν έφευγε ποτέ από κοντά μας, ούτε η αναζήτηση για το περίεργο, όμως η νύκτα ήταν αγαπημένη και τις περισσότερες φορές την εξαντλούσαμε. Πολλές φορές , όταν τελείωνε αυτή η απέραντη νύκτα, άλλοι από μας πήγαιναν για ύπνο και άλλοι για δουλειά. Γιατί σχεδόν όλοι είχαμε το δικό μας σπίτι που ζούσαμε μαζί με του φίλους μας, γυναίκες και άντρες σε σχέσεις κάπως πολύπλοκες και ιδιαίτερες. Είναι δύσκολο να τις εξηγήσω.

Δεν ήταν όλα όμορφα στη περίεργη ζωή μας. Πολύ συχνά υπήρχαν προστριβές, αντιδικίες, μίση, ζήλιες και πάθη, διαφωνίες που έπαιρναν δυσανάλογη υπόσταση και που οδηγούσαν σε χωρισμούς. Εκεί ο υπόλοιπος κόσμος που αναγκαστικά κουβαλούσαμε μέσα μας , η πιο βαθιά και απροσπέλαστη αλλοτρίωση, μας έκανε να χάνουμε τον δρόμο μας και την αξιοπρέπεια μας. Αλλά και πάλι, πάντοτε πέφτεις και πάντοτε πρέπει να σηκωθείς στα πόδια σου. Είναι ένας συνεχής αγώνας για το ακατόρθωτο.

Ο χρόνος σε κείνες τις εποχές δεν έπαιζε και πολύ σημασία. Όμως τα χρόνια περνούν και οι συνθήκες αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουμε όλοι. Ένα κουβαράκι είμαστε με τα πάντα και τότε εμείς δεν το ξέραμε καλά αυτό. Έτσι κάποιες αλλαγές, που στο υπόλοιπο κόσμο ήταν γνωστές, για μας ήταν άγνωστες. Ίσως γιατί το παρόν που διαμορφώναμε με την ορμή μας, νομίσαμε ότι θα ήταν αιώνιο. Δεν ήταν έτσι και το πήραμε αυτό το μάθημα πικρά.

Έτσι οι χώροι μας αλώθηκαν από την πρόοδο, μουσικές μας έγιναν εμπορεύματα και πουλιόντουσαν χωρίς την ψυχή τους, τα σπίτια μας όλο και πιο πολύ έχαναν τους κατοίκους τους και σιγά-σιγά μετατράπηκαν σαν τα σπίτι από όπου είχαμε ξεκινήσει την ζωή μας. Οι όμορφες ιδέες μας για τον κόσμο άρχισαν να βάζουν νερά. Κάπου εκεί ήρθαν και οι πρώτοι απρόβλεπτοι θάνατοι δικών μας προσώπων. Φίλοι μας πέθαιναν, γονείς πέθαιναν, από διάφορες ουσίες άνθρωποι μας πέθαιναν. Η ζωή, μας περίμενε στη γωνία, δείχνοντας ένα άλλο πρόσωπο. Δεν μας ενθουσίασε αυτή η πλευρά της. Μοιραίως.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά , επιβεβαιώνοντας την ρήση του “ενός κακού μύρια έπονται” εμφανίστηκε και κάτι άλλο. Από το “μην δουλεύετε ποτέ” , περάσαμε στο “δουλεύετε συνεχώς και αδιαλείπτως”. Η κοινωνία είχε εξαντλήσει την υπομονή της με την πάρτι μας και αποφάσισε να ρίξει στο τραπέζι τα βαριά της όπλα. Το σθένος φαίνεται στα δύσκολα. “Μασάει η κατσίκα ταραμά ; Μασάει και φτύνει και το κουκούτσι.”. Έτσι λοιπόν δεν μασήσαμε ούτε εκεί. Με τις απώλειες μας βέβαια για να είμαστε και ειλικρινείς. Το σύστημα ρίχνοντας το βασικό του όπλο στο αγώνα εναντίον μας, πίστευε ότι θα καθυποτάξει την αντίσταση μας. Όμως το σύστημα λαθεύει, αν πιστεύει ότι η πραγματική ανάγκη για ένα διαφορετικό κόσμο, μπορεί να καθηλώσει τους ανώνυμους αυτού του κόσμου μέσω της μισθωτής εργασίας. Αντιθέτως, βαθαίνει την κριτική εναντίον του. Όσο ο κόσμος παγώνει μέσα από την εξαθλίωση της μισθωτής εργασίας, άλλο τόσο στρατιές μισθωτών αποκτούν συνείδηση της εξαθλίωσης τους. Άρα, οι λίγοι κάποια στιγμή γίνονται πολλοί.

Το παλιό πνεύμα και οι σχέσεις που μεγαλώνουν μέσα του είναι πολύ δύσκολο να χαθούν. Μάθαμε να ζούμε και μέσα τις αλλοιώσεις που έφερναν τα χρόνια και η μερικές φορές η ελαστική μας συνείδηση, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Καινούργιοι όροι και καινούργιες εμβαθύνσεις πλούτισαν το λεξιλόγιο και την σκέψη. Οι αναζητήσεις έγιναν όλο και περισσότερο εσωτερικές. Η περιπέτεια στο δρόμο έχασε κάτι από την αίγλη της, ο έρωτας μπερδεύτηκε περισσότερο με την αγάπη, η ζωή μέσα στο σύστημα έγινε όλο και περισσότερο ανόητη. Ότι ανεβαίνει κάποτε θα περάσει την κάμψη του. Όμως η παλιά φλόγα ποτέ δεν χάθηκε εντελώς, με το ένα ή τον άλλο τρόπο παρέμενε ανικανοποίητη.

Τα χρόνια περνούν και κάποια στιγμή διαπιστώνεις ότι μεγάλωσες . Τα πράγματα που έχεις ζήσει μακραίνουν και γίνονται “δάκρυα μέσα στη βροχή”. Σε κάποιες τέτοιες στιγμές από κάποια γωνίτσα της ύπαρξης σου σκάει το κεφαλάκι ενός ερωτήματος : η περιπέτεια έχει τελειώσει ; Είσαι ακόμα εκείνο το “χαμένο παιδί” που έχει την ορμή να παλέψει για κείνο που πάντα λίγοι ψιθυρίζουν στη καρδιά τους ; Ή είσαι το παιδί που χάθηκε στη δίνη του κόσμου ;

Είμαστε μια στιγμή μέσα στη απέραντη αιωνιότητα. Στη πραγματικότητα δεν έχουμε τίποτα δικό μας, όλα μας δωρίζονται για κάποια διάστημα. Δεν μπορούμε πολύ συχνά να αξιολογήσουμε την αξία αυτών των δώρων. Τους συμπεριφερόμαστε σαν να είναι δικά μας. Δεν είναι όμως έτσι. Στη ουσία το μόνο που έχουμε είναι η κηλίδα που θα αφήσουμε από το πέρασμα μας και που συνίσταται σε αυτό που αισθανόμαστε σε αυτό που σκεφτήκαμε και σε εκείνο που εντέλει θα πράξουμε Σε αυτό το επίπεδο το οτιδήποτε μετράει. Τα λάθη και τα σωστά, η χαρά και ο πόνος, η αδράνεια και συμμετοχή.

Ευγνώμων μπορεί να είναι κάποια ή κάποιος που έζησε με σθένος την εποχή του. Που έκανε το καλύτερο για τον εαυτό του, τους άλλους και την κοινωνία που μέσα της έζησε. Που όταν μετρηθεί, το καλύτερο του κομμάτι δεν θα είναι έξω από την ζυγαριά, αλλά θα είναι ολόκληρος επάνω της.

Η περιπέτεια δεν σταματά ποτέ. Μπορεί να αλλάζει τα πρόσωπα της συνέχεια, μπορεί να κρύβεται κάποιες εποχές σε σκοτεινά μέρη, όμως κοσμεί με την παρουσία της τον κόσμο. Είναι  η γλαφυρο-τραγική υπενθύμιση ότι η ζωή είναι ένα αιώνιο παιγνίδι και εμείς οι παίκτες που θα δοκιμάσουν τις δυνάμεις μας μέσα της.

Μέχρι την τελευταία αναπνοή, θα είμαστε παρόντες στη περιπέτεια της ζωής, ευγνωμονώντας στο θαύμα της !!!

Σκέψεις επάνω στη ύπαρξη των νόμων.

Νόμος : γραπτός κανόνας δικαίου που τίθεται από μια πολιτεία και που ρυθμίζει υποχρεωτικά τις σχέσεις κάθε πολίτη με την πολιτεία αυτή και με τους άλλους πολίτες.

Προέρχεται ετυμολογικά από το νέμω που σημαίνει δίνω, μοιράζω.

Όποιος δεν σέβεται τον νόμο διαπράττει παρανομία, είναι δηλαδή παράνομος, άρα η πολιτεία μπορεί να τον δικάσει για την πράξη του και να του επιβάλλει ποινές, ανάλογες με την φύση της παρανομίας του.

Οι νόμοι διαμορφώνονται από το νομοθετικό σώμα, που γνωρίζει τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε μια κοινωνία και απαντά σε αυτά τα προβλήματα με τους νόμους.

Στο βάθος των κοινωνικών σχέσεων, των ανθρώπων μεταξύ τους, των κρατών, των κοινοτήτων, της φύσης με το ανθρώπινο είδος, εκεί όπου τα σκοτάδια της ύπαρξης εμποδίζουν την καθαρότητα και το φως να εισχωρήσει, κρύβεται ένας υποτιμημένος “Εχθρός”. Ένας Εχθρός που το ανθρώπινο είδος έχει χρεωθεί από την αρχή τουλάχιστον της γνωστής του ύπαρξης και που περί της ουσίας και των αιτιών της ύπαρξης του, πολλές εξηγήσεις έχουν δοθεί , αλλά καμιά από αυτές δεν έχει κατορθώσει να τον καταβάλλει. Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις κάτι που είναι διάχυτο παντού και όταν συμπυκνώνεται τα αποτελέσματα του είναι καταστροφικά. Γιατί ο συγκεκριμένος εχθρός έχει την δυνατότητα να μαζεύεται και να απλώνεται με χαρισματική άνεση και να αποκτά συνεχώς δικαιολογητικά για να υπάρχει. Επιπρόσθετα, μπορεί συνεχώς να πολλαπλασιάζει τα “παιδιά” του, δίνοντας τους τόσο πολύπλοκα ονόματα και ύπαρξη, που κατορθώνει να συσκοτίζει τον τόπο από όπου προέρχονται. Έτσι επιτυγχάνει να διασπά την προσοχή στη ύπαρξη του και να διασφαλίζει την διαιώνιση του. Αν πρέπει κάτι να του αναγνωριστεί είναι ότι είναι έξυπνος και δολερός.

Οι νόμοι, κάποιοι κάποτε πίστεψαν, ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον “Εχθρό”. Η σκέψη δεν ήταν εξ αρχής κακή. Ο κοινωνικός ιστός, χρειαζόταν κάποιο πλαίσιο. Ο νόμος όφειλε να εκφράσει το αντικειμενικά καλό, το οποίο αφού θα αντλούσε την δύναμη του από την αντικειμενικότητα του, θα ήταν αρεστό και κοινωνικά . Ο νόμος δηλαδή θα συνδύαζε το καλό με το όφελος της κοινωνίας. Η σαφήνεια και η ορθολογικότητα του Νόμου , θα συνέτεινε προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο Νόμος κυρίως θα έπρεπε να ήταν δίκαιος και αμερόληπτος. Η σωφρονιστική διάσταση του Νόμου δεν πρέπει να μας διαφεύγει, άρα ο Νόμος με τη ευγένεια του θα διαμόρφωνε συνειδήσεις με πρόθεση σαφώς προς το καλύτερο.

Όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα στη θεωρητική τους κατεύθυνση και στις προθέσεις, αλλά υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει ένα μελανό σημείο. Ο Νόμος, μπορεί να ήθελε να αποτελέσει μια από τις βασικές κολώνες της κοινωνίας και να είχε και την ευγενή πρόθεση, πως θα μπορούσε όμως στη πράξη να διασφαλίσει την ακεραιότητα του και το ποσοστό καταστολής που του αναλογούσε ; Όπως γίνεται συνήθως, οι ευγενείς προθέσεις προσκρούουν με αρκετή φόρα στη πραγματικότητα της ζωής και τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα θεραπευτικά της ιδρύματα. Επίσης ο Νόμος  είχε λάβει σοβαρά υπόψιν του τον αόρατο “Εχθρό” ;

Όλες οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα έργα ανεξαρτήτου προθέσεωω,  όταν χάνουν την επαφή τους με το ζωντανό τους κομμάτι, πέφτουν σε κατάσταση αμήχανης νέκρωσης. Μπορεί να διατηρούν την αίγλη του σε κάποιο βαθμό, αλλά οι λόγοι για τους οποίους γεννήθηκαν, έχει προ πολλού παύσει να ισχύει. Χάνουν την ψυχή τους δηλαδή. Ακούω πολλούς ανθρώπους να συζητούν για ανεπίλυτα προβλήματα και τις περισσότερες φορές καταλήγουν την κουβέντα τους με μια σειρά από κλισέ εκφράσεις του στυλ: “δεν υπάρχουν νόμοι “ ή οι πιο προχωρημένοι λένε "νόμοι υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται. Είναι και κάποιοι καραμπινάτοι κρατιστές που νομίζουν ότι ευθύνεται το Κράτος, γιατί δεν μπορεί να επιβάλλει τους Νόμους. Κανείς δεν μπορεί να ζωντανέψει κάτι που εδώ και χρόνια είναι νεκρό. Επίσης κανείς δεν μπορεί να συμμορφώσει κανένα σε κάτι, που όλοι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, δεν εμπνέει πια καμιά εμπιστοσύνη, ούτε κανένα αίσθημα δικαίου. Κατασταλτικά ο Νόμος μπορεί να διατηρεί την ισχύ του, μια ισχύ όμως που την αντλεί από τον άρχοντα που τον εποπτεύει και από το πόσο είναι ισχυρές οι δυνάμεις καταστολής του αυτού του άρχοντα. Η ουσία των νόμων και η πιθανή του δυνατότητα να διαπαιδαγωγεί το άτομο και την κοινωνία ,πρέπει να παραδεχτούμε, ότι έχουν πάει διακοπές.

Οι κοινωνικές συνθήκες και τα πολιτικά συστήματα, ουδόλως ευνόησαν τον Νόμο. Είναι αλήθεια αυτό. Θέλησαν να τον οικειοποιηθούν για να επιβάλλουν τα δικά τους “όνειρα”. Όνειρα που και αυτά με το καιρό τους θα πάνε εκεί όπου ανήκουν . Στα πολυτελή νεκροταφεία της Ιστορίας. Έτσι οι Νόμοι κατέληξαν να είναι μια όμορφη σκέψη, που ποτέ δεν πήρε αυτό που πιθανά της άξιζε μέσα στη πραγματικότητα, αν πιστέψουμε στις προθέσεις της. Δεν νομίζουμε ότι αξίζει να μιλήσουμε για τους νομοθέτες. Γιατί κάθε ιδέα έχει ανάγκη εκείνον που θα την πραγματοποιήσει. Αυτό που μπορεί να αναφερθεί μόνο για τους νομοθέτες είναι ότι ήταν πάντα μέρος του προβλήματος, αλλά όχι ένας παράγοντας που θα το έλυνε.

Χρειάζονται οι Νόμοι τελικώς ή όχι ;

Δυστυχώς, σε ένα κόσμο, που δεν έχει αρχή, μέση και ευχόμαστε να έχει τέλος, στο κόσμο που ζούμε σήμερα δηλαδή, ο νόμος, ακόμα και από τις οποιοσδήποτε ενστάσεις να έχει κανείς, ακόμα και σε περίπτωση που δεν τον είχαμε ήδη εφεύρει, έπρεπε να καταβάλλουμε προσπάθειες να τον εφεύρουμε.

Εκείνοι που δεν συμπαθούν τους νόμους και βλέπουν σε αυτούς το χέρι των ισχυρών και την κατασταλτική τους όψη, μάλλον θα εκνευριστούν με αυτή την σκέψη. Όσοι είναι  φανατικοί υποστηρικτές των νόμων θα αισθανθούν δικαιωμένοι. Αυτοί που κρατούν τις επιφυλάξεις τους, θα τραμπαλίζονται και στις δύο μεριές, περιμένοντας, που θα γείρει η πλάστιγκα. Όλοι όμως θα συμφωνήσουν ότι ό νόμος είναι ένα αναγκαίο κακό στο κόσμο που ζούμε. Μια υποβάθμιση της διευθέτησης  των διαφορών που υπάρχουν στις σχέσεις,  μέσω ενός διαιτητή, που αντλεί το κύρος του από μια ανώτατη εξουσία, που δεν μπορεί επι της ουσίας να της ασκηθεί έλεγχος. Αν αυτή εξουσία φλερτάρει όσο μπορεί με την καλή πλευρά των πραγμάτων και οι νόμοι της μπορούν να έχουν την αύρα της δικαιοσύνης. Αν όχι, οι νόμοι θα συμβάλλουν στη γενικότεροι σύγχιση.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό ; Γιατί μας μπερδεύεις τόση ώρα με ανούσιες σκέψεις ;

Από το βάθος της σκέψης μου,  ξεπήδησε η σκέψη- λυτρωτής και μου ψιθύρισε : “Πες για τον “Εχθρό”, πες κάτι για τον “Εχθρό”. Ανακουφίστηκα, όχι γιατί είχα ξεχάσει τον ¨Εχθρό”, ειλικρινά. Αλλά γιατί είχα σαστίσει, προς στιγμή, το ομολογώ από το βάρος της τελευταίας παραδοχής μου.

Δεν θα μιλήσω αναλυτικά για τον “Εχθρό”. Αρχικά, γιατί δεν τον ξέρω σε επαρκές σημείο, τουλάχιστον στο βαθμό που εμένα να με ικανοποιεί. Με κάποιο τρόπο όμως, χρόνια τώρα πάντα σε αυτόν καταλήγουν οι σκέψεις μου. Όμως, κάθε φορά που τον πλησιάζω, κάθε φορά κατορθώνει και μου ξεφεύγει, στο να τον καταλάβω, να μπορώ να τον περιγράψω και εν τέλει να μπορώ να τον εξορκίσω. Μπορώ όμως να κάνω λίγο πιο περιγραφικό και να δώσω ένα στίγμα.

Την περιοχή του ο “Εχθρός” την ονομάζει το ¨Εγώ”. Ότι υπάρχει έξω από αυτή την περιοχή, του δημιουργεί την ισχυρή εντύπωση, ότι είναι μάλλον τις περισσότερες φορές εχθρικό. Αυτή η διαπίστωση τον αναγκάζει συνεχώς να ενισχύει τις γραμμές άμυνας του . Αυτή η στάση τον οδηγεί να ζει κυρίως για το δικό του αποκλειστικά όφελος και να αγνοεί όποιο άλλο όφελος έχει οποιοσδήποτε άλλος. Όταν κάτι του απειλεί αυτό το όφελος, μπορεί να γίνει πολύ σκληρός, χωρίς να υπολογίζει τίποτα. Επειδή η εσωστρέφεια του τον ενοχλεί, με τα χρόνια απέκτησε επεκτατικές τάσεις και θεώρησε σωστό, το ωφέλιμο για εκείνον να το αναζητά και έξω από αυτόν . Έτσι, εκείνο που ακουμπά το υποδουλώνει. Κατορθώνει την στάση του να την εμφυτεύει και στα διπλανά ¨Εγώ”, που ακόμα και όταν δεν έχουν επεξεργασμένο το ίδιο ιδίωμα , τελικώς ενδίδουν . Είναι σαν καρκίνος που πολλαπλασιάζει τα κύτταρα του, ακόμα και αν καταστρέφει το σώμα που τον θρέφει . Είναι ο κρυφός αφέντης μιας κοινωνίας, που βγάζει νόμους για να  αντιμετωπίσει, αυτό που καθημερινά μολύνει στο ιστό της. Με φοβίζει, γιατί έχω δει την δύναμη του, μέσα μου !!! 

Αφορισμοί Νο3.

Αν και πρέπει να εκφραζόμαστε πιο κόσμια, πράγμα που δεν μπορούμε να τηρούμε πάντα, πρέπει να ειπωθεί στεγνά και ανερυθρίαστα, ότι η μαλακία σε όλα τα επίπεδα της υλικής και πνευματικής ζωής, είναι άπαιχτη!!!

Η Μνήμη, αν και απαραίτητη, δεν είναι κατ΄ουδένα τρόπο άξια εμπιστοσύνης.

Όσοι αναζητούν την λύτρωση τους μέσα στη Επικράτεια του Διαχωρισμένου , δεν θα γευτούν ποτέ την Ελευθερία, αλλά το φάντασμα της !!!

Πίσω από όλα, κρύβεται η απειλή του Θανάτου.

Όσοι πιστεύουν, ότι τη ανθρώπινη ύπαρξη το μόνο που την καθορίζει, είναι οι σχέσεις παραγωγής και η οικονομία, κρύβουν ένα πτώμα μέσα στη καρδιά τους.

Έχουμε ξεκάθαρη αντιπαλότητα με τον Χρόνο. Δυστυχώς, δεν είναι και η μόνη !

Όσο αφορά την Αντιπαλότητα, την οικειοποιηθήκαμε τόσο εσωτερικά ,όσο και εξωτερικά, σαν στοιχείο της ανάπτυξης μας. Πρόβλημα άλυτο.

Ο Έρωτας είναι επικίνδυνο ναρκωτικό. Σου δίνει την βεβαιότητα ότι μπορείς να υπάρξεις ευτυχισμένος. Στη τελική, είμαστε τυχεροί αν καταλήξουμε απλά μπερδεμένοι.

Η Ψυχή ενός ανθρώπου μπορεί να παραμείνει νέα ακόμα και αν το Σώμα του γεράσει. Το αντίστροφο δεν μπορεί να ισχύσει. Ή μπορεί ;

Η Επανάσταση είναι φυσικό επακόλουθο, όταν οι αντιθέσεις μέσα στη κοινωνία, δεν έχουν προοπτική να λυθούν . Μέχρι τώρα, η κατάληξη των επαναστάσεων στερείται αξιοπρέπειας.

Στις σκοτεινές μέρες δοκιμάζεται η Θέληση. Στις φωτεινές μέρες δοκιμάζεται ο Εφησυχασμός.

Τέλος, το Ταξίδι της ζωής πάντα ήταν μια μοναχική υπόθεση . Το να έχεις συντρόφους σε αυτό, είναι πολύ ακριβό Δώρο, που δεν έχει εκτιμηθεί δεόντως. Άραγε, υπάρχει κάτι Άλλο πέρα από μας ;